Bókastaðir

Flosi reið austan ok þeir tíu tigir manna, er at brennu váru með honum. Þeir riðu þar til, er þeir kómu til Fljótshlíðar. Skipuðu þá Sigfúss synir til búa sinna ok dvǫlðusk þar um daginn. En um kveldit riðu þeir vestr um Þjórsá ok sváfu þar um nóttina. En um morgininn snemma tóku þeir hesta sína ok riðu fram á leið.

Flosi mǽlti til manna sinna: Nú munum vér ríða í Tungu til Ásgríms til dagverðar ok troða illsakir við hann.

Þeir kváðu þat vel gǫrt. Þeir ríða nú, þar til er þeir eigu skammt til Tungu.

Ásgrímr stóð úti ok nokkurir menn með honum. Þeir sá þegar flokkinn, er sjá mátti.

Heimamenn Ásgríms mǽltu: Þar mun vera Þorgeirr skorargeirr. Ásgrímr mǽlir: Eigi ǽtla ek þat. Þessir menn fara með hlátri ok gapi, en frǽndr Njáls munu eigi hlǽja, fyrr en hans er hefnt. Ok mun ek geta annars til. Kann vera at yðr þykki þat óglíkligt. Þat er ǽtlun mín, at vera muni Flosi ok brennumenn með honum. Skulum vér nú ganga inn allir.

Þeir gerðu svá. Ásgrímr lét sópa hús ok tjalda, setja borð ok bera mat á, setja forsǽti með endlǫngum bekkjum um alla stofu.

Flosi reið í tún ok bað menn stíga af hestum ok ganga inn. Þeir gerðu svá. Þeir Flosi kómu í stofuna, en Ásgrímr sat á palli. Flosi leit á bekkina ok sá, at allt var reiðubúit, þat er menn þurftu at hafa.

Ásgrímr kvaddi þá ekki, ok mǽlti til Flosa: Því eru borð sett, at heimill er matr þeim, er hafa þurfu.

Flosi sté undir borð ok allir hans menn, en lǫgðu vápn sín upp til þilis. Þeir sátu á forsǽtum, er eigi máttu uppi sitja á bekkjum, en 4 menn stóðu með vápnum fyrir framar þar, er Flosi sat, meðan þeir mǫtuðusk. Ásgrímr þagði um matmálit ok var svá rauðr á at sjá sem blóð. En er þeir váru mettir, báru konur af borðum, en sumar báru innar laugar. Flosi fór at engu óðara en hann vǽri heima. Boløx lá í pallhorninu. Ásgrímr þreif hana tveim hǫndum ok hljóp upp á pallsstokkinn ok hjó til hjó til hǫfuðs Flosa. Glúmr Hildisson gat sét tilrǽðit, hljóp upp þegar ok þreif øxina fyrir framan hendr honum ok sneri þegar egginni at Ásgrími, því at Glúmr var rammr at afli. Þá hljópu upp miklu fleiri menn ok vildu ráða á Ásgrím. Flosi kvað engi mann honum skuldu mein gera, því at vér hǫfum gǫrt honum ofraun, en hann gerði þat at, sem hann átti, ok sýndi þat, at hann var ofrhugi.

Flosi mǽlti til Ásgríms: Hér munum vér nú skiljask heilir en finnask á þingi ok taka þar til óspiltra mála.

Svá mun vera, segir Ásgrímr, ok munda ek þat vilja, um þat er þingi er lokit, at þér farið lǽgra. Flosi svaraði þá engu.

Gengu þeir þá út ok stigu á hesta sína ok riðu í brott.

Þeir riðu til þess, er þeir kómu til Laugarvatns, ok váru þar um nóttina. En um morgininn riðu þeir fram á Beitivǫllu ok áðu þar. Þá riðu þar at þeim flokkar margir. Var þar Hallr af Síðu ok allir Austfirðingar. Flosi fagnaði þeim allvel ok sagði þeim frá ferðum sínum ok frá skiftum þeirra Ásgríms. Margir lofuðu Flosa ok kváðu slíkt rǫskliga gǫrt vera. Hallr mǽlti: Þetta lízk mér ǫðruvís. Mér þótti þetta gǫrt óvitrliga. Mundu þeir þó muna harmsakir sínar, þó at þeir vǽri eigi minntir á af nýju. Er þeim mǫnnum allvant um, er svá leita annarra manna þungliga.

Fannsk þat á Halli, at honum þótti þetta mjǫk ofgǫrt.

Þeir riðu þaðan allir saman, til þess er þeir kómu á Vǫllu ina efri, ok fylktu þar liði sínu ok riðu riðu síðan á þing ofan. Flosi hafði látit tjalda Birgisbúð, áðr hann reið á þing. En Austfirðingar riðu til sinna búða.

Nú er þar frá at segja, at Þorgeirr skorargeirr reið austan með miklu liði. Ok váru brǿðr hans með honum, Þorleifr krákr ok Þorgrímr inn mikli.

Þeir riðu þar til, er þeir kómu til Hofs til Marðar Valgarðssonar, ok biðu þar til þess, er hann var búinn. Mǫrðr hafði safnat hverjum manni, er vápnfǿrr var, ok fundu þeir, at hann var inn øruggasti í ǫllu. Riðu þeir síðan til þess, er þeir kómu vestr yfir ár, ok biðu þar Hjalta Skeggjasonar. Hann kom, þá er þeir hǫfðu lítla stund beðit. Fǫgnuðu þeir honum vel, ok riðu síðan allir saman til þess, er þeir kómu til Reykja í Byskupstungu, ok biðu þar Ásgríms. Kom hann þar til móts við þá.

Riðu þeir þá vestr yfir Brúará, ok segir Ásgrímr þeim þá allt, hvé fór með þeim Flosa. Þorgeirr mǽlti:

Þat munda ek vilja, at vér reyndim karlmennsku þeirra, áðr lýkr þinginu. Riðu þeir síðan til þess, er þeir kómu á Beitivǫllu. Kom þar Gizurr hvíti með allmikit lið. Tóku þeir þá tal langt með sér.

Riðu þeir þá á Vǫllu ina efri ok fylktu ǫllu liði sínu þar ok riðu svá á þing.

Flosi ok menn hans hljópu til vápna allir, ok var þá búit til, at þeir mundu berjask, en þeir Ásgrímr ok þeirra sveit gerðusk ekki til þess ok riðu til búða sinna. Var nú kyrrt þann dag, svá at þeir áttusk ekki við.

Þá váru komnir hǫfðingjar ór ǫllum fjórðungum á landinu, ok hafði aldri þing verit jafnfjǫlmennt áðr, svá at menn myndi.

Eyjolfr hét maðr. Hann var Bǫlverks son, Eyjolfs sonar ins grá ór Otradal, Þórðar sonar gellis, Óláfs sonar feilans. Móðir Eyjolfs var Hróðný, dóttir Miðfjarðar-Skeggja, Skinna-Bjarnar sonar, Skútaðar-Skeggja sonar. Eyjolfr var virðingamaðr mikill ok allra manna lǫgkǿnastr, svá at hann var inn þriði mestr lagamaðr á Íslandi. Hann var allra manna fríðastr sýnum, mikill ok sterkr ok it bezta hǫfðingjaefni. Hann var fégjarn sem aðrir frǽndr hans.

Flosi gekk einnhvern dag til búðar Bjarna Brodd-Helgasonar. Bjarni tók við honum báðum hǫndum, ok sezk Flosi niðr hjá Bjarna. Þeir tǫluðusk margt við.

Flosi mǽlti til Bjarna: Hvat skal nú til ráða taka? Bjarni segir:

Ek ǽtla nú ór vǫndu at ráða, en þat sýnisk mér þó ráðligast at biðja sér liðs, því at þeir draga afla at yðr. Ek vil ok spyrja þik, Flosi, hvárt nokkurr er allmikill lǫgmaðr í fǫruneyti, því at yðr eru 2 kostir til: annat hvárt at biðja sǽtta, ok er sá allgóðr, hinn er annarr at verja mál með lǫgum, ef má ok sé varnir til, þó at þat þykki með kappi at gengit. Þykki mér því verða þat af at ráða, at þér hafið áðr at farit með ofstopa, ok samir nú eigi, at þér minnkið yðr. Flosi mǽlti:

Þar er þú spurðir eftir um lǫgmenn, þá mun ek þat skjótt segja þér, at engi er í várum flokki ok engis veit ek ván í Austfjǫrðum nema Þorkels Geitissonar, frǽnda þíns. Bjarni mǽlir:

Ekki munum vér hann telja, þó at hann vǽri maðr lǫgvitr, þá er hann þó forsjáll mjǫk. Þarf þat engi maðr at ǽtla at hafa hann at skotspǽni, en fylgja mun hann þér sem sá, er bezt fylgir, því at hann er ofrhugi. En segja mun ek þér, þat verðr þess manns bani, er vǫrn fǿrir fram fyrir brennumálit, en ek ann þess eigi Þorkeli, frǽnda mínum. Munum vit verða at leita annarsstaðar á.

Flosi kvazk eigi vita skyn á, hverir lǫgmenn váru mestir. Bjarni mǽlti:

Eyjolfr heitir maðr ok er Bǫlverks son. Hann er mestr lǫgmaðr í Vestfirðingafjórðungi, ok mun honum þurfa at gefa til fé mikit, ef honum skal verða komit í málit, en þó munum vér ekki at því fara. Vér skulum ok ganga með vápnum til allra lǫgskila ok vera sem varastir um oss, en ráða eigi á þá, nema vér eigim hendr várar at verja. Mun ek nú ganga með þér í liðsbónina, því at mér sýnisk, sem eigi megi kyrru fyrir halda.

Síðan gengu þeir út ór búðinni ok til þeirra Eyfirðinga. Talaði Bjarni þá við Lýting ok Blǽing ok Hróa Arnsteinsson, ok fekk Bjarni skjótt af þeim slík heit, sem hann vildi.

Þá fóru þeir til fundar við Kol, son Víga-Skútu, ok Eyvind Þorkelsson, Áskels sonar goða, ok bað þá liðveizlu, en þeir fóru lengi undan, en þó kom svá, at þeir tóku til 3 merkr silfrs, ok gengu þá í málin með þeim.

Þá ganga þeir til Ljósvetningabúðar ok dvǫlðusk þar nokkura hríð. Flosi beiddi Ljósvetninga liðveizlu, en þeir váru erfiðir ok torsóttir.

Flosi mǽlti þá með mikilli reiði: Illa er yðr farit, eruð ágjarnir heima í heraði ok ranglátir, en vilið mǫnnum eigi at liði verða á þingum, þó at yðr krefi. Þat mun ok lagit mjǫk til ámǽlis við yðr ok at brigzlum haft við yðr á þingum, ef þér munið eigi hrakningar þǽr, er Skarpheðinn hrakti yðr Ljósvetninga.

Í annan stað hafði Flosi við þá hljóðmǽli ok bauð þeim þá fram fé ok lokkaði svá þá til liðveizlu. Þar kom, at þeir hétu liðveizlu, ok gerðu þeir sik þá svá ørugga, at þeir kváðusk berjask skuldu með Flosa, þó at þess þyrfti við.

Bjarni mǽlti til Flosa: Vel er þér farit. Þú ert hǫfðingi mikill ok rǫskr maðr ok einarðr, ok skefr lítt af manni.

Síðan fóru þeir í brott ok vestr yfir Øxará ok svá til Hlaðbúðar. Þeir sá, at margt var manna úti fyrir búðinni. Þar var einn maðr, sá er hafði skarlatsskikkju á herðum ok gullhlað um hǫfuð ok øxi silfrrekna í hendi. Bjarni mǽlti:

Hér berr vel til. Hér er Eyjolfr Bǫlverksson.

Síðan gengu þeir til móts við Eyjolf ok kvǫddu hann. Eyjolfr kenndi þegar Bjarna ok tók honum vel. Bjarni tók í hǫnd honum ok leiddi hann upp í Almannagjá. Bjarni bað Flosa ganga eftir ok menn hans. Menn Eyjolfs gengu ok með honum. Þeir báðu þá vera uppi á gjábakkanum ok sjásk þaðan um.

Þeir ganga þar til, er þeir sá, hvar gata lá ofan af hinni efri gjánni. Flosi kvað þar vera gott at sitja ok mega víða sjá. Þeir settusk þá niðr. Þeir váru þar 4 menn saman ok eigi fleiri.

Bjarni mǽlti þá til Eyjolfs: Þik erum vér komnir at finna, vinr, segir hann, því at vér þurfum mjǫk þinnar liðveizlu í alla staði. Eyjolfr mǽlti:

Hér er nú gott mannval á þinginu, ok mun yðr lítit fyrir at finna þá menn, er yðr mun miklu meiri styrkr er at en hér, sem ek em. Bjarni mǽlti:

Þat er ekki svá, því at þú hefir marga þá hluti til, at engi er þér meiri maðr hér á þinginu. Þat er fyrst, at þú ert ǽttaðr svá vel sem allir eru, þeir er komnir eru frá Ragnari loðbrók. Hafa forellrar þínir ávallt í stórmǽlum staðit bǽði á þingum ok svá heima í heraði, ok hǫfðu þeir jafnan meira hlut. Þykkir oss því glíkligt til, at þú munir vera sigrsǽll sem frǽndr þínir. Eyjolfr segir: Vel talar þú, en lítit ǽtla ek, at ek muna í eiga. Flosi mǽlti: Ekki þarf at krafsa af því ofan, er oss er í hug. Liðveizlu viljum vér þik biðja, at þú veitir at málum málum várum ok gangir at dómum með oss ok takir varnir, ef verða, ok fǿrir fyrir vára hǫnd ok veitir oss um alla hluti á þingi þessu, þá er til kunnu at falla.

Eyjolfr spratt upp reiðr ok segir svá, at engi maðr þarf sér þat at ǽtla at hafa hann at ginningarfífli eða hleypifífli fyrir sér, ef hann dregr ekki til.

Ok sé ek nú, segir hann, hvat yðr hefir til gengit fagrmǽlis þess, er þér hǫfðuð fram við mik.

Hallbjǫrn sterki þreif til hans ok setti hann niðr á millum þeirra Bjarna ok mǽlti: Eigi fellr tré við it fyrsta hǫgg, vinr, segir hann, ok sit hér fyrst hjá oss.

Flosi dró gullhring af hendi sér ok mǽlti: Þenna hring vil ek gefa þér til vináttu ok liðveizlu ok sýna þér svá, at ek vil eigi ginna þik. Er þér því bezt at þiggja hringinn, at eigi er sá maðr hér á þinginu, at ek hafa þvíglíka gjǫf gefit.

Hringrinn var svá mikill ok svá vel gǫrr, at hann tók 12 hundruð mórend. Hallbjǫrn dró á hǫnd honum hringinn. Eyjolfr mǽlti:

Þat er glíkara at ek þiggja nú hringinn, svá sem þér ferr vel. Muntu ok svá til mega ǽtla, at ek mun taka við vǫrn ok gera at slíkt, er þarf. Bjarni mǽlti:

Nú ferr hvárumtveggja ykkrum vel. Eru hér nú ok menn vel til fallnir at vera váttarnir, þar sem vit Hallbjǫrn erum, at þú takir við málinu.

Stóð Eyjolfr þá upp ok svá Flosi. Tókusk þeir þá í hendr. Tók þá Eyjolfr varnargǫgn ǫll af Flosa ok svá ok, ef sakir nokkurar gerðisk af vǫrninni, því at þat er oft annars máls sókn, er annars er vǫrn. Þá tók hann ǫll þau sóknargǫgn, er þeim sǫkum áttu at fylgja, hvárt sem sǿkja skyldi í fimmtardómi eða fjórðungsdómi. Flosi seldi at lǫgum, en Eyjolfr tók at lǫgum.

Hann mǽlti þá til Flosa ok Bjarna: Nú hefi ek hér tekit við máli, sem þér beidduð. Nú vil ek, at þér leynið þessu fyrst. En ef málit kemr í fimmtardóm, þá skuluð þér þat mest varask at segja, at þér hafið fé gefit til liðveizlu.

Flosi stóð þá upp ok svá Bjarni ok allir þeir. Gengu þeir Flosi ok Bjarni hvárr til sinnar búðar, en Eyjolfr gekk til búðar Snorra goða ok settisk niðr hjá honum. Þeir tǫluðusk við margt. Snorri goði þreif til handarinnar Eyjolfi ok flettir upp erminni ok sér, at hann hefir gullhring mikinn. Þá mǽlti Snorri:

Hvárt er þessi hringr keyptr eða gefinn?

Eyjolfi fannsk um fátt ok varð orðfall. Snorri mǽlti:

Ek skil nú gǫrla, at þú munt at gjǫf þegit hafa, ok skyldi þessi hringr eigi verða þér at hǫfuðbana.

Eyjolfr spratt upp ok gekk í brott ok vildi ekki um tala.

Snorri mǽlti, er hann sá, at Eyjolfr stóð skyndiliga upp: Þat er glíkara, um þat er dómum er lokit, at þú vitir, hvat þú hefir þegit.

Gekk Eyjolfr til búðar sinnar.

Nú er þar til máls at taka, at Ásgrímr Elliða-Grímsson er ok Kári Sǫlmundarson, at þeir fundusk allir saman, Gizurr hvíti, Hjalti Skeggjason ok Þorgeirr skorargeirr, Mǫrðr Valgarðsson.

Ásgrímr tók þá til orða: Ekki þarf þetta í hljóðmǽli at fǿra, því at þeir einir menn eru hér nú við, er hverr veit annars trúnuð. Vil ek nú spyrja yðr, ef þér vitið nokkut af ráðagerðum þeirra Flosa. Sýnisk mér, sem vér munim þurfa at gera ráð várt í ǫðrum stað. Gizurr hvíti segir:

Snorri goði sendi mann til mín ok lét segja mér, at Flosi hafði þegit mikit lið af Norðlendingum, en Eyjolfr Bǫlverks, frǽndi hans, hafði þegit gullhring af nokkurum ok fór leyniliga með, ok kvað Snorri þat ǽtlun sína, at Eyjolfr Bǫlverksson mundi vera ǽtlaðr til at fǿra fram lǫgvarnir í málinu ok mundi hringr til þess gefinn vera.

Þeir urðu allir á þat sáttir, at þetta mundi svá vera. Gizurr mǽlti til: Nú hefir Mǫrðr, mágr minn, tekit við máli því, at ǫllum mun torveldligast þykkja, at sǿkja Flosa. Vil ek nú, at þér skiftið sǫkum með yðr, því at nú mun brátt verða at lýsa sǫkum at lǫgbergi. Munum vér nú ok þurfa at biðja oss liðs. Ásgrímr segir:

Svá skal nú ok vera. En biðja viljum vér þik, at þú sér í liðsbóninni með oss.

Gizurr kvazk þat mundu til leggja. Síðan valði Gizurr alla hina vitrustu menn af liði þeirra til fylgðar við sik. Þar var Hjalti ok Ásgrímr ok Kári ok Þorgeirr skorargeirr.

Þá mǽlti Gizurr: Nú skulum vér ganga fyrst til búðar Skafta Þóroddssonar.

Síðan gengu þeir til Ǫlfysingabúðar. Gizurr gekk fyrstr, þá Hjalti, þá Kári, þá Þorgeirr, þá brǿðr hans. Þeir gengu inn í búðina. Skafti sat á palli. Ok er hann sá Gizur, stóð hann upp í mót honum ok fagnaði honum vel ok ǫllum þeim ok bað Gizur sitja hjá sér. Hann settisk niðr.

Gizurr mǽlti við Ásgrím: Nú skaltu til vekja um liðsbón við Skafta, en ek mun þá til leggja slíkt, er mér sýnisk. Ásgrímr mǽlti:

Til þess erum vér komnir hingat at sǿkja at þér traust, Skafti, ok liðsinni. Skafti mǽlti:

Torsóttr þótti yðr ek nǽstum vera, er ek vilda eigi taka undir vandrǽði yður. Gizurr mǽlir:

Nú er annan veg til farit. Er nú at mǽla eftir Njál bónda ok Bergþóru, konu hans, er bǽði váru saklaus inni brennd, ok eftir 3 sonu Njáls ok marga aðra góða menn. Ok muntu þat aldri vilja gera at verða mǫnnum eigi at liði ok veita frǽndum þínum ok mágum. Skafti segir:

Þat var mér þá í hug, er Skarpheðinn mǽlti við mik, at ek sjalfr hefða borit tjǫru í hǫfuð mér ok skorit á mik jarðarmen, ok hann kvað mik orðinn svá hrǽddan, at Þórolfr Loftsson af Eyrum bǽri mik í mjǫlkýlum sínum á skip ok flytti mik svá til Íslands. Gizurr mǽlir:

Ekki er nú á slíkt at minnask, því at sá er dauðr, er þetta hefir mǽlt. Muntu vilja veita mér, þó at þú vilir eigi gera fyrir sakir annarra manna. Skafti segir:

Þetta mál kemr ekki til þín, nema þú vilir vasask í með þeim.

Gizurr reiddisk þá mjǫk ok mǽlti: Óglíkr ertu þínum fǫður, þó at hann þǿtti nokkut blandinn. Varð hann þá mǫnnum jafnan at liði, er hans þurfti mest. Skafti mǽlir:

Vér erum óskapglíkir. Þér þykkizk hafa staðit í stórmálum: þú, Gizurr hvíti, þá er þú sóttir Gunnar at Hlíðarenda, en Ásgrímr af því, er hann drap Gauk, fóstbróður sinn. Ásgrímr segir:

Fár bregðr hinu betra, ef veit it verra. En þat munu margir mǽla, at eigi drǽpa ek Gauk fyrri, en mér var nauðr á. Er þat nokkur várkunn, at þú veittir oss eigi lið, en hitt er várkunnarlaust, at þú bregðir oss brigzlum. Munda ek þat vilja, áðr þinginu sé lokit, at þú fengir af þessum málum ina mestu óvirðing ok bǿti þér engi þá skǫmm. Stóðu þeir Gizurr þá upp allir ok gengu í brott ok til búðar Snorra goða ok gengu inn í búðina. Snorri sat á palli í búðinni. Hann kenndi þegar mennina ok stóð upp í móti þeim ok bað þá alla vel komna ok gaf þeim rúm at sitja hjá sér. Síðan spurðusk þeir tíðenda.

Ásgrímr mǽlti til Snorra: Til þess erum vit Gizurr frǽndr komnir hingat at biðja þik liðveizlu. Snorri segir:

Þat mǽlir þú þar, er þér heldr várkunn til, at mǽla eftir mága þína, slíka sem þú áttir. Þágum vér mǫrg heilrǽði af Njáli, þó at nú muni þat fáir. Enda veit ek eigi, hverrar liðveizlu þér þykkizk mest þurfa. Ásgrímr segir: Mest þykkjumsk vér þurfa, ef vér berjumsk á þinginu vaskra drengja ok vápna góðra.

Snorri mǽlti: Svá er ok, segir hann, mikit liggr yðr við þat. Er þat glíkast, at þér sǿkið með kappi, enda munu þeir svá verja. Ok munu hvárigir gera ǫðrum rétt. Munuð þér þá eigi þola þeim ok ráða á þá, ok er þá sá einn til, því at þeir vilja gjalda yðr skǫmm fyrir mannskaða ok svívirðu fyrir frǽndalát.

Fannsk þat á, at hann hvatti þá heldr fram. Gizurr mǽlti þá:

Vel mǽlir þú, Snorri, segir hann, ferr þér þá bezt jafnan ok hǫfðingligast, er er mest liggr við. Ásgrímr mǽlti:

Þat vil ek vita, segir hann, hvat þú vill veita oss, ef svá ferr, sem þú mǽltir. Snorri segir:

Gera skal ek þér vináttubragð þat, er yður sǿmð skal ǫll við liggja. En ekki mun ek til dóma ganga, en ef þér berizk á þingi, þá ráðið þér því at eins á, nema þér séð allir sem øruggastir, því at miklir kappar eru til móts. En ef þér verðið forviða, þá munuð þér láta slásk hingat til móts við oss, því at ek mun hafa fylkt liði mínu hér fyrir ok vera við búinn at veita yðr. En ef hinn veg ferr, at þeir láti fyrir, þá er þat ǽtlun mín, at þeir muni ǽtla at renna til vígis í Almannagjá, en ef þeir komask þangat, þá fáið þér þá aldri sótta. Mun ek þat á hendr takask at fylkja þar fyrir liði mínu at verja þeim vígit, en ekki munum vér eftir ganga, hvárt sem þeir hǫrfa með ánni út eða suðr. En þá er þér hafið vegit í lið þeirra svá nøkkvi mjǫk, at mér þykki þér mega halda upp fébótum, svá at þér haldið goðorðum yðrum ok heraðsvistum, mun ek þá hlaupa til með menn mína alla ok skilja yðr. Skuluð þér þá gera þetta fyrir mín orð.

Gizurr þakkaði honum vel ok kvað þetta í allra þeirra þǫrf mǽlt. Gengu þeir þá út allir. Gizurr mǽlti:

Hvert skal nú ganga? Ásgrímr segir:

Til Mǫðrvellingabúðar, segir hann.

Fóru þeir þangat.

Ok er þeir kómu í búðina, sá þeir, hvar Guðmundr sat ok talaði við Einar Konalsson, fóstra sinn. Hann var vitr maðr. Gengu þeir þá inn í búðina ok fyrir Guðmund. Hann tók þeim vel ok lét ryðja fyrir þeim búðina, ok skuldu allir sitja mega. Spurðusk þeir þá tíðenda. Ásgrímr mǽlti:

Ekki þarf þetta á mutr at mǽla: Til þess erum vér komnir hér at biðja þik øruggrar liðveizlu. Guðmundr hann segir:

Hafið þér nokkura hǫfðingja fundit áðr?

Þeir segja, at þeir hefði fundit Skafta ok Snorra goða, ok sǫgðu honum allt í hljóði, hversu farit hafði hvárum þeirra.

Þá mǽlti Guðmundr: Nǽstum fór mér til yðvar lítilmannliga, er ek var yðr erfiðr. Skal ek nú því skemmr draga fyrir yðr, er þá var ek torsóttari. Mun ek ganga til dóma með yðr með alla þingmenn mína ok veita yðr slíkt, er ek má, ok berjask með yðr, þó at þess þurfi við ok leggja líf mitt við yðvart líf. Ek mun ok því launa Skafta, at Þorsteinn hólmunnr, sonr hans, skal vera í bardaganum með oss, því at hann mun eigi treysta ǫðru en gera, sem ek vil, þar sem hann á Jódísi, dóttur mína. Mun Skafti þá vilja skilja oss.

Þeir þǫkkuðu honum, ok tǫluðu þó lengi síðan, svá at ekki vissu aðrir til.

Guðmundr bað þá ekki fara fyrir kné fleirum hǫfðingjum, kvað hann þat vera lítilmannligt. Munum vér nú á hǽtta með þetta lið, sem nú hǫfum vér. Þér skuluð ok ganga með vápnum til allra lǫgskila, en berjask þó eigi svá búit.

Gengu þeir þá út allir ok heim til búða sinna. Var þetta fyrst at fárra manna vitorði. Líðr nú svá þingit.