Bókastaðir

Flosi bjó sik austan, þá er tveir mánaðir váru til vetrar, ok stefndi til sín ǫllum sínum mǫnnum, þeim er honum hǫfðu ferð heitit. Hverr þeirra hafði tvá hesta ok góð vápn. Þeir kómu allir til Svínafells ok váru þar um nóttina. Flosi lét snemma veita sér tíðir dróttinsdag. Síðan gekk hann til borðs ok eftir þat gekk hann til hesta sinna. En áðr segir hann fyrir ǫllum heimamǫnnum, hvat hvergi skyldi starfa, meðan hann væri í brottu.

Þeir Flosi riðu vestr á sand. Flosi bað þá fyrst eigi allákaft ríða, kvað þó hinn veg lúka mundu. Hann mælti, at allir skuldu bíða, ef nokkurr þyrfti at dveljask. Þeir riðu vestr til Skógahverfis ok kómu í Kirkjubœ, ok bað alla menn koma til kirkju ok biðja fyrir sér. Menn gerðu svá.

Síðan stigu þeir á hesta sína ok riðu upp á fjall ok svá til Fiskivatna ok riðu nokkuru fyrir vestan vǫtnin ok stefndu svá vestr á sandinn. Létu þeir þá Eyjafjallajǫkul á vinstri hǫnd, ok svá ofan í Goðaland ok svá til Markarfljóts ok kómu um nónskeið annan dag viku á Þríhyrningshalsa ok biðu þar til miðs aftans.

Kómu þar allir nema Ingjaldr frá Keldum, ok tǫlðu Sigfúss synir á hann mjǫk, en Flosi bað þá ekki ámæla Ingjaldi, meðan hann var eigi hjá, "en þó skulum vér hefna honum."

Nú er til máls at taka at Bergþórshváli, at þeir Grímr ok Helgi fóru til Hóla. Þar váru þeim fóstruð bǫrn. Ok sǫgðu fǫður sínum, at þeir mundu eigi heim um kveldit.

Þeir váru í Hólum allan dag. Þar kómu konur fátœkar ok kváðusk komit hafa at langt. Þeir spurðu þær tíðenda. Þær kváðusk eigi segja tíðendi, en segja þó nýlundu nokkura.

Þeir spurðu, hverja nýlundu þær sǫgðu, ok báðu þær eigi leyna. Þær sǫgðu, at svá skyldi vera.

"Vit kómum at ofan ór Fljótshlíð ok sáum vér Sigfúss sonu ríða alla með alvæpni, ok stefndu þeir upp á Þríhyrningshalsa, ok váru fimmtán í flokki. Vit sáum ok Grana Gunnarsson ok Gunnar Lambason, ok váru þeir fimm saman, ok riðu allir eina leið. Ok kalla má, at nú sé allt á fǫr ok á flaug." Helgi Njálsson mælti:

"Þá mun Flosi kominn austan ok munu þeir allir komnir til móts við hann, ok skulum vit Grímr vera þar, sem Skarpheðinn er."

Grímr segir, at svá skyldi vera. Fóru þeir þá heim. Nú er til máls at taka at Bergþórshváli. Bergþóra mælti til hjóna sinna: "Nú skuluð þér kjósa yðr mat í kveld, at hverr hafi þat, er mest fýsir til, því at þenna aftan mun ek síðast bera mat fyrir hjón mín."

"Þat skyldi eigi vera," segja þeir, er hjá váru.

"Þat mun þó fram koma," segir hon, "ok má ek þó segja miklu fleira, ef ek vil, ok mun þat til marka, at þeir Grímr munu heim koma í kveld. Ok ef þetta gengr eftir, þá mun svá fara annat sem ek segi."

Síðan bar hon mat á borð. Njáll mælti:

"Undarliga sýnisk mér nú. Ek þykkjumk sjá um alla stofuna, ok þykki mér, sem undan sé báðir stafnarnir en blóðugt allt borðit ok matrinn."

Ǫllum fannsk þá mikit um ǫðrum en Skarpheðni. Hann bað þá ekki hann bað þá ekki syrgja né láta ǫðrum herfiligum látum, svá at menn mætti orð á því gera. "Mun oss vandara gǫrt en ǫðrum, ef vér berum oss eigi vel, ok er þat mikil várkunn."

Þeir Grímr ok Helgi kómu heim, áðr borð váru ofan tekin, ok brá þá við mjǫk ǫllum. Njáll spyrr, hví þeir fœri svá hverft, en þeir sǫgðu slíkt, sem þeir hǫfðu frétt. Njáll bað engi mann niðr leggjask um kveldit.

Nú er þar til at taka, er Flosi er, at hann mælti:

"Nú munum vér ríða til Bergþórshváls ok koma þar fyrir náttmál." Dalr var í hválnum, ok riðu þeir þangat ok bundu þar hesta sína ok dvǫlðusk þar, til þess er mjǫk leið á kveldit. Flosi mælti:

"Nú skulum vér ganga heim at bœnum ok ganga þrǫngt ok fara seint ok sjá, hvat þeir taka til."

Njáll stóð úti ok synir hans ok Kári ok allir heimamenn ok skipuðusk fyrir á hlaðinu. Ok var þat þrír tigir manna.

Flosi nam þá staðar ok mælti: "Nú skulum vér at hyggja, hvat þeir taka til ráðs, því at mér lízk svá á, ef þeir standa úti fyrir, at vér munim þá aldrigi sótt geta."

"Þá er vár fǫr ill," segir Grani, "ef vér skulum eigi þora at sœkja þá."

"Þat skal ok eigi vera," segir Flosi, "ok skulum vér at ganga, þó at þeir standi úti. En þat afráð munum vér gjalda, at margr mun eigi kunna frá at segja, hvárir sem sigrask."

Njáll mælti til sinna manna: "Hvat segið þér frá, hversu mikit lið þeir hafa?" "Þeir hafa harðsnúit lið," segir Skarpheðinn, "ok þó mikit, en því nema þeir staðar, at þeim þykkir, sem illa muni sœkjask at vinna oss."

"Þat mun ekki," segir Njáll, "ok vil ek, at vér gangim inn, því at illa sóttisk þeim Gunnarr at Hlíðarenda, ok var hann einn fyrir. Eru hér hús rammlig, sem þar váru, ok munu þeir eigi sótt geta."

"Þetta er ekki svá," segir Skarpheðinn. "Gunnar sóttu heim þeir hǫfðingjar, er svá váru vel at sér, at heldr vildu frá hverfa en brenna hann inni. En þessir munu sœkja oss með eldi, ef þeir megu eigi annan veg, því at þeir munu allt til vinna, at yfir taki við oss. Munu þeir þat ætla, at eigi er óglíkligt, at þat muni þeirra bani, ef oss dregr undan. Em ek ok ófúss þess at láta svæla mik inni sem melrakka í greni." Njáll mælti:

"Nú mun sem oftar, at þér munuð bera mik ráðum, synir mínir, ok virða mik engis. En þá er þér váruð ungir, þá gerðuð þér ekki svá, ok fór yðr þá betr." Helgi mælti:

"Gerum vér, sem faðir várr vill. Þat mun oss bezt gegna."

"Eigi veit ek þat víst," segir Skarpheðinn, "því at hann er nú feigr. En þó má ek gera þetta til skaps hans at brenna inni með honum, því at ek em ekki hræddr um líf mitt né við dauða."

Ok mælti við Kára: "Fylgjumsk vér vel, mágr, svá at engi várr skili við annan."

"Þat hefi ek ætlat," segir Kári. "En ef annars verðr auðit, þá mun þat verða fram at koma, ok mun þat verða fram at koma, ok mun ekki mega við gera."

"Hefndu vár," segir Skarpheðinn, "en vér skulum þín, ef vér lifum eftir." Kári segir, at svá skyli vera. Gengu þeir þá inn allir ok skipuðusk í dyrrin. Flosi mælti:

"Nú eru þeir feigir, er þeir hafa inn gengit. Skulum vér nú heim ganga sem skjótast ok skipa sem þykkast ok geyma þess, at engi komisk í brott, Kári eða synir Njáls. Ella er þat várr bani."

Þeir Flosi kómu heim ok skipuðusk umbergis húsin, ef nokkurar væri laundyrr á. Flosi gekk framan at húsunum ok hans menn. Hróaldr Ǫzurarson hljóp at þar, sem Skarpheðinn var fyrir, ok lagði til hans. Skarpheðinn hjó spjótit af skafti fyrir honum ok hljóp at honum ok hjó til hans, ok kom øxin ofan í skjǫldinn, ok bar at honum þegar allan skjǫldinn, en hyrnan fremri tók andlitit, ok fell hann á bak aftr ok þegar dauðr. Kári mælti:

"Lítt dró enn undan, Skarpheðinn. Þú ert vár frœknastr."

"Eigi veit ek þat," segir Skarpheðinn. "Sá ek, at hann brá grǫnum." Ok glotti við.

Þeir Kári ok Grímr ok Helgi lǫgðu út mǫrgum spjótum ok særðu marga menn, en þeir Flosi gátu ekki at gǫrt. Flosi mælti:

"Vér hǫfum fengit mikinn skaða á mǫnnum várum, er margir eru særðir, en sá veginn, er vér mundum sízt til kjósa. Nú er þat sét, at vér getum þá eigi með vápnum unnit. Er sá nú margr, at eigi gengr jafnskarpliga at sem ætluðu, en þó eggjuðu mest. Mæli ek þetta mest til Grana Gunnarssonar ok Gunnars Lambasonar, er sér létu verst eira. En þó munum vér verða at gera annat ráð fyrir oss. Eru nú tveir kostir, ok er hvárrgi góðr. Sá annarr at hverfa frá, ok er þat várr bani, en hinn annarr at bera at eld ok brenna þá inni, ok er þat þó stór ábyrgð fyrir guði, er vér erum kristnir sjalfir. Ok munum vér láta taka eld sem skjótast ok bera hann at."

Síðan tóku þeir eld ok gerðu bál mikit fyrir dyrunum.

Þá mælti Skarpheðinn: "Eld kveykið þér nú, sveinar. Hvárt skal nú búa til seyðis?" Grani kvað:

"Svá skal þat vera, ok skaltu eigi þurfa heitara at baka."

"Því launar þú mér, sem þú ert maðr til, ok virðir þat lítils, er ek hefnda fǫður þíns."

Þá báru konur sýru í eldinn ok sløkktu fyrir þeim. Sumar báru vatn eða hland.

Kolr Þorsteinsson mælti til Flosa: "Ráð þat kemr mér í hug. Ek hefi sét loft í skálanum á þvertrjám ok skulum vér þar bera inn eld ok kveykja við arfasátuna, er hér er fyrir ofan húsin."

Síðan tóku þeir arfasátuna ok báru þar í eldinn, ok fundu þeir eigi, er inni váru, fyrr en logaði ofan skálinn allr. Gerðu þeir Flosi þá stór bál fyrir ǫllum dyrum. Tók þá kvennaliðit illa at þola, þat er inni var.

Njáll mælti til þeirra: "Verðið vel við ok mælið eigi æðru, því at él eitt mun vera, en þó skyldi langt til annars slíks. Trúið þér ok því, at guð er miskunnsamr, ok mun hann oss eigi bæði láta brenna þessa heims ok annars."

Slíkar fortǫlur hafði hann fyrir þeim ok aðrar hreystiligri.

Nú taka ǫll húsin at loga. Þá gekk. Njáll til dyra ok mælti: "Er Flosi svá nær, at hann megi heyra mál mitt?"

Flosi kvezk heyra.

"Villtu nokkut taka sættum við sonu mína," segir Njáll, "eða leyfa nokkurum mǫnnum útgǫngu?" Flosi segir:

"Eigi vil ek taka sættum við sonu þína, ok skal nú yfir lúka með oss ok eigi frá ganga, fyrr en þeir eru allir dauðir. En þó vil ek leyfa útgǫngu konum ok bǫrnum ok húskǫrlum."

Njáll gekk þá inn ok mælti við folkit: "Út skulu þeir nú allir ganga, er leyft er. Ok gakk þú út, Þórhalla Ásgrímsdóttir, ok allr lýðr með þér, sá er lofat er." Þórhalla mælti:

"Annarr verðr skilnuðr okkarr Helga en ek ætlaða um hríð, en þó skal ek eggja fǫður minn ok brœðr, at þeir hefni þessa mannskaða, er hér er gǫrr." Njáll mælti:

"Vel mun þér fara, því at þú ert góð kona."

Síðan gekk hon út ok margt lið með henni.

Ástríðr af Djúpárbakka mælti til Helga: "Gakk þú út með mér, ok mun ek kasta yfir þik kvenskikkju ok hǫfuðdúk."

Hann talðisk undan fyrst, en þó gerði hann þetta fyrir bœn þeirra. Ástríðr vafði hǫfuðdúki at hǫfði honum, en Þórhildr lagði yfir hann skikkjuna, ok gekk hann út í millum þeirra. Þá gekk út Þorgerðr Njálsdóttir ok Helga, systir hennar, ok margt annat.

En er Helgi kom út, þá mælti Flosi: "Sú er há kona ok mikil um herðar. Ok takið þér hana ok haldið henni" En er þetta heyrði Helgi, kastaði hann skikkjunni. Hann hafði haft sverðit undir skikkjunni ok hjó til manns, ok kom í skjǫldinn, ok af sporðinn ok fótinn með. Þá kom Flosi at ok hjó á hals Helga, svá at þegar tók af hǫfuðit.

Flosi gekk þá at dyrunum ok mælti, at Njáll skyldi ganga til máls við hann ok svá Bergþóra. Þau gerðu svá. Flosi mælti:

"Útgǫngu vil ek þér bjóða, því at þú brennr ómakligr inni." Njáll mælti:

"Eigi vil ek út ganga, því at ek em maðr gamall ok em ek lítt til búinn at hefna sona minna, en ek vil eigi lifa við skǫmm."

Flosi mælti til Bergþóru: "Gakk þú út, því at ek vil þik fyrir engi mun inni brenna." Bergþóra mælti:

"Ek var ung gefin Njáli, ok skal eitt yfir okkr ganga bæði."

Síðan gengu þau inn. Bergþóra mælti:

"Hvat skulum vit nú til taka?" Njáll mælti:

"Ganga munum vit til hvílu okkarrar ok leggjask niðr."

Síðan mælti hon við sveininn Þórð Kárason: "Þik skal bera út, ok skaltu eigi inni brenna."

"Hinu hefir þú mér heitit," segir Þórðr, "at vit skyldim aldri skilja ok skal svá vera, því at mér þykkir betra at deyja með ykkr."

Síðan bar hon sveininn til hvílunnar.

Njáll mælti við brytja sinn: "Nú skaltu sjá, hvar vit leggjumsk niðr ok hversu ek býk um okkr, því at ek ætla mér hvergi heðan at hrœrask, hvárt sem mér angrar reykr eða bruni. Muntu þá næst geta, hvar beina okkarra er at leita."

Hann segir, at svá skyldi vera. Oxa einum hafði slátrat verit, ok lá þar húðin. Njáll mælti við brytja, at hann skyldi breiða húðina yfir þau. Ok gerði hann svá. Þau leggjask niðr bæði í rúmit ok lǫgðu sveininn í milli sín. Þá signdu þau sik bæði ok sveininn ok fálu ǫnd sína guði á hendi ok mæltu þat síðast. Þá tók brytinn húðina ok breiddi yfir þau ok gekk síðan út. Ketill ór Mǫrk tók í mót honum ok kippti honum út ok spurði vandliga at Njáli, mági sínum. Hann segir honum allt it sanna. Ketill mælti:

"Mikill harmr er at oss kveðinn, er vér skulum svá mikla ógæfu átt saman."

Skarpheðinn hafði sét, er faðir hans hafði niðr lagz ok hversu hann hafði um sik búit, ok mælti þá:

"Snemma ferr faðir várr í hvílu, ok er þat sem ván er, því at hann er maðr gamall."

Þá tóku þeir Skarpheðinn ok Kári ok Grímr brandana, jafnskjótt sem ofan duttu, ok slǫngðu út á þá, ok gekk þat um hríð. Þá skutu þeir spjótum inn at þeim ok tóku þeir ǫll á lofti ok sendu út aftr.

Flosi bað þá hætta at skjóta, "því at oss munu ǫll vápnaskifti þungt ganga við þá. Meguð þér vel bíða þess, er eldrinn vinnr þá."

Þeir gerðu svá. Þá fellu ofan stórviðirnir ór ræfrinu. Skarpheðinn mælti:

"Nú mun faðir minn dauðr vera, ok hefir hvárki heyrt til hans styn né hósta."

Síðan gengu þeir í skálaendann. Þar var fallit ofan þvertréit ok var brunnit mjǫk í miðju.

Kári mælti til Skarpheðins: "Hlauptu hér út, ok mun ek beina at með þér, en ek mun hlaupa þegar eftir, ok munum vit báðir á brott komask, ef vit breytum svá, því at hingat leggr allan reykinn." Skarpheðinn mælti:

"Þú skalt hlaupa fyrri, en ek mun þegar eftir."

"Ekki er þat ráð," segir Kári, "því at ek mun komask annars staðar."

"Eigi vil ek þat," segir Skarpheðinn. "Hlaup þú út fyrri, en ek mun þegar eftir." Kári mælti:

"Þat er hverjum boðit at leita sér lífs, ok skal ek svá gera. En þó mun nú sá skilnuðr með okkr verða, at vit munum aldri sjásk síðan, Ef ek hleyp út ór eldinum, þá mun ek eigi hafa skap til at hlaupa inn aftr til þín í eldinn, ok mun þá sína leið fara hvárr okkarr." Skarpheðinn mælti: "Þat hlægir mik, ef þú kemsk í brott, at þú munir hefna vár."

Þá tók Kári einn stokk loganda í hǫnd sér ok hleypr út eftir þvertrénu, slǫngvir þá stokkinum út af þekjunni, ok fellr hann ofan at þeim. Þeir hljópu undan. Þá loguðu klæðin ǫll á Kára ok svá hárit. Hann steypir sér út af þekjunni ok stiklar þá með reykinum.

Þá mælti maðr einn: "Hvárt hljóp þar maðr af þekjunni?"

"Fjarri fór þat," segir annarr, "ok kastaði þar eldistokki at oss."

Síðan grunuðu þeir ekki.

Kári hljóp til þess, er hann kom at lœkinum, ok kastaði sér í ofan ok sløkkti á sér eldinn. Þaðan hljóp hann með reykinum í grǫf nokkura ok hvíldi sik, ok er þat kǫlluð síðan Káragróf.

Nú er at segja frá Skarpheðni, at hann hljóp út á þvertréit þegar eftir Kára, en er hann kom þar, sem mest var brunnit þvertréit, þá brast niðr undir honum. Skarpheðinn kom fótum undir sik ok réð þegar til í annat sinn ok rann upp vegginn. Þá reið at honum brúnássinn, ok hrataði hann inn aftr.

Skarpheðinn mælti þá: "Sét er nú, hvat vera vill."

Gekk hann þá fram at hliðvegginum.

Gunnarr Lambason hljóp upp á vegginn ok sér Skarpheðin. "Hvárt grætr þú nú, Skarpheðinn?"

"Eigi er þat," segir hann, "en hitt er satt, at súrnar í augunum. En svá sýnisk mér, sem þú hlæir," segir Skarpheðinn, "eða hvárt er svá?"

"Þat er víst," segir Gunnarr, "ok hefi ek aldri fyrr hlegit, síðan þú vátt Þráin." Skarpheðinn segir:

"Þá er þér hér minjagriprinn." Tók jaxl ór pungi sínum, er hann hafði hǫggvit ór Þráin, ok kastaði í auga Gunnari, svá at þegar lá úti á kinninni. Fell Gunnarr þá ofan af þekjunni.

Skarpheðinn gekk þá til Gríms, bróður síns. Heldusk þeir þá í hendr ok tráðu eldinn. En er þeir kómu í miðjan skálann, þá fell Grímr dauðr niðr. Skarpheðinn gekk til enda hússins. Þá varð brestr mikill. Reið þá ofan ǫll þekjan. Varð hann þá í millum þess ok gaflhlaðsins Mátti hann þaðan hvergi hrœrask.

Þeir Flosi váru við eldana, þar til er mjǫk var morgnat. Þá kom þar maðr ríðandi at þeim.

Flosi spurði hann at nafni. Hann nefndisk Geirmundr ok kvezk vera frændi Sigfúss sona ok mælti: "Þér hafið mikit stórvirki unnit." Flosi segir:

"Bæði munu menn þetta kalla stórvirki ok illvirki. Ok þó má nú ekki at fara." Geirmundr mælti:

"Hversu margt hefir hér fyrirmanna látizk?" Flosi segir:

"Hér hefir látizk Njáll ok Bergþóra, Helgi ok Grímr ok Skarpheðinn, Þórðr Kárason ok Kári Sǫlmundarson. En þá vitum vér ógǫrla um fleiri menn, þá er oss eru ókunnari." Geirmundr mælti:

"Dauðan segið þér þann mann, er á brott hefir komizk ok ek hefi talat við."

"Hverr er sá?" segir Flosi.

"Kára Sǫlmundarson fundum vit Bárðr, búi minn," segir Geirmundr, "ok fekk Bárðr honum hest sinn, ok var brunnit af honum hárit ok svá klæðin."

"Hafði hann nokkut vápna?" segir Flosi.

"Hafði hann sverðit Fjǫrsváfni, ok var blánaðr annarr eggteinninn á, ok sǫgðum vit, at dignat mundi hafa, en hann svaraði því, at hann skyldi herða sverðit í blóði Sigfúss sona eða annarra manna Flosa."

"Hvat sagði hann til Skarpheðins eða Gríms?" segir Flosi.

"Á lífi sagði hann þá báða, þá er þeir skilðu," segir Geirmundr, "en þó kvað hann þá mundu nú báða dauða." Flosi mælti:

"Sagt hefir þú oss þá hluti, er oss mun eigi setugrið bjóða, því at sá maðr hefir nú brott komizk, er næst gengr Gunnari at Hlíðarenda í ǫllum hlutum. Skuluð þér þat nú ok hugsa, Sigfúss synir ok aðrir várir menn, at svá mikit eftirmál mun verða eftir brennu þessa, ok margan mann mun þat gera hǫfuðlausan, en sumir munu ganga frá ǫllu fénu. Grunar mik nú þat, at engi yðvarr Sigfúss sona þori nú at sitja í búi sínu, ok er þat þó mikil várkunn. Vil ek nú bjóða yðr ǫllum austr til mín ok láta eitt ganga yfir oss alla."

Þeir þǫkkuðu honum.

Þá kvað Móðolfr Ketilsson vísu:

"Ǫðru munum vér hælask," segir Flosi, "heldr en því, er Njáll hefir inni brunnit, því at þat er engi frami."

Flosi gekk þá upp á gaflhlaðit, ok Glúmr Hildisson ok nokkurir menn aðrir. Þá mælti Glúmr:

"Hvárt mun Skarpheðinn nú dauðr?"

En aðrir sǫgðu hann fyrir lǫngu dauðan mundu vera.

Þar gaus stundum upp eldrinn, en stundum sloknaði. Þar heyrðu þeir í eldinn niðr, at þar var kveðin vísa:

Grani Gunnarsson mælti:

"Hvárt mun Skarpheðinn hafa kveðit vísu þessa dauðr eða lífs?"

"Engum getum mun ek um leiða," segir Flosi.

"Leita viljum vér," segir Grani, "Skarpheðins eða annarra manna, þeirra er hér hafa brunnit."

"Eigi skal þat," segir Flosi, "ok eru slíkt heimskir menn, þar sem menn munu safna liði um allt heraðit. Mun sá allr einn, er nú á dvalar ok þá mun verða svá hræddr, at eigi mun vita, hvert hlaupa skal. Ok er þat mitt ráð, at vér ríðim í brott allir sem skjótast."

Flosi gekk skyndiliga til hesta sinna ok allir hans menn.

Flosi mælti til Geirmundar: "Hvárt mun Ingjaldr heima at Keldum?"

Geirmundr kvazk ætla, at hann mundi heima.

"Þar er sá maðr," segir Flosi, "er rofit hefir eið á oss ok allan trúnuð."

Ok mælti til Sigfúss sona: "Hvern kost vilið þér gera hans? Hvárt vilið þér gefa honum upp eða skulum vér nú fara at honum ok drepa hann?"

Þeir svǫruðu allir, at þeir vildu nú at honum fara.

Þá hljóp Flosi á hest sinn ok allir þeir ok riðu í brott. Flosi ríðr fyrir ok stefnir upp til Rangár ok upp með ánni. Þá sá hann mann ríða ofan ǫðrum megin árinnar. Kenndi hann, at þat var Ingjaldr frá Keldum. Flosi kallaði á hann. Ingjaldr nam staðar ok snerisk við fram at ánni.

Flosi mælti til hans: "Þú hefir rofit sætt á oss ok hefir þú fyrirgǫrt fé ok lífinu. Eru hér ok Sigfúss synir ok vilja gjarna drepa þik. En mér þykkir þú við vant um kominn, ok mun ek gefa þér líf, ef þú vilt selja mér sjalfdœmi." Ingjaldr segir:

"Fyrri skal ek ríða til Kára en selja þér sjalfdœmi. En því vil ek segja Sigfúss sonum, at ek skal eigi hræddari við þá en þeir eru við mik."

"Bíð þú þá," segir Flosi, "ef þú ert eigi ragr, því at ek skal senda þér sending."

"Bíða skal ek víst," segir Ingjaldr.

Þorsteinn Kolbeinsson, bróðursonr Flosa, reið með honum ok hafði spjót í hendi. Hann var hraustastr maðr með Flosa. Flosi þreif af honum spjótit ok skaut til Ingjalds, ok kom á ina vinstri hliðina ok í skjǫldinn fyrir neðan mundriða, ok svá í fótinn fyrir ofan kné ok svá í sǫðulfjǫlna ok nam þar staðar.

Flosi mælti til Ingjalds: "Hvárt kom á þik?"

"Á mik kom víst," segir Ingjaldr, "ok kalla ek þetta skeinu, en ekki sár."

Ingjaldr kippti spjótit ór fœtinum ok mælti til Flosa: "Bíttu nú, ef þú ert eigi blauðr."

Ok skaut hann þá spjótinu yfir ána. Flosi sér, at spjótit stefnir á hann miðjan. Opar hann þá hestinum. Spjótit fló fyrir framan brjóst honum Flosa ok missti hans ok kom á Þorstein miðjan, ok fell hann dauðr af hestinum. Ingjaldr hleypti þá í skóg, ok náðu þeir honum ekki.

Flosi mælti til sinna manna: "Nú hǫfum vér fengit mikinn mannskaða. Megum vér nú ok vita, er þetta hefir at borit, hvert heillaleysi vér hǫfum. Er þat nú mitt ráð, at vér ríðim á Þríhyrningshalsa. Megum vér þaðan sjá mannareiðir í heraðit, því at nú munu þeir hafa sem mestan liðsǫfnuð. Ok munu þeir ætla, at vér hafim riðit austr til Fljótshlíðar af Þríhyrningshalsum, ok munu þeir ætla, at vér ríðim norðr á fjall ok svá austr til heraða. Mun þangat eftir ríða mestr hluti liðsins, en sumir munu ríða it fremra austr til Seljalandsmúla ok mun þeim þykkja þangat þó vár minni ván. En nú mun ek gera ráð fyrir oss, at vér ríðim upp í fjallit Þríhyrning ok bíðim þar til þess, er in þriðja sól er af himni." Þeir váru þar um daginn en riðu síðan í fjallit.