Bókastaðir

Hallr hét maðr, er kallaðr var Síðu-Hallr. Hann var Þorsteins son, Bǫðvars sonar. Móðir Halls hét Þórdís ok var Ǫzurar dóttir, Hrollaugs sonar, Rǫgnvalds sonar, jarls af Mœri, Eysteins sonar glumru. Hallr átti Jóreiði Þiðrandadóttur ins spaka, Ketils sonar þryms, Þóris sonar þiðranda ór Veradal. Bróðir Jóreiðar var Ketill þrymr í Njarðvík ok Þorvaldr, faðir Helga Droplaugarsonar. Hallkatla var systir Jóreiðar, móðir Þorkels Geitissonar ok þeirra Þiðranda. Þorsteinn hét bróðir Halls ok var kallaðr breiðmagi. Sonr hans var Kolr, er Kári vegr í í Bretlandi. Synir Halls á Síðu váru þeir Þorsteinn ok Egill, Þorvarðr ok Ljótr, Þiðrandi, þann er segir, at dísir vægi.

Þórir hét maðr, er kallaðr var Holta-Þórir. Hans sonr var Skorar-Geirr. Brœðr hans váru þeir Þorleifr krákr, er Skógverjar eru frá komnir, ok Þorgrímr inn mikli.

Nú er þar til máls at taka, at Njáll kom at máli við Hǫskuld: "Ráðs vilda ek þér leita, fóstri minn, at afla þér konu." Hǫskuldr bað hann fyrir ráða ok spurði, hvar hann mundi helzt á leita.

"Kona heitir Hildigunnr" segir hann, "ok er Starkaðar dóttir, Þórðar sonar Freysgoða. Veit ek þann kost beztan," segir hann. Hǫskuldr mælti:

"Sjá þú fyrir, fóstri. Þat skal mitt ráð, sem þú vill vera láta."

"Hér munum vit á líta," segir Njáll.

Eftir þat kveðr Njáll menn til ferðar með sér. Fóru þeir Sigfúss synir ok synir Njáls allir ok Kári Sǫlmundar. Þeir ríða austr til Svínafells, ok þar fá þeir góðar viðtǫkur.

Ok um daginn eftir ganga þeir Njáll ok Flosi á tal.

Ok þar koma niðr rœður Njáls, at hann mælti: "Þat er ørendi mitt hingat, er vér fǫrum bónorðsfǫr ok mælum til mægða við þik, Flosi, en til eiginorðs við Hildigunni, bróðurdóttur þína."

"Fyrir hvers hǫnd?" segir Flosi.

"Fyrir hǫnd Hǫskulds Þráinssonar, fóstra míns," segir Njáll.

"Vel er slíkt stofnat," segir Flosi, "en þó hafið þér mikit í hættu hvárir við aðra, eða hvat segir þú frá Hǫskuldi?"

"Gott má segja frá honum," segir Njáll, "ok skal ek svá fé til leggja, at yðr þykki sœmiliga, ef þér vilið þetta mál at álitum gera."

"Kalla munum vér á hana," segir Flosi, "ok vita, hversu henni lítisk maðr." Þá var kallat á hana, ok kom hon þangat.

Flosi segir henni bónorðit.

Hon kvezk vera kona skapstór, "ok veit ek eigi, hversu mér er hent við þat, er þar eru menn svá fyrir, en þat þó eigi síðr, at sjá maðr hefir ekki mannaforráð. En þú hefir þat mælt, at þú myndir eigi gifta mik goðorðslausum manni."

"Þat er œrit til," segir Flosi, "ef þú vill eigi giftask, at þá mun ek engi kost á gera."

"Þat mæli ek eigi," segir hon, "at ek vilja vilja eigi giftask Hǫskuldi, ef þeir fá honum mannaforráð. En ella mun ek engi kost á gera."

"Þá vil ek bíða láta mín," segir Njáll, "um þetta mál þrjá vetr ok þrjú sumur."

Flosi segir, at svá skyldi vera.

"Þann hlut vilda ek skilja," segir Hildigunnr, "ef þessi ráð tœkisk, at vit værim austr hér."

Njáll kvazk þat vilja skilja undir Hǫskuld, kvazk mǫrgum vel trúa, en engum jafnvel sem fóstra sínum.

Nú riðu þeir austan.

Njáll leitaði Hǫskuldi um mannaforráð, ok vildi engi selja sitt forráð.

Líðr nú til alþingis. Þetta sumar var þingdeild mikil. Gerði þá margr sem vant er at fara til móts við Njál. En hann lagði þat til mála manna, sem ekki þótti glíkligt, at eyddusk sóknir ok svá varnir, ok varð af því þræta mikil, er málin máttu eigi lúkask. Ok riðu menn heim af þingi ósáttir.

Líðr nú þar til, er kemr annat þingit. Ferr þá Njáll til þings. Ok nú er fyrst kyrrt þingit allt þar til, er Njáll talaði, at mǫnnum væri mál at lýsa sǫkum sínum.

Margir mæltu, at til lítils þœtti þat koma, at engi kœmi sínu máli fram, þó at til þinga væri stefnt. "Ok viljum vér heldr," segja þeir, "heimta með oddi ok egg."

"Svá má eigi," segir Njáll, "ok hlýðir þat hvergi at hafa eigi lǫg í landi. En þó hafið þér mikit til yðvars máls um þat. Ok kemr þat til vár, er kunnum lǫgin ok þeim skulum stjórna. Þykki mér ráð, at vér kallimsk saman allir hǫfðingjar ok talim um ok gangim til lǫgréttu." Þá mælti Njáll:

"Þik kveð ek at þessu, Skafti Þóroddsson, ok aðra hǫfðingja, at mér þykkir sem málum várum sé komit í ónýtt efni, ef vér skulum sœkja mál í fjórðungsdómum ok verði svá vafit, at eigi megi lúkask né fram ganga. Þykki mér þat ráðligast, at vér ættim enn fimmtardóm ok sœttim þau mál í fimmtardómi, er eigi megu lúkask í fjórðungsdómi." "Skaltu nefna," segir Skafti, "fimmtardóminn, er fyrir forn goðorðin er nefndr fjórðungsdómr, þrennar tylftir ór fjórðungi hverjum?"

"Sjá mun ek ráð til þess," segir Njáll, "at taka upp ný goðorð, þeir er bezt eru til fallnir ór fjórðungi hverjum, ok segisk þeir í þing með þeim, er vilja."

"Þenna kost viljum vér," segir Skafti, "eða hvé vandar sóknir skulu hér vera eða í koma?"

"Þau mál skulu hér í koma," segir Njáll, "um alla þingsafglǫpun, ef menn bera ljúgvitni ok lygikvittu. Hér skulu ok koma véfangsmál þau, er menn véfengja í fjórðungsdómi, ok skal þeim stefna til fimmtardóms. Svá ok, ef menn bjóða fé eða taka til liðs sér ok innihafnir þræla eða skyldarmanna. Í þessum dómi skulu vera allir hinir styrkustu eiðar ok fylgja tveim hverjum eiði, er þat skulu leggja undir þegnskap sinn, er hinir sverja. Hér skal ok svá, ef aðrir sœkja rétt, en aðrir rangt. Þá skal eftir þeim dœma, er rétt fara með sókn. Hér skal ok sœkja hvert mál sem í fjórðungsdómi, útan þat, er nefndar eru fjórar tylftir í fimmtardóm. Þá skal sœkjandi nefna sex menn ór dómi, en verjandi aðra sex. En ef hann vill eigi ór nefna, þá skal sœkjandi nefna ór þá sem hina, sem verjandi átti. En ef sœkjandi nefnir eigi, þá er ónýtt hvert mál, því at þrjár tylftir skulu um dœma. Vér skulum ok hafa þá lǫgréttuskipun, at þeir, er sitja á miðjum pǫllum, skulu réttir at ráða fyrir lofum ok lǫgum, ok skal þá velja þar til, er vitrastir eru ok bezt at sér. Þar skal ok vera fimmtardómr. En ef þeir verða eigi ásáttir, er í lǫgréttu sitja, hvat þeir vilja lofa eða í lǫg leiða, þá skulu þeir ryðja lǫgréttu til, ok skal ráða afl með þeim. En ef sá er nokkurr fyrir útan lǫgréttu, at eigi nái inn at ganga eða þykkisk borinn vera máli, þá skal hann verja lýriti, svá at heyri í lǫgréttu, ok hefir hann þat ónýtt fyrir þeim ǫll lof þeirra ok allt þat, er hann mælti til lǫgskila ok varði lýriti."

Eftir þat leiddi Skafti Þóroddsson í lǫg fimmtardóm, ok allt var þetta í lǫg leitt, sem nú er talt. Eftir þat ganga menn til lǫgbergs. Tóku menn þá ný goðorð upp. Í Norðlendingafjórðungi váru þessi ný goðorð þar: Melmannagoðorð í Miðfirði ok Laufæsingagoðorð í Eyjafirði.

Þá kvaddi Njáll sér hljóðs ok mælti: "Þat er nú mǫrgum kunnigt, hversu fór með sonum mínum ok Grjótármǫnnum, er þeir drápu Þráin Sigfússson, en þó sættumsk vér á málin, ok hefi ek nú tekit við Hǫskuldi ok ráðit honum kvánfang, ef hann fær goðorð nokkut, en engi vill selja honum sitt goðorð. Vil ek nú beiða yðr, at þér leyfið mér at taka upp ný goðorð á Hvítanesi til handa Hǫskuldi."

Hann fekk þat af ǫllum. Síðan tók hann upp goðorð til handa Hǫskuldi, ok var hann síðan kallaðr Hvítanessgoði.

Eftir þat ríða menn heim af þingi.

Njáll dvelsk skamma stund heima, áðr hann ríðr austr til Svínafells ok synir hans ok vekr nú til um bónorðit. Flosi kvezk efna skuldu við þá. Er þá Hildigunn fǫstnuð Hǫskuldi ok kveðit á brúðhlaupsstefnu, ok lýkr svá. Ríða þeir þá heim.

Enn í annat sinni ríða þeir til brúðhlaups. Leysti Flosi út allt fé Hildigunnar eftir boðit ok leysti vel af hendi. Fóru þau til Bergþórshváls ok váru þar þau misseri, ok fór allt vel með þeim Hildigunni ok Bergþóru.

En um sumarit eftir keypti Njáll land í Ossabœ ok fær þat Hǫskuldi, ok ferr hann þangat byggðum. Njáll réð honum hjón ǫll. Ok svá var dátt með þeim ǫllum, at engum þótti ráð ráðit, nema þeir réði allir um. Bjó Hǫskuldr í Ossabœ lengi svá, at hvárir studdu annarra sœmðir, ok váru synir Njáls í fǫrum með Hǫskuldi. Svá var ákaft um vináttu þeirra, at hvárir buðu ǫðrum heim hvert haust ok gáfu stórgjafir. Ferr svá fram lengi

Maðr hét Lýtingr, er bjó á Sámsstǫðum. Hann átti þá konu, er Steinvǫr hét. Hon var Sigfúss dóttir, systir Þráins. Lýtingr var mikill vexti ok sterkr, auðigr at fé ok illr viðreignar.

Þat var einhverju sinni, at Lýtingr hafði boð inni á Sámsstǫðum. Hann hafði þangat boðit Hǫskuldi ok Sigfúss sonum. Ok kómu þeir allir. Þar var ok Grani ok Gunnarr Lambason ok Lambi Sigfússson.

Hǫskuldr Njálsson ok móðir hans, Hróðný, áttu bú í Holti, ok reið Hǫskuldr jafnan til bús síns frá Bergþórshváli, ok lá leið hans um garð á Sámsstǫðum. Hǫskuldr átti son þann, er Ámundi hét. Hann hafði blindr verit borinn. Hann var þó mikill vexti ok ǫflugr.

Lýtingr átti brœðr tvá. Hét annarr Hallsteinn, en annarr Hallgrímr. Þeir váru inir mestu óeirumenn, ok váru þeir jafnan með bróður sínum, því at aðrir kómu ekki skapi við þá.

Lýtingr var úti jafnan um daga, en stundum gekk hann til starfsmanna. Hann sezk nú í sæti sitt. Þá kom kona inn, er úti hafði verit. Hon mælti:

"Of fjarri váruð þér úti at sjá, er oflátinn reið um garð."

"Hverr er ofláti sá," segir Lýtingr, "er þú segir frá?"

"Hǫskuldr Njálsson," segir hon, "reið hér um garð." Lýtingr mælti:

"Oft ríðr hann hér um garð, ok er mér eigi skapraunarlaust, ok bjóðumk ek til þess at fara með þér, Hǫskuldr, ef þú vill hefna fǫður þíns ok drepa Hǫskuld Njálsson."

"Þat vil ek eigi," segir Hǫskuldr, "ok launa ek þá verr en vera skyldi fóstra mínum, ok þrífsktu aldri fyrir heimboð," ok spratt upp undan borðinu ok lét taka hesta sína ok reið heim.

Lýtingr mælti þá til Grana Gunnarssonar: "Þú vart hjá, er Þráinn var veginn, ok mun þér þat minnisamt, ok svá þú, Gunnarr Lambason, ok Lambi Sigfússson. Vil ek nú, at vér ráðim at Hǫskuldi Njálssyni ok drepim hann í kveld, er hann ríðr heim."

"Nei," segir Grani, "ekki mun ek fara at Njáls sonum ok rjúfa sætt þá, er góðir menn gerðu."

Slíkum orðum mælti hverr þeirra ok svá Sigfúss synir ok tóku þat ráðs at ríða í brott.

Þá mælti Lýtingr, er þeir váru í brottu: "Þat vitu allir, at ek hefi ekki við bótum tekit eftir Þráin, mág minn. Skal ek ok aldri una því, at engi komi mannhefnd eftir hann."

Síðan kvaddi hann til ferðar með sér brœðr sína tvá ok húskarla þrjá. Þeir fóru á leið fyrir Hǫskuld ok sátu fyrir honum norðr með garðinum í gróf einni, ok biðu þar til þess, er líðr til miðs aftans. Þá ríðr Hǫskuldr at þeim. Spretta þeir þá upp allir með vápnum ok sœkja at honum. Hǫskuldr versk svá harðliga, at þeir fá lengi eigi sóttan hann. En þar kom um síðir, at hann særði Lýting á hendi en drap tvá heimamenn hans ok fell þá síðan. Þeir særðu Hǫskuld sextán sárum, en eigi hjuggu þeir hǫfuð af honum. Þeir fóru í skógana fyrir austan Rangá ok fálu sik þar.

Þetta kveld it sama hafði smalamaðr Hróðnýjar fundit Hǫskuld dauðan ok fór heim ok sagði henni víg sonar síns. Hon mælti:

"Eigi mun hann dauðr, eða var af hǫfuðit?"

"Eigi var þat," segir hann.

"Vita mun ek, ef ek sé," segir hon, "ok taktu hest minn ok akfœri."

Hann gerði svá, bjó um með ǫllu ok síðan fara þau þangat, sem hann lá.

Leit hon á sárin ok mælti: "Svá er sem mér kom í hug, at hann mundi eigi dauðr með ǫllu, ok mun Njáll grœða stœrri sár."

Síðan tóku þau líkit ok lǫgðu í vagirnar ok óku til Bergþórshváls ok draga þar inn í sauðahús ok láta hann sitja upp við vegginn. Síðan gengu þau heim bæði. Þau drepa á dyrum ok gekk húskarl til hurðar. Hon snarar þegar inn hjá honum ok ferr þar til, er hon kemr at hvíludyrum. Hon spurði, hvárt Njáll vekti. Hann kvazk sofit hafa til þess, en kvezk þá vaka. "Eða hví ertu hér komin svá snemma?" "Stattu upp," segir hon, "ór binginum frá elju minni ok gakk út með mér ok svá hon ok synir þínir."

Þau stóðu upp ok gengu út. Skarpheðinn mælti:

"Tǫkum vér vápn vár ok hǫfum með oss."

Njáll lagði ekki til þess, ok hljópu þeir inn ok gengu út vápnaðir. Ferr hon fyrir, þar til er þau koma at sauðahúsinu.

Hon gengr inn fyrir, en bað þá ganga eftir.

Hon vatt upp skriðljósi. "Hér er Hǫskuldr, sonr þinn," segir hon, "ok hefir fengit á sér sár mǫrg, ok mun hann nú þurfa lækningar." Njáll mælti:

"Dauðamǫrk sé ek á honum, en engi lífsmǫrk, eða hví hefir þú eigi veitt honum nábjargir, er opnar eru nasarnar?"

"Þat ætlaða ek Skarpheðni," segir hon.

Skarpheðinn gekk at ok veitti honum nábjargir.

Þá mælti Skarpheðinn við fǫður sinn: "Hverr segir þú, at hann hafi vegit?" Njáll segir:

"Lýtingr af Sámsstǫðum mun hann hafa vegit ok brœðr hans." Hróðný mælti:

"Þér fel ek á hǫndum, Skarpheðinn, at hefna bróður þíns, ok þó at hann sé eigi skilgetinn, þá ætla ek þó, at þér muni vel fara ok þú munir þó mest eftir ganga." Bergþóra mælir:

"Undarliga er yðr farit: Þér vegið víg þau, er yðr rekr lítit til, en meltið þetta ok sjóðið fyrir yðr, svá at ekki verðr af. Mun hér, þegar spyrsk, koma Hǫskuldr Hvítanessgoði ok biðja yðr sætta, ok munuð þér veita honum þat, ok er nú til at ráða, ef þér vilið." Skarpheðinn mælir:

"Eggjar móðir vár oss lǫgeggjun nú."

Síðan hljópu þeir út. Hróðný gekk inn með Njáli ok var þar um nóttina.

Nú er at segja frá Skarpheðni ok þeim brœðrum, at þeir stefna upp með Rangá. Þá mælti Skarpheðinn:

"Stǫndum vér nú ok hlýðum til."

Síðan mælti hann: "Fǫrum vér nú hljótt, því at ek heyri mannamál upp með ánni. Eða hvárt vilið þit heldr eiga við Lýting eða brœðr hans tvá?"

Þeir kváðusk heldr vilja eiga við Lýting einn.

"Í honum er þó veiðrin meiri," segir Skarpheðinn, "ok þykki mér illa, ef undan berr, en ek treysti mér, at eigi dragi undan."

"Til skulum vit svá stefna," segir Helgi, "ef vit komumsk í fœri, at eigi reki undan."

Síðan gengu þeir þangat, sem Skarpheðinn hafði heyrt mannamálit, ok sjá, hvar þeir Lýtingr eru við lœk einn. Skarpheðinn hleypr þegar yfir lœkinn ok í melbakkann ǫðrum megin. Þar stóð Hallgrímr á uppi ok þeir brœðr. Skarpheðinn høggr á lærit Hallgrími, svá at þegar tók undan fótinn, en þrífr Hallkel annarri hendi. Lýtingr leggr til Skarpheðins. Helgi kom þá at ok brá við skildinum, ok kom þar í lagit. Lýtingr tók upp stein annarri hendi ok laust Skarpheðin, ok varð Hallkell þá lauss. Hallkell hleypr þá upp á bakkann ok kemsk eigi á upp annan veg en hann skaut niðr knjánum. Skarpheðinn slœmir til hans øxinni ok høggr í sundr í honum hrygginn. Lýtingr snýr nú undan, en þeir Grímr ok Helgi eftir, ok kemr sínu sári hvárr á Lýting. Hann komsk út á ána undan þeim ok svá til hrossa ok hleypir, til þess er hann kom í Ossabœ. Hǫskuldr var heima, ok finnr hann þegar. Lýtingr segir honum verkin.

"Slíks var þér ván. Þú fórt rasandi mjǫk. Mun hér sannask þat, sem mælt er, at skamma stund verðr hǫnd hǫggvi fegin, enda þykki mér nú sem þér þykki ísjávert, hvárt þú munt haldit þik fá eða eigi."

"Svá er víst," segir Lýtingr, "at ek komumk nauðugliga í í brott, en þó vilda ek nú, at þú kœmir mér í sætt við Njál ok sonu hans ok mætta ek halda búi mínu."

"Svá skal vera," segir Hǫskuldr.

Síðan lét Hǫskuldr sǫðla hest sinn ok reið til Bergþórshváls við inn sex mann. Þá váru synir Njáls heim komnir ok hǫfðu lagizk til svefns. Hǫskuldr fór þegar at finna Njál, ok gengu þeir á tal.

Hǫskuldr mælti til Njáls: "Hingat em ek kominn at biðja fyrir Lýtingi, mági mínum. Hefir hann stórt af gǫrt við yðr, rofit sætt ok drepit son þinn." Njáll mælti:

"Lýtingr mun nú þykkjask mikit afráð goldit hafa í láti brœðra sinna. En ef ek geri nokkurn kost á, þá mun ek þín láta at njóta, ok mun ek þat þó skilja fyrir sættina, at brœðr Lýtings skulu óhelgir fallit hafa. Skal ok Lýtingr ekki hafa fyrir sár sitt, en bœta Hǫskuld fullum bótum." Hann segir: "Þat vil ek, at þú dœmir." Njáll segir:

"Þat mun ek nú ok gera sem þú vill."

"Eða villtu nokkut," segir Hǫskuldr, "at synir þínir sé hjá?" Njáll segir:

"Ekki mun þá nær sættum, en halda munu þeir þat, sem ek geri."

Þá mælti Hǫskuldr: "Lúkum vit nú málinu, ok selðu honum grið fyrir sonu þína."

"Svá skal vera," segir Njáll.

"Þat vil ek," segir Njáll, "at hann gjaldi tvau hundruð silfrs fyrir víg Hǫskulds, en búi á Sámsstǫðum, ok þykki mér þó ráðligra, at hann seli landit ok fari í brott, en eigi fyrir því: ekki mun ek rjúfa á honum tryggðir né synir mínir, en þó þykki mér vera mega, at nokkurr rísi sá upp hér í sveit, at honum sé viðsjávert. En ef honum þykkir sem vér gerim hann heraðssekjan, þá leyfi ek honum at búa hér í sveit, en hann ábyrgisk mestu til."

Síðan fór Hǫskuldr heim.

Þeir vǫknuðu Njáls synir ok spurðu fǫður sinn, hvat komit hefði, en hann, segir þeim, at Hǫskuldr var þar, fóstri hans.

"Hann mundi biðja fyrir Lýtingi," segir Skarpheðinn.

"Svá var," segir Njáll.

"Þat var illa," segir Grímr. "Ekki munda ek," segir Njáll, "hafa skotit skildi fyrir hann, ef þú hefðir þá drepit hann, er þér var þat ætlat."

"Teljum vér ekki," segir Skarpheðinn, "á fǫður várn."

Nú er at segja frá því, at þessi sætt helzk með þeim.

Þann tíma var hǫfðingjaskifti í Noregi. Hákon jarl var liðinn undir lok, en kominn í staðinn Óláfr Tryggvason. Urðu ævilok Hákonar jarls, at Karkr þræll skar hann á hals á Rimul í Gaulardal. Þat spurðisk þar með, at siðaskifti varð í Noregi, ok hǫfðu þeir kastat inum forna átrúnaði, ok konungrinn hafði kristnat Vestrlǫnd: Hjaltland ok Orkneyjar ok Færeyjar.

Þá mæltu margir, svá at Njáll heyrði, at slíkt væri mikil firn at hafna fornum átrúnaði.

Njáll segir þá: "Svá lízk mér sem hinn nýi átrúnuðr muni vera miklu betri, ok sá muni vera sæll, er þann fær. Ok ef þeir menn koma út hingat, er þann sið bjóða, þá skal ek þat vel flytja."

Hann mælti þat oft. Hann fór oft frá ǫðrum mǫnnum ok þulði, einn saman.

Þetta haust it sama kom út skip austr í fjǫrðum í Berufirði, þar sem heitir Gautavík. Hét Þangbrandr stýrimaðr. Hann var sonr Vilbaldus greifa ór Saxlandi. Þangbrandr var sendr út af Óláfi konungi Tryggva syni at boða trú. Með honum var íslenzkr maðr, er Guðleifr hét. Hann var sonr Ara Márssonar, Atla sonar, Ulfs sonar ins skjalga, Hǫgna sonar hvíta, Ótryggs sonar, Óblauðs sonar, Hjǫrleifs sonar kvensama Hǫrðalandskonungs. Guðleifr var vígamaðr mikill ok manna rǫskvastr ok harðgǫrr í ǫllu.

Brœðr tveir bjuggu á Berunesi. Hét annarr Þorleifr, ok annarr Ketill. Þeir váru Holmsteins synir, Ǫzurar sonar breiðdœlska. Þeir lǫgðu til fund ok bǫnnuðu mǫnnum at eiga kaup við þá.

Þetta spurði Hallr af Síðu.

Hallr bjó at Þváttá í Alftafirði. Hann reið til skips við þrjá tigu manna.

Hann ferr þegar á fund Þangbrands ok mælti til hans: "Ganga ekki mjǫk kaupin við menn?"

Hann segir, at svá var.

"Nú vil ek segja þér mitt ørendi," segir Hallr, "at ek vil bjóða yðr ǫllum heim til mín ok hætta á, hvárt ek geta kaup fyrir yðr."

Þangbrandr þakkaði honum ok fór þangat.

Um haustit var þat, at Þangbrandr var úti snemma um morgin ok lét skjóta tjaldi ok sǫng messu í tjaldinu, ok hafði mikit við, því at hátíð var mikil.

Hallr mælti til Þangbrands: "Í hverja minning heldr þú þenna dag?" "Michaels engils," segir Þangbrandr.

"Hann skal meta allt þat, er þú gerðir vel, ok er hann svá miskunnsamr, at hann metr allt þat meira, at honum þykkir vel."

"Eiga vilda ek hann," segir Hallr, "mér at vin."

"Þat muntu mega," segir Þangbrandr. "Ok gefsk þú honum þá í dag með guði." "Ok vil ek þat þá til skilja," segir Hallr, "at þú heitir því fyrir hann, at hann sé þá fylgjuengill minn."

"Því mun ek heita," segir Þangbrandr.

Tók Hallr þá skírn ok ǫll hjú hans.