Þat er lǫgpundari er átta fjórðungar eru í vætt en tuttugu merkr skulu í fjórðung vera. Ef maðr á pundara meira eða minna en mælt er ok varðar þat þriggja marka sekð. Nú reiðir hann rangar vættir eða mælir rangar alnar, svá at munar um ǫln í tuttugu álnum, þá varðar þat fjǫrbaugsgarð.
Sá á sǫk þá er síns hefir í því mist. En ef hann vill eigi sœkja þá á sá er vill. Níu búa skal til þess kveðja á þingi. Stefnusǫk er þat.
Þat er mælt í lǫgum várum at menn skulu eigi kasta verplum til fjár sér en ef kasta ok varðar fjǫrbaugsgarð. Menn skulu ok eigi tefla svá at þeir leggi fé við, ok enga þá hluti er manni þykkir betra at hafa en án at vera. En þeim er fé leggr við tafl eða aðra hluti þá er varðar fjǫrbaugsgarð, enda erat heimting til fjár þess. En eigi skal kasta.
Sá á sǫk þá er vill innan fjórðungs manna, ok er rétt at lýsa á várþingi ef þeir eru samþinga, enda er sá á þingi er sóttr er, ok kveðja þar til heimilisbúa fimm þess er sóttr er, ok skulu innan fjórðungs menn lýsa fyrir dróttins daginn, ef þeir hyggja. En þá á hverr er vill eptir helgina ef sá er á þingi er sóttr er. En ef hann er eigi á þingi ok er rétt at lýsa at þinglausnum ok til sóknar annat sumar, ok banna fǫr ef vill. En ef tveir sœkja einn mann um þann hlut ok á sá at ráða er sœkja vill til laga.