Ef maðr selr land sitt manni ok vill hann leggja á lǫgmála eða lǫgveð, ok eigu þeir at handsalask þann mála sem þeir eru ásáttir eða veð. Þann mála skal lýsa at lǫgbergi eða þat veð sem þeir handsǫluðusk hit næsta alþingi eptir kaup þeirra. Ef þeir mæla svá at eigi skyli skylt at lýsa málann eða veðit, ok á þat eigi at halda, enda er þá hvárki á landinu veð né máli. Þá er lǫgmáli er lýstr eða lǫgveð fyrir búum fyrst, en síðan at lǫgbergi. Þann mála þarf eigi optar at lýsa meðan þeir váttar lifa ok hann man váttana ok þeir lifa báðir er þann mála áttusk við. Ef váttar deyja eða villask þeim lýsingar váttar er málann á, eða deyr sá er málinn var við gerr, þá skal lýsa et þriðja hvert sumar at lǫgbergi þann mála, en ef eigi er svá lýstr málinn, þá er málinn af. Ef sá deyr er málann átti, þá skulu erfingjar ens dauða skipta þeim mála með sér. Ef þeir eru fleiri en einn, ok skal sá lýsa et þriðja hvert sumar at lǫgbergi er málann á, eða veð ef þat er.
Rétt er at selja ǫðrum manni í hǫnd at lýsa veð eða mála. Rétt er at selja lands mála eða veð ok svá at gefa eða svági annarra gripa.
Hvervetna þess er maðr á lǫgmála eða lǫgveð í eigni annars manns, hvárt sem er land eða annat fé, annarr en sá er lǫgmálann gerði á eða lǫgveð fyrst, þá skal sá láta lýsa et þriðja hvert sumar, en þann mála á at lǫgbergi at lýsa á enu næsta alþingi ok segja þeim er land á, eða þann grip er málinn er á, eða veð, ok segja með vátta. "Þú skalt mér bjóða land þat," skal hann kveða, "eða annat eigin" ef þar var veð eða máli á, "ok á ek þann mála nú eða veð" ef þat er.
Þar er lǫgveð er, ok skal maðr taka tvá aura fyrir einn í landi svá sem búar meta við bók landit inn fimmta dag viku þann er sjau vikur eru af sumri, et sama sumar er hann misti gjalddagans, þá eignask hann í landinu hálfu meira fé en hann átti at honum. Búar skulu kvaddir þrim nóttum fyrir eða meira meli. Svá skal þar er gripir aðrir eru veð mæltir at maðr skal tvá aura taka fyrir einn nema hann veð mæli sér verra grip en því gegni. Ok er þegar griprinn fór veði er fé geldsk eigi þann dag er til var mæltr. Slíkt er lǫgveð þat þótt þeir hafi markat verð á landinu.
Sá er bjóða skal málann skal koma sumardag inn fyrsta með viðrbjóðanda í miðjan dag eða fyrr. Hann skal nefna vátta ok bjóða þeim manni er á mála á landinu lǫgboði at kaupa svá sem hinn býðr við. Þá skal viðrbjóðandinn segja hverju verði hann vill kaupa. Nú skal mála maðrinn kjósa ef hann vill undir sik ok er þá kaup þeirra. Nú kýss hann undan sér, ok er þá af máli hans, nema því at eins at hann kaupi ódýrra þeim mun en þeir buðu honum við at hann geri honum hagsmuni fimm aura fjár eða meira fjár í kaupinu.
Nú kýss hann undir sik landit, þá er þeir verða at brekinu sannir, ok varðar þeim fjǫrbaugsgarð, ok er þat stefnusǫk. Skal kveðja heimilisbúa níu til á þingi þeirra er sóttir eru, ok skal hann sótt hafa á þriðja þingi þaðan frá er sǫkin gerðisk. Ef brek sannask, ok skulu búar fimm þeir er næstir eru landeigendr at virða landit við bók, en sá er mála átti skal gjalda slíka aura sem þeir virðu landit. Ef goldit er lands verðit, ok á kaupandinn heimting til svá mikils fjár at seljanda sem búar virða ódýrra en hann keypti. Nú ef hann kýss undan sér landit ok sé brekboði boðit, þá varðar þeim slíkt sem áðr var talit, ok skal svá at allri sókn fara sem áðan talða ek. Sá er mála átti skal stefna til rofs kaupinu þeirra ok skal upp rofna ef brek bersk, ok skal hann brigt hafa á enu næsta alþingi þaðan frá er honum var landit boðit.
Nú hefir landeigandinn eigi bjóðanda til sumardag enn fyrsta, ok hefir hann þó er þrjár vikur eru af sumri eða fyrr á því méli, þá skal hann heim hafa stefnt honum viku fyrir boðit eða meira méli, ok segja honum hvat við er boðit. En kaupandinn skal taka við landi ok skal gjalda verð annat sumar með leigum enn fimmta dag þann er sjau vikur eru af sumri, nema þeir eigi fyrr gjalddaga saman. Nú hefir hann síðarr bjóðanda til, en svá ok hefir hann þó til á várþingi, þá skal hann þó en sǫmu atferli hafa um boð sitt sem áðr var tínt. Eigi skal hann síðarr segja en viku fyrir þing.
Ef kaup þeirra verðr fast, ok skal sá á landi búa þau misseri er land átti sem á leigulandi, ok svá ábyrgjask við kaupanda hvegi sem hann stafar fyrir sem hann búi sjálfr á, ok á seljandinn allar lands nytjar á þeim misserum, ok ábyrgisk hann við spellum við kaupanda sem búar virða. En verðit skal gjalda annat sumar á því enu sama landi leigulaust enn fimmta dag þann er sjau vikur eru af sumri, nema þeir verði á annat sáttir.
Ef sá maðr ferr af landi á brott eða ór fjórðungi þeim er hann á málann í, þá skal hann fara til fundar við þann mann er þat land á ok segja honum með vátta hverjum hann skal bjóða landit ok skal sá maðr samfjórðungs vera við mála landit er hinn skal bjóða landit er á. Ef maðr deyr er land þat átti er máli var á, ok þarf eigi þat land at bjóða er erfingjar ens dauða leysask at, eða svá kona ef hann hefði átta.
Hvervetna þess er eigi eru lands málar lýstir eða veð svá sem nú er talit, þá eru ranglýstir enda er þá sem ólýstir sé, ok er af landinu þá veð eða máli hvergi sem á var.
Ef maðr vill mála land selja, hann skal fara til fundar við þann mann er mála á á landi því enn fyrra hlut einmánaðar ok segja honum at landit er falt. Rétt er ok at hann komi síðarr þótt hann komi viku fyrir sumar et síðarsta ok nefna sér vátta. Í þat vætti skal hann kveða at "stefni þér heim ok bið ek þik heima vera sumardag inn fyrsta, mun ek þá koma ok bjóða þér lands mála ok hafa til bjóðanda þann er kaupa vill" ok skal hann kveða á hvat hinn býðr við er kaupa vill. Ef hann hefir eigi til bjóðanda, ok skal þó mæla enum sǫmum málum við þann er málann á nema þat at hann skal segja hinum at hann hefir eigi til bjóðanda, "ok búsk þú svá við at ek mun hér koma til heimilis þíns sumardag enn fyrsta ef ek fæ kaupanda at landinu." Ef hann fær til bjóðanda sjau nóttum fyrir sumar til landsins, þá skal hann fara ok segja þeim er málann á ok kveða á hvat við er boðit. Þá skal hinn ráða um vikuna. Ef hann fær fyrr til bjóðanda en þrim nóttum fyrir sumar ok skal hann fara þó til fundar við þann er málann á ok segja honum með vátta hvat við er boðit við landinu, ok er hinn skyldr at kjósa sumarsdag enn fyrsta ef landeigandinn hefir sagt honum þrim nóttum fyrir sumar. Ef hann fær síðarr til bjóðanda ok er honum rétt at bjóða hinum landit þá er hann finnr hann sjálfan at máli, en hinn skal kjósa þrim nóttum síðarr. Rétt er honum at stefna hinum heim sjau nóttum fyrir boðit, ef hann fær til bjóðandann síðarr en sumarsdag enn fyrsta til landsins ok skal hinn kjósa þrim nóttum síðarr hvárt hann vill hafa landit eða eigi.
Ef sá kýss undir sik landit er málann átti á ok kýss hann sumardaginn fyrsta, þá skal hann gjalda verðit enn fimmta dag þann er sjau vikur eru af sumri á landi því er þar var mála land, nema þeir eigi fyrr saman gjalddaga, þá skal þar gjalda. Ef hann kýss síðarr landit undir sik en sumardaginn fyrsta, þá skal verðit gjalda annat sumar eptir enn fimmta dag þann er sjau vikur eru af sumri, ok gjalda á þeim bólstað er málinn var á, nema þeir eigi fyrr saman gjalddaga, þá skal þar gjalda fét. Sá er skyldr at vera heima sumarsdag enn fyrsta ef honum er svá heimstefnt til boð mála kjǫrs sem nú er talit. Ef hann er þá eigi heima nauðsynjalaust, enda hafi hann eigi þann mann til kjǫrs fyrir sik er handsǫl sé eigandi við, þá er landit málalaust.
Rétt er at maðr seli ǫðrum manni í hǫnd at bjóða lands mála. Ef sá tortryggir boðit er málann á, þá skal sá láta bera vætti þat er boðmálinn var í hǫnd seldr at bjóða málann landsins. Sá skal lǫgaura bjóða við mála landi ef verð býðr við, ella er svá sem óboðit sé mála landit þeim er málann átti.
Þann mála skal hverr maðr lýsa á landi annars sem hann á, en sá skal þann bjóða sem hinn lýsti ok hann átti. Þar er ákveðnir aurar eru mæltir á landi ok er eigi skylt at hafa til bjóðanda, en svá skal bjóða þat land sem mála land ok svá at boði fara ok at ǫllu annars sem hann bjóði lǫg mála land.
Ef sá maðr á beititeiga í annars landi er hann á mála land eða svá ef í mála landinu eru beititeigir, þá teiga skal maðr selja ef hann vill ef þeir eru fimm aura verðir eða minna fjár. Hann skal kveðja fimm búa til virðingar ok gjalda á enum næstum gjalddǫgum verðit. En þat heitir óværu teigr. Ef sá vill kaupa þann teig er land á undir ok er sá skyldr er á. Svá ok ef sá vill selja er á þann teig, ok er sá skyldr at kaupa er land á undir.
Maðr á at taka fé fyrir mála land ef hann vill ok eigi lengr en þrjá vetr samfast.
Ef þeim er grunr at því er á mála á landinu at selt sé landit, þar á hann kosti tveggja. Þat er rétt at hann stefni hinum um landsǫlu er seldi ok kalli honum varða útlegð ok sex aura handsalslit. Þess á hann kost at stefna til rofs kaupinu. Hann skal nefna vátta. Í þat vætti skal hann kveða at "ek stefni þér" ok nefna hann "um þat at þú hefir keypt mála land mitt" ok kveða á landit, "ok stefni ek til rofs kaupi því, ok tel ek mér landit" ok kveða á þat. Eigi er skylt at sœkja um landkaupit nema hann vili. Þar er maðr kaupir mála land annars vísvitandi skal hinn stefna til rofs kaupinu ok láta varða þriggja marka sekt. Nú kaupir maðr mála land ok eigi vísvitandi, þá verðr hinn útlagr þrim mǫrkum er honum seldi við hvárn þeirra, þann er keypti ok við þann er málann átti, ok handsalslit við hvárntveggja.