Ef menn eigu land saman ok vill maðr orka lands deildar á annan, hann skal fara til heimilis þess manns er hann vill skilja land at eign við, enn fimmta dag viku þá er vika er til sumars. Hann skal nefna sér vátta at hann stefnir honum heim at hann skyli heima vera á sjau nátta fresti ok hann mun þar koma þá at kveðja hann lands deildar eða í tǫlu ef eigi sjá búar lands deild. Nú kømr hann þangat, þá skal hann nefna sér vátta at því at "ek kveð þik lǫgskiptis um landit" ok nefna hann "eða í tǫlu ef búar sjá eigi lǫgskipti með okkr inn fimmta dag þann er fjórar vikur eru af sumri" ok garðlags ef hann vill þat láta fylgja. Hann skal kveða á bólstaðinn hvar hann skal fyrst til koma. Þeir skulu þar koma hvárirtveggju fyrir miðjan dag.
Sá skal kveðja búa fimm þá er því landi eru næstir er deila skal. Landeigendr skal kveðja sá er skipta vill láta landinu sjau nóttum fyrr eða meira méli, þá er réttir sé í kviðum um þá menn alla er hlut eigu í landi því er skipta skal.
Hann skal fara til heimilisbúans er hann vill kveðja at skipta landinu. Hann skal nefna sér vátta. "Nefni ek í þat vætti, at ek kveð þik landskiptis at skipta með okkr lǫgskipti ok skipta þar húsum ok engjum með nauta þína fjóra koma þar fyrir miðjan dag, kveð ek þik lǫgkvǫð."
Þá er maðr er kvaddr landskiptis ok gerir hann eigi handsala, ok verðr hann útlagr um þat þrim mǫrkum, enda á dómr at dœma á hendr honum þá er hann er sóttr um fjórtán nóttum eptir vápnatak, ok skal þar dœma á hendr honum fé vítit ok láta uppi landskiptit. En ef búar koma eigi til ok varðar þeim útlegð ok skal dœma á hendr þeim at skipta landinu fjórtán nóttum eptir vápnatak. En ef þeir koma eigi svá at skipta sem dœmt er þá varðar þeim fjǫrbaugsgarð. En ef dœmt er á hendr honum, þá skal kveðja búa til þrim nóttum fyrr, en ef hann kømr þá eigi til, þá varðar honum fjǫrbaugsgarð, enda skulu þeir þó skipta. Ef þetta eru stefnusakar ok skal kveðja heimilisbúa fimm til þess er sóttr er.
Vatn skal falla þar til bólstaða allra, enda skal allr saman fara hvers þeirra lands hluti. Þeir eigu at skipta húsum búarnir at jafnaði með þeim. Þeir eigu þverkyrfa hús ef þeir vilja, en eigi skal þar hús deila at endlǫngu. Ef þar verðr hús í annars landi, ok skal þá hús þar vera meðan sá vill er á, en hann skal úr sínu landi fœra til allt at bœta um, en ef hann vill úr stað fœra, þá skal hann í sitt land fœra.
Menn eigu at brjóta jǫrð til taðna eða til akra þótt þeir eigi fleiri saman en einn. Þeir eigu jafn góðri jǫrðu at auka sína tǫðu er síðar auka.
Þar er búar sjá eigi lǫgskipti at landi, ok skulu þeir skipta húsum þó ok engjum ok tǫðu ok akrlǫndum ef eru, en telja kvikfé í haga. Þeir skulu svá telja í haga at þeir hyggi at eigi muni fé at nýtra at fœra sé í, enda er þó skipat til fulls.
Þar skal telja þrévetrt naut við kú eða ellri. En tvévetr naut tvau við kú eða yngri. Eigi skal kálfa telja. Hross þrévetrt við tvær kýr eða ellra. Tvévetrt hross eða yngra við kú. Skalat fyl telja. Lǫmb tuttugu við kú. Gamlir sauðir tíu, en geitr fimm. Eigi skal svín í land telja né haga.
Ef maðr hefir til þess keypt í landi at hann vildi því til síns lands láta skipta er næst væri þá skal hluta þar. Ef hann hefir eigi til þess keypt ok skal hann þann hlut hafa er næstr er hans landi.
Ef þá er snær á jǫrðu er menn skulu landi skipta eða í telja eða garðlag rétta, ok er rétt at þeir bíði til þess er sex vikur eru af sumri, nema þeim sé land svá kunnt sem þeir sé allt.
Ef maðr vill beiða garðlags annan, þá skal hann hefja upp heimstefnu sem þá er hann beiðir landskiptis ok svá kveðja búa til at deila garðlag svá með þeim at þeir vinni lagðan á þrimr sumrum, á meðal anna. Þeir skulu svá hafa hjú hvárr þeirra á sínu landi at meðallagi. Eigi skulu þeir afselja né ǫnnur lǫnd viðhafa fyrir þær sakir.
Þeir skulu lǫggarð gerða, en lǫggarðr er fimm feta þykkr við jǫrð niðri en þriggja ofan, taka í ǫxl manni af þrepa, þeim er gildar alnar ok faðma hefir.
Búar skulu rétta merki þeirra, jafna þar nesjum, ok þótt munr verði nesja, ok eigu búar at skipta ef þat er minna vert en fimm aura. Hvárgi má skylda annan til garðlags þar er eigi tekr hjá torf eða grjót ok bera verðr til með eyk eða reiða. Þeir skulu báðir hefja upp í einum stað ok gerða til síns enda hvárr garðinn, nema þeir verði á annat sáttir. Sá á kost at leggja lengra garðinn ef hann vill er kvaddi.
Ef sá gerir eigi leggja garðinn er kvaddr var garðlagsins, þá skal sá leggja er kvaddi sinn hlut, enda varðar honum eigi beitin þótt fé hans skjótisk fyrir garðs enda. Hinum varðar útlegð er eigi vill gerða, enda seksk hann á beitinni, enda skal dómr dœma garðlagit á hendr honum, enda á hann at bœta ávíslabœtr hinum er gerðir ef hans fé gerir. Ef hann gerir minna garð en mælt er í lǫgum eða synjar hann með ǫllu ok sé hann til kvaddr at lǫgum ok varðar honum jafnt bæði.
Ef þar verðr túngarðr í garðlagi, en þat er túngarðr er tǫðuvǫllr gengr út at garði, þar á sá kost er vǫll á at gerða einn ef hann vill, ok taka þá útan garðs garðvirkit. Ef hann vill at þeir gerði báðir, ok á hann kost at bœta einn ef hann vill ok taka útan garðs garðbœtrnar, en ef hann vill eigi einn bœta garðinn eða gerða þar er túngarðr hans er, þá skal þann hvárr þeirra bœta er gerði ok taka þar efni garðbóta er þeir tóku garðvirki.
En ef þar verða hǫggskógar fyrir þá skal fyrir nes þar gerða. En ef þar eru rifhrís, ok skal gerða í gegnum þau, en þat eru rifhrís ef menn rífa, en þat er hǫggskógr er menn hǫggva. Ef þar verða engjar manna fyrir garði, ok skal gerða et gegnsta þar, enda bœta þeim engjar sínar svá sem búar virða við bók, at þeir hafi annat engi jafngott ok jafn mikit ok jafn hǫgt.
Ef þar er garðr er um þjóðbraut þvera, þá skal hlið vera á garði alnar ok faðms mikit ok hafa grind fyrir svá at menn lúki upp af hrossi ok aptr ef vill. Þess á hann kost at fœra garðs hlið á ǫrskot eða skemmra svá at sé af þjóðbraut ok sé þat jafn gott at ríða. Ef þar er gert um þjóðbraut þvera svá at eigi er hlið á garðinum, þat varðar útlegð, enda er garðrinn óheilagr ok á at brjóta hlið á þeim garði þótt heilagt sé ef maðr ferr í gegnum. En ef aptr er gert hliðit, ok á hverr at sœkja þá sǫk er vill, ef eigi er hlið á garði.
Á miðil anna skal lǫggarð gerða. En várǫnn er til þess er mánuðr er af sumri, en garðǫnn síðan tveir mánuðr, þá er heyǫnn aðra tvá mánuðr, en þá er lǫggarðsǫnn enn efsta mánað sumars.