Þat sagði Guðmundr lǫg at faðir barn ómaga ok brœðr eða systr þær er hann á arf eptir at taka, þeir menn eigu at eta alla aura ómagans sem hann sjálfr. Ef firnari ómagar eru á aurum hans þá skulu þeir menn á brott hverfa af aurum ef fé er eigi meira en fúlgur til þess er hann er sextán vetra gamall.
Því at eins er maðr skyldr at taka við ǫðrum ómaga ef hann á sér fjǫgurra missera bjǫrg ok sínum ómǫgum, enda þeim er þá býðsk honum. Fulla ómaga skal alla telja þótt eigi sé svá. Nú eiðfœrir maðr ómaga ok er rétt at fœra at heimili ef lǫgfastir menn heyra eða heimamenn þar eða honum sjálfum ella.
Rétt er at maðr fœri manni dœmda ómaga innanfjórðungs ef hann vill ok varðar slíkt þar sem áðr var tínt ef eigi er við tekit ok ávalt varðar fjǫrbaugsgarð ef maðr lætr ganga dœmdan ómaga.
Maðr er eigi skyldr at fœra fram laungetin bǫrn þess manns er hann hefir áðr fram fœrðan fǫður þeirra at helmingi eða at meira hlut enda ætti hann annarra ómagi at vera ef þeir hefði fé til at fœra hann fram.
Ef maðr á fé til at hverr maðr á at fœra fram fǫður sinn ok móður þótt hann sé eigi til arfs alinn, enda skal hann taka arf eptir þau ef engi lifir þeirra manna er til arfs eru taldir at lǫgum. Jafn gǫrla skal virða fé til ómaga bjargar sem til tíundar. Allt skal til virða nema bús afleifar ok hversdagsgang vera ok slíka náttbjǫrg í klæðnaði þeim mǫnnum er hans ómagar eru.
Þar er konu er ómaga sǫk á hǫnd lýst ok skal bóandi kveðja henni bjargkviðar ef hann er á þingi en sœkjandi skal segja honum til þá er hann hefir lýst. En ef bóandi konu er eigi á þingi þá er ómaga sǫk er lýst á hǫnd henni ok svá þar er karlmaðr sá er eigi á þingi er á hendi er sǫkin. Þá skal sœkjandi bjóða goða þeim er sá er í þingi með er sóttr er, at hann kvæði hinum bjargkviðar. En goði skal kjósa hvárt hann vill kveðja eða eigi, svá at sœkjandi geti kvatt áðr dómar fari út til saka. Þar er sœkjandi skal kveðja þess kviðar hvárt hann á fé eða fœri til at fœra ómaga fram, þá skal hann kvatt hafa áðr dómr fari út. Er þat þá sóknarkviðr. En ef aðrir menn kveðja þess kviðar þá skulu þeir at dómi kveðja ok sváfremi er til varna er boðit áðr ok er þat varnarkviðr. En ef þar berr auðn um þann mann er á hǫnd var lýst áðr dómr fari út, þá skal lýsa til framfœrslu ómaga meðan dómar eru úti, enda þarfat þá at segja til þess. Ábyrgjask skal þá hverr sik þó, en þó skal sœkjandi kviðar kveðja ef eigi vilja aðrir.
Ef sá maðr á barn eptir út hér laungetit er hann er norrœnn eða hjaltlenzkr eða orkneyskr eða færeyskr, eða katneskr, eða ór Nóregs konungs veldi, ok komi barn þat játt at handsǫlum eða skírslum, þá skal rétt vera at fœra þeim manni er ór sama fylki er ok hinn er barn á. Ok skal fœra honum hálfum mánaði fyrr en hann fari á brott ór vist með fǫt sín frá bóanda þess er hann hefir með verit ok bjóða honum með tíu aura vaðmála. Nú vill hann eigi við taka, þá skal hinn fœra honum í annat sinn at skipi með eið, ok sœkja um síðan ef þarf. Þeim manni skal fœra er hann hefir sex hundruð álna eða meira fé. Eigi er hann þá skyldr at láta fét fylgja nema hann vili.
Eigi er maðr skyldr at taka við þeim mǫnnum er honum er manni firnari en næsta brœðri eða annarra brœðri nema hann eigi sér sex missera bjǫrg ok sínum ómǫgum ok svá þeim er þá býðsk. Maðr á kost at beina tíu sex álna aurum til handa þeim ómaga er honum er firnari en annarra brœðri eða þriðja brœðri eða taka við honum ella. Maðr er eigi skyldr at taka við þeim manni er honum er manni firnari en annarra brœðri ok eigi er hann skyldr at taka við þriðja brœðra sínum nema hann eigi svá aura at honum sé sjálfum átta missera bjǫrg ok hans skylduliði ok svá þeim er þá er honum boðinn. Eigi eru menn skyldir at taka við eins manns bǫrnum fleirum en tveim laungetnum þeim er annarra brœðra eru nema gildr sé faðir barnanna.
Ef annat hjóna hefir fé til þá skal þat fœra annat fram nema annat viti eigi vel en þegar en er því batnar. [þá skal þat hverfa til félaga síns ok til hjúskapar].
Þar at eins skal ómaga fœra at hrepps vist á hendr arftǫkumanni er hann hefir fé til at vinnu sér ena næstu tólf mánuðr eða má hann vinna sér mat, ok þó því at eins ef hann á sjálfr varðveizlu fjár síns.
Ef maðr hleypr frá ómǫgum sínum í hrepp annan ór ǫðrum ok varðar þat fjǫrbaugsgarð ok á landeigandi sǫk þá eða hreppstjórar, en þá sá er vill ef þeir vilja eigi.
Rétt er at lýsa ómaga á hendr ǫllum fjórðungs mǫnnum er frænda þann á engi hér á landi er fé hafi til ok nefna einn bóanda til þann er í þeirri þingsókn búi er ómaginn varð þrotráða í ok kveðja goða þann tylftarkviðar er sá er í þingi með er á hendr var lýst, hvárt hann eigi engi frænda þann hér á landi er fé hafi til at fœra ómaga þann fram. Ef tveir ómagar eru lýstir senn á hǫnd einum manni þá skal hann við þeim taka er honum er skyldri ef hann hefir eigi fé til at fœra báða fram. Eigi skal fleiri ómaga en þrjá lýsa á hendr einum manni á einu þingi ór einum knérunni. Rétt er at maðr sœki ómaga sǫk þótt hann hafi eigi komit til ǫndverðs þings ef hann fær eigi annan mann til.
Rétt er hvárs er vill um ómaga fúlgur þær búar skulu gera at þeir gøri við eið heima eða á þingi at dómi. En ef maðr vill sœkja um tvennar fúlgur ok skal hann þrjár merkr láta varða.
Þar maðr fœrir fram þann ómaga er hann er lǫgskyldr til ok hafi hann eigi gefit ómaga þat fé er hann lagði fyrir hann ok grœði ómaginn fé síðan eða beri undir hann ok á hann sjálfr eða erfingi hans sá er eigi er firnari en systrungr at heimta þat fé vaxtalaust ef sá var þá erfingi er hinn dó, er fram hafði fœrt. Nú fœra hjú tvau fram ómaga ok eigu þess þeirra erfingjar at heimta þat fé sem ómaginn var skyldr. Slíkt skal heimta et sama þat fé er geldsk um víg þess er fram var fœrðr eða réttarfar ef undir þá menn berr fé tǫku er frændr eru þess er fram fœrði ok í þann knérunn er sá átti frændsemi við. Ef arftǫkumaðr má eigi fram fœra ómaga sinn ok kømr sá af því á hendr firnara manni at lǫgum ok sé ómaginn arftǫkumanni systrungr eða nánari. Nú grœðir arftǫkumaðr fé eða berr undir hann ok á sá er fram fœrði ómagann at heimta sitt fé vaxtalaust jafn mikit sem hann lagði fyrir hann ok erfingjar hans systrungar eða nánari.
Eigi skulu meir koma laungetin bǫrn en tvau á hendr fǫðurfrændum fǫðurins til framfœrslu meðan þau eru í barnómegð ok svá móðurfrændum hans.
Bǫrn þeirra manna er fyrir ómennsku sǫkum ganga með húsum skulu eigi koma á hendr frændum meðan þau eru á húsgangi. En ef þau hafa vist tvau misseri eptir húsgang þá verðr rétt at fœra bǫrn þeirra á framfœrslu. Nú hefir annat þeirra vist eptir húsgang ok skal þat þeirra bǫrn hafa er með húsum ferr nema þat beri kviðr at þat megi eigi vinna sér mat ok klæði er færr, ok skal þá rétt at fœra bǫrnin til framfœrslu. Nú hverfa þau á húsgang síðan ok er rétt at þá sé þeim fœrð bǫrnin af framfœrslunni. Þat er ómennska ef maðr gengr með húsum fyrir nenningarleysis sakir eða ókosta annarra þeirra er góðir menn vilja fyrir þeim sǫkum eigi hafa þau.