Bókastaðir

Þar er maðr kaupir arfvǫn at ǫðrum, þá á þat at halda hvarvetna þess er þeir kaupa saman vel laust ef þeir eigu við at skiptask eða þeirra erfingjar. Nú andask sá er arfinn seldi ok standa aðrir menn til arfsins en þeir kaupit áttusk við eða þeirra erfingjar þá skal arfr sá svá fara sem ekki væri um mælt. En arfkaupit á aptr hverfa með vǫxtum undir þann er reitt hefir eða hans erfingja ef enn andaði átti nǫkkut fé til eða hans erfingjar, ok á þat fé at heimta et sama sumar er arfvǫnin skiptisk. En ef hann átti ekki fé eptir eða hans erfingi ok missir sá þá alls er við hann keypti.

Ef þeim manni tœmisk erfð er erlendis er, þá á sá maðr at taka þat fé er skyldastr er enum dauða hér á landi, en þat skal hann svá láta virða jafnt sem ómaga eyri, ok svá at ǫllu hafa þat fé sem ómaga eyri. Hann á ávǫxtu á fénu enda ábyrgisk hann. En ef sá maðr kømr út er fét átti at taka þá skal hann innstæðan einn hafa. En ef hinum verða lestir er erlendis andask, þá á hans erfingi at stefna þeim manni er fé er undir ok láta sanna dauða hans. Þat er ef ekki spyrsk til manns ok skal svá vera sem hann lifi til þess er dauðinn er sannaðr. Nú á þess þeirra erfingi fét at taka er lengr lifði, en þat á at skilja tylftarkviðr goða þess er hinn er í þingi með, er sœkir hvárr þeirra fyrri varð dauðr.

Ef sá maðr spyrr er erlendis er, [at erfð hefir borit undir hann út hér, ok skal hann innstæðan einn hafa þá er hann kømr til, ef rétt virt var féit ok rétt tekit.

Nú verða þeir eigi ásáttir erfingjar þess manns er erlendis var ok sá maðr er féit er undir hvárt sá er andaðr er erlendis var eða eigi eða svá hvárt fyrr var at erfðin tœmðisk eða sá andaðisk er erlendis var, ok skulu þá erfingjar þess er erlendis andaðisk stefna þeim manni um er féit er undir til gjalda ok til útgǫngu. Þeir skulu láta sanna dauða þess manns at dómi er erlendis er, en goði sá skal bera tylftarkvið er hann er í þingi er sóttr er, um þat hvárt fyrr var at erfðin tœmdisk eða sá andaðisk er erlendis var, ok eigu þess þeirra erfingjar at taka féit er síðar] andaðisk.

Ef maðr andask erlendis þá á sá maðr at taka þat fé er skyldastr er þar enum dauða þeirra manna er út fórt eigi. Hann skal láta virða fé þat til brennds silfrs allt en ef nǫkkut er óvirt þá er svá sem allt sé óvirt. Ef erfingi er þar þá þarf hann eigi at láta virða ef hann á allan arfinn. Hann skulu virða íslenzkir menn fimm. En ef eigi náir þeim þá er þó rétt at húsfastir menn sé til þar tveir en þeir skulu virða við bók fé þat. En ef þeir gera eigi, þá skal hann beiða þá at vinna eiðinn enda verðr þá þó rétt virðing þeirra ef berr tylftarkviðr at þeir virði svá sem þá mundi þeir ef þeir virði við bók enda beiddi hann þá at lǫgum. En hann skal eigi finna meira af fé því en nem. kaupa leg ok líksǫng ok blæju ok kistu. Þat er ef maðr tekr dánarfé austr, [þá á hann at gefa mútu til fjár tǫkunar ef hann náir eigi ella, ok gefa] sem hann má minnsta.

Hann skal allt fét láta virða þat er hann náir. Hann skal vega láta gull ok brent silfr ok þat fé allt er at vættum skal kaupa. En hverskis kyns vara er sú er menn kaupa álnum, þá skulu þeir menn mæla er réttar álnar hafa ok svá vega þat er skal ok sjá at þat sé rétt vegit. Hann er skyldr at sýna þeim fé þat allt er hann náir. Hann skal þar láta virða fé þat allt er mest er saman þá er hann tekr. Hann skal hvergi fœra þat fé á brott ór þeim garði áðr allt er virt. Hann skal vitni nefna at því álengr er lokit er fé virðingunni at hann tekr við fé því er hann lét þar virða ok leggr sína ábyrgð á. Nú náir hann eigi þar ǫllu fénu senn at láta virða, þá skal hann þar láta fé þat virða sem hann tekr, ok fara svá at virðingu sem áðr var tínt.

Ef fé er á skipi eða at skipi þá skal hann fé þat láta virða at bryggjusporðum, ok fara svá at virðingu þar sem annarsstaðar. Ef fét er í búlka þá er hinn andask, ok erat hann skyldr at ábyrgjask þat fé. Hann skal ok eigi hafa vǫxtuna ef hann lætr eigi virða fét. En þá er þó rétt virðing þeirra ef þeim er þat fé jafn kunnt er í búlkanum er sem þeir sæi. Ef hann á skip á hlunni þá er hann andask, ok erat hinn skyldr at ábyrgjask áðr fram er dregit skip lengd. Eigi skal meira kaupa í skipi áðr virt er féit en kostr er at selja.

Hann skal kjósa með vitni hvárt hann vill ábyrgjask féit eða vill hann eigi. En því at eins á hann vǫxtu á fénu, ef hann ábyrgisk, enda skal hann þá gjalda hálfu færi aura brenda hér en hann tœki. En ef hann kýss hvárki um þá skal hann ábyrgjask fét ok hafa ekki af vǫxtunum.

Þat er ok at sá einn maðr skal arf taka [út hér af danskri tungu eptir sinn frænda er hann er réttr arftǫkumaðr ens andaða enda liggr] fét sér hér aldrigi.

Ef várr landi andask austr þá skal fét taka næsta brœðri eða nánari en fét liggr sér jóla nótt ena þriðju. Sýknir menn ok þeir menn er landvært eigu út hér skulu taka dánarfé til úthafnar en eigi aðrir.

Ef maðr er lengr á brott heðan en þrjá vetr. þá skulu þeir menn varðveita fét hans er taka ætti ef hann væri andaðr þótt hann hefði áðr lengri máldaga á gerva.

Ef maðr andask á Saxlandi eða sunnar, at þat fé skal eigi láta virða áðr þat kømr til Danmarkar, en ef þar er hætt fé hans eða fjǫrvi, þá skal í Nóregi. Ef maðr andask á Englandi eða í eyjum vestr eða í Dyflinni, at þat fé skal eigi virða áðr hann kømr þar er óhætt sé fé hans ok fjǫrvi. Nú kømr hann í Nóreg með fét ok er annarr maðr þar skyldri, þá skal hann láta út ganga fét at lǫgum. Hann skal hafa ávǫxtinn allan þann er orðinn er þangat til hvargi er hann tók.

Ef maðr ferr út af Danmǫrk eða af ǫðrum lǫndum en ór Nóregi með dánarfé ok treystisk hann eigi at láta virða fét þá skal hann heimta til skipverja þá er hann vill þegar þeir eru í haf komnir, ok segja þeim hve mikit fé þat er ok nefna vitni at því at hann tekr fé þat til ábyrgðar ok eignask hann þá vǫxtu á fénu slíka sem hann tœki í Nóregi at lǫgum ef hann fær þann kvið at hann mundi virða láta fé þat ef hann kvæmi til Nóregs ok vissi hann þat at hann mundi ná út at hafa fyrir Nóregs manna sǫkum.

Ef menn gera félag með sér hér á landi ok fara á brott ok andask annarr ok skalat hann skilja félagit áðr hann hittir erfingjann, hann skal neyta af fénu ǫllu saman sem mælt var. Eigi skal maðr austr selja arfvǫn sína né þann arf er honum hefir hér tœmzk er hann hefir eigi sjálfr til komit, en haldask eigu þar ǫnnur kaup ǫll sem hér, um þau fé ǫll er hann á hér eptir ok svá þau er út hingat koma.

Ef maðr tekr fé á Grœnlandi, [ok skal hann láta virða fét jafnt sem austr ok fara utan á því skipi er fyrst ferr. Slík sókn er þar til en sama ef hann gerr eigi utan fara sem þá at austr tekit sé fét] ok svá vǫrn. Ef þeir gera félag með sér erlendis þá skal hann kost eiga at skilja félagit ef hann vill ok láta virða fét ok hafa slíka kosti á sem hann væri frændi ens dauða, en laust skal hann láta þegar er nánari maðr kømr til.

Nú andask annat tveggja hjóna erlendis, þá skal þat þeirra hafa fé út er eptir lifir ok láta fyrir engum manni laust nema fyrir erfingja. Nú andask þau bæði austr ok koma til þeir menn af hváratveggju hendi er rétt komnir eru til úthafnar fjárins, þá skulu þeir svá skipta með sér sem hvárt þeirra hafði átt fé við annat, ef þeir vitu þat. Ef þeir vitu eigi hvern hlut hvárt þeirra hefir átt í fé við annat, þá skulu konu frændr hafa þriðjung en hinir tvá hluti. Nú koma fleiri menn jafn nánir til, þá skal skipta með þeim at jafnaði í knérunna alla, þeim er lǫg vinna til þar.

Nú hvar þess er maðr náir sá eigi út at hafa fét er til er kominn af þeim er út hefir enda vinni hann lǫg til austr, þá á hann heimting hér at þeim er út hafði til svá mikils fjár sem hann væri til kominn ef hann hefði út haft, enda væri at lǫgum tekit austr fét. En erfingjar eigu þann hluta sem þeir eru til komnir at heimta at þeim er út hafði fét. Hann skal fara út et næsta sumar en þá er hann kømr út ef hann vill utan fara et sama sumar, þá skal hann orð gera erfingjum ok gjalda þeim þá þegar er þeir koma til ok gjalda hálfu færi aura brenda hér en hann tók austr, ef hann hefir svá at virðingu látit fara ok at fjártekju sem nú var talit. En ef eigi er svá at farit þá er svá sem óvirt sé. Hann skal þá gjalda mǫrk sex alna aura fyrir eyri hvern hér ef hann vill. Fé þat skal gjalda hér út í brenndu silfri eða í léreptum nýjum eða í vaxi eða í vǫru íslenzkri eða í búfé ok gjalda at því lagi allt sem þar gengr er af hendi skal reiða. Nú ferr hann eigi tvívegis þá skal gjalda et næsta vár, því er hann kømr út at heimili sínu at gjalda enn fimmta dag viku, þá er sjau vikur eru af sumri.

Nú leysir hann eigi fé þat af hendi sér sem mælt er, þá á erfingi kost at stefna um um svá mikit fé sem hann ræðr á at kveða ok hann getr gǫgn til at hinn hafi tekit, ok kveðja til tylftarkviðar hve mikit fé hann tók, þann goða er sá er í þingi með er sóttr er. Þess á hann ok kost at stefna annarri stefnu um vǫxtu svá mikla sem hann getr gǫgn til, at á þat fé hefði gengit út hingat ok er rétt at kveðja til hvárs hann vill heimilisbúa hins níu eða tylftarkviðar hve miklir vextir sé á því fé.

Hinn á at fœra þær varnir fram at láta bera vætti þau í dóm er hann nefndi at er hann tók fé þat austr til ábyrgðar ok svá þau ǫll er hann nefndi at virðingu fjárins austr þau er hann hefir til enda skulu þat allt hér verða vætti er austr eru vitni nefnd. En allt þat er honum skortir í um vættin, þá skal sá kveðja til tylftarkviðar goða þann er sá er í þingi með er sóttr er, ok fylla svá sókn sína ef hann vill at vǫxtunum komask. Enda á svá sá er svarar at kveðja tylftarkviðar til alls þess er hann vill ok hann hefir eigi vitni til. Nú skal dómr at því dœma alengr sem þeir fá gǫgn til.

Þat er mælt um þá menn er rétt komnir væri til úthafnar fjárins, enda hafi hann til kallat austr at lǫgum, þá skal sá svá fara at heimtingu fjárins út hér at sœkja við en sǫmu gǫgn sem áðr var tínt, nema þar er hann hefir hǫfð vitni við tilkallit austr, ok skal hann þau ǫll láta fram bera hér. Nú hefir hann eigi vitni til, þá skal hann kveðja til tylftarkviðar til þess alls er hann fylli sǫgn sína við, hversu hann hefir farit at tilkalli fjárins austr, ok skal hann þann goða til kveðja er hann er sjálfr í þingi með, til þess alls er hann hefir engi vitni til.

Ef maðr andask í hafi eða at skipi svá at eigi kømr virðingu at fénu, þá eigu þeir menn varðveizlu fjár þess er taka ætti fé eptir þann mann er frændlauss væri út hér ok andaðisk at skipi. Þeir eigu at gera orð erfingjum þegar þeir koma hingat til Íslands ok selja þeim þat fé þegar er þeir koma til. Nú koma þeir eigi til áðr þeir fari á brott, þá skulu þeir leggja upp fé þat ok selja þeim manni landeiganda er næstr býr þeirri hǫfn er þeir báru flestir fót sinn af skipi. Enda skulu þeir svá fara með því fé, ef maðr andask at skipi þá er þeir skulu héðan fara, sem áðr var tínt, eða svá ef þeir búa í landfestum við Ísland eða þær eyjar hér er bygðar eru, þá eða síðan á því sumri. Ef þeir fara annan veg með því fé en nú er talit, þá varðar fjǫrbaugsgarð. Enda varðar ok fjǫrbaugsgarð þeim mǫnnum ǫllum sem samskipa fénu fara utan vísir vitendr. En ef sumir vilja skil gera á, en sumir eigi, þá varðar þeim er óskil gera á. En þat eru stefnusakir ok skal kveðja til heimilisbúa níu á þingi um þann stað sem sǫkin gerðisk.

Ef maðr leysir dánarfé af hendi sér at lǫgum, þá skal hann segja til allra aura þeirra er hann tók. Ef maðr leynir fé því nǫkkuru, þá á sá orði at ráða um er fét á at taka. Ef maðr reiðir af hendi dánarfé þeim er taka á ok létsk ór vera lauss ok verða þeir á þat sáttir, nú spyrr hinn er fét átti at taka síðar at hann hefir leynt sumu fénu, ok verðr honum þat ekki at vǫrn, þótt þeir hafi á sæzk.

Ef maðr ferr á brott með fénu því er hann tók austr, þá á sá kost er taka á at segja lǫgleigu á fé þat. En ef hann vill eigi þat, þá skal hann kost eiga at sœkja um innstæðan ok um vǫxtuna svá mikla sem tylftarkviðr berr. En ef hinn á fé út hér, ok skal þá sœkja í þat fét. Þess á hann ok kost at stefna um brotthǫfn fjárins ok láta varða fjǫrbaugsgarð, ok sœkja við tylftarkvið. Enda á svá at fara at féránsdómi sem hann yrði um alþingis sáttarhald sekr. Ef hann ferr eigi út et næsta sumar með fénu, þá á erfingi kost at sœkja hann til fjǫrbaugsgarðs enda á hann kost at segja lǫgleigur á féit ef hann vill þat heldr. En ef sá maðr á fé út hér er með arfinum ferr, þá á erfinginn kost at stefna um ef hann vill ok kveðja til tylftarkviðar til þess hve mikit fé hann tók. Hann skal stefna þeim manni um er fé hans hefir út hér ok stefna í þat fét er hinn á er erlendis er, ok kveðja til níu heimilisbúa til þess hve mikit fé hann hefir hins er erlendis er. Ef maðr vill verja fyrir hann, þá skal hann kveðja tylftarkviðar hvárt hann yrði sæhafi til annarra landa á því sumri er hann vildi út hingat, ok svá ef hann náði eigi út fyrir ofríkismǫnnum eða mátti hann eigi á skip komask, hvatki er til þess gengr.

Ef skip hverfr ok sé ekki til spurt á þrimr sumrum, enda sé spurt af þeim lǫndum ǫllum er vár tunga er á ok svá af því landi er þeir fóru af, þá skal et fjórða sumar brigða fét. Hann skal til fá várra landa fimm er þat leggi undir þegnskap sinn, at ekki sé spurt til þeirra á þrim sumrum þeim enum næstum eptir, ok hyggja þeir þá dauða vera, ok þeir bera þat, þá á dómr at dœma undan hinum fét. Enda skal þá svá meta sem þeir sé andaðir, ok eigi fyrr nema rekald sé kend af skipi þeirra.

Nú spyrsk ekki til manns, ok skal svá vera sem hann sé lifandi meðan hann er eigi andaðr sagðr, ok svá skal ok vera sem hann lifi til þess er dauði hans er sannaðr. Þar er menn sanna erlendis dauða, þá skal svá vanda menn til sem at sanna erlendis víg.

Þat er ef maðr fær manni fé austr at kaupi [eða at láni, ok mælir hann fé fyrir, ok skal hér tylftarkvið til hafa hve mikit fé þat var ef eigi eru vitnismenn til. Stefna skal at festarhælum, enda er rétt at heimili eða þar er hann hittir hann at máli. Enda er kostr at stefna þeim til útgǫngu er fé hans hefir hér ok hafa þar til níu búa kvið, hvárt hinn hefir jafn mikit fé hins er austr er sem hann kallar til. En tylftarkviðr skal skilja] hvat hann fekk hinum fjár austr.

Þótt þeir menn lifi er dauði er sannaðr, þar er þeir atburðir verða sem nú er talit, at þeim mǫnnum varðar ekki við lǫg er þeirra manna dauða hafa sannat, en svá skal um fjárvarðveizlu þeirra fara álengr er dauði þeirra er sannaðr sem þeir sé andaðir.

Þar er menn verða dauðir fyrir skriðum eða vatndauðir eða vápndauðir, eða hverngi dauða er þeir hljóta allir, svá at engi maðr kømr á brott ok sjá menn eigi misfarar þeirra svá at deili viti á, þar skal meta svá sem þeir hafi allir senn dáit, fyrir því at engi skal arf taka eptir annan. Ef nǫkkurr kømsk á brott ok skal þat standask er sá sagði hverr þeirra lengst lifði.

Maðr skal sjálfr ráða fyrir fé sínu meðan hann ræðr til fulls eyris. Áttrœðr maðr eða ellri skal hvárki selja land né goðorð undan erfingjum nema hann megi eigi eiga fyrir skuld. Þat er at engi maðr á at selja land undan erfingjum sínum þá er hann er áttrœðr eða ellri, ok svá ef hann liggr í helsótt, nema erfingjar lofi. En þó skal maðr sjálfráði fyrir fé sínu meðan hann vill ef hann ræðr til fulls eyris.

Maðr á at tíunda fé sitt um sinn hinni meiri tíund til sálubóta sér ef hann vill. Eigi á hann optar at tíunda enni meiri tíund fé sitt en um sinn fyrir ráð skaparfa síns. Nú berr fé undir þann mann síðar eða vex honum fé, þá á hann at tíunda svá sem hann gøri ena meiri tíund um sinn af ǫllum aurum sínum þeim er hann á. Ef maðr gørir eigi ena meiri tíund af fé sínu, þá á hann at gefa sálugjafir jafn mikla aura sem hann hafi tíundat fét enni meiri tíund. En þat eru sálugjafir er maðr gefr þeim mǫnnum er eigi eigu þingfararkaupi at gegna ok þurfi fé sitt allt eða verk sín til ómaga bjargar at hafa.

Hann á at gefa vingjafir at lifanda sér ef hann vill. Þat er at erfingi á kosti tveggja, ef honum þykkir hann til arfskota ráða, at stefna til fjǫrbaugsgarðs, eða telja hann af ráðunum fjárins ella ok telja sér ráðin, ok kveðja níu búa til á þingi hvárt hann hafi arfskot í þeim ráðum ráðit eða eigi, er hann hafði um stefnt. Þeim varðar ok fjǫrbaugsgarð ǫllum er við taka. Ef þeir hafa allir saman um ráðit, enda berisk á hinn arfskotit, enda á at dœma rof gjafanna, honum á at dœma varðveizlu fjár þess alls er hann átti ok svá ómaga þá er hinn átti fram at fœra.

Engi maðr á at rifta gjǫf sína. Nú heitr hann launum fyrir gjǫfna, þá á hinn heimting til þeirra aura jafn mikilla sem búar ráða at bera heitin.

Ef leysingr ræðr arfskot undan frjálsgjafa sínum, þá á hann at brigða honum frelsi ok telja sér fé þat allt er hann á, ef hann vill, eða hans erfingjar ella. Laungetinn maðr skal svá arf taka at bǫrn sín ok leysingja sem skírgetinn maðr.

Ef maðr gefr ǫðrum manni tólf aura fjár eða meira þeim er hann á hvárki at launa lið né gjafar enda verði eigi hálf launuð gefin, þá á hann heimting til ef hann andask.

Maðr á at gefa barni sínu laungetnu ef hann vill tólf aura fyrir ráð skaparfa síns en eigi meira fé nema erfingjar lofi. Eigi skal maðr meira þeim syni sínum gefa en tólf aura er eigi er skírgetinn, ok því at eins svá, ef eigi kømr minna á annarra hlut, nema erfingjar lofi.

Engi eru arfsǫl fǫst at lǫgum. nema fimm búar vinni nym. eiða at. at þat þykki jafnmæli ok er sem ómælt sé elligar.

En þótt eiðar sé unnir at þá skal þeygi halda ef maðr hefir hvárki lagt fyrir mann fé né fjǫlskyldi á tólf mánuðum hinum næstum eptir kaup þeirra. Ef menn seljask arfsali þá skal annartveggi þeirra er saman kaupa vinna eið at því fyrir búum fimm at sá er kaupmáli þeirra sem þeir segja ok engi eru ǫnnur undir mál né lausa kǫr á mælt en elligar verðr eigi fast kaup þeirra. Of þat skulu búar bera. Ef menn seljask arfsali ok á þat at halda er jafnmæli bersk, en því at eins ella ef erfingjar segja sátt sína á. En ef erfingjanum þykkir eigi jafnmæli ok á hann at stefna um ok kveðja búa fimm til á þingi hvárt þat sé jafnmæli eða eigi. Nú bera þeir eigi jafnmæli, ok verðr þá rof máls ef fimm aura munr er eða meiri. Ef hins erfingjum þykkir of lítit fét tekit, ok ræðrat hann ǫðrum mǫnnum á hendr þann ómaga en sjálfum sér, nema jafnmæli berisk eða erfingjar hafi sátt sína á sagða ella.

Hvarvetna þess er arfsǫlur rofna, þá á sá maðr er við ómǫgum tekr heimting fjár þess alls er ómaginn hefir eigi neytt. Þat skulu heimilisbúar fimm um skilja hvers hann hefir neytt af því fé eða hvat eptir er.

Engi maðr á at seljask arfsali frá ómǫgum þeim er hann á í skuld at ganga fyrir, né frá þeim er á fé hans eru komnir áðr, né frá þeim er hann á arf at taka eptir. Fjǫrbaugsgarð varðar ef maðr selsk frá þeim ómǫgum svá at þeir eru staðfestulausir. Nú gengr fé af því er hann hefir arfsali selzk, eða tekr hann erfðafé síðan, ok eigu þar ómagar á því fé at vera ef á hendr honum koma. Nú þykkir þeim of mikit til fundit er arf á at taka eptir hinn, ok skal hann kost eiga at rjúfa þann máldaga fyrir næsta alþingi. Eigi skal þat mál lengr standa.

Svá skal maðr taka dánarfé á Grœnlandi sem í Nóregi.

Þat er um þau fjárlǫg ǫll er arfskot er í, þá er erfingi skyldr at segja ósátt á, ef hann vill rjúfa, et síðasta á enu þriðja alþingi þaðan frá er hann veit. Nú verðr annarr erfingi at ok skal sá sagt hafa fyrir fimm heimilisbúum sínum ósátt á hálfum mánaði enum næsta eða enu næsta alþingi þaðan frá er hann veit at hann er erfingi. Ef maðr á land eða annan grip þann er annarr maðr á at selja ef sá vill, ok skal hann sagt hafa ósáttir á með vátta ǫðrumtveggja þeim er við hafa keypzk á tólf mánuðum enum næstum eða at lǫgbergi et næsta sumar svá at lǫgsǫgumaðr heyri, elligar er ekki rof til um kaupit.

Ef kona elr bǫrn með óheimilum manni ok leynir hon frændr, enda geldsk þó fé um, at hon á eigi varðveizlu þess fjár þótt bǫrn hennar til arfs alin eigi at taka, enda á hon eigi arf at taka síðar.

Ef maðr fær líflát erlendis sá er fé á út hér ok verði menn eigi ásáttir hvárt hinn er andaðr eða eigi, þá eigu erfingjar kost at láta sanna dauða hans. Þeir skulu leiða fram at dómi fimm várra landa, skulu þeir menn tveir í því liði er í þess konungs veldi væri þá er hinn dó eða síðan sem sá var. Allir þeir menn fimm skulu at tengðum réttir. Svá skulu þeir at kveða at "vér leggjum þat undir þegnskap várn, at vér hyggjum þann mann dauðan."