Lǫgréttu skulu vér ok eiga ok hafa hér hvert sumar á alþingi, ok skal hon sitja í þeim stað ávallt sem lengi hefir verit. Þar skulu pallar þrír vera umhverfis lǫgréttuna svá víðir at rúmliga megi sitja á hverjum þeirra fernar tylptir manna. Þat eru tólf menn ór fjórðungi hverjum er lǫgréttusetu eigu, ok lǫgsǫgumaðr umfram, svá at þar skulu ráða lǫgum ok lofum. Þeir skulu allir sitja á miðpalli ok þar eigu biskupar várir rúm.
Þeir menn tólf eigu lǫgréttusetu ór Norðlendingafjórðungi er fara með goðorð þau tólf er þar vóru þá hǫfð er þeir áttu þing fjǫgur, en goðar þrír í hverju þingi. En í ǫllum fjórðungum ǫðrum, þá eigu menn þeir níu lǫgréttusetu ór fjórðungi hverjum er fara með goðorð full ok forn þau er þá vóru þrjú í várþingi hverju, er þing vóru þrjú í fjórðungi hverjum, þeirra þriggja, enda skulu þeir allir hafa með sér mann einn ór þingi hverju enu forna, svá at þó eignisk tólf menn lǫgréttusetu ór fjórðungi hverjum. En forn goðorð norðlendinga ǫll eru fjórðungi skert at alþingis nefnu við full goðorð ǫnnur ǫll á landi hér. Þat er ok um þá menn alla er svá eigu lǫgréttusetu sem nú var tínt at þeirra hverr á at skipa tveim mǫnnum í lǫgréttu til um ráða með sér, ǫðrum fyrir sér en ǫðrum á bak sér, ok sínum þingmǫnnum. Þá verða pallar skipaðir til fulls ok fernar tylptir manna á hverjum palli. Engir menn skulu sitja fyririnnan palla þá er lǫgrétta er rudd nema þeir er mál eigusk við, en sitja ávallt þess á milli, ok á lǫgsǫgumaðr at skipa rúm þat. Út frá pǫllum á alþýða at sitja.
Þeim einum mǫnnum er rétt at standa upp at lǫgréttu þá er þar skal köra lǫg eða lof, er um mál manna skulu mæla, ok þeim ǫðrum er ystir eru þeirra er þar eru komnir. Útlagr er hverr þrim mǫrkum er eigi gørir svá, ok á sá sǫk er vill. En ef menn troðask svá mjǫk at lǫgréttu fyrir andkost eða gera þar hrang þat eða háreysti at fyrir því afglapisk mál manna ok varðar þat fjǫrbaugsgarð sem ǫll þingsafglǫpun.
Ef þeir menn koma til lǫgréttu er þar eigu setur en aðrir hafa setsk í rúm þeirra, þá skulu þeir beiða sér rúma, ok er hinum vítis laust ef þeir ganga þá í brott. En ef þeir híra við þá er rúms er beitt, ok varðar þat þriggja marka útlegð. Þá skal eigandi beiða setu sinnar með vátta, ok varðar þat fjǫrbaugsgarð ef þá er varnat. Þat eru alt stefnusakir, ok skal kveðja níu heimilisbúa þess er sóttr er til fjǫrbaugssaka en fimm til útlegðar.
Þat er ok at lǫgrétta skal út fara drottinsdaga báða í þingi ok þinglausnadag, ok ávallt þess ímilli er lǫgsǫgumaðr vill eða meiri hlutr manna, ok í hvert sinn er menn vilja ryðja lǫgréttu. Þar skulu menn rétta lǫg sín ok gera nýmæli ef vilja. Þar skal beiða mǫnnum sýknuleyfa allra ok sáttaleyfa þeirra allra er einkalofs skal at beiða, ok margra lofa annarra, svá sem tínt er í lǫgum. Þat skal allt metask svá í lǫgréttu sem lofat sé er engi maðr neitir sá er lǫgréttusetu á, enda veri engi lýriti fyrirutan lǫgréttu. Hverr maðr þeirra er lǫgréttusetu á skal gera annattveggja um leyfi hvert, at játa eða níta; útlagr er hann ella þrim mǫrkum.
Ef menn biðja lofa í lǫgréttu svá at þeir menn eru ógǫrla þar komnir eða á brott gengnir er lǫgréttusetu eigu en þó eru fernar tylptir manna eða fleiri, þá má lǫgsǫgumaðr skipa því liði í rúm þeirra manna er setur eigu til fulls ok útlagask hverr er synjar þess. Nú verðr miðpallr alskipaðr. Þá skal lǫgsǫgumaðr nefna sér vátta. "Í þat vætti," skal hann kveða, "at þessir sitja allir í lǫgréttu at mínu ráði ok réttir til þess at fylla lǫg ok lof; nefni ek þetta vætti at lǫgum hveim er njóta þarf." Enda skulu þá verða lof ǫll jafn fǫst þar sem goðar sæti sjálfir, ok fyrir þeim einum skulu hinir upp rísa er áðr sátu.
Þat er ok at þat skulu lǫg vera á landi hér sem á skrám standa. En ef skrár skilr á ok skal þat hafa er stendr á skrám þeim er biskupar eigu. Nú skilr enn þeirra skrár á, þá skal sú hafa sitt mál er lengra segir þeim orðum er máli skipta með mǫnnum. En ef þær segja jafn langt ok þó sitthvar, þá skal sú hafa sitt mál er í Skálaholti er. Þat skal alt hafa er finsk á skrá þeirri er Hafliði lét gera nema þokat sé síðan, en þat eitt af annarra lǫgmanna fyrirsǫgn er eigi mæli því í gegn, ok hafa þat alt er hitzug leyfir eða glǫggra er.
Nú þræta menn um lǫgmál, ok má þá ryðja lǫgréttu til ef eigi skera skrár ór. En svá skal at því fara at beiða með vátta goða alla at lǫgbergi ok lǫgsǫgumann at þeir gangi í lǫgréttu ok í setur sínar at greiða lǫgmál þetta svá sem héðanfrá skal vera. "Beiði ek lǫgbeiðing," skal sá kveða er reyna vill. Ef nǫkkurir þeir menn er setur eigu gera eigi ganga í rúm sín er þeir vitu at lǫgréttu skal ryðja, ok varðar þat fjǫrbaugsgarð sem ǫnnur þingsafglǫpun, enda er rétt at telja goða þá hvern útlagan þrim mǫrkum ok ór goðorði sínu. Þat varðar ok allt slíkt et sama þeim mǫnnum ǫllum er lǫgréttusetu eigu at gegna at lǫgréttu þeirri sem þá skylda lǫg til. Álengr er goðar koma í setur sínar þá skal hverr þeirra skipa manni á pall fyrir sik en ǫðrum manni á enn ysta pall á bak sér til um ráða. Síðan skulu þeir menn er þar eigusk mál við tína lǫgmál þat er þá skilr á, ok segja til þess hvat í deilir með þeim. Þá eigu menn síðan at meta mál þeirra til þess er þeir hafa ráðinn hug sinn um þat mál, ok spyrja síðan alla lǫgréttumenn þá er á miðpalli sitja at skýra þat hvat hverr þeirra vill lǫg um þat mál. Síðan skal hverr goði segja hvat lǫgin mun kalla, ok með hvárum hverfa at því máli, ok skal afl ráða. En ef þeir eru jafn margir lǫgréttumenn hvárirtveggju er sitt kalla lǫg hvárir vera, þá skulu þeir hafa sitt mál er lǫgsǫgumaðr er í liði með. En ef aðrir eru fleiri, þá skulu þeir ráða. Ok skulu hvárirtveggju vinna vefangseið at sínu máli, ok fela undir eið sinn at þeir hyggja þat vera lǫg um þat mál sem þeir fylgja at, ok kveða á af hví þat sé lǫg. Nú er nǫkkurr lǫgréttumaðr svá sjúkr eða sárr at sá má eigi úti vera, þá skulu þeir hvárirtveggju sœkja orð hans til búðar ok segja hvat í deilir með þeim, en hann skal eið vinna slíkan sem aðrir, ok kveða á þat með hvárum hann vill hverfa.
En ef þá er lǫgréttumaðr nǫkkurr ómáli eða óviti eða andaðr er þessa máls þarf, ok skal sá maðr í stað hans er dómnefnu átti upp at taka ef hans væri þá við mist. Nú lýsa lǫgréttumenn hug sinn, ok verða þeir tólf eða fleiri er lið hafa minna, þá skulu þeir er færri eru saman vinna eiða at sínu máli. Þá verða hinir er lið hafa meira ok skyldir at vinna eiða at sínu máli, svá at þeir sverji manni fleiri, eða tveim et fæsta ef lǫgsǫgumaðr er í enni minni sveit. En ef þeir metask eiða við í enu meira liði, ok skulu þeir hluta með sér nema þeir vili allir sverja. Nú verða þeir færri saman en tólf er lið hafa minna, þá eru þeir þegar af sínu máli ok eru engir menn ór enu meira liði þá skyldir at vinna eiða atmóti eiðum þeirra er færri eru saman en tólf.
Ef þeir eru nǫkkurir lǫgréttumenn er með hvárungi látask vera munu, eða varna þeir annarra skila um þau mál, ok varðar þat allt slíkt sem áðr var tínt; ok á sá þeirra sakir þær er þar eigusk mál við er heldr vill sœkja til fullra laga. En ef hvárgi vill sœkja, þá á sǫk þá hvárr er vill, enda skal lǫgsǫgumaðr skipa rúm þeirra manna er þar gera lǫgskil fyrir sik, ok taka mann ór várþingi því er glǫpin kømr ef þat má, enda varðar þá hverjum fjǫrbaugsgarð er synjar þess. En ef lǫgsǫgumaðr kann þar eigi menn fyrir í þá sveit, þá skal hann beiða samþingisgoða þess er skila varnar at þeir fái honum mann í stað, svá at þá megi í því fylla lǫgréttu, ok varðar þá slíkt þeim er þess synjar sem hinum er glǫp gerði. Nú vill engi samþingisgoðanna skil gera, þá skal beiða manna í annat þing ok í et þriðja ef eigi fæsk áðr, enda eigu þá jafn mikit þeirra orð at standask sem annarra lǫgréttumanna.
Þat er ok at einhverr maðr skal tína við vátta lǫgmál þat er afl fæsk til, en allir skulu samkvæði gjalda á. Síðan skal upp segja at lǫgbergi.
Þat er ok skylt þeim mǫnnum ǫllum er lǫgréttusetu eigu at fylla upp sǫgu ávallt er lǫgsǫgumaðr vill lǫg upp segja, hvárt sem þat er at lǫgbergi eða í lǫgréttu, ok þótt í kirkju sé ef veðr er ósvást úti. En ef nǫkkurir lǫgréttumenn hafa eigi tóm til þess, þá skulu þeir menn tveir heyra á uppsǫgu fyrir hvern þeirra er til þess eru teknir af þeim at sitja á pǫllum í lǫgréttu. Nú er at hvárugi gaumr gefinn, þá megu ekki standask þeirra lǫgréttumanna orð er svá skipa á sama sumri. Þar er um þat lǫgmál er þrætt er þá var upp sagt, enda varðar þriggja marka útlegð; ok eigu aðrir lǫgréttumenn sǫk þá ok skal stefna at lǫgbergi ok kveðja til heimilisbúa fimm þess er sóttr er.
En lǫgsǫgumaðr á at skipa lǫgberg ok útlagask þeir þrim mǫrkum er at ólofi hans sitja þar. Nú bjóða menn þau óskil lǫgsǫgumanni at láta hann eigi ná setu sinni, eða þá menn er hann hefir einn nefnda til þess at sitja at lǫgbergi með sér, ok varðar þat fjǫrbaugsgarð ok skal þat sœkja sem aðra þingsafglǫpun.
Þess er lǫgsǫgumaðr skyldr at segja ǫllum þeim er hann spyrja hér lǫgmál bæði hér ok heima, en erat hann framar skyldr sakræða við menn. Hann skal ok upp segja þingskǫp hvert sumar ok aðra þáttu alla, svá at þeir verði upp sagðir á þrim sumrum hverjum, ef meiri hlutr manna vill hlýtt hafa. Fǫstudag inn fyrra í þingi skal þingskǫp ávallt upp segja ef menn hafa tóm til at hlýða.
Þat varðar alt þriggja marka útlegð lǫgsǫgumanni ef hann leysir eigi af hendi þau skil ǫll er hann er skyldr til at nauðsynjalausu, ok á sá maðr þá útlegð hálfa er sœkir en hálfa dómendr. En ef lǫgsǫgumaðr gørir þau ófjǫt nǫkkur er meiri hlutr manna vill kalla þingsafglǫpun, ok varðar honum þat fjǫrbaugsgarð. Þat er ok at á því einu várþingi á hann útlegðir er hann heyr sjálfr.