Ef menn ferja þann mann út hingat er sama sumar varð sekr skóggangsmaðr ok varðar þat skóggang. Ef þeir vissu eigi at hann var sekr ok varðar þeim þá eigi, nema þeir hafi hann þrjár nætr síðan er þeir spurðu, ok varðar þá skóggang. Nú ferja menn út hingat þann mann er fyrr varð sekr skógarmaðr annat sumar, þá skulu þeir gera annattveggja at drepa hann eða at fœra hann þeim er hann sekði á þeim hálfum mánaði er þeir spyrja at hann varð sekr. Nú vilja þeir hvárki þeirra þá varðar þeim skóggang.
Ef maðr handsalar manni sátt slíka sem hann vill gǫrva hafa ok skilja þeir þat mál eigi gǫrr en svá, þá má hann eigi gera sekð hans né eina ok á enga á hann at kveða gripi hans ef þat var eigi skilit til í handsali þeirra. Fésátt skal hann gera slíka er hann vill, ok kveða á aura hvé marga hann skal gjalda eða hvé stóra eða hvé margir aurar skulu í gripum eða hvé margir fríðir. Ef maðr gørir á annan veg þá sátt er svá er fyrir mælt en nú er tínt, hvárt sem hann gørir sekð hans eða þat at hann skyli land sitt gjalda eða goðorð eða kveðr hann á gripi hans nǫkkura, ok skal þat engi halda. Þat á allt í sáttargerð at hafa er þeir skilðu fyrir váttum til, ef hann vill, ok á þat allt at halda.
Ef manni er stefnt fyrir fardaga at lǫgheimili sínu, um þat lǫgheimili skal kveðja búa þótt um alþingi sé kvatt, ok þá menn er þá búa næstir þeim stað er um er kvatt. Ef sá búi berr kvið en annan dag viku kømr til várþings, þá verðr þat at sakar spelli.
Þat sagði Úlfhéðinn lǫg ef maðr vill sœkja um skógarmanns bjǫrg eða fjǫrbaugsmanns er farning er mælt, ef þeir leita eigi við brottfǫr sem mælt er í lǫgum, heiman skal stefna manni um bjǫrg þeirra til alþingis ok til fjórðungsdóms, telja fjǫrbaugsgarð varða. Sǫk skal fram segja svá skapaða sem stefnt var, ok bera stefnuvætti. Þat vætti skal næst er nefnt var at féránsdómi, er dómr dœmði hann skóggangsmann ferjanda ok svá vandhæfan sem fjǫrbaugsmann, ok eiga eigi útkvæmt ef svá var mælt.
Ef maðr sœkir um fjǫrbaugsmanns bjǫrg þá skal fylgja stefnuvætti sǫk en því næst þat vætti er at vættinu var nefnt í féránsdómi, hver sekð hans var dœmd í dómi þeim er hann varð fjǫrbaugsmaðr. Þat skal et þriðja vætti er sagt var til sekðar hans at lǫgbergi véllaust ok brekklaust slíkrar sem hann var dœmdr eða slíkrar sem sáttarmaðr gerði á hǫnd honum. Þá skal þat vætti bera er at því var nefnt at féránsdómr var áttr eptir hann.
Úlfhéðinn sagði þat lǫg at féránsdómr skyli dœma afall sekðar þeirrar sem honum var dœmd eða gǫr. Tylftarkviðar skal kveðja goða þann er sá er í þingi er sóttr er, hvárt sá maðr hafði verit samvistum við skógarmann eða eigi ok í því bjǫrg veitta. Svá mǫrg vætti skal bera sem þeir vóru at nefndir.
Svá skal meta sem af sé borinn kviðr, ef sá dvelr er kvaddi unz sól kømr á þingvǫll. Ef menn leifa nǫkkut orð í kviðum eða í vættum þat er máli skiptir, ok er þá sem haldit sé kviðnum eða vættum.