Bókastaðir

Þat er mælt um þá menn er sekir verða skógarmenn at eigi kømr ór alþingis dómi sekt þeirra upp full, þá skal stefna um bjǫrg þeirra ok láta varða fjǫrbaugsgarð ok stefna til fjórðungsdóms ok kveðja til tylftarkviðar goða þann er sá er í þingi með er sóttr er. Enda skal þar láta bera í dóm vættis vætti, þau er nefnd vóru at féránsdómi, hvé fyrir sekt hans var mælt. Nú hefir eigi áttr verit féránsdómr þá skal láta bera vætti þau í fjórðungsdómi sem í féránsdómi skyldi ef áttr væri. Nú álengr er nǫkkurr maðr er sóttr um bjǫrgina þess skógarmanns á þessa lund sem nú er talit ok vætti þau hafa fram farit í féránsdóminn, þá varðar þeim mǫnnum ǫllum skóggang er þá bjarga þeim skógarmanni síðan, ok skal þá menn sœkja í fimmtardóm, en in sama sókn er við þá er fyrr hafa borgit honum sem áðr var tínt.

Þeir skógarmenn er farning er mælt enda verðr eigi áttr féránsdómr eptir þá skal kjósa þeim heimili eitt ok segja búum fimm þeim er næstir búa heimilinu, enda verðr hann þar heilagr álengr at því heimili sem þá at kørit væri at féránsdómi, ok svá skal á gǫtu til skips þaðan frá því heimili. Enda skal hann láta bera þau vætti fram er honum er fars beiðt sem í féránsdóminn skyldi ef áttr væri nema honum væri helgi meiri mælt en fjǫrbaugsmanni, ok þarf eigi þá at kjósa honum heimilit.

Þeir menn er sýkna er lofuð at lǫgréttu ok upp sǫgð síðan svá at lǫgbergi at þeir skyli vera ferjandi, þá skal þeim svá beiða fars sem fjǫrbaugsmanni eða þeim skógarmanni er at sátt verða sekir ok láta bera þau vætti til er nefnd vóru at uppsǫgni hver sýkna honum var lofuð. Ef þeir menn fara sýknu sinni þeirri er þeim var lofuð, þá skal svá sœkja um bjǫrg þeirra ok láta slíkt varða bjǫrg þeirra sem skógarmanna er at sátt verða sekir. Ef mǫnnum er sýknu lofs beðit at lǫgréttu skógarmǫnnum eða fjǫrbaugsmǫnnum ok á þat því at eins standask ef allir lǫgréttumenn leyfa enda veri engi maðr lýriti fyrir utan lǫgréttu svá at þeir menn heyri er í lǫgréttu sitja, en ekki eigu annarra manna orð at standask þótt í gegn mæli en lǫgréttumanna ef eigi verja lýriti.

Þeir menn er sekir fara utan heðan ferjandi menn þá eru þeir helgir erlendis sem engi sekt sé á hendi þeim hér fyrir þeim sǫkum. Ef þeir menn er hér eru gǫrvir skógarmenn óœlir ok óferjandi, þá eru þeir jafnt dræpir ok óhelgir erlendis sem hér fyrir várum lǫndum.

Vér skulum eiga várþing á landi váru. Skulu goðar þrír eiga þing saman. Þeir skulu eigi eiga þing lengra en vikuþing, ok eigi skemmra en fjǫgurra nátta þing nema lofs sé at beðit í lǫgréttu.

Várþing skulu þeir eigi eiga síðar en sex vikur sé af sumri er lokit er sóknarþingi. Várþing skal eigi fyrr vera en fjórar sé af sumri er þeir koma til.

Eigi skal nær stefna várþingi en tvær vikur sé til þess várþings er sǫkinni er til stefnt en gagna skal til kvatt vera viku fyrir þing eða meira méli, nema síðar komi upp sǫkin, þá skal stefna svá nær várþingi sem vill, nema heiman kvǫð sé til, þá skal stefnt et síðasta viku fyrir þing ok kvatt gagnana. Þeim sǫkum skal stefna til várþings er menn eru samþinga. Manni er rétt at stefna í þat þing er hann er sjálfr í. Enda er rétt at stefna til þess þings er sá er í er hann hefir sakir á hendi.

Goðar þeir allir er í því þingi eru skulu koma til þings ǫndverðs. Goði sá er þinghelgi á þar hann skal þar þing helga enn fyrsta aptan er þeir koma til þings. Skal réttr manns hálfu aukask meðan á því þingi er í orðum ok í ǫllum ávunnum verkum. En goði skal kveða á þingmǫrk hver eru, ok skal hann svá þing helga sem alþingi ok skal hann kveða á hvé þing heitir. Ef goðar koma eigi til þings ǫndverðs þá varðar þeim þat útlegð ok ór goðorði sínu, nema sakar sé til þings, þá varðar fjǫrbaugsgarð. Ef sakir eru til þingsins ok svá þótt þar gerisk, ok eigu þeir menn sakir þar at sœkja er sakir hafa búnar til þings þess. Nú vilja þeir eigi, þá eigu samþingisgoðar hans, sá þeirra er heldr vill sótt hafa ok á þingi er ef eigi eru báðir. Nú vilja þeir eigi þá eigu innanþingsmenn fyrst, en þá hverr er vill.

Várþingum ǫllum skal nafn gefa. En þingheyjendr skulu eigi síðar koma til várþings en nótt sé af þingi, ok svá þeir menn er með sakir fara, ok svá skulu þeir menn eigi síðar koma til þings er gagna eru heiman kvaddir en nú hefi ek talit. En ef þeir menn koma síðar er sakir hafa til þings eða sakir vilja verja, ok verða ónýtar sakir þeirra ok svá varnir ef þeir koma síðar til várþings en nótt sé af.

Rétt er at várþing sé skemmra en fjǫgurra nátta þing ef þingnautar eru allir ásáttir, ok sé lokit sǫkum ǫllum þeim er búnar vóru til þings þess. Enskis eigu váttar at kveðja í gegn til várþings.

Nefna skal þá menn alla í dóm er fyrr koma til þings en dóm skal nefna.

Ef sǫk kømr upp síðar en tvær vikur eru til várþings, enda sé heiman kvatt til, þá skal stefnt viku fyrir þing ok svá kvatt gagna til. Nú kømr síðar upp sǫkin en vika sé til þings, þá skal kveðja búa til á þingi.

Rétt er bónda at senda mann til þings at heyja þing fyrir sik, þann mann er samþingi er við hann. Enda ef sakir eru búnar til várþings, þá varðar goða fjǫrbaugsgarð ef hann kømr eigi til ǫndverðs þings, ok svá þóat þar gerisk.

Stefna skal um eindagat fé um ena helgu viku ef hon er um þing til alþingis ef maðr vill. Ef þeir menn koma síðar til þings en nótt sé af þinginu er lǫgskila eru heiman kvaddir, ok verða ónýt lǫgskil þeirra manna ef þeir vilja fram fœra. Ef þingheyjendr koma síðar til várþings en nótt sé af þinginu eða koma eigi til várþings ok verða þeir útlagir um þat við goðann. Rétt er at bóndi fái griðmann sinn fyrir sik, ok verðr sá jafn réttr þingheyjandi sem bóndinn. Hann skal segja goða at hann mun þing heyja fyrir þriðjungsmann hans ok nefna þann annan.

Goðar skulu þar dóm nefna, ok skal hverr þeirra tólf menn nefna í dóm at dœma um sakir þær allar er þar koma í dóm þann er þá skylda lǫg til. Hann skal bjóða til sakar sœkjanda ok sakar verjanda at rengja þá menn ór dómi, ok "emk búinn annan í at nefna ef þessir verða ór rengðir at lǫgum."

Þat er ok rétt at þeir hafi þingskǫp þau er þingheyjendr verða ásáttir hvervetna þess er þeir taka eigi af alþingis máli, en þeir eigu kost at auka er þeir vilja. Meiri hlutr goða skal ráða hvenær dómr skal út fara.

Of sakir þær allar er samþingismenn eigu saman þá eigu þeir kost at vinna hvars sem þeir vilja at hafa sakir til alþingis eða til várþings nema þar er útlegðir fara einar saman, en þær skulu fara til várþings. En útlegðarsakir skulu eigi standa um várþing þar er þær fara einar saman ef þær koma upp fyrir stefnudaga. Þat er mælt um ómaga sakir at þær skal vinna hvars er vill at lýsa til framfœrslu ómaganum á várþingi eða stefna heiman ella. Því at eins er rétt at lýsa ómaga á hǫnd manni á várþingi ef sá er sjálfr á þingi er á hǫnd er lýst, ok skal segja honum sjálfum með vátta ef hann heyrir eigi álýsing.

En ef menn vilja búa vígsakir eða legorðssakir til várþings, þá er rétt hvars sem vill at stefna heiman eða lýsa í þingbrekku. Ef lýsa skal sakir, þá skal kveðja búa hálfum mánaði fyrir þing eða meira meli. Þat er ok mælt at kvatt skal kviða allra ok frumgagna áðr dómr fari út sem á alþingi.

Dómar skulu fara út svá at sakir komi í allar fyrr en sól sé undir. En menn skulu svá sakir hluta jafnt sem á alþingi, ok svá eiða vinna ok fara at sǫkum ǫllum ok svá at vǫrnum sem á alþingi.

Ef menn halda gǫgnum þá varðar þeim slíkt sem á alþingi haldi þeir, en þeim á þar at stefna um í þingbrekku til dóms.

Ef menn eru búakviðar kvaddir þar er tylftarkviðr átti til at koma, þá eigu þeir þat at láta standa fyrir kviðburð sínum at þeir eru þess kviðar kvaddir er þeir eru eigi réttir um at skilja. Ef goði er kvaddr tylftarkviðar þar er búakviðr á um at skilja ok skal hann láta standa fyrir kviðburð sínum ef hann er eigi réttr um at skilja.

Ef maðr heldr gǫgnum sá er utanþingsmaðr er, ok á hinn kost hvars hann vill stefna honum þar í dóm eða til alþingis.

Ef þingheyjandi ferr þaðan á brott ór þingmǫrk ok er á brott um nótt eða lengr, ok varðar þat fjǫrbaugsgarð, ok er rétt at stefna þeirri sǫk í þingbrekku ok þar til dóms; skal kveðja til heimilisbúa níu á þingi þess er sóttr er.

Ǫll þings afglǫpun sú er menn gera þar, ok varðar slíkt þar sem menn gøri á alþingi, ok svá skal sœkja at ǫllu um várþings afglǫpun sem á alþingi væri gert. Ef várþing verðr svá afglapat at eigi megu mál lúkask þar fyrir þeim sǫkum, þá skal sá er þær sakir átti at sœkja stefna þeim er valda um þings afglǫpunina ok láta varða fjǫrbaugsgarð. Nú ef kviðr berr á þá, þá má hann sœkja þær sakir á alþingi ok í þann fjórðungsdóm sem þing var í, ok eigu þær svá þar at metask sem þær vóru til búnar, enda eru gǫgn þau ǫll sjálfkvǫdd til alþingis er þar verða eigi af hendi leyst ok áðr var til kvatt, ok svá gagna gǫgn.

Ef þing berr á ena helgu viku, at þat á eigi fyrir þeim málum at standa er þar þarf at hafa á þingi, hvárki fyrir eiðum né fyrir stefnum, en eigi skal þá stefna til alþingis nema um eindagat fé.

Ef innanþingsmenn bera annattveggja ljúgkviðu eða ljúgvætti, ok skal þeim stefna þar í dóm ok láta þeim varða þat fjǫrbaugsgarð ok kveðja til tylftarkviðar goða þann er sá er í þingi með er sóttr er. Ef sá maðr berr ljúgkviðu eða ljúgvætti er utanþingsmaðr er, ok er rétt hvárt sem hann vill at stefna honum þar í dóm eða til alþingis ella, ok skal kveðja goða þann er sá er í þingi með er sœkir á várþingi.

Hvervetna þess er á gǫgn er kveðit ok er stefnt til alþingis, ok á svá dómr at dœma sem rétt borin sé gǫgnin. Ef á gǫgn er kveðit á várþingi þau gǫgn er máli þykkir skipta með mǫnnum þá skal dómr dœma svá sem gǫgn sé rétt borin. Þá skal dómi stefna til rofs sá er á gǫgnin kveðr, ok á dómr at rofna ef at ljúgvitni verðr; ef dómrinn rofnar, þá skal svá fara at reifingum ok at ǫllu sem at alþingis dómi, en þeir skulu dœma um sakir manna, ok er þá vel ef þeir verða samdóma.

En ef þeir verða eigi samdóma, þá skulu þeir vefengja ok ganga til vefangs eigi færi en sex ok fara svá at vefangi sem í alþingis dómi. Þar skal stefna mǫnnum á þingi eptir dóma um vefǫng ok láta þeim varða útlegð, ok stefna til þess fjórðungsdóms er þingit er í fjórðungi ok stefna til rofs dómi þeirra, enda er rétt at stefna þeim um vefǫng heima í héraði at heimili hvers þeirra. Þau mál er menn hafa vefengt á várþingi þá skulu þau lúkask í fjórðungsdómi, þeim sem þingit er í fjórðungi, ef þar megu lúkask. En ef þar verðr enn vefengt, þá skal lúkask í fimmtardómi. Vætti þau skal láta bera ǫll í fjórðungsdóm er þeir nefndu at hvé þeir fóru at vefangi hvárirtveggju.

Eigi skal stefna innanþingsmǫnnum þeim stefnum er eigi skal sœkja þar á þingi meðan sóknarþing er fast, enda er rétt at stefna innanþingsmǫnnum til alþingis lengr er sóknarþing er laust, þóat skuldaþing sé fast. Honum skal svá stefna at hann heyri á sjálfr, enda er rétt at stefna honum at búð ef þeir finna hann þar at máli, enda er rétt at stefna ef hann heyrir upphaf er váttar eru nefndir, þó at hann renni undan. Enda er rétt at stefna utanþingsmǫnnum á várþingi þó at sóknarþing sé fast, ok svá utanþingsmǫnnum er rétt at stefna innanþingsmǫnnum þóat sóknarþing sé fast.

Ef utanþingsmanni er stefnt til várþings ok eigu dómendr at dœma um þá sǫk ef eigi kømr lýrit fyrir þá sǫk. En honum er þat rétt hvárt sem hann vill at láta lýrit koma fyrir sǫk þá er honum er á hendi eða stefna dómi til rofs. Þat er honum rétt hvárt sem hann vill at stefna einum eða fleirum, ok stefna um þat at þeir hafi dœmt um utanþingsmann, ok skal stefna til rofs dóminum. Þá skal hann kveðja sér bjargkviðar heimilisbúa sína fimm at bera um þat hvárt hann var þá þar í þingi eða eigi með goða þeim er hann kveðr á þá er honum var stefnt. En ef hann fær þann kvið at hann væri þar í þingi þá er honum var stefnt þá rofnar dómrinn ok verðr ónýt sǫkin. Ef hann spyrr svá síð at hann getr eigi stefnt á stefnudǫgum, þá er honum rétt hvárt sem hann vill at stefna svá nær alþingi sem hann vill eða lýsa at lǫgbergi til sóknar et sama sumar. Nú kømr hann eigi til þings, þá er rétt at sá taki til er vill at verja fyrir hann svá sem sá sé réttr aðili ef hann hefir eigi áðr spurt.

Manni er rétt at láta lýrit koma fyrir sǫk þá er honum er á hendi. Hann skal fara til fundar við goða þann er hann er í þingi með, enda er rétt at annarr maðr taki lýritinn af goðanum. Hann skal nefna sér vátta. "Í þat vætti, at ek spyr þik eptir", ok nefna goðann, "hvárt þú hefir goðorð þitt þat er þú nefnir dóma með eða berr tylftarkviðu, eða hafir eigi." En goði skal svara honum. En hinn skal nefna vátta at svǫrum þeim er verða, ok goðinn svarar honum. En ef goði svarar því at hann hafi goðorð þat, þá skal hinn nefna sér vátta. "Í þat vætti, at hann tekr lýritit af goðanum en goðinn selr honum goða lýrit, lǫglýrit fullan, at verja dómǫndum at dœma um sǫk þá", ok nefna sǫkina, ok nefna mann þann er honum hefir stefnt, "ok svá gǫgn ǫll fram at fœra þau er lýrit á fyrir at koma." En ef sá maðr tekr lýritinn er eigi á sǫkin á hendi, at vera fyrir hinn er sǫkin er á hendi, ok skal þá nefna þann á nafn er sǫkin er á hendi, ok fara því máli á lengr sem áðr var tínt.

Nú vill goði eigi selja lýritit fyrir þriðjungsmann sinn ok á hinn þá at beiða hann með vátta lǫgbeiðing, ok varðar honum þá fjǫrbaugsgarð, ok skal sœkja við váttorð þat er hann var beiddr. Goðinn á at beiða sér bjargkviðar búa sína fimm hvárt hann vissi at sá maðr væri þar þriðjungsmaðr er sǫkin var á hendi, eða vissi hann eigi. Nú ef þat berr kviðr at hann vissi eigi, ok hann mundi selja lýritinn ef hann vissi víst at sá maðr væri þar í þriðjungi ok versk hann þá sǫkinni.

Hann skal fara til þings er lýritinn hefir tekinn af goða, en hann skal ganga þangat til er dómrinn er settr, en hann á þar at verja lýriti þat er dómendr heyra á. Hann skal fœra fram hvárt sem hann vill áðr sǫk sé fram sǫgð á hendr honum eða síðan; hann skal nefna sér vátta áðr hann fœri lýrit fram. "Í þat vætti, at ek ver lýriti goða lýriti, lǫglýriti fullum, dómǫndum at dœma um sǫk þá", ok kveða á sǫkna, "þá er hann hefir á hendi honum eða mér", ok nefna goðann ok svá þann mann er sǫkin er á hendi, ef hann verr fyrir annan mann. Enda skal hann svá verja kviðmǫnnum lýriti at bera kviðu um hann ef hann vill, ok svá ǫll gǫgn nema stefnuvætti, nema fleiri gǫgn sé fram komin áðr.

Ef menn bera þá ofrliði ok láta þá eigi ganga til dóms þá eigu þeir at nefna sér vátta ok beiða þá at þeir gangi til dóms, en ef þeir ná eigi at ganga til dóms, þá skulu þeir þar verja lýriti er þeir koma framast, ok mæla þar þeim málum ǫllum sem at dómi. Þat vætti skal láta bera ef hinn tók af goðanum lýritinn, en þeir skulu hafa ǫll orð slík í vættisburð sínum sem þeir vóru at nefndir þá er hinn tók lýritinn af goðanum. Þeir skulu eiða vinna áðr þeir beri vætti jafnt sem á alþingi.

Ef goði fœrir lýrit sinn sjálfr fram hvárt sem hann fœrir fyrir sik eða fyrir annan þriðjungsmann sinn, ok skulu þar engi tǫkuvætti fylgja. Hann skal nefna sér vátta í þat vætti, at "ek ver lýriti mínum, lǫglýriti, dómǫndum at dœma um sǫk þá." Þar þurfu engi tǫkuvætti at fylgja né eiðar.

Dómendr skulu nefna sér vátta ok láta þat standa fyrir dómi sínum at goða lýrit er komit fyrir sǫk þá ok nefna sǫkina ok svá ef fleiri eru. Ef kviðar er kvatt til sakar þeirrar, ok eigu þeir at nefna sér vátta. "Í þat vætti, at þeir láta þat standa fyrir kviðburð sínum, ef þeim var varit at bera kviðinn, at goða lýritr er kominn fyrir sǫk þá." Ef vætti fylgir sǫkinni, þá eigu þeir þat at láta standa fyrir vættisburð sínum at goða lýritr er kominn fyrir sǫk þá.

Sá maðr er lýrit hefir fram fœrðan, hann skal nefna vátta at því hver gǫgn eru fram komin til varnar ok tína þau ok nefna hinn er sǫkin er á hendi. En sá maðr er sǫkina hefir at sœkja, hann skal nefna sér vátta. "Í þat vætti, hver gǫgn eru fram komin til sóknar." Hann skal þat vætti láta bera í alþingis dómi.

Of sakir þær allar er lýritr kømr fyrir á várþingi, þær skulu fara til alþingis ok í þann fjórðungsdóm er þingit er í fjórðungi, ok gǫgn þau ǫll er óborin verða á várþingi, þá eru þau sjálfkvǫdd til alþingis, ok svá gagna gǫgn.

Ef goði selr lýrit fyrir annars þriðjungsmann, ok er hann útlagr um þat ok ór goðorði sínu. Ef maðr fœrir lýrit fram annan en goða lýrit, ok varðar þat fjǫrbaugsgarð hvárum tveggja, ok er þat stefnusǫk hvártveggja, ok skal kveðja til heimilisbúa níu á þingi þess er sóttr er at bera um þat hvárt hann tók lýrit af goða eða eigi; þá á hann at beiða sér bjargkviðar búa sína fimm hvárt hann hugði at sá maðr fœri með goðorð er honum seldi lýrit. En ef sá kviðr verðr borinn á goðann at hann hefði eigi goðorð þá með at fara er hann seldi lýritinn ok seksk hann þá. Ef goði er sóttr um þat at hann hafi lýrit sinn látið koma fyrir annars goða þriðjungsmann, ok á hann sér bjargkviðar at beiða búa sína fimm at bera um þat hvárt hann var þar þá í þingi eða eigi er honum var stefnt. En ef þat berr kviðr at hann var þar þá í þingi, þá versk hann sǫkinni.

Ef maðr er spurðr með vátta hvar hann var í þingi eða í þriðjungi. Nú svarar hann því at hann var þar í þingi sem honum var stefnt til. Ef maðr fœrir lýrit fyrir sǫk þá, ok á sá lýritr eigi at standask er vætti þau kómu í dóm fram þar er sá var spurðr þingvistar er sóttr er. Ef maðr spyrr mann með vátta hvar hann er í þingi enda hittir hann einn hann í haga úti, ok er honum rétt þat at hann svari því at þeir gangi til húss ok hann muni þar svara honum er hann hefir vátta við, ef hann vill eigi þeim váttum hlíta er hinir hafa. Ef maðr svarar engu er hann er spurðr með vátta hvar hann er í þingi, ok varðar honum þat útlegð, enda skal hann til þess þings stefna honum er hann er sjálfr í, er með sǫkina ferr, ok á eigi lýritr fyrir þá sǫk at koma. Ef þeir eigu fleiri goðorð þat saman er hann hefir þriðjungsvist með, ok er honum rétt at hann svari því, "með þeim þeirra em ek er með goðorð þat ferr", ok nefna þá.

Ef maðr stefnir ǫðrum í þat þing er hvárgi þeirra er í, ok verðr hann útlagr um þat ok ónýt sǫk hans.

Bónda er rétt at senda annan mann til at heyja þing fyrir sik þann mann er samþinga sé við hann, en hann skal fara enn fyrsta aptan er hann kømr til þings at finna goðann ok segja honum at bóndinn hefir hann sendan þangat at heyja þing fyrir hann, ok verðr sá réttr at nefna í dóm ok svá tylftarkviðu at bera með goðanum. En goði á þess kost hvárt sem hann vill at sœkja bóndann um heimasetuna eða ella heimta þingfararkaup at honum hálfan eyri, ef hann sendir engi mann til at heyja þing fyrir sik. Ef bóndinn gengr ór þingi goðans fyrir þær sakir at hann var sóttr um heimasetuna ok varðar honum þat þriggja marka sekð ok á goðinn þá sǫk at sœkja.

Ef þingheyjendr eru um nótt af várþingi eða svá at þat standi fyrir gǫgnum, þá varðar þeim fjǫrbaugsgarð, ok kveðja skal búa níu á þingi, hvára sem hann vill, heimilisbúa þess er sóttr er eða hina er næstir búa þingvellinum, en hverr á at sœkja þá sǫk er vill.

Ef maðr er kvaddr váttorða til þinga tveggja, þá skal hann fara til þess þings er hann er í, en hann skal rétta vættit þat er til hins þingsins skal. Ef hann er búakviðar kvaddr til annars þings en til annars þings váttorðs, ok skal hann rétta vættit ok fara til þess þings er hann er búakviðar kvaddr. Ef hann er kvaddr búakviðar til tveggja þinga, ok skal hann til þess þings fara er hann er fyrr kvaddr.

Goðinn á þat at gøra ef hann vill at ganga í þingbrekku á várþingi ok nefna sér vátta í þat vætti at hann skal beiða alla þingheyjendr er þar eru í þriðjungi með honum at þeir skulu fara með honum til alþingis, ok þeir skulu hluta eða skipta annan veg með sér ella, en fara skal inn níundi hverr þingmanna hans ok þingheyjanda.

Þing skal laust segja at miðjum degi þann dag er menn hafa fjórar nætr verit en eigi fyrr nema þingnautar verði allir á eitt sáttir enda sé settar sakir þær allar eða dœmdar er þar vóru búnar til þess þings. Þing skulu standa svá ǫll sem nú eru sett várþing.

En ef menn vilja muna várþingi, ok skulu samþingisgoðar þat handsalask ok segja til þriðjungsmǫnnum sínum á leið; þess eigu þeir ok kost, ef þeir vilja, at slíta svá þingi at þeir fœri tvau saman, ef þó væri áðr slitin, ok verði þeir allir á þat sáttir þeir goðar er í þeim þingum eru. En þeir skulu biðja lofs at í lǫgréttu ok segja upp at lǫgbergi, ok skulu þeir nafn gefa þinginu ok kveða á þingmǫrkina.

Ef menn verða sekir á várþingi ok skal kveðja féránsdóms dag þann er sóknarþing er laust goða þann er sá er í þingi með er sekr er orðinn, at eiga á fjórtán nátta fresti at heimili þess er sekr er orðinn, ok fara svá at féránsdómi þeim sem þá at hann yrði sekr í alþingisdómi. Ef menn verða sekir á várþingi ok eru þeir menn alnir þar á milli er féránsdómr er áttr at þeim ok til sekðar þeirra er sagt at lǫgbergi ok varðar þat fjǫrbaugsgarð, en þeirri sǫk skal stefna heiman ok kveðja til tylftarkviðar goða þann er sá er í þingi með er sóttr er. En þeim einum mǫnnum varðar eldi þeirra manna er sekir verða á várþingi er fregna.

Of ljúggǫgn þau ǫll er borin verða á várþingi eða á héraðsdómum heima í héraði, þegnskapar lagning eða kviðburði eða vætti, þat varðar fjǫrbaugsgarð. Þat eru stefnusakir ok skal kveðja til tylftarkviðar goða þann er sá er í þingi með er sóttr er.