Lengr er menn hafa sókn fram fœrða ok vǫrn, sem vilja í dóm þann, þá skal hverr maðr hafa er sókn hefir í dóm þann eða vǫrn reifingarmann at máli sínu, hvárt sem hann þarf at sókn eða vǫrn, þann er honum rétt at hafa, er honum vill veitt hafa, þeirra manna er í þann dóm eru nefndir. Ef þeir veita honum eigi þat at reifa mál hans, þá skal hann beiða þá með vátta at reifa mál hans. Þeir eigu at hluta með sér hverr reifa skal mál hans, ok skal sá þeirra reifa mál hans er hlýtr. Ef þeir gera eigi hluta með sér ok varðar þeim þat fjǫrbaugsgarð ǫllum er í þeim dómi eru. En þat er þingsafglǫpun er þeir gera er þeir taka eigi við máli hans. Þat er ok at sá á sǫk þá at sœkja er með þat mál ferr er dómendr gera eigi við at taka.
Ef sǫk kømr á hendr þeim manni er í dóm er nefndr at honum er rétt hvárt sem hann vill at verja sǫk þá eða selja ǫðrum vǫrn fyrir sik. Ef sǫk kømr í þann dóm, þá skal hann þó eiga dóm sett, enda skal hann gjalda samkvæði sitt á dóm þann er þeir segja upp. Þat er ok ef hann á sǫk at sœkja, þá er síðar gerðisk en hann væri í dóm nefndr, þá er honum rétt hvárt sem hann vill at sœkja sjálfum eða selja ǫðrum. Ef sú sǫk kømr í þann dóm er hann er í, ok skal hann þó eiga dóm sett. Skulut mál hans standask um þá sǫk, enda skalat hann til vefangs ganga um þat mál. Hann skal ok samkvæði sitt gjalda á þann dóm er þeir segja aðrir upp.
Þat er ok áðr þeir taki á dómi sínum, at þeir skulu eið vinna áðr, nema þeir hafi unninn áðr. Þeir skulu nefna sér vátta. "Nefni ek í þat vætti at ek vinn eið at krossi, lǫgeið, ok seg þat guði at ek mun þann dóm dœma sem ek hygg lǫg vera." Þat er ok at þeir skulu reifa mál þeirra, þau fyrst er fyrst eru fram komin. Þeir skulu sókn reifa hvers máls fyrr en vǫrn.
Sá maðr er reifir sókn eða vǫrn, hann skal tína þat er reifir, hver gǫgn fram hafa komit, ok segja hveim á hendr var, hvárt sem er til sóknar eða varnar. En sókn skal fyrr reifa hvers máls en vǫrn um hina sǫmu sǫk. Sá maðr er vǫrn skal reifa, hann skal tína gǫgn þau ǫll er til varnar hafa fram farit.
Ef dómǫndunum þykkja menn ganga of mjǫk at dómi, þeir skulu beiða, er í dóminum sitja, goða þá þrjá er í þeim fjórðungi eru er dómrinn er við kendr, ok beiða þá með vátta at fá þeim menn þrjá til dómvarzlu, en goðar eru útlagir, ef þeir gera eigi svá at fá menn til dómvarzlu, ok ór goðorði sínu, ok eigu dómendr sǫk þá við goðana. Þeir skulu svá skipta með sér at þeir skulu mann fá ór þingi hverju enu forna. Þeir menn er til dómvarzlu eru teknir, þeir skulu rista reita tvá fyrir utan þat er dómendr sitja. En ef menn ganga yfir inn, ok eigu þeir at nefna vátta at því er þeir eru gengnir yfir inn. Nú hleypr hann út aptr, ok er hann eigi þá útlagr, en ef hann hírir við, ok verðr hann þá útlagr, ok eigu dómvarzlumenn sǫk þá at sœkja. Þeir skulu ganga til lǫgbergs ok stefna þar sǫk þeirri, ok á í þann dóm sǫk sú at koma sem dómvarzlumenn þeir eru ór fjórðungi, at þeir skulu með váttorð þá sǫk sœkja, ok eigu dómvarzlumenn hálfa útlegð þá, en dómendr hálfa.
Ef maðr er í lǫgskilum fastr, sá er í dómi sitr, þeim er í annan dóm eigu at koma, hann á þat at mæla áðr hann gangi í brott, at hann segir sátt sína á þann dóm er þeir verða sáttir á meðan hann er á brott. Þær sakir skal fyrst dœma er fyrra sumar varð eigi um dœmt, ef þær eru. En um þær sakir næst er hér hafa gerzk á þingi, ef þær eru í þeim dómi sóttar, þá skal um þær dœma er fyrst vóru reifðar, nema þat sé at þær horfi til vefangs. Þá skal um þær síðarst dœma ef þær horfa til vefanga. Þeir skulu hafa mannatal at dómr þeirra sé fullr, ok skulu þeir at fullum dómi segja dóm sinn upp ef þeir eigu þess kost.
Ef maðr verðr sjúkr eða sárr, er í dóm er nefndr, svá at hann má eigi úti vera, þá skulu þeir ganga til búðar þangat er inn sjúki er, ok skal hann vinna eið fyrir þeim slíkan sem hann skyldi vinna at dómi. Hann skal samkvæði sitt gjalda á þann dóm er þeir verða sáttir á. Þá verðr þeim þat rétt at dœma um sakir allar nema til vefangs horfi. Ef sá maðr andask eða verðr ómáli er í dóm er nefndr, þeim er þá jafn rétt at dœma sem fullr sé dómr þeirra. Þeir eigu at dœma eptir gǫgnum þeim er þar hafa fram farit í dóm, þar til sókna ok til varna. Þeir eigu at dœma sǫk hverja annattveggja mæta eða ómæta.
Ef á gǫgn þau verðr kveðit er í dóm þann eru komin, er máli skiptir með þeim, þá skulu þeir um aðrar sakir fyrr dœma at gǫgnum þeim er fram eru komin. Nú hyggr sá þat er sœkir at verjandi kvæði af því á gǫgn at hann vildi dóm í dvelja, en eigi af því at hann vildi reyna í fimmtardómi, þá á hann at stefna honum um þingsafglǫpun at lǫgbergi ok láta honum varða fjǫrbaugsgarð, ok kveðja til heimilisbúa níu ok láta fara í þann dóm málit sem frumsǫkin er í. Ef kviðr berr á hinn um þingsafglǫpun ok verðr hann þá fjǫrbaugsmaðr. En þá skal dœma um frumsakna sem eigi væri á gǫgnin kveðit.
Ef dómendr gøra eigi dœma um sakir manna, þá skal ganga til lǫgbergs ok beiða dómendr at ganga út at dœma um sakir þær er þeir hafa eigi lok á felld, ok svá goða þá er þá menn nefndu í dóm at fœra dómendr sína út. Ef dómendr ganga þá út er þeir eru beiddir at dœma um mál hans þá eru þeir varðir máli. Nú vilja dómendr sumir dœma en sumir eigi, þá varðar þeim fjǫrbaugsgarð er eigi vilja um dœma, enda er rétt at stefna honum um þingsafglǫpun þegar at lǫgbergi ok sœkja þat sumar í enn sama dóm, þegar er sex dómendr eru út komnir í setr sínar eða fleiri, enda verðr jafn fullr þá dómr þeirra sem þeir dœmi allir. Ef þeir gera eigi dœma um mál hans, ok er rétt at sœkja hvárt sem vill et sama sumar eða annat við níu búa kvið. Þeir skulu í þeim stað dœma sem þeir hafa niðr setsk, ef þeir ná fyrir ofríki manna of sakir þær allar er í þeim dómi eru.
Ef þeir um sitja eigi fyrir ofríki manna þá er þeim rétt at sitja þar er þeir þykkisk helzt mega lúka dómi sínum ok verðr dómr þeirra sá réttr. Ef þeir um sitja eigi fyrir ofríki, þá skal sá er sókn hefir reifða kveða á hvar þeir skulu at finnask at þeir um lúki helzt dómi sínum. Þeir eigu þangat at ganga ok lúka þar dómi sínum ef þeir megu. Nú vilja þeir eigi allir þangat til ganga þá verðr dómr þeirra fullr þóat þeir dœmi eigi fleiri um þar en sex en hinum varðar þat fjǫrbaugsgarð er eigi koma til þangat ok er þat þingsafglǫpun. Nú hvarvetna þess er dómendr gera þingsafglǫpun, sumir þá at þeir vilja eigi dœma um mál þau er þeir eigu um at dœma, þá á jafnt dómr þeirra at standask er um vilja dœmt hafa, ef þeir eru sex menn eða fleiri, sem dómrinn sé fullr.
Sá skal dóm upp segja er mál reifði þann sem þeir ro ásáttir, ok skal sá upp segja er vǫrn reifði ef þeir vilja dœma ómæta sǫkina, en sá er sókn reifði ef þeir vilja áfall dœma. En sá er dóm segir upp hann skal svá mæla. "Læt ek at þá dœmi vér lǫgdóm ef vér þann dœmum", ok kveða á hvat hann vill dœma. Er sá dómr var allra skal hann kveða. Þeir eigu ok allir at gjalda samkvæði sitt á þann dóm er þeir eru ásáttir ok svara at sá sé dómr þeirra allra. Ef nǫkkurr þegir við ok vill eigi samkvæði gjalda á þann dóm er þeir verða á sáttir, ok er þat þingsafglǫpun, ok þegir hann sik þá í fjǫrbaugsgarð.
Ef þær sakir eru nǫkkurar er þeir verða eigi ásáttir á dóm sinn, ok skulu þeir þá vefengja, skulut þeir færi til vefangs ganga en sex, þeir skulu rúmum þá skiptask við, hverngi veg er þeir hafa áðr setit, ok skulu þeir þá sitja allir saman, er saman eru at vefangi. Þeir skulu svá nær sitjask at hvárirtveggju nemi orð annarra, þeir skulu hvárirtveggju beiða aðra samneytis ok nefna vátta at því at þeir bjóða samneyti sitt at því sem þeir vilja dœma, ok kveða á hvern dóm þeir vilja dœma, þeim málum skulu þeir mæla hvárirtveggju.
Ef nǫkkurr þeirra er svá sjúkr er í dóm þann er nefndr at eigi um vesa úti ok má hann þó mæla, þeir skulu fara hvárirtveggju til fundar við hann ok segja honum hvat þeir munu hvárir til vefangs bera, hann skal vinna vefangs eið ok kveða á þat með hvárum hann mun vera at vefangi.
Þeir skulu ganga til rúma sinna. Þá skulu þeir dómendrnir síðan er sókn fylgja bjóða þeim til hlutfalls at þeir hluti hvárir þeirra skulu fyrirmæla vefangs málum, skulu þeir fyrirmæla vefangs málum er hljóta.
Þeir skulu bjóða hvárirtveggju ǫðrum með vátta at hlýða til er þeir vinna vefangs eið eða svá til annarra vefangs mála er þeir skulu fram fœra ok bjóða þeim samneyti, ok beiða þá samneytis at því er þeir vilja dœmt hafa ok segja hvat þat er, svá skulu þeir mæla hvárir við aðra. Síðan skulu þeir vinna vefangs eið er saman eru at vefangi. Þeir skulu taka kross í hǫnd sér eða bók þá er meiri sé en hálsbók, ok nefna vátta í þat vætti. At "ek vinn eið at krossi eða at bók vefangs eið ok segi ek þat guði at ek mun þat vefengja er ek hygg lǫg vera", ok kveða á þat hvat hann berr til vefangs, ok kveða á af hví hann berr þat til vefangs. Þeir skulu slíkan eið vinna hvárirtveggju.
Síðan skulu þeir hvárirtveggju segja upp dóm þann er þeir vilja dœmt hafa. Svá skal sá mæla er sókn reifði: "þat berum vér til vefangs ok þann dóm dœmum vér ok segjum upp at vér dœmum áfall honum", ok nefna hann ok kveða á hvert áfall þat er. Þeir skulu gjalda samkvæði sitt á er at vefangi vóru með honum. Svá skal sá mæla er vǫrn reifði, at "þat berum vér til vefangs ok þann dóm dœmum vér ok segjum upp at vér dœmum hann sýknan af því at oss þykkir lǫgvǫrn fram komin." Þeir skulu gjalda samkvæði sitt á er at vefangi vóru með honum.
Sakar sœkjandi ok sakar verjandi skulu ganga til lǫgbergs, ok nefna sér vátta. Í þat vætti at "ek lýsi sǫk á hendr þeim um þat at þeir hafa dœmt ólǫg", ok kveða á um hvat þeir hafa dœmt. Þeir skulu lýsa til rofs dóminum, ok láta þeim varða útlegð, ok lýsa til fimmtardóms, þat eigu hvárirtveggju at mæla við annars dómendr.