Sá maðr skal nefna sér vátta er sǫk sína vill fram segja. "Nefni ek í þat vætti at ek býð þeim manni er ek vil hér sǫkum sœkja at hlýða til eiðspjalls míns ok til framsǫgu sakar, eða þeim manni er vǫrn hefir fyrir hann, ok goða þeim er tylftarkvið skal bera um þá menn er hann hefir sǫk á hendi."
Hann skal vinna eið at því at hann segi sǫk sína fram, ok kveða á þat hverjum hann stefndi eða um hvat hann stefndi, eða hvat hann lét honum varða, ok kveða á til hvers þings hann stefndi, ok hann stefndi lǫgstefnu, ok hann segir svá skapaða sǫk sína fram í dóm yfir hǫfði n. n. sem hann stefndi honum.
Þá skal einhverr þeirra telja vætti fram ok hafa þau orð ǫll í vættisburð sínum sem hinn hafði í stefnu, en þeir skulu aðrir gjalda samkvæði sitt at vitnisburð þeim er hann hefir þar borit, enda er þeim rétt at skynda meirr at vitnisburð sínum. Þeir skulu kveða á þat hverjum hann stefndi, ok hvat hann talði honum varða, ok hann hafði fram þau orð ǫll sem hann hafði í framsǫgu sakar sinnar, ok hann stefndi lǫgstefnu, ok "þat er vætti várt allra" skulu þeir kveða, "ok berum svá skapat vætti fram í dóm." En ef þeir verða eigi ásáttir, þá skulu þeir hluta með sér hverr þeirra skal vætt fram bera, ok skal sá þeirra fram telja sem hlotit hefir.
Ef maðr segir sǫk sína svá fram at hann hafi eigi unnit eið at, ok er svá sem hann hafi ósagða sǫk sína fram, ok skal hann eið vinna ok segja fram sǫkina í annat sinn ok láta stefnuvætti bera, ok verðrat honum þat at sakar spilli ef hann ferr svá at, enda skalat honum þat verða optarr en um sinn. Ef vætti er svá borit at eigi sé eiðr unninn at, þá er svá sem óborit sé, ok skulu þeir eiða vinna ok bera stefnuvætti álengr, ok verðrat honum at sakar spilli ef eigi verðr þeim optar en um sinn. Ef hann segir svá sǫk sína fram at hann hefir eigi boðit at hlýða til eiðspjalls síns eða til framsǫgu sakar ok er svá sem þá sé ósǫgð sǫkin fram. Hann skal segja í annat sinn fram sǫkina ok fara svá ǫllu máli um sem hann hafi áðr ekki um mælt, en hann bergr þeim kosti sǫkinni ef eigi hafa ǫnnur gǫgn fram farit þar á meðal. Ef maðr segir sǫk þá fram er tylftarkviðr á at fylgja, ok býðr hann eigi goðanum til at hlýða, ok er hann skyldr sǫkina fram at segja í annat sinn, í tylftarkviðinn nema goðinn lofi honum annat.
Ef stefnuváttar hans koma eigi til þings svá sem í lǫgum er mælt, ok skal hann þá stefna þeim um heimasetuna at lǫgbergi ok láta þeim varða fjǫrbaugsgarð. Honum er rétt at stefna hvárt sem vill annan dag viku inn fyrra í þingi eða þá ella er hann skal til þeirra taka. Hann skal sǫk sína fram segja í þann dóm sem frumsǫkin átti í at koma. Hann skal vætti þat láta bera þar er hann kvaddi hann heiman þingfarar. Hann skal kveðja heimilisbúa hans fimm er hann sœkir hvárt hann væri hér kominn dróttinsdag enn fyrra í þingi eða eigi. En ef þeir bera þat at hann væri eigi kominn hér dróttinsdag enn fyrra í þingi, þá verðr hann fjǫrbaugsmaðr um þat, nema hann fái lǫgvǫrn fyrir sik, at hann sé eigi þingfœrr fyrir veilindissǫkum. En þat eigu at bera heimilisbúar hans fimm, en sá skal þess kviðar kveðja er vǫrn hefir fyrir hann, enda er hann varðr sǫkinni ef hann fær þann bjargkvið nǫkkurn er til þess er taldr.
Ef stefnuváttr er einn á þingi, þá skal sá þó bera stefnuvætti, ef kvaðarváttar hans eru komnir, þeir er hann kvaddi stefnuvátta sína, en fimm menn skulu styðja vætti hans ok leggja þat undir þegnskap sinn at þeir vóru í þat vætti nefndir er heima sitja er hann bar. Þeir menn skulu vættit styðja er réttir væri sakar aðilja í stefnuvætti.
Ef stefnuváttar hans sitja heima allir, eða svá ef þeir halda vætti, enda sé þeir kvaddir, ok varðar fjǫrbaugsgarð, þá skal hann kveðja heimilisbúa sína fimm at hlýða framsǫgu sinni ok bera kvið um þat hvárt hann nefndi vátta sína í þat vætti þá er hann stefndi, er hann nefndi þá er hann sagði sǫk sína fram, ok hvárt hann hefði svá skapaðri sǫk sinni stefnt sem hann sagði fram í dóm.
Ef maðr missir kvaðarvátta, ok verðr honum þat eigi at sakarspelli hvervetna þess er hann lofar þeim eigi heimasetu, ok beri þat kviðr at hann hefði þá kvaðarvátta er hann hygði at fara mundi til þings, ok heita þeir trúnaðarváttar. Hann skal kveðja heimilisbúa sína fimm í staðinn kvaðarváttanna ef þeir eru eigi til þings komnir at bera um þat hvárt hann hafði svá kvatt heiman þann er heima sitr ok nefna hann, sem hann segir, eða hefði hann eigi. Enir sǫmu búar skulu um þat skilja sem þat báru at hinn væri eigi dróttinsdag á þingi er kvaddr var.
Sǫk hverri er fram er sǫgð þá skal næst fylgja stefnuvætti, en þá skiptir eigi máli hver gǫgn þá fara álengr.
Ef maðr hefir þá sǫk at sœkja er váttorð fylgir, ok á hann at beiða réttingar at ok framburðar. Váttar skulu vinna eiða áðr ok bera vætti síðan. Þá bera þeir rétt vætti ef þeir bera þau orð ǫll er þeir vóru at nefndir. Þótt þeir beri þau orð rétt er þeir vóru at nefndir en láta sum liggja þau er máli eigu at skipta, ok er þat ljúgvitni. Þótt maðr beri þau orð ǫll rétt er hann var at nefndr, enda auki hann því orði nǫkkuru er hann var eigi at nefndr, því orði er máli skiptir, ok er þat ljúgvitni. Þótt maðr kvæði eigi svá at ǫllum orðum sem hann var at nefndr ok skipti eigi máli, ok er þó rétt borit þótt svá sé.
Lengr er þeir eru ásáttir skal einn fram telja vætti, en aðrir gjalda á samkvæði sitt. Nú verða þeir eigi allir á eitt sáttir, ok skulu þeir hafa sitt mál er fleiri eru saman, ok skal maðr vætti telja fram ór þeirra flokki. Hinir skulu gjalda samkvæði sitt á er lið hafa minna af því at þeir hafa eigi afl til annars, en þeir skulu þat mæla þá er þat vætti er borit at þeir mundi annat vætti bera ef þeir hefði afl til, ok kveða á hvert vætti þeir mundi bera, ok verðr þeim eigi at ljúgvætti þótt hinir sé sóttir um. Nú verða þeir jafn margir hvárirtveggju er sitt vilja bera hvárir, ok skulu þeir hafa sitt mál er lengra vætti bera þeim orðum er máli skipti með þeim, nema þat verði at ljúgvætti. Nú bera þeir jafn langt vætti hvárirtveggju enda eru þeir jafn margir, ok skal svá meta þá sem þeim sé í hag borit er vættis kvaddi.
Ef maðr er kvaddr þess vættis er hann hyggsk eigi í vera, hann skal þó fara til þings ok berask ór at dómi ok vinna eið áðr, ok nefna sér vátta ok kveða svá at orði, at "ek berumk ór því vætti" ok kveða á hvert þat er, "berumk af því ór at ek var eigi í nefndr." Ok varðar honum þat svá sem hann hafi ljúgvætti borit, ef hann hefir í verit, enda berisk hann ór. Þeim varðar fjǫrbaugsgarð er hann hefir kvaddan, ef hann hefir eigi verit í vætti, enda kvaddi hann eigi af því at hann ætlaði hann í hafa verit. Sá á kost er vættis er heiman kvaddr at stefna þeirri sǫk at lǫgbergi ok sœkja et sama sumar enda er kostr at sœkja síðar.
Hvergi skulu færi menn hjá ef maðr stefnir at lǫgbergi. eða lýsir sakar en tuttugu nema ómagasakir. þar er váttar eru kvaddir. ok er þeim eigi skylt at bera þar er hann nálgask ok hann man nema þeir hafi því játt þá er þeir vóru nefndir. at þeir mundi þó bera at þeir væri tveir þá skulu þeir þó bera. Váttum er skylt at bera vætti þau ǫll er þeir hafa verit í nefndir, ef þeir eru svá kvaddir sem í lǫgum er mælt.
Maðr skal hafa kvatt vátta sína eða búa heiman et síðarsta fjórtán nóttum fyrir þing.
En ef váttr manns verðr sjúkr eða sárr, þá skal hann gera orð þeim er hann kvaddi þingfarar at koma til fundar við hann þar er hann kveðr á, eða til heimilis ens sjúka, ef hann þykkisk eigi fœrr vera. Hann skal gera orð um þeim er hann hefir kvadda þingfarar, ok skulu þeir fara til fundar við hinn, ok skal hinn sjúki rétta vættit fyrir þeim ok eið vinna áðr þeir hafi rétt vættit. Svá skal hann rétta vættit sem þeir verða ásáttir ok svá ǫllum þeim málum mæla sem at dómi. Skulu þar tveir menn taka við vætti hans. En ef váttarnir verða tveir sjúkir, þá er rétt at þrír taki við vætti þeirra tveggja, ok verðr þat þá jafn rétt er þeir bera sem hinir bæri er frumváttar vóru. Ef sá maðr kømr til skips með vǫru sína er hann er vættis kvaddr ok þingfarar, ok sé vara hans komin á fljótandi fǫru, ok skal hann svá fara með málum sínum sem hann sé sjúkr, en hann skal fara til fundar við hinn er kvaddan hefir hann, ef hann vill eigi til þings hafa farit, ok bjóða honum at fara til fundar við vátta ok rétta vættit.
Ef sá maðr er vættis kvaddr er hann er eigi þingheyjandi þess vættis er hann átti eigi ór at segjask enda vissi hann eigi at þingfǫr mundi af gerask, honum er þat rétt at kveðja í gegn hests ok matar, ok kveða á hvar koma skal með þann mann er hann kvaddi. Honum er rétt at kveðja þar er hann heyrir sjálfr á kvǫð hans eða at heimili hans. Honum er eigi skylt at fara til þings nema honum sé hestr fœrðr sá er honum er fœrr til þings með ǫðrum mǫnnum en hann skal þeim manni fylgja til þings ok til búðar er kvaddan hefir hann, ef sá vill þat. En þá skal hann, er þeir koma til þings, beiða hann með vátta matar þess er hann kvaddi hann. En ef hinn lætr honum eigi uppi mat þann, þá skal hann stefna honum um ok láta honum varða útlegð, enda á hann þó at gjalda honum matinn en þó skal hann á þingi vera þóat hinn haldi matnum fyrir honum til þess er hann hefir þeim málum mælt er hann var kvaddr heiman.
Maðr skal meira hluta vátta sinna hafa kvatt heiman þeirra er hann man at nefna, nema þeir hafi því játt þá er þeir vóru nefndir í vætti at þeir mundi þó bera þat vætti, þóat þeir væri eigi fleiri en tveir ok hlýðir honum þá þóat hann hafi minna hlut kvatt vátta sinna. Þeir eru þá skyldir at bera þat vætti þóat þeir sé kvaddir tveir. En þar er bæði fylgir einni sǫk vætti ok kviðr, þá skal vætti fara fyrr fram en kviðr. Ef stefnuváttar manns andask allir eða verða ómála, ok skal hann þá kveðja heimilisbúa sína fimm ok skulu þeir þá sanna stefnuvætti hans svá sem váttar siti heima þeir er kvaddir eru stefnuvættis.
Ef búar sitja heima þeir er kvaddir eru heiman, þá er honum rétt at stefna eptir dróttinsdag inn fyrra í þingi at lǫgbergi, ok láta honum slíkt varða sem frumsǫk ætti at metask, sǫnn ok óspillt. Þat er jafn rétt at stefna svá fremi honum er hann missir hans þá er kviðarins þarf. Hann skal láta sǫk þá fara á hendr honum fyrst álengr er frumsǫkin er fram sǫgð ok báðar í einn dóm, ok kveðja heimilisbúa fimm þess manns er sóttr er, at bera um þat hvárt hinn væri á þingi dróttinsdag enn fyrra í þingi eða eigi. Hann skal láta bera þar í dóm vætti þat er hann kvaddi hann heiman ok honum er þat rétt at kveðja annan fyrir til frumsakar. Sá maðr á bjargkviðar at beiða honum er vill heimilisbúa fimm þess manns er sóttr er hvárt hann hafi at nauðsynjum þeim heima setit er til eru mæltar í lǫgum eða hafi hann eigi.
Ef maðr er kviðar kvaddr heiman eða vættis er hann má eigi fullum dagleiðum fara hvártki veilendi er hann fær þess er hann er eigi skyldr þingfarar, ok er þat lǫgvǫrn. Eða er hann rangt kvaddr svá at hann ætti eigi at fara fyrir þeim sǫkum nema hann vildi hvártki þess er þrýtr at réttri kvǫðni er hann er eigi skyldr þingreiðarinnar fyrir þeim sǫkum, enda er ónýt sǫkin sú er hann hefir um kvatt, hvárts hann hefir farit til þess eða eigi sá er kvaddr var. En þá er kviðr hefir borit á þann um heimasetuna, þá skal hann kveðja annan í staðinn, þann búa er næstr býr þar sem hann kvaddi um þeirra manna er réttr sé í kviðnum ok er á þingi. Ef hann fær eigi þann bjargkvið at hann siti fyrir þeim nauðsynjum heima er til eru mæltar, at þá varðar honum slíkt sem áðan talða ek, ok skal þá sǫkina fyrst sœkja síðan er frumsǫkin er fram sǫgð ok stefnuvætti borit, ok skulu báðar í einn dóm.