Bókastaðir

Egill bjóz til ferðar ok þrír menn aðrir hans fǫrunautar; hǫfðu þeir hesta ok sleða svá sem konungsmenn; þá váru snjóvar miklir ok breyttir vegar allir. Ráða þeir til ferðar, er þeir váru búnir, ok óku upp á land, ok er þeir sóttu austr til Eiða, þá var þat á einni nótt, at fell snjór mikill, svá at ógǫrla sá vegana; fórz þeim þá seint um daginn eptir, þvíat kafhlaup váru, þegar af fór veginum; ok er á leið daginn, dvǫlðuz þeir ok áðu hestum sínum; þar var nærr skógarháls einn.

Þá mæltu þeir við Egil: "Nú skiljaz hér vegar, en hér framm undan hálsinum býr bóndi sá, er heitir Arnaldr, vinr várr; munu vér fǫrunautar fara þangat til gistingar, en þér skuluð fara hér upp á hálsinn, ok þá er þér komið þar, mun brátt verða fyrir yðr bœr mikill, ok er yðr þar vís gisting; þar býr stórauðigr maðr, er heitir Ármóðr skegg, en á morgin árdegis skulu vér hittaz ok fara annat kveld til Eiðaskógs; þar býr góðr bóndi, er Þorfinnr heitir".

Síðan skiljaz þeir, fara þeir Egill upp á hálsinn, en frá konungsmǫnnum er þat at segja, at þegar er sýn fal í milli þeira Egils, þá tóku þeir skíð sín, er þeir hǫfðu haft, ok stigu þar á. Létu síðan ganga aptr á leið, sem þeir máttu; fóru þeir nótt ok dag ok sneru til Upplanda ok þaðan norðr um Dofrafjall ok léttu eigi fyrr, en þeir kómu á fund Hákonar konungs, ok sǫgðu um sína ferð, sem farit hafði.

Egill ok fǫrunautar hans fóru um kveldit yfir hálsinn; var þat þar skjótast af at segja, at þeir fóru þegar af veginum; var snjórinn mikill; lágu hestarnir á kafi annat skeið, svá at draga varð upp. Þar váru kleifar ok kjarrskógar nǫkkurir, en um kjǫrrin ok kleifarnar var alltorsótt; var þeim þá seinkan mikil at hestunum, en mannfœrðin var en þyngsta. Mœdduz þeir þá mjǫk, en þó kómuz þeir af hálsinum ok sá þá fyrir sér bœ mikinn ok sóttu þangat til; ok er þeir kómu í túnit, þá sá þeir, at þar stóðu menn úti, Ármóðr ok sveinar hans. Kǫstuðuz þeir orðum á ok spurðuz tíðenda; ok er Ármóðr vissi, at þeir váru sendimenn konungs, þá bauð hann þeim þar gisting; þeir þekðuz þat; tóku húskarlar Ármóðs við hestum þeira ok reiða, en bóndi bað Egil ganga inn í stofu, ok þeir gerðu svá. Ármóðr setti Egil í ǫndvegi á enn óœðra bekk, ok þar fǫrunautar hans útar frá; þeir rœddu mart um, hversu erfilliga þeir hǫfðu farit um kveldit, en heimamǫnnum þótti mikit undr, er þeir hǫfðu framm komiz, ok sǫgðu, at þar væri engum manni fœrt, þó at snjólaust væri.

Þá mælti Ármóðr: "Þykkir yðr eigi sá beini beztr, at yðr sé borð sett ok gefinn náttverðr, en síðan fari þér at sofa? munu þér þá hvílaz bezt".

"Þat líkar oss allvel", segir Egill.

Ármóðr lét þá setja þeim borð, en síðan váru settir framm stórir askar, fullir af skyri; þá lét Ármóðr, at honum þœtti þat illa, er hann hafði eigi mungát at gefa þeim; þeir Egill váru mjǫk þyrstir af mœði; tóku þeir upp askana ok drukku ákaft skyrit, ok þó Egill miklu mest; engi kom ǫnnur vistin framm.

Þar var mart hjóna; húsfreyja sat á þverpalli ok þar konur hjá henni, dóttir bónda var á gólfinu, tíu vetra eða ellifu; húsfreyja kallaði hana til sín ok mælti í eyra henni; síðan fór mærin útar fyrir borðit, þar er Egill sat. Hon kvað:

Ármóðr laust meyna ok bað hana þegja — "mælir þú þat jafnan, er verst gegnir".

Mærin gekk á brott, en Egill skaut niðr skyraskinum, ok var þá nærr tómr; váru þá ok brott teknir askarnir frá þeim. Gengu þá ok heimamenn í sæti sín, ok váru borð upp tekin um alla stofu, ok sett á vist; því næst kómu inn sendingar, ok váru þá settar fyrir Egil sem fyrir aðra menn.

Því næst var ǫl inn borit, ok var þat et sterkasta mungát; var þá brátt drukkinn einmenningr; skyldi einn maðr drekka af dýrshorni; var þar mestr gaumr at gefinn, er Egill var ok sveitungar hans; skyldu drekka sem ákafast. Egill drakk ósleitiliga fyrst langa hríð; en er fǫrunautar hans gerðuz ófœrir, þá drakk hann fyrir þá, þat er þeir máttu eigi. Gekk svá til þess, er borð fóru brott; gerðuz þá ok allir mjǫk druknir, þeir er inni váru, en hvert full, er Ármóðr drakk, þá mælti hann: "Drekk ek til þín, Egill!", — en húskarlar drukku til fǫrunauta Egils ok hǫfðu enn sama formála. Maðr var til þess fenginn, at bera þeim Agli hvert full, ok eggjaði sá mjǫk, at þeir skyldi skjótt drekka; Egill mælti við fǫrunauta sína, at þeir skyldu þá ekki drekka, en hann drakk fyrir þá, þat er þeir máttu eigi annan veg undan komaz.

Egill fann þá, at honum mundi eigi svá búit eira; stóð hann þá upp ok gekk um gólf þvert, þangat er Ármóðr sat; hann tók hǫndum í axlir honum ok kneikti hann upp at stǫfum. Síðan þeysti Egill upp ór sér spýju mikla, ok gaus í andlit Ármóði, í augun ok nasarnar ok í munninn; rann svá ofan um bringuna, en Ármóði var við andhlaup, ok er hann fekk ǫndinni frá sér hrundit, þá gaus upp spýja. En allir mæltu þat, þeir er hjá váru, húskarlar Ármóðs, at Egill skyldi fara allra manna armastr, ok hann væri enn versti maðr af þessu verki, er hann skyldi eigi ganga út, er hann vildi spýja, en verða eigi at undrum inni í drykkjustofunni.

Egill segir: "Ekki er at hallmæla mér um þetta, þótt ek gera, sem bóndi gerir, spýr hann af ǫllu afli, eigi síðr en ek".

Síðan gekk Egill til rúms síns ok settiz niðr, bað þá gefa sér at drekka. Þá kvað Egill við raust:

Ármóðr hljóp upp ok út, en Egill bað gefa sér drekka; þá mælti húsfreyja við þann mann, er þeim hafði skenkt um kveldit, at hann skyldi gefa drykk, svá at þá skyrti eigi, meðan þeir vildi drekka; síðan tók hann dýrshorn mikit ok fyldi ok bar til Egils; Egill kneyfði af horninu í einum drykk. Þá kvað hann:

Egill drakk um hríð ok kneyfði hvert horn, er at honum kom, en lítil var þá gleði í stofunni, þótt nǫkkurir menn drykki. Síðan stendr Egill upp ok fǫrunautar hans, ok taka vápn sín af veggjum, er þeir hǫfðu upp fest; ganga síðan til kornhlǫðu þeirar, er hestar þeira váru inni; lǫgðuz þeir þar niðr í hálm ok sváfu um nóttina.

Egill stóð upp um morgininn, þegar er dagaði; bjugguz þeir fǫrunautar ok fóru þegar, er þeir váru búnir, aptr til bœjarins ok leita Ármóðs. Ok er þeir kómu til skemmubúrs þess, er Ármóðr svaf í ok kona hans ok dóttir, þá hratt Egill upp hurðinni ok gekk til rekkjunnar Ármóðs; hann brá þá sverði, en annarri hendi greip hann í skegg Ármóðs ok hnykði honum á stokk framm, en kona Ármóðs ok dóttir hljópu upp ok báðu Egil, at hann dræpi eigi Ármóð.

Egill segir, at hann skyldi þat gera fyrir þeira sakar, — "því at þat er makligt, en hefði hann verðleika til, at ek dræpa hann". Þá kvað Egill:

Síðan sneið Egill af honum skeggit við hǫkuna; síðan krœkti hann fingrinum í augat, svá at úti lá á kinninni; eptir þat gekk Egill á brott ok til fǫrunauta sinna.

Fara þeir þá leið sína, koma at dagverðarmáli til bœjar Þorfinns; hann bjó við Eiðaskóg; þeir Egill krǫfðu dagverðar ok æja hestum sínum; Þorfinnr bóndi lét heimult skyldu þat; ganga þeir Egill þá inn í stofu.

Egill spurði, ef Þorfinnr hefði varr orðit við fǫrunauta hans — "hǫfðu vér hér mælt mót með oss".

Þorfinnr segir svá: "Fóru hér sex menn saman nǫkkuru fyrir dag ok váru vápnaðir mjǫk".

Þá mælti húskarl Þorfinns: "Ek ók í nótt eptir viði ok fann ek sex menn á leið, ok váru þat húskarlar Ármóðs, ok var þat miklu fyrir dag; nú veit ek eigi, hvárt þeir munu allir einir ok enir sex menn, er þú sagðir frá".

Þorfinnr segir, at þeir menn, er hann hafði hitt, hǫfðu síðarr farit, en húskarlinn kom heim með viðarhlassit.

Ok er þeir Egill sátu ok mǫtuðuz, þá sá Egill, at kona sjúk lá í þverpallinum; Egill spurði Þorfinn, hver kona sú væri, er þar var svá þungliga haldin.

Þorfinnr segir, at hon hét Helga ok var dóttir hans — "hefir hon haft langan vanmátt", ok þat var krǫm mikil; fekk hon enga nótt svefn ok var sem hamstoli væri.

"Hefir nǫkkurs í verit leitat", segir Egill, "um mein hennar?"

Þorfinnr segir: "Ristnar hafa verit rúnar, ok er sá einn bóndason heðan skamt í brott, er þat gerði, ok er síðan miklu verr en áðr, eða kantu, Egill! nǫkkut gera at slíkum meinum?"

Egill segir: "Vera kann, at ekki spilliz við, þó at ek koma til".

Ok er Egill var mettr, gekk hann þar til, er konan lá, ok rœddi við hana; hann bað þá hefja hana ór rúminu ok leggja undir hana hrein klæði, ok nú var svá gǫrt. Síðan rannsakaði hann rúmit, er hon hafði hvílt í, ok þar fann hann tálkn, ok váru þar á rúnarnar. Egill las þær, ok síðan telgði hann af rúnarnar ok skóf þær í eld niðr; hann brendi tálknit alt ok lét bera í vind klæði þau, er hon hafði haft áðr. Þá kvað Egill:

Egill reist rúnar ok lagði undir hœgendit í hvíluna, þar er hon hvílði; henni þótti sem hon vaknaði ór svefni ok sagði, at hon var þá heil, en þó var hon máttlítil, en faðir hennar ok móðir urðu stórum fegin; bauð Þorfinnr, at Egill skyldi þar hafa allan forbeina, þann er hann þóttiz þurfa.

Egill segir fǫrunautum sínum, at hann vill fara ferð sína ok bíða eigi lengr; Þorfinnr átti son, er Helgi hét, hann var vaskligr maðr; þeir feðgar buðu Agli fǫruneyti sitt um skóginn. Sǫgðu þeir, at þeir vissi til sanns, at Ármóðr skegg hafði gǫrt menn sex á skóginn fyrir þá, ok þó glíkara, at vera mundi fleiri sátirnar á skóginum, ef en fyrsta slyppi; váru þeir Þorfinnr fjórir saman, er til ferðar buðuz. Þá kvað Egill vísu:

Þeir Þorfinnr réðu þessu, at þeir fóru á skóginn með Agli, ok váru þeir þá átta saman; ok er þeir kómu þar, er sátin var fyrir, þá sá þeir þar menn. En þeir húskarlar Ármóðs, er þar sátu, sá, at þar fóru átta menn, ok þótti þeim sér ekki fœri til at ráða; leynduz þá í brott á skóginn; en er þeir Egill kómu þar, sem njósnarmenn hǫfðu verit, þá sá þeir, at eigi var alt fritt. Þá mælti Egill, at þeir Þorfinnr skyldu aptr fara, en þeir buðu at fara lengra; Egill vildi þat eigi ok bað þá fara heim, ok þeir gerðu svá ok hurfu aptr, en þeir Egill heldu framm ferðinni ok váru þá fjórir saman.

Ok er á leið daginn, urðu þeir Egill varir við, at þar váru sex menn á skóginum, ok þóttuz vita, at þar mundu vera húskarlar Ármóðs. Njósnarmenn hljópu upp ok réðu at þeim, en þeir í mót, ok varð sá fundr þeira, at Egill feldi tvá menn, en hinir, er eptir váru, hljópu þá í skóginn.

Síðan fóru þeir Egill sína leið, ok gerðiz þá ekki til tíðenda, áðr þeir kómu af skóginum, ok tóku gisting við skóginn at bónda þess, er Álfr hét, ok var kallaðr Álfr enn auðgi. Hann var maðr gamall ok auðigr at fé, maðr einrœnn, svá at hann mátti ekki hafa hjón með sér nema fá ein. Góðar viðtǫkur hafði Egill þar, ok var Álfr við hann málreitinn; spurði Egill margra tíðenda, en Álfr sagði slíkt, er hann spurði; þeir rœddu flest um jarlinn ok um sendimenn Nóregs konungs, þá er fyrr hǫfðu farit austr þangat, at heimta skatt; Álfr var engi vinr jarls í rœðum sínum.

Egill bjóz snimma um morgininn til farar ok þeir fǫrunautar, en at skilnaði gaf Egill Álfi loðólpu; Álfr tók þakksamliga við gjǫfinni, — "ok má hér gera mér af loðkápu", — ok bað Egil þar koma til sín, er hann fœri aptr. Skilðuz þeir vinir, ok fór Egill ferðar sinnar ok kom aptan dags til hirðar jarlsins Arnviðar ok fekk þar allgóðar viðtǫkur; var þeim fǫrunautum skipat næst ǫndvegismanni.

Ok er þeir Egill hǫfðu þar verit um nótt, þá bera þeir upp ørendi sín við jarlinn ok orðsending konungs ór Nóregi, ok segja, at hann vill hafa skatt þann allan af Vermalandi, sem áðr hefir eptir staðit, síðan Arnviðr var þar yfir settr.

Jarlinn segir, at hann hefði af hǫndum greitt allan skatt ok fengit í hendr sendimǫnnum konungs — "en eigi veit ek, hvat þeir hafa síðan við gǫrt, hvárt þeir hafa fengit konungi eða hafa þeir hlaupit af landi á brott með, en þvíat þér berið sannar jartegnir til, at konungr hefir yðr sent, þá mun ek greiða skatt þann allan, sem hann á at réttu, ok fá yðr í hǫnd, en eigi vil ek ábyrgjaz síðan, hvernig yðr ferz með".

Dveljaz þeir Egill þar um hríð, en áðr Egill fœri í brott, greiðir jarl þeim skattinn; var þat sumt í silfri, sumt í grávǫru; ok er þeir Egill váru búnir, þá fóru þeir aptr á leið. Segir Egill jarli at skilnaði þeira: "Nú munum vér fœra konungi skatt þenna, er vér hǫfum við tekit, en þat skaltu vita, jarl! at þetta er fé miklu minna, en konungr þykkiz hér eiga, ok er þat þó ekki talit, er honum mun þykkja at þér eigið at gjalda aptr sendimenn hans manngjǫldum, þá er menn kalla, at þér munuð hafa drepa látit".

Jarl segir, at þat var eigi satt; skilðuz þeir at þessu; ok er Egill var á brottu, þá kallaði jarl til sín brœðr tvá, er hvártveggi hét Úlfr. Hann mælti svá: "Egill sjá enn mikli, er hér var um hríð, ætla ek at oss muni allóþarfr, er hann komr til konungs; megu vér af því marka, hvernig hann mun bera fyrir konung várt mál, er hann jós slíku í augu oss upp, aftǫku konungsmanna. Nú skulu þit fara eptir þeim ok drepa þá alla ok láta þá ekki bera róg þetta fyrir konung; þykki mér þat ráðligast, at þér sætið þeim á Eiðaskógi, hafið með yðr menn svá marga, at þat sé víst, at engi þeira komiz undan, en þér fáið ekki mannspell af þeim".

Nú búaz þeir brœðr til ferðar ok hǫfðu þrjá tigu manna; fóru þeir á skóginn ok kunnu þeir þar hvern stíg fyrir; heldu þeir þá njósn um ferð Egils.

Á skóginum váru tvennar leiðir; var ǫnnur at fara yfir ás nǫkkurn, ok var þar klif bratt ok einstígi yfir at fara, — var sú leiðin skemri, — en ǫnnur var fyrir framan ásinn at fara, ok váru þar fen stór ok hǫggnar á lágir, ok var þar ok einstígi yfir at fara, ok sátu fimtán í hvárum stað.

Egill fór til þess, er hann kom til Álfs, ok var þar um nótt í góðum beinleika; eptir um morgininn stóð hann upp fyrir dag; bjóz þá til ferðar, ok er þeir sátu yfir dagverði, þá kom þar Álfr bóndi. Hann mælti: "Snimma búiz þér, Egill! en hitt mundi mitt ráð, at hrapa ekki ferðinni, sjáz heldr fyrir, þvíat ek ætla, at menn muni settir fyrir yðr á skóginn. Ek hefi ekki menn til at fá þér til fylgðar, svá at þér sé styrkr at, en þat vil ek bjóða, at þú dveliz hér með mér, þar til er ek kann þat segja þér, at fœrt mun um skóginn".

Egill segir: "Þat mun ekki nema hégómi einn; mun ek fara veg minn, sem ek hefi áðr ætlat".

Þeir Egill bjogguz til farar, en Álfr latti ok bað hann aptr fara, ef hann yrði varr við, at vegrinn væri troðinn, sagði, at þar hefði engi maðr farit yfir skóginn austan, síðan er Egill fór austr, — "nema þessir hafi farit, er mér er ván at yðr vili finna".

"Hvat ætlar þú, hversu margir þeir muni vera, ef svá er, sem þér segið? Ekki eru vér uppnæmir, þótt nǫkkurr sé liðsmunr".

Hann segir: "Ek var farinn framm til skógarins ok húskarlar mínir með mér, ok kómu vit á mannafar, ok lá sú slóð framm á skóginn, ok mundu þeir hafa verit margir saman; en ef þú trúir eigi því, er ek segi þér, þá far þangat ok sjá slóðina, en snú aptr, ef þér sýniz, sem ek segi þér".

Egill fór sína leið; ok er þeir kómu á veginn, þann er á skóginn lá, þá sá þeir þar bæði manna spor ok hrossa; þá mæltu fǫrunautar Egils, at þeir skyldi aptr hverfa.

"Fara munu vér", sagði Egill, "þykki mér þat ekki undarligt, þótt menn hafi farit um Eiðaskóg, þvíat þat er alþýðuleið".

Síðan fóru þeir, ok helz ferillinn, ok var þá fjǫldi spora, ok er þeir koma þar, er leiðir skildi, þá skildi ok slóðina, ok var þá jafnmikil í hvárn stað.

Þá mælti Egill: "Nú þykki mér vera mega, at Álfr hafi satt sagt; skulu vér nú búaz um, svá sem oss sé ván, at fundr várr muni verða".

Síðan kasta þeir Egill af sér skikkjum ok ǫllum lausaklæðum; leggja þeir þat í sleða; Egill hafði haft í sleða sínum bastlínu mjǫk mikla, þvíat þat er siðr manna, er aka langar leiðir, at hafa með sér lausataugir, ef at reiða þarf at gera. Egill tók hellustein mikinn ok lagði fyrir brjóst sér ok kviðinn; síðan rábendi hann þar at tauginni ok vafði henni sívafi ok bjó svá alt upp um herðarnar; þá kvað Egill:

Eiðaskógr er á þann veg, at mǫrk er stór alt at byggðinni hvárritveggju, en um miðjan skóginn er víða smáviði ok kjǫrr, en sumstaðar skóglaust með ǫllu.

Þeir Egill sneru leið ena skemri, er yfir hálsinn lá; allir hǫfðu þeir skjǫldu ok hjálma ok hǫggvápn ok lagvápn. Egill fór fyrir þeim, ok er þeir fóru at hálsinum, þá var þar undir niðri skógr, en skóglaust uppi á klifinu, en er þeir váru komnir upp í klifit, þá hljópu sjau menn ór skóginum ok upp í kleifina eptir þeim, ok skutu at þeim. Þeir Egill sneruz við, ok stóðu þeir jafnframm um þvera gǫtuna; þá kómu aðrir menn ofan at þeim á hamarinn, ok grýttu þeir þaðan á þá, ok var þeim þat miklu hættara.

Þá mælti Egill: "Nú skulu þér fara á hæli undan í kleifina ok hlífaz sem þér meguð, en ek mun leita upp á bergit".

Þeir gerðu svá; ok er Egill kom upp ór klifinu, þá váru þar fyrir átta menn, ok gengu allir senn at honum ok sóttu hann; en ekki er at segja frá hǫggva viðskiptum, svá lauk, at hann feldi þá alla. Síðan gekk hann á bergit framm ok bar ofan grjót, ok stóð þar ekki við; lágu þar eptir þrír enir vermsku, en fjórir kómuz í skóginn, ok váru þeir sárir ok barðir.

Síðan tóku þeir Egill hesta sína ok fóru framm á leið, til þess er þeir kómu yfir hálsinn, en þeir enir vermsku, er undan hǫfðu komiz, gerðu njósn félǫgum sínum, þeim er við fenin váru; stefndu þeir þá framm ena neðri leiðina ok svá framm fyrir þá Egil á veginn.

Þá sagði Úlfr félǫgum sínum: "Nú skulu vér fara at ráðum við þá, stilla svá til, at þeir nái eigi at renna; hér er þannig til farit", segir hann, "at leiðin liggr framm með hálsinum, en feninu víkr at upp, ok er þar hamarr fyrir ofan, en brautin liggr þar framm í milli ok er eigi breiðari en gǫtubreidd. Skulu sumir fara framm um hamarinn ok taka við þeim, ef þeir vilja framm, en sumir skulu leynaz hér í skóginum ok hlaupa síðan á bak þeim, er þeir koma framm um; gætum svá til, at engi komiz undan".

Þeir gerðu svá, sem Úlfr mælti; fór Úlfr framm um bergit ok tíu menn með honum; þeir Egill fara sína leið ok vissu ekki til þessar ráðagørðar, fyrr en þeir kómu í einstígit; þá hljópu þar menn á bak þeim ok báru þegar vápn á þá.

Þeir Egill sneruz í móti ok vǫrðuz; nú drífa ok menn at þeim, þeir, er verit hǫfðu fyrir framan hamarinn, ok er Egill sá þat, sneriz hann í mót þeim; var þar skamt hǫggva í millum, ok feldi Egill þar suma í gǫtunni, en sumir hurfu aptr, þar er jafnlendit var meira. Egill sótti þá eptir þeim; þar fell Úlfr, ok at lykðum drap Egill þar einn ellifu menn; síðan sótti hann þar til, er fǫrunautar hans vǫrðu gǫtuna fyrir átta mǫnnum; váru þar hvárirtveggju sárir. Ok er Egill kom til, þá flýðu þegar enir vermsku, en skógrinn var við sjálft; kómuz þar undan fimm, ok allir sárir mjǫk, en þrír fellu þar.

Egill hafði mǫrg sár ok engi stór; fóru þeir nú sína leið; hann batt sár fǫrunauta sinna, ok váru engi banvæn; settuz þeir þá í sleða ok óku þat er eptir var dagsins.

En þeir enir vermsku, er undan kómuz, tóku hesta sína ok dróguz austr af skóginum til byggða; váru þá bundin sár þeira; fá þeir sér fǫruneyti, til þess er þeir kómu á fund jarls, ok segja honum sínar ófarar. Þeir segja, at hvárrtveggi Úlfr er fallinn ok dauðir váru hálfr þriði tøgr manna — "en fimm einir kómuz undan með lífi, ok þó þeir allir sárir ok barðir"; jarl spurði, hvat þá væri tíðenda um Egil ok hans fǫrunauta.

Þeir svǫruðu: "Ógǫrla vissu vér, hversu mjǫk þeir váru sárir, en œrit djarfliga sóttu þeir at oss; þá er vér várum átta, en þeir fjórir, þá flýðum vér; kómuz fimm á skóginn, en þrír létuz, en eigi sáum vér annat, en þeir Egill væri þá spánýir".

Jarlinn sagði, at þeira ferð var orðin en versta — "munda ek kunna því, at vér hefðim mannalát mikit, ef þér hefðið drepit þá Norðmennina, en nú er þeir koma vestr af skóginum ok segja þessi tíðendi Nóregskonungi, þá eigu vér af honum ván enna mestu afarkosta".