Bókastaðir

Þeir Þórólfr ok Egill váru með Þóri í góðu yfirlæti, en þeir bjoggu um várit langskip mikit ok fengu menn til ok fóru um sumarit í Austrveg ok herjuðu ok fengu of fjár ok áttu margar orrostur. Heldu þeir ok út til Kúrlands ok lǫgðu þar við land með hálfs mánaðar friði ok kaupstefnu; en er því var lokit, þá tóku þeir at herja ok lǫgðu at í ýmsum stǫðum.

Einn dag lǫgðu þeir at við árós einn mikinn, enda var þar mǫrk mikil; þeir réðu þar til uppgǫngu, ok var skipt í sveitir tólf mǫnnum saman; þeir gengu á skóginn, ok var þar ekki langt, áðr byggðin tók við; þeir ræntu þar ok drápu menn, en liðit flýði undan, ok fengu þar enga viðrtǫku. En er á leið daginn, lét Þórólfr blása liðinu til ofangǫngu; sneru menn þá aptr á skóginn, þar sem þá váru staddir, en svá fremi mátti kanna liðit, er þeir kómu til strandar; en er Þórólfr var ofan kominn, var Egill eigi kominn, en þá tók at myrkva af nótt, ok þóttuz þeir eigi mega leita hans.

Egill hafði gengit yfir skóginn ok tólf menn með honum, ok sá þeir þá sléttur miklar ok byggðir; bœr einn stóð skamt frá þeim ok stefndu þeir þar til, ok er þeir koma þar til, hlaupa þeir í húsin inn ok urðu við enga menn varir, en tóku fé þat, er laust var. Þar váru mǫrg hús, ok dvalðiz þeim þar lengi, en er þeir váru út komnir ok frá bœnum, þá var lið komit milli þeira ok skógsins, ok sótti þat at þeim; skíðgarðr var hár gǫrr millum þeira ok skógarins. Þá mælti Egill, at þeir skyldu fylgja honum, svá at eigi mætti ǫllum megin at þeim ganga; gekk Egill þá fyrst, en þá hverr at ǫðrum svá nær, at ekki mátti milli þeira komaz; Kúrir sóttu at þeim fast ok mest með lǫgum ok skotum, en gengu ekki í hǫggorrostu. Þeir Egill fundu eigi fyrr, er þeir ganga með gǫrðunum, en garðr gekk á aðra hǫnd þeim, ok mátti eigi framm komaz. Kúrir sóttu eptir þeim í kvína, en sumir sóttu útan at ok lǫgðu spjótum ok sverðum í gegnum garðana, en sumir báru klæði á vápn þeira. Urðu þeir sárir ok því næst handteknir ok allir bundnir, leiddir svá heim til bœjarins; maðr sá, er bœ þann átti, var ríkr ok auðigr; hann átti son roskinn; síðan var um rœtt, hvat við þá skyldi gera; sagði bóndi, at honum þótti þat ráð, at drepinn væri hverr á fœtr ǫðrum. Bóndasonr sagði, at þá gerði myrkt af nótt, ok mætti þá enga skemtan af hafa at kvelja þá, bað hann láta bíða morgins; var þeim þá skotit í hús eitt ok bundnir ramliga; Egill var bundinn við staf einn, bæði hendr ok fœtr; síðan var húsit læst ramliga, en Kúrir gengu inn í stofu ok mǫtuðuz ok váru allkátir ok drukku. Egill fœrðiz við ok treysti stafinn, til þess er upp losnaði ór gólfinu; síðan fell stafrinn, smeygðiz Egill þá af stafnum; síðan leysti hann hendr sínar með tǫnnum; en er hendr hans váru lausar, leysti hann bǫnd af fótum sér; síðan leysti hann félaga sína.

En er þeir váru allir lausir, leituðuz þeir um í húsin, hvar glíkast var, út at komaz; húsit var gǫrt at veggjum af timbrstokkum stórum, en í annan enda hússins var skjaldþili flatt; hljópu þeir þar at ok brutu þilit. Var þar hús annat, er þeir kómu í; váru þar ok timbrveggir um; þá heyrðu þeir manna mál undir fœtr sér niðr; leituðuz þeir þá um ok fundu hurð í gólfinu; luku þeir þar upp; var þar undir grǫf djúp; heyrðu þeir þangat manna mál. Síðan spurði Egill, hvat manna þar væri; sá nefndiz Áki, er við hann mælti; Egill spurði, ef hann vildi upp ór grǫfinni; Áki segir, at þeir vildu þat gjarna; síðan létu þeir Egill síga festi ofan í grǫfina, þá er þeir váru bundnir með, ok drógu þar upp þrjá menn.

Áki sagði, at þat váru synir hans tveir, ok þeir váru menn danskir, hǫfðu þar orðit herteknir et fyrra sumar — "var ek", sagði hann, "vel haldinn í vetr; hafða ek mjǫk fjárvarðveizlur búanda, en sveinarnir váru þjáðir ok unðu því illa; í vár réðu vér til ok hljópum á brott ok urðum síðan fundnir; váru vér þá hér settir í grǫf þessa".

"Þér mun hér kunnigt um húsaskipan", segir Egill, "hvar er oss vænst á brott at komaz".

Áki sagði, at þar var annat skjaldþili — "brjóti þér þat upp; munu þér þá koma framm í kornhlǫðu, en þar má út ganga sem vill".

Þeir Egill gerðu svá, brutu upp þilit, gengu síðan í hlǫðuna ok þaðan út; niðamyrkr var á; þá mæltu þeir fǫrunautar, at þeir skyldu skunda á skóginn.

Egill mælti við Áka: "Ef þér eru hér kunnug hýbýli, þá muntu vísa oss til féfanga nǫkkurra".

Áki segir, at eigi mundi þar skorta lausafé — "hér er lopt mikit, er bóndi sefr í; þar skortir eigi vápn inni".

Egill bað þá þangat fara til loptsins, en er þeir kómu upp í riðit, þá sá þeir, at loptit var opit; var þar ljós inni ok þjónostumenn ok bjoggu rekkjur manna; Egill bað þá suma úti vera ok gæta, at engi kœmiz út. Egill hljóp inn í loptit, greip þar vápn, þvíat þau skorti þar eigi inni; drápu þar menn alla þá, er þar váru inni; þeir tóku sér allir alvæpni. Áki gekk til, þar er hlemmr var í gólfþilinu ok lauk upp, mælti, at þeir skyldu þar ofan ganga í undirskemmuna; þeir tóku sér ljós ok gengu þangat; váru þar féhirzlur bónda ok gripir góðir ok silfr mikit; tóku menn sér þar byrðar ok báru út; Egill tók undir hǫnd sér mjǫðdrekku eina vel mikla ok bar undir hendi sér. Fóru þeir þá til skógar, en er þeir kómu í skóginn, þá nam Egill stað ok mælti: "Þessi ferð er allill ok eigi hermannlig; vér hǫfum stolit fé bónda, svá at hann veit ekki til; skal oss aldregi þá skǫmm henda, fǫrum nú aptr til bœjarins ok látum þá vita, hvat títt er".

Allir mæltu því í mót, sǫgðu, at þeir vildu fara til skips; Egill setr niðr mjǫðdrekkuna; síðan hefr hann á rás ok rann til bœjarins, en er hann kom heim til bœjarins, þá sá hann, at þjónostusveinar gengu frá eldaskála með skutildiska ok báru inn í stofuna. Egill sá, at í eldahúsinu var eldr mikill ok katlar yfir; gekk hann þangat til; þar hǫfðu verit stokkar stórir fluttir heim ok svá eldar gǫrvir, sem þar er siðvenja til, at eldinn skal leggja í stokks-endann, ok brennr svá stokkrinn. Egill greip upp stokkinn ok bar heim til stofunnar ok skaut þeim endanum, er logaði, upp undir upsina ok svá upp í næfrina; eldrinn las skjótt tróðviðinn, en þeir, er við drykkjuna sátu, fundu eigi fyrr, en loginn stóð inn um ræfrit. Hljópu menn þá til duranna, en þar var ekki greiðfœrt út, bæði fyrir viðunum, svá þat, at Egill varði dyrrnar; feldi hann menn bæði í durunum ok úti fyrir durunum; en þat var svipstund ein, áðr stofan brann, svá at hon fell ofan. Týndiz þar lið alt, er þar var inni, en Egill gekk aptr til skógarins, fann þar fǫrunauta sína; fara þá allir saman til skips; sagði Egill, at mjǫðdrekku þá vill hann hafa at afnámsfé, er hann fór með; en hon var reyndar full af silfri.

Þeir Þórólfr urðu allfegnir, er Egill kom ofan; heldu þeir þá þegar frá landi, er mornaði; Áki ok þeir feðgar váru í sveit Egils; þeir siglðu um sumarit, er á leið, til Danmarkar ok lágu þar enn fyrir kaupskipum ok ræntu þar, er þeir kómuz við.

Haraldr Gormsson hafði þá tekit við ríki í Danmǫrk, en Gormr faðir hans var þá dauðr; landit var þá herskátt, lágu víkingar mjǫk úti fyrir Danmǫrku. Áka var kunnigt í Danmǫrku bæði á sjá ok landi; spurði Egill hann mjǫk eptir, hvar þeir staðir væri, er stór féfǫng mundu fyrir liggja; en er þeir kómu í Eyrarsund, þá sagði Áki, at þar var á land upp kaupstaðr mikill, er hét í Lundi, sagði, at þat var féván, en glíkligt, at þar mundi vera viðtaka, er bœjarmenn væri. Þat mál var upp borit fyrir liðsmenn, hvárt þar skyldi ráða til uppgǫngu eða eigi; menn tóku þar allmisjafnt á, fýstu sumir, en sumir lǫttu; var því máli skotit til stýrimanna. Þórólfr fýsti heldr uppgǫngu; þá var rœtt við Egil, hvat honum þótti ráð. Hann kvað vísu:

Síðan bjogguz menn til uppgǫngu ok fóru til kaupstaðarins; en er bœjarmenn urðu varir við ófrið, þá stefndu þeir í mót; var þar tréborg um staðinn; settu þeir þar menn til at verja; tókz þar bardagi. Egill gengr fyrstr inn um borgina; síðan flýðu bœjarmenn; varð þar mannfall mikit; ræntu þeir kaupstaðinn, en brendu, áðr þeir skilðuz við, fóru síðan ofan til skipa sinna.

Þórólfr helt liði sínu norðr fyrir Halland ok lǫgðu þar til hafnar, er þeim bægði veðr; ræntu þar ekki; þar var skamt á land upp jarl sá, er Arnfiðr er nefndr; en er hann spurði, at víkingar váru þar komnir við land, þá sendi hann menn sína á fund þeira, þess ørendis, at vita, hvárt þeir vildi þar friðland hafa eða hernað.

En er sendimenn váru komnir á fund Þórólfs með sín ørendi, þá sagði hann, at þeir mundu þar ekki herja, sagði, at þeim var engi nauðsyn til at herja þar ok fara herskildi, sagði, at þar var land ekki auðigt.

Sendimenn fara aptr til jarlsins ok sǫgðu honum ørendislok sín; en er jarlinn varð þess varr, at hann þurfti ekki liði at safna fyrir þá sǫk, þá reið hann ofan með ekki lið til fundar við víkinga. En er þeir funduz, þá fóru þar alt vel rœður með þeim; jarl bauð Þórólfi til veizlu með sér ok liði hans, því er hann vildi; Þórólfr hét ferðinni; en þá, er á var kveðit, lét jarlinn senda reiðskjóta ofan móti þeim. Réðuz þeir til ferðar, bæði Þórólfr ok Egill, ok hǫfðu með sér þrjá tigu manna; en er þeir kómu til jarlsins, fagnaði hann þeim vel; var þeim fylgt inn í stofu. Var þar þegar inni mungát ok gefit þeim at drekka; sátu þeir þar til kvelds; en áðr borð skyldu upp fara, þá sagði jarl, at þar skyldi sæti hluta, skyldi drekka saman karlmaðr ok kona, svá sem til ynniz, en þeir sér, er fleiri væri. Menn báru þá hluti sína í skaut ok tók jarlinn upp; jarl átti dóttur allfríða ok þá vel frumvaxta; svá sagði hlutr til, at Egill skyldi sitja hjá jarlsdóttur um kveldit; hon gekk um gólf ok skemti sér; Egill stóð upp ok gekk til rúms þess, er dóttir jarlsins hafði setit um daginn. En er menn skipuðuz í sæti sín, þá gekk jarlsdóttir at rúmi sínu; hon kvað:

Egill tók til hennar ok setti hana niðr hjá sér; hann kvað:

Þá drukku þau saman um kveldit ok váru allkát; var þar veizla en bezta ok svá um daginn eptir; fóru þá víkingar til skipa sinna; skilðuz þeir jarl með vináttu ok skiptuz gjǫfum við. Heldu þeir Þórólfr liðinu til Brenneyja; þar var í þann tíma víkingabœli mikit, þvíat þar siglðu kaupskip mjǫk í gegnum eyjarnar;

Áki fór heim til búa sinna ok synir hans; hann var maðr vellauðigr ok átti mǫrg bú á Jótlandi; skilðuz þeir með kærleik ok mæltu til vináttu mikillar milli sín.

En er haustaði, siglðu þeir Þórólfr norðr fyrir Nóreg ok koma framm í Fjǫrðum, fara á fund Þóris hersis; tók hann vel við þeim, en Arinbjǫrn sonr hans miklu betr; býðr hann, at Egill skal þar vera um vetrinn; Egill tók þat með þǫkkum.

En er Þórir vissi boð Arinbjarnar, þá kallaði hann þat heldr bráðmælt — "veit ek eigi", sagði hann, "hversu þat líkar Eiríki konungi, þvíat hann mælti svá eptir aftǫku Bárðar, at hann vildi ekki, at Egill væri hér í landi".

"Ráða máttu vel, faðir!" segir Arinbjǫrn, "því við konung, at hann teli ekki at um vist Egils; þú munt bjóða Þórólfi, mági þínum, hér at vera, en vit Egill munum hafa eitt vetrgrið báðir".

En af þessi rœðu sá Þórir, at Arinbjǫrn mundi þessu ráða; buðu þeir feðgar þá Þórólfi þar vetrgrið, en hann þekðiz þat; váru þeir þar við tólf menn um vetrinn.

Brœðr tveir eru nefndir Þorvaldr ofsi ok Þorfiðr strangi; þat váru náfrændr Bjarnar hǫlðs ok hǫfðu með honum fœz; þeir váru menn miklir ok sterkir, kappsmenn miklir ok framgjarnir; þeir fylgðu Birni, þá er hann var í víking; en síðan er hann settiz um kyrt, þá fóru þeir brœðr til Þórólfs ok váru með honum í hernaði; þeir váru í stafni á skipi hans; en þá er Egill tók skipstjórn, þá var Þorfiðr hans stafnbúi. Þeir brœðr fylgðu Þórólfi jafnan, ok mat hann þá mest skipverja sinna; þeir brœðr váru þann vetr í hans sveit ok sátu næst þeim brœðrum; Þórólfr sat í ǫndugi ok átti drykkju við Þóri, en Egill sat fyrir ádrykkju Arinbjarnar; skyldi þar um gólf ganga at minnum ǫllum.

Þórir hersir fór um haustit á fund Eiríks konungs; tók konungr við honum forkunnar vel; en er þeir tóku rœður sínar, þá bað Þórir konung, at hann skyldi eigi fyrirkunna hann þess, er hann hafði Egil með sér um vetrinn; konungr svarar því vel, sagði, at Þórir mátti þiggja af honum slíkt, er hann vildi — "en ekki mundi þetta svá fara, ef annarr maðr hefði við Agli tekit".

En er Gunnhildr heyrði, hvat þeir rœddu, þá mælti hon: "Þat ætla ek, Eiríkr! at nú fari enn sem optarr, at þú sér mjǫk talhlýðinn ok mant þat eigi lengi, er illa er gǫrt til þín, enda muntu til þess draga framm sonu Skallagríms, at þeir munu enn drepa niðr nǫkkura náfrændr þína; en þóttu látir þér engis þykkja vert um dráp Bárðar, þá þykki mér eigi svá þó".

Konungr segir: "Meirr frýr þú mér, Gunnhildr! grimmleiks, en aðrir menn; en verit hefir kærra við Þórólf af þinni hendi, en nú er, en ekki mun ek orð mín aptr taka við þá brœðr".

"Vel var Þórólfr hér", sagði hon, "áðr Egill spilti fyrir honum, en nú ætla ek engan mun."

Þórir fór heim, þá er hann var búinn, ok sagði þeim brœðrum orð konungs ok dróttningar.

Eyvindr skreyja ok Álfr hétu brœðr Gunnhildar, synir Ǫzurar tóta; þeir váru menn miklir ok allsterkir ok kappsmenn miklir; þeir hǫfðu þá mest yfirlát af Eiríki konungi ok Gunnhildi; ekki váru þeir menn þokkasælir af alþýðu; váru þá á ungum aldri ok þó fullkomnir at þroska.

Þat var um várit, at blót mikit skyldi vera at sumri á Gaulum; þat var ágæzt hǫfuðhof; sótti þangat fjǫlmenni mikit ór Fjǫrðum ok af Fjǫlum ok ór Sogni ok flest alt stórmenni; Eiríkr konungr fór þangat; þá mælti Gunnhildr við brœðr sína: "Þat vil ek, at þit hagið svá til í fjǫlmenni þessu, at þit fáið drepit annan hvárn þeira sona Skallagríms, ok bazt, at báðir væri".

Þeir sǫgðu, at svá skyldi vera;

Þórir hersir bjóz til ferðar þeirar; hann kallaði Arinbjǫrn til máls við sik — "nú mun ek", sagði hann, "fara til blótsins, en ek vil ekki, at Egill fari þangat. Ek kann rœðum Gunnhildar, en kappsemð Egils, en ríki konungs, at þess mun eigi hœgt at gæta alls saman, en Egill mun ekki letjaz láta, nema þú sér eptir, en Þórólfr skal fara með mér", sagði hann, "ok aðrir þeir fǫrunautar; skal Þórólfr blóta ok leita heilla þeim brœðrum".

Síðan sagði Arinbjǫrn Agli, at hann mun heima vera — "ok vit báðir", sagði hann. Egill kvað svá vera skyldu; en þeir Þórir fóru til blótsins ok var þar allmikit fjǫlmenni ok drykkjur miklar; Þórólfr fór með Þóri, hvar sem hann fór, ok skilðuz aldregi dag né nótt.

Eyvindr sagði Gunnhildi, at hann fekk ekki fœri við Þórólf; hon bað hann þá drepa einn hvern manna hans — "heldr en alt beri undan".

Þat var eitt kveld, þá er konungr var til svefns genginn, ok svá þeir Þórir ok Þórólfr, en þeir sátu eptir Þorfiðr ok Þorvaldr, þá kómu þeir þar brœðr, Eyvindr ok Álfr, ok settuz hjá þeim ok váru allkátir. Drukku fyrst sveitardrykkju; þá kom þar er horn skyldi drekka til hálfs; drukku þeir saman Eyvindr ok Þorvaldr, en Álfr ok Þorfiðr; en er á leið kveldit, þá var drukkit við sleitur ok því næst orðahnippingar ok þá stóryrði. Þá hljóp Eyvindr upp ok brá saxi einu ok lagði á Þorvaldi, svá at þat var œrit banasár; síðan hljópu upp hvárirtveggju, konungsmenn ok húskarlar Þóris, en menn váru allir vápnlausir inni, þvíat þar var hofshelgi, ok gengu menn í milli ok skilðu þá, er óðastir váru; varð þá ekki fleira til tíðenda þat kveld.

Eyvindr hafði vegit í véum, ok var hann vargr orðinn, ok varð hann þegar brott at fara; konungr bauð bœtr fyrir manninn, en Þórólfr ok Þorfiðr sǫgðu, at þeir hǫfðu aldregi tekit mannbœtr ok þeir vildu ekki þær taka; skilðuz at svá búnu; fóru þeir Þórir heim.

Eiríkr konungr ok þau Gunnhildr sendu Eyvind suðr til Danmerkr til Haralds konungs Gormssonar, þvíat hann mátti þá eigi vera í norrœnum lǫgum; konungrinn tók vel við honum ok fǫruneyti hans; Eyvindr hafði til Danmerkr langskip allmikit; síðan setti konungr Eyvind þar til landvarnar fyrir víkingum; Eyvindr var hermaðr enn mesti.

En er vár kom eptir vetr þann, þá búaz þeir Þórólfr ok Egill enn at fara í víking; en er þeir váru búnir, þá halda þeir enn í Austrveg; en er þeir koma í Víkina, þá sigla þeir suðr fyrir Jótland ok herja þar, ok þá fara þeir til Fríslands ok dveljaz mjǫk lengi um sumarit, en þá halda þeir enn aptr til Danmerkr.

En er þeir koma til landamœris, þar er mœtiz Danmǫrk ok Frísland, ok lágu þá við land, þá var þat eitt kveld, er menn bjogguz til svefns á skipum, at menn tveir kómu á skip Egils ok sǫgðu, at þeir áttu við hann ørendi; var þeim fylgt til hans. Þeir segja, at Áki enn auðgi hafði sent þá þangat með þeim ørendum, at — "Eyvindr skreyja liggr úti fyrir Jótlandssíðu ok ætlar at sæta yðr, þá er þér farið sunnan, ok hefir hann lið mikit saman dregit, svá at þér hafið engi áhǫld við, ef þér hittið lið hans alt, en hann sjálfr ferr með léttiskipum tveimr ok er nú hér skamt frá yðr".

En er tíðendi þessi kómu fyrir Egil, þá láta þeir þegar af sér tjǫldin; bað þá fara hljóðliga; þeir gerðu svá; þeir kómu í dǫgun at þeim Eyvindi, þar er þeir lágu um akkeri. Lǫgðu þegar at þeim, létu ganga bæði grjót ok vápn; fell þar lið mart af Eyvindi, en hann sjálfr hljóp fyrir borð ok komz með sundi til lands, ok svá alt þat lið, er undan komz; en þeir Egill tóku skipin ok fǫt þeira ok vápn. Fóru þá aptr um daginn til liðs síns, hittu þá Þórólf; spyrr hann, hvert Egill hafði farit, eða hvar hann hafði fengit skip þau, er þeir fara með; Egill segir, at Eyvindr skreyja hafði haft skipin, ok þeir hǫfðu af honum tekit. Þá kvað Egill:

Þórólfr segir: "Þetta ætla ek yðr svá hafa gǫrt, at oss mun ekki haustlangt ráð at fara til Nóregs".

Egill sagði, at þat var vel, þótt þeir leitaði þá í annan stað.

Elfráðr enn ríki réð fyrir Englandi; hann var fyrstr einvaldskonungr yfir Englandi sinna kynsmanna; þat var á dǫgum Haralds ens hárfagra, Nóregs konungs. Eptir hann var konungr í Englandi sonr hans Játvarðr; hann var faðir Aðalsteins ens sigrsæla, fóstra Hákonar ens góða. Í þenna tíma tók Aðalsteinn konungdóm í Englandi eptir fǫður sinn; þeir váru fleiri brœðr, synir Játvarðs.

En er Aðalsteinn hafði tekit konungdóm, þá hófuz upp til ófriðar þeir hǫfðingjar, er áðr hǫfðu látit ríki sín fyrir þeim langfeðgum; þótti nú, sem dælst mundi til at kalla, er ungr konungr réð fyrir ríki; váru þat bæði Bretar ok Skotar ok Írar. En Aðalsteinn konungr safnaði herliði at sér ok gaf mála þeim mǫnnum ǫllum, er þat vildu hafa til féfangs sér, bæði útlenzkum ok innlenzkum.

Þeir brœðr, Þórólfr ok Egill, heldu suðr fyrir Saxland ok Flæmingjaland; þá spurðu þeir, at Englandskonungr þóttiz liðs þurfa ok þar var ván féfangs mikils; gera þeir þá þat ráð, at halda þangat liði sínu. Fóru þeir þá um haustit, til þess er þeir kómu á fund Aðalsteins konungs; tók hann vel við þeim ok leiz svá á, at liðsemð mikil mundi vera at fylgð þeira; verðr þat brátt í rœðum Englands konungs, at hann býðr þeim til sín, at taka þar mála ok geraz landvarnarmenn hans; semja þeir þat sín í milli, at þeir geraz menn Aðalsteins.

England var kristit ok hafði lengi verit, þá er þetta var tíðenda; Aðalsteinn konungr var vel kristinn; hann var kallaðr Aðalsteinn enn trúfasti; konungr bað Þórólf ok þá brœðr, at þeir skyldu láta prímsignaz, þvíat þat var þá mikill siðr bæði með kaupmǫnnum ok þeim mǫnnum, er á mála gengu með kristnum mǫnnum, þvíat þeir menn, er prímsignaðir váru, hǫfðu alt samneyti við kristna menn ok svá heiðna, en hǫfðu þat at átrúnaði, er þeim var skapfeldast. Þeir Þórólfr ok Egill gerðu þat eptir bœn konungs ok létu prímsignaz báðir; þeir hǫfðu þar þrjú hundruð sinna manna, þeira, er mála tóku af konungi.