Bókastaðir

Haraldr konungr var í Víkinni, þá er Þórólfr var í hernaðinum, ok fór um haustit til Upplanda ok þaðan norðr til Þrándheims ok sat þar um vetrinn ok hafði fjǫlmenni mikit.

Þar váru þá með konungi Sigtryggr ok Hallvarðr ok hǫfðu spurt, hvernig Þórólfr hafði búit at herbergjum þeira í Hísing ok hvern mannskaða ok fjárskaða, er hann hafði þar gǫrt. Þeir mintu konung opt á þat ok svá þat með, at Þórólfr hafði rænt konung ok þegna hans ok farit með hernaði þar innan lands; þeir báðu konung orlofs til, at þeir brœðr skyldu fara með liði því, er vant var þeim at fylgja, ok sœkja heim at Þórólfi.

Konungr svarar svá: "Vera munu ykkr þykkja sakar til, þó at þit ráðið Þórólf af lífi; en ek ætla, at ykkr skorti mikit hamingju til þess verks; er Þórólfr ekki ykkarr maki, þó at þit þykkiz vera menn hraustir eða vel at ykkr gǫrvir".

Þeir brœðr sogðu, at þat mundi brátt reynt verða, ef konungr vill þeim lof til gefa, ok segja, at þeir hafa opt lagt á hættu mikla við þá menn, er þeir áttu minna í at hefna, ok hafði þeim optast orðit sigrs auðit.

En er váraði, þá bjogguz menn ferða sinna; þá var enn sem fyrr sagt, at þeir Hallvarðr brœðr heldu á því máli, at þeir fari til ok taki Þórólf af lífi; hann kvaz þá lofa, at þeir tœki Þórólf af lífi — "ok veit ek, at þit munuð fœra mér hǫfuð hans, er þit komið aptr, ok með marga dýrgripi, en þó geta þess sumir menn", segir konungr, "ef þit siglið norðr, at þit munið bæði sigla ok róa norðan".

Nú búaz þeir sem skjótast ok hǫfðu tvau skip ok hálft annat hundrað manna, ok er þeir váru búnir, taka þeir landnyrðing út eptir firðinum, en þat er andviðri norðr með landi.

Haraldr konungr sat þá á Hlǫðum, er þeir Hallvarðr fóru á brott, ok þegar jafnskjótt bjóz konungr sem skyndiligast ok gekk á skip sín, ok røru þeir inn eptir firði um Skarnssund ok svá um Beitsjó inn til Eldueiðs. Lét hann þar eptir skipin ok fór norðr um eiðit til Naumudals, ok tók hann þar langskip, er bœndr áttu, ok gekk hann þar á með lið sitt; hafði hann hirð sína ok nærr þremr hundruðum manna; hann hafði fimm skip eða sex ok ǫll stór. Þeir tóku andviðri hvasst ok røru nótt ok dag, svá sem ganga mátti; nótt var þá farljós; þeir kómu aptan dags til Sandness eptir sólarfall ok sá þar fyrir bœnum fljóta langskip mikit ok tjaldat yfir. Þar kendu þeir skip þat, er Þórólfr átti; hafði hann þat látit búa ok ætlaði af landi á brott; en þá hafði hann heita látit fararmungát sitt. Konungr bað menn ganga af skipum gǫrsamliga; lét hann fara upp merki sitt; skamt var at ganga til bœjarins, en varðmenn Þórólfs sátu inni við drykkju ok váru eigi gengnir á vǫrðinn, ok var engi maðr úti; sat alt lið inni við drykkju.

Konungr lét slá mannhring um stofuna; lustu þeir þá upp herópi, ok var blásit í konungs lúðr herblástr; en er þeir Þórólfr heyra þat, hljópu þeir til vápna, þvíat hvers manns alvæpni hekk yfir rúmi hans. Konungr lét kalla at stofunni ok bað ganga út konur ok ungmenni ok gamalmenni, þræla ok mansmenn; síðan gekk út Sigríðr húsfreyja, ok með henni konur þær, er inni váru, ok aðrir þeir menn, er útganga var lofuð. Sigríðr spurði eptir, ef þeir væri þar synir Berðlu-Kára; þeir gengu framm báðir ok spurðu, hvat hon vildi þeim.

"Fylgið mér til konungs", sagði hon.

Þeir gerðu svá; en er hon kom til konungs, þá spurði hon: "Skal nokkut um sættir tjóa at leita, herra, með ykkr Þórólfi?"

Konungr svarar: "Vill Þórólfr upp gefaz ok ganga á vald mitt til miskunnar, ok mun hann halda lífi ok limum, en menn hans munu sæta refsingum, svá sem sakar falla til".

Síðan gekk Ǫlvir hnúfa til stofunnar ok lét kalla Þórólf til máls við sik; hann sagði honum þann kost, er konungr gerði.

Þórólfr svarar: "Enga vil ek nauðungarsætt taka af konungi; bið þú konung gefa oss útgǫngu; látum þá skeika at skǫpuðu".

Ǫlvir gekk til konungs ok sagði, hvers Þórólfr beiddiz.

Konungr sagði: "Beri eld at stofunni, ekki vil ek berjaz við þá ok týna liði mínu; veit ek, at Þórólfr mun gera oss mannskaða mikinn, ef vér skulum sœkja hann þar, er hann mun seint at vinna inni, þótt hann hafi lið minna en vér".

Síðan var eldr borinn at stofunni, ok sóttiz þat skjótt, þvíat timbrit var þurt ok bræddr viðrinn, en næfrum þakit um ræfrit. Þórólfr bað menn sína brjóta upp bálkinn, er var milli stofunnar ok forstofunnar, ok sóttiz þat skjótt; en er þeir náðu timbrstokknum, þá tóku svá margir stokkinn einn, sem á fengu haldit, ok skutu ǫðrum endanum í hyrningina, svá hart, at nafarnar hrutu af fyrir útan ok hljópu í sundr veggirnir, svá at þar var útgangr mikill. Gekk þar Þórólfr fyrstr út ok þá Þorgils gjallandi ok svá hverr eptir annan; tókz þá bardaginn, ok var þat um hríð, at stofan gætti á bak þeim Þórólfi, en er hon tók at brenna, þá sótti eldrinn at þeim; fell þá ok mart lið þeira. Þá hljóp Þórólfr framm ok hjó til beggja handa, sótti þangat at, er merki konungs var; þá fell Þorgils gjallandi; en er Þórólfr kom framm at skjaldborginni, lagði hann sverði í gegnum þann mann, er merkit bar.

Þá mælti Þórólfr: "Nú gekk ek þremr fótum til skamt".

Þá stóðu á honum bæði sverð ok spjót, en sjálfr konungr veitti honum banasár, ok fell Þórólfr framm á fœtr konungi; þá kallaði konungr ok bað hætta at drepa fleiri menn, ok var þá svá gǫrt; síðan bað konungr menn sína fara ofan til skipa. Hann mælti við Ǫlvi ok þá brœðr: "Takið nú Þórólf, frænda ykkarn, ok veitið honum umbúnað sœmiligan ok svá ǫðrum mǫnnum, er hér eru fallnir, ok veitið þeim grǫpt, en látið binda sár manna þeira, er lífvænir eru, en ekki skal hér ræna, þvíat þetta er alt mitt fé".

Síðan gekk konungr ofan til skipanna ok flest lið með honum, en er þeir váru á skip komnir, þá tóku menn at binda sár sín; konungr gekk um skipit ok leit á sár manna; hann sá, hvar maðr batt svǫðusár eitt; konungr sagði, at ekki hafði Þórólfr veitt þat sár — "ok alt bitu honum annan veg vápnin; fáir ætla ek at þau bindi sárin, er hann veitti, ok skaði mikill er eptir menn slíka".

En þegar at morni dags lét konungr draga segl sín ok siglði suðr, sem af tók; en er á leið daginn, þá fundu þeir konungr róðrarskip mǫrg í hverju eyjarsundi, ok hafði lið þat ætlat til fundar við Þórólf, þvíat njósnir hans hǫfðu verit alt suðr í Naumudal ok víða um eyjar. Hǫfðu þeir orðit vísir, at þeir Hallvarðr brœðr váru komnir sunnan með lið mikit ok ætluðu at Þórólfi; hǫfðu þeir Hallvarðr haft jafnan andviðri ok hǫfðu þeir dvaliz í ýmsum hǫfnum, til þess er njósn hafði farit et øfra um land, ok hǫfðu þess orðit varir njósnarmenn Þórólfs, ok hafði þetta herhlaup fyrir þá sǫk verit.

Konungr siglði hraðbyrja, til þess er hann kom í Naumudal, lét þar skipin eptir, en hann fór landveg í Þrándheim; tók hann þar skip sín, sem hann hafði eptir látit, helt þá liðinu út til Hlaða. Spurðuz brátt þessi tíðendi ok kómu fyrir þá Hallvarð, þar er þeir lágu; sneru þeir þá aptr til konungs, ok þótti þeira ferð heldr hæðilig.

Þeir brœðr, Ǫlvir hnúfa ok Eyvindr lambi, dvǫlðuz um hríð á Sandnesi; létu þeir búa um val þann, er þar hafði fallit; bjoggu þeir um lík Þórólfs eptir siðvenju, svá sem títt var at búa um lík gǫfugra manna, settu eptir hann bautasteina. Þeir létu grœða sjúka menn; þeir skipuðu ok til bús með Sigríði; var þar eptir allr fjárafli, en mestr hafði inni brunnit húsbúnaðr ok borðbúnaðr ok klæðnaðr manna.

En er þeir brœðr váru búnir, þá fóru þeir norðan ok kómu á fund Haralds konungs, er hann var í Þrándheimi, ok váru með honum um hríð; þeir váru hljóðir ok mæltu fátt við menn.

Þat var einn hvern dag, at þeir brœðr gengu fyrir konung; þá mælti Ǫlvir: "Þess orlofs vilju vit brœðr þik biðja, konungr, at þú lofir okkr heimferð til búa okkarra, þvíat hér hafa þau tíðendi gǫrz, er vit berum eigi skaplyndi til at eiga drykk ok sess við þá menn, er báru vápn á Þórólf frænda okkarn".

Konungr leit við honum ok svarar heldr stutt: "Eigi mun ek þat lofa ykkr; hér skulu þit vera með mér".

Þeir brœðr gengu í brott ok aptr til sætis síns; annan dag eptir sat konungr í málstofu, lét kalla þangat þá Ǫlvi brœðr.

"Nú skulu þit vita", segir konungr, "um ørendi þat, er þit hófuð við mik, ok beidduz heimferðar; hafi þit verit hér um hríð með mér ok verit vel siðaðir; hafi þit vel jafnan dugat; hefir mér til ykkar allir hlutir vel hugnat. Nú vil ek, Eyvindr, at þú farir norðr á Hálogaland; vil ek gipta þér Sigríði á Sandnesi, konu þá, er Þórólfr hafði átt; vil ek gefa þér fé þat alt, er Þórólfr átti; skaltu þar hafa með vináttu mína, ef þú kant til gæta; en Ǫlvir skal mér fylgja; vil ek hann eigi lausan láta fyrir sakar íþrótta hans".

Þeir brœðr þǫkkuðu konungi þann sóma, er hann veitti þeim, sǫgðu, at þeir vildu þat fúsliga þekkjaz; bjóz Eyvindr þá til ferðar, fekk sér gott skip, þat er honum hœfði; fekk konungr honum jartegnir sínar til ráðs þessa; greiddiz ferð Eyvindar vel ok kom framm norðr í Álǫst á Sandnesi. Sigríðr tók vel við þeim; síðan bar Eyvindr framm jartegnir konungs ok ørendi sín fyrir Sigríði ok hóf bónorð sitt við hana, sagði, at þat var konungs orðsending, at Eyvindr nái ráði þessu; en Sigríðr sá þann einn sinn kost, svá sem þá var komit, at láta konung fyrir ráða. Fór þat ráð framm, at Eyvindr fekk Sigríðar; tók hann þá við búi á Sandnesi ok við fé því ǫllu, er Þórólfr hafði átt; var Eyvindr gǫfugr maðr; váru bǫrn þeira Fiðr skjálgi, faðir Eyvindar skáldaspillis, ok Geirlaug, er átti Sighvatr rauði. Finnr enn skjálgi átti Gunnhildi, dóttur Hálfdanar jarls; móðir hennar hét Ingibjǫrg, dóttir Haralds konungs ens hárfagra; Eyvindr lambi helz í vináttu við konung, meðan þeir lifðu báðir.

Ketill hœingr hét maðr, sonr Þorkels Naumdœlajarls ok Hrafnhildar, dóttur Ketils hœings ór Hrafnistu; Hœingr var gǫfugr maðr ok ágætr; hann hafði verit enn mesti vinr Þórólfs Kveldúlfssonar ok frændi skyldr. Hann var þá í úthlaupi því, er liðsafnaðr var á Hálogalandi ok menn ætluðu til liðs við Þórólf, svá sem fyrr var ritat; en er Haraldr konungr fór norðan ok menn urðu þess varir, at Þórólfr var af lífi tekinn, þá rufu þeir safnaðinn. Hœingr hafði með sér sex tigu manna ok sneri hann til Torga, en þar váru fyrir Hildiríðarsynir ok hǫfðu fátt lið, en er Hœingr kom á bœinn, veitti hann þeim atgǫngu; fellu þar Hildiríðarsynir ok þeir menn flestir, er þar váru fyrir, en þeir Hœingr tóku fé alt þat, er þeir fengu.

Eptir þat tók Hœingr knǫrru tvá, þá er hann fekk mesta; lét þar bera á út fé þat alt, er hann átti ok hann mátti með komaz; hann hafði með sér konu sína ok bǫrn, svá þá menn alla, er at þeim verkum hǫfðu verit með honum. Baugr hét maðr, fóstbróðir Hœings, ættstórr maðr ok auðigr; hann stýrði ǫðrum knerrinum; en er þeir váru búnir ok byr gaf, þá sigldu þeir í haf út.

Fám vetrum áðr hǫfðu þeir Ingólfr ok Hjǫrleifr farit at byggja Ísland, ok var mǫnnum þá alltíðrœtt um þá ferð, sǫgðu menn þar vera allgóða landkosti.

Hœingr sigldi vestr í haf ok leitaði Íslands; en er þeir urðu við land varir, þá váru þeir fyrir sunnan at komnir; en fyrir því, at veðr var hvast, en brim á landit ok ekki hafnligt, þá sigldu þeir vestr um landit fyrir sandana; en er veðrit tók minka ok lægja brim, þá varð fyrir þeim áróss mikill, ok heldu þeir þar skipunum upp í ána, ok lǫgðu við et eystra land. Sú á heitir nú Þjórsá, fell þá miklu þrǫngra ok var djúpari, en nú er. Þeir ruddu skipin; tóku þá ok kǫnnuðu landit fyrir austan ána ok fluttu eptir sér búfé sitt; var Hœingr enn fyrsta vetr fyrir útan Rangá ena ýtri; en um várit kannaði hann austr landit ok nam þá land milli Þjórsár ok Markarfljóts, á milli fjalls ok fjǫru, ok byggði at Hofi við Rangá ena eystri.

Ingunn kona hans fœddi barn um várit, þá er þau hǫfðu þar verit enn fyrsta vetr, ok hét sveinn sá Hrafn; en er hús váru þar ofan tekin, þá var þar síðan kallat Hrafntoptir.

Hœingr gaf Baugi land í Fljótshlíð ofan frá Merkiá til árinnar fyrir útan Breiðabólstað ok bjó hann at Hlíðarenda, ok frá Baugi er komin mikil kynslóð í þeiri sveit. Hœingr gaf land skipverjum sínum, en seldi sumum við lítlu verði, ok eru þeir landnámamenn kallaðir.

Stórólfr hét sonr Hœings; hann átti Hválinn ok Stórólfsvǫll; hans sonr var Ormr enn sterki; Herjólfr hét annarr sonr Hœings; hann átti land í Fljótshlíð til móts við Baug ok út til Hválslœkjar; hann bjó undir Brekkum; sonr hans hét Sumarliði, faðir Vetrliða skálds. Helgi var enn þriði sonr Hœings; hann bjó á Velli, ok átti land til Rangár et øfra ok ofan til móts við brœðr sína; Vestarr hét enn fjórði sonr Hœings; hann átti land fyrir austan Rangá milli ok Þverár ok enn neðra hlut Stórólfsvallar; hann átti Móeiði, dóttur Hildis ór Hildisey; þeira dóttir var Ásný, er átti Ófeigr grettir; Vestarr bjó at Móeiðarhváli. Hrafn var enn fimti Hœings sonr; hann var fyrstr lǫgsǫgumaðr á Íslandi; hann bjó at Hofi eptir fǫður sinn; Þorlaug var dóttir Hrafns, er átti Jǫrundr goði. Þeira sonr var Valgarðr at Hofi; Hrafn var gǫfgastr sona Hœings.

Kveldúlfr spurði fall Þórólfs sonar síns; varð hann hryggr við þessi tíðendi, svá at hann lagðiz í rekkju af harmi ok elli.

Skallagrímr kom opt til hans ok talði fyrir honum, bað hann hressa sik, sagði, at alt var annat athæfiligra en þat, at auvirðaz ok leggjaz í kǫr.

"Er hitt heldr ráð, at vér leitim til hefnda eptir Þórólf; má vera, at vér komim í fœri við nǫkkura þá menn, er verit hafa at falli Þórólfs. En ef þat er eigi, þá munu þeir vera menn, er vér munum ná, er konungi mun sér þykkja móti skapi".

Kveldúlfr kvað vísu:

Haraldr konungr fór þat sumar til Upplanda ok fór um haustit vestr á Valdres ok alt á Vors. Ǫlvir hnúfa var með konungi ok kom opt á mál við konung, ef hann mundi vilja bœta Þórólf, veita Kveldúlfi ok Skallagrími fébœtr eða mannsóma þann nǫkkurn, er þeir mætti við una; konungr varnaði þess eigi með ǫllu, ef þeir feðgar fœri á fund hans.

Síðan byrjaði Ǫlvir ferð sína norðr í Fjǫrðu, létti eigi fyrr en hann kom at kveldi dags til þeira feðga; tóku þeir þakksamliga við honum; dvalðiz hann þar nǫkkura hríð.

Kveldúlfr spurði Ǫlvi vandliga frá atburðum þeim, er gǫrz hǫfðu á Sandnesi, þá er Þórólfr fell, svá at því, hvat Þórólfr vann til frama, áðr hann felli, svá ok, hverir vápn báru á hann, eða hvar hann hafði mest sár, eða hvernig fall hans yrði. Ǫlvir sagði alt þat, er hann spurði, svá þat, at Haraldr konungr veitti honum sár þat, er œrit mundi eitt til bana, ok Þórólfr fell nærr á fœtr konungi á grúfu.

Þá svarar Kveldúlfr: "Vel hefir þú sagt, þvíat þat hafa gamlir menn mælt, at þess manns mundi hefnt verða, er hann felli á grúfu, ok þeim nærr koma hefndin, er fyrir yrði, er hinn felli; en óglíkligt er, at oss verði þeirar hamingju auðit".

Ǫlvir sagði þeim feðgum, at hann vænti, ef þeir vildi fara á fund konungs ok leita eptir bótum, at þat mundi sómafǫr verða, ok bað þá til þess hætta ok lagði mǫrg orð til;

Kveldúlfr sagði, at hann var hvergi fœrr fyrir elli sakar, — "mun ek vera heima" sagði hann.

"Viltú fara Grímr?" sagði Ǫlvir.

"Ekki ørendi ætla ek mik eiga", sagði Grímr, "mun konungi ek þykkja ekki orðsnjallr; ætla ek mik ekki lengi munu biðja bótanna".

Ǫlvir sagði, at hann mundi þess eigi þurfa, — "skulu vér mæla alt fyrir hǫnd þína, slíkt er vér kunnum".

En með því at Ǫlvir sótti þat mál mjǫk, þá hét Grímr ferð sinni, þá er hann þœttiz búinn; kváðu þeir Ǫlvir á með sér þá stund, er Grímr skyldi koma á konungs fund; fór þá Ǫlvir fyrst á brott ok til konungs.

Skallagrímr bjóz til ferðar þeirar, er fyrr var frá sagt; hann valði sér menn af heimamǫnnum sínum ok nábúum, þá er váru sterkastir at afli ok hraustastir þeira, er til váru. Maðr hét Áni, bóndi einn auðigr; annarr hét Grani; þriði Grímólfr ok Grímr bróðir hans, heimamenn Skallagríms, ok þeir brœðr, Þorbjǫrn krummr ok Þórðr beigaldi; þeir váru kallaðir Þórǫrnusynir; hon bjó skamt frá Skallagrími ok var fjǫlkunnig; Beigaldi var kolbítr. Einn hét Þórir þurs ok bróðir hans Þorgeirr jarðlangr; Oddr hét maðr einbúi, Gríss lausingi; tólf váru þeir til fararinnar ok allir enir sterkustu menn ok margir hamrammir.

Þeir hǫfðu róðrarferju, er Skallagrímr átti; fóru suðr með landi, lǫgðu inn í Ostrarfjǫrðu, fóru þá landveg upp á Vors, til vats þess, er þar verðr, en leið þeira bar svá til, at þeir skyldu þar yfir fara; fengu þeir sér róðrarskip þat, er við þeira hœfi var; reru síðan yfir vatnit, en þá var eigi langt til bœjar þess, er konungrinn var á veizlu. Kómu þeir Grímr þar þann tíma, er konungr var genginn til borða; þeir Grímr hittu menn at máli úti í garðinum ok spurðu, hvat þar var tíðenda, en er þeim var sagt, þá bað Grímr kalla til máls við sik Ǫlvi hnúfu.

Sá maðr gekk inn í stofuna ok þar til, er Ǫlvir sat, ok sagði honum: "Menn eru hér komnir úti tólf saman, ef menn skal kalla; en glíkari eru þeir þursum at vexti ok at sýn en menskum mǫnnum".

Ǫlvir stóð upp þegar ok gekk út; þóttiz hann vita, hverir komnir mundu; fagnaði hann vel Grími frænda sínum ok bað hann ganga inn í stofu með sér.

Grímr sagði fǫrunautum sínum: "Þat mun hér vera siðr, at menn gangi vápnlausir fyrir konung, skulu vér ganga inn sex, en aðrir sex skulu vera úti ok gæta vápna várra".

Síðan ganga þeir inn; gekk Ǫlvir fyrir konunginn; Skallagrímr stóð at baki honum.

Ǫlvir tók til máls: "Nú er Grímr hér kominn, sonr Kveldúlfs; kunnu vér nú aufúsu, konungr, at þér gerið hans fǫr góða hingat, svá sem vér væntum, at vera muni; fá þeir margir af yðr sœmð mikla, er til minna eru komnir en hann, ok hvergi nærr eru jafnvel at sér gǫrvir um flestar íþróttir, sem hann mun vera, ok mátt þú svá þetta gera, konungr, at mér þykkir mestu máli skipta, ef þér þykkir þat nǫkkurs vert".

Ǫlvir talaði langt ok snjalt, þvíat hann var orðfœrr maðr; margir aðrir vinir Ǫlvis gengu fyrir konung ok fluttu þetta mál; konungr litaðiz um; hann sá, at maðr stóð at baki Ǫlvi ok var hǫfði hæri en aðrir menn ok skǫllóttr.

"Er þetta hann Skallagrímr", sagði konungr, "enn mikli maðr?"

Grímr sagði, at hann kendi rétt.

"Ek vil þá", sagði konungr, "ef þú beiðiz bóta fyrir Þórólf, at þú geriz minn maðr, ok gangir hér í hirðlǫg ok þjónir mér; má mér svá vel líka þín þjónosta, at ek veita þér bœtr eptir bróður þinn eða aðra sœmð eigi minni, en ek veitta honum, Þórólfi bróður þínum, ok skyldir þú betr kunna at gæta en hann, ef ek gerða þik at svá miklum manni, sem hann var orðinn".

Skallagrímr svarar: "Þat var kunnigt, hversu miklu Þórólfr var framarr en ek em, at sér gǫrr um alla hluti, ok bar hann enga gæfu til at þjóna þér, konungr; nú mun ek ekki taka þat ráð; eigi mun ek þjóna þér, þvíat ek veit, at ek mun eigi gæfu til bera, at veita þér þá þjónostu, sem ek munda vilja ok vert væri; hygg ek, at mér verði meiri muna vant en Þórólfi".

Konungr þagði, ok setti hann dreyrrauðan á at sjá; Ǫlvir sneri þegar í brott ok bað þá Grím ganga út; þeir gerðu svá, gengu út ok tóku vápn sín; bað Ǫlvir þá fara í brott sem skjótast; gekk Ǫlvir á leið með þeim til vatsins ok margir menn með honum.

Áðr þeir Skallagrímr skilðiz, mælti Ǫlvir: "Annan veg var fǫr þín, Grímr frændi, til konungs, en ek munda kjósa; fýsta ek þik mjǫk hingatfararinnar, en nú vil ek hins biðja, at þú farir heim sem skyndiligast ok þess með, at þú komir eigi á fund Haralds konungs, nema betri verði sætt ykkur, en mér þykkir nú á horfaz, ok gæt þín vel fyrir konungi ok hans mǫnnum."

Síðan fóru þeir Grímr yfir vatnit, en þeir Ǫlvir gengu þar til er skip þau váru, er upp váru sett við vatnit, ok hjoggu svá, at ekki var fœrt, þvíat þeir sá mannfǫr ofan frá konungs bœnum. Váru þeir menn margir saman ok vápnaðir mjǫk ok fóru œsiliga; þá menn hafði Haraldr konungr sent eptir þeim, til þess at drepa Grím; hafði konungr tekit til orða lítlu síðarr, en þeir Grímr hǫfðu út gengit — sagði svá: "Þat sé ek á skalla þeim enum mikla, at hann er fullr upp úlfúðar, ok hann verðr at skaða þeim mǫnnum nǫkkurum, er oss mun þykkja afnám í, ef hann náir; megu þér þat ætla, þeir menn, er hann mun kalla at í sǫkum sé við hann, at sá skalli mun øngvan yðvarn spara, ef hann kemz í fœri; farið nú þá eptir honum ok drepið hann".

Síðan fóru þeir ok kómu til vatsins ok fengu þar engi skip, þau er fœr væri; fóru aptr síðan ok sǫgðu konungi sína ferð ok svá þat, at þeir Grímr mundu þá komnir yfir vatnit.

Skallagrímr fór leið sína ok fǫruneyti hans, til þess er hann kom heim; sagði Skallagrímr Kveldúlfi frá ferð þeira; Kveldúlfr lét vel yfir því, er Grímr hafði eigi farit til konungs þess ørendis, at ganga til handa honum, sagði enn sem fyrr, at þeir mundu af konungi hljóta skaða einn, en enga uppreist.

Kveldúlfr ok Skallagrímr rœddu opt um ráðagørð sína, ok kom þat alt ásamt með þeim, sǫgðu svá, at þeir mundu ekki mega vera þar í landi, heldr en aðrir menn, þeir er í ósætt væri við konung, ok mundi þeim hitt ráð, at fara af landi á brott, ok þótti þeim þat fýsiligt, at leita til Íslands, þvíat þá var sagt þar vel frá landkostum. Þar váru þá komnir vinir þeira ok kunningjar, Ingólfr Arnarson ok fǫrunautar hans, ok tekit sér landskosti ok bústaði á Íslandi; máttu menn þar nema sér lǫnd ókeypis ok velja bústaði. Staðfestiz þat helzt um ráðagørð þeira, at þeir mundu bregða búi sínu ok fara af landi á brott.

Þórir Hróaldsson hafði verit í barnœsku at fóstri með Kveldúlfi, ok váru þeir Skallagrímr mjǫk jafnaldrar; var þar allkært í fóstbrœðralagi; Þórir var orðinn lendr maðr konungs, er þetta var tíðenda, en vinátta þeira Skallagríms helz ávalt.

Snimma um várit bjoggu þeir Kveldúlfr skip sín; þeir hǫfðu mikinn skipakost ok góðan; bjoggu tvá knǫrru mikla, ok hǫfðu á hvárum þrjá tigu manna, þeira er liðfœrir váru, ok um framm konur ok ungmenni; þeir hǫfðu með sér lausafé alt þat, er þeir máttu með komaz, en jarðir þeira þorði engi maðr at kaupa fyrir ríki konungs.

En er þeir váru búnir, þá siglðu þeir í brott; þeir siglðu í eyjar þær, er Sólundir heita; þat eru margar eyjar ok stórar ok svá mjǫk vágskornar, at þat er mælt, at þar munu fáir menn vita allar hafnir.