Bókastaðir

Þat er sagt, at skip kom út í Vápnafirði, ok var á því skipi Þórarinn Egilsson, er þá var kallaðr vænstr maðr í fǫrum ok gervilegstr.Þat er sagt, at skip kom út í Vápnafirði, ok var á því skipi Þórarinn Egilsson, er þá var kallaðr vænstr maðr í förum ok gervilegstr. Brodd-Helgi reið til skips, ok bauð þeim Þórarni til vistar með sér, ok þeim mǫnnum með honum, er hann vildi.Brodd-Helgi reið til skips, ok bauð þeim Þórarni til vistar með sér, ok þeim mönnum með honum, er hann vildi. Enn hann kvaðsk þat þiggja mundu.Enn hann kvaðst þat þiggja mundu. Fór brodd-Helgi heim ok sagði þangat ván Þórarins stýrimanns til vistar.

Geitir reið ok til skips, hitti Þórarin ok spyrr, ef hann ætlar til Hofs. Hann kvað þat rœtt, enn ráðit eigi.Hann kvað þat rætt, enn ráðit eigi.

Geitir kvað honum heldr ráðlegra at fara í Krossavík, — "því at fám ætla ek mínum mǫnnum vel gefask at þiggja vist hjá Helga".Geitir kvað honum heldr ráðlegra at fara í Krossavík, — "því at fám ætla ek mínum mönnum vel gefast at þiggja vist hjá Helga".

Þat réðsk ór, at Þórarinn fór í Krossavík.Þat réðst ór, at Þórarinn fór í Krossavík. Brodd-Helgi spyrr þetta, ok ríðr þegar til skips með sǫðlaða hesta, ok ætlar at hafa Þórarin heim með sér.Brodd-Helgi spyrr þetta, ok ríðr þegar til skips með söðlaða hesta, ok ætlar at hafa Þórarin heim með sér. Þórarinn segir, at þá var annat ráðit.

"Þat vil ek sýna", segir brodd-Helgi, "at ek hefi þér eigi með flærð heim boðit, því at ek vil vera vandalauss af, þótt þú farir heim þangat".

Annan dag eftir reið brodd-Helgi til skips, ok gaf Þórarni stóðhross fim saman til vinfengis, ok váru þau ǫll fífilbleik.Annan dag eftir reið brodd-Helgi til skips, ok gaf Þórarni stóðhross fim saman til vinfengis, ok váru þau öll fífilbleik.

Geitir ferr nú eftir Þórarni ok spyrr, hvárt hann hafi þegit stóðhrossin af brodd-Helga. Enn hann kvað þat satt vera.

"Þat ræð ek þér", segir Geitir, "at þú skilir aftr stóðhrossunum".

Hann gerir svá, ok tók brodd-Helgi við þeim aftr.

Þórarinn var með Geiti um vetrinn, ok fór utan um sumarit eftir; ok er hann kom út, hafði Geitir flutt bústað sinn, ok bjó þar sem heitir í Fagradal. Þórarinn fór á Egilsstaði til vistar.

Þeir bera ráð saman þingmenn Geitis, ok þóttusk eigi lengr þola mega ójafnað brodd-Helga; fara nú til fundar við Geiti, ok er Þórarinn fyrir þingmǫnnum.Þeir bera ráð saman þingmenn Geitis, ok þóttust eigi lengr þola mega ójafnað brodd-Helga; fara nú til fundar við Geiti, ok er Þórarinn fyrir þingmönnum.

Hann mælti þá: "Hversu lengi skal svá mega fram fara", segir hann, "til þess er yfir gengr með ǫllu um ágang brodd-Helga.Hann mælti þá: "Hversu lengi skal svá mega fram fara", segir hann, "til þess er yfir gengr með öllu um ágang brodd-Helga. Nú gengr margt manna undan þér, ok laðask allir til brodd-Helga, ok virðum vér þér þrekleysi eitt til ganga, er þú hlífisk við brodd-Helga; þú ert ykkar eigi ósnarari, ok eigi hefir þú með þér minni garpa enn hann hefir með sér.Nú gengr margt manna undan þér, ok laðast allir til brodd-Helga, ok virðum vér þér þrekleysi eitt til ganga, er þú hlífist við brodd-Helga; þú ert ykkar eigi ósnarari, ok eigi hefir þú með þér minni garpa enn hann hefir með sér. Eru nú tveir kostir til af várri hendi, at þú farir heim í Krossavík með bú þitt, ok flý þaðan aldri síðan, enn ger í mót brodd-Helga, ef hann gerir þér nǫkkurn ósóma heðan í frá; ella munu vér selja bústaði vára ok ráðask í brott, sumir af landi, enn sumir ór heraði".Eru nú tveir kostir til af várri hendi, at þú farir heim í Krossavík með bú þitt, ok flý þaðan aldri síðan, enn ger í mót brodd-Helga, ef hann gerir þér nökkurn ósóma heðan í frá; ella munu vér selja bústaði vára ok ráðast í brott, sumir af landi, enn sumir ór heraði".

Geitir gerir nú heiman ferð sína norðr í Ljósavatnsskarð til Ófeigs Járngerðarsonar. Guðmundr hinn ríki hitti Geiti, ok sátu þeir á tali allan dag. Skilja þeir Geitir síðan; ok gistir hann at Mývatni at Ǫlvés hins spaka.Skilja þeir Geitir síðan; ok gistir hann at Mývatni at Ölvés hins spaka.

Spurði hann at brodd-Helga vandlega, enn Geitir lét vel yfir honum, ok kvað hann vera stórmenni mikit, óvæginn ok ódælan, ok þó góðan dreng at mǫrgu lagi.Spurði hann at brodd-Helga vandlega, enn Geitir lét vel yfir honum, ok kvað hann vera stórmenni mikit, óvæginn ok ódælan, ok þó góðan dreng at mörgu lagi.

"Er hann eigi ójafnaðarmaðr mikill?" segir Ǫlvér."Er hann eigi ójafnaðarmaðr mikill?" segir Ölvér.

Geitir svarar: "Þat er hart á mér orðit um ójafnað Helga, at hann ann mér eigi at hafa himininn jafnan yfir hǫfði mér sem hann hefir sjálfr".Geitir svarar: "Þat er hart á mér orðit um ójafnað Helga, at hann ann mér eigi at hafa himininn jafnan yfir höfði mér sem hann hefir sjálfr".

Ǫlvér svaraði: "Skal honum þá alt þola?" sagði hann.Ölvér svaraði: "Skal honum þá alt þola?" sagði hann.

"Svá hefir enn verit hér til", segir Geitir.

Nú hættu þeir þessu tali, ok ferr Geitir heim, ok er alt kyrt um vetrinn.

Um várit eftir fœrir Geitir bústað sinn í Krossavík, ok hafði mjǫk mannmargt.Um várit eftir færir Geitir bústað sinn í Krossavík, ok hafði mjök mannmargt. Hallæri var mikit. Enn er dró at þingi, hittusk þeir brodd-Helgi ok Geitir, ok spurði Helgi, hversu fjǫlmennr hann mundi ríða til þings.Enn er dró at þingi, hittust þeir brodd-Helgi ok Geitir, ok spurði Helgi, hversu fjölmennr hann mundi ríða til þings.

"Hví skal nú fjǫlmenna?" segir hann; "þar á ek ekki um at vera; ek mun ríða til ǫndverðs þings ok ríða við fá menn"."Hví skal nú fjölmenna?" segir hann; "þar á ek ekki um at vera; ek mun ríða til öndverðs þings ok ríða við fá menn".

"Vit munum hittask, þá er ek ferr", kvað Helgi, "ok ríða báðir saman ok mun ek við fá menn ríða"."Vit munum hittast, þá er ek ferr", kvað Helgi, "ok ríða báðir saman ok mun ek við fá menn ríða".

"Vel mun þat vera mega", kvað Geitir.

Bjarni sonr brodd-Helga ríðr heiman á ǫndvert þing með þingmǫnnum þeira Helga; enn Lýtingr beið fǫður síns, því at hann unni honum miklu meira.Bjarni sonr brodd-Helga ríðr heiman á öndvert þing með þingmönnum þeira Helga; enn Lýtingr beið föður síns, því at hann unni honum miklu meira. Geitir hefir nú njósn af fǫr þeira brodd-Helga.Geitir hefir nú njósn af för þeira brodd-Helga. Brodd-Helgi ríðr heiman, er hann var búinn, ok með honum Lýtingr sonr hans, ok Þorgils skinni, fóstri Lýtings, Eyjólfr feiti, Kollr austmaðr, Þorgerðr silfra, ok dóttir þeira brodd-Helga, er Hallbera hét.Brodd-Helgi ríðr heiman, er hann var búinn, ok með honum Lýtingr sonr hans, ok Þorgils skinni, fóstri Lýtings, Eyjólfr feiti, Kollr austmaðr, Þorgerðr silfra, ok dóttir þeira brodd, er Hallbera hét.

Geitir ríðr ok heiman, ok með honum Egilssynir: Þórarinn, Hallbjǫrn ok Þrǫstr, Tjǫrfi hinn mikli ok sjau menn aðrir.Geitir ríðr ok heiman, ok með honum Egilssynir: Þórarinn, Hallbjörn ok Þröstr, Tjörfi hinn mikli ok sjau menn aðrir.

Þat segja sumir, at brodd-Helgi ætti fóstru framsýna. Var hann vanr at finna hana jafnan áðr hann fór heiman, ok svá gerir hann enn. Ok er hann kom til hennar, sat hon ok sá í gaupnir sér ok grét. Helgi spyrr hví hon grét, eða hví henni væri svá skapþungt. Hon kvaðsk gráta drauma sína.Hon kvaðst gráta drauma sína. "Þat dreymdi mik", segir hon, "at mér þótti hér upp rísa at Hofi uxi einn bleikr at lit, mikill ok skrautlegr, ok bar hann hátt hornin, ok gekk á sandinn fram hjá Sunnudalsmynni. Enn sá ek fara naut utar eftir heraðinu, stór ok eigi allfá", segir hon, "ok bar fyrir uxi rauðflekkóttr, eigi mikill né fagr, enn allsterklegr var hann. Nautin stǫnguðu uxann til bana, hinn mikla.Nautin stönguðu uxann til bana, hinn mikla. Þá reis hér upp at Hofi rauðr uxi, ok var beinalitr á hornum; hann var allra nauta skrautlegastr. Sá stangaði rauðflekkótta uxann til bana. Þá reis upp í Krossavík þjór nǫkkur, ok var sænautalitr á honum.Þá reis upp í Krossavík þjór nökkur, ok var sænautalitr á honum. Hann fór beljandi um alt heraðit ok heiðarnar ok leitaði ávalt hins rauða uxans; enda vaknaða ek þá", segir hon.

"Þat muntu ætla", segir brodd-Helgi, "at ek muni eiga hinn bleika uxann, enn Geitir hinn rauðflekkótta, ok muni hann verða mér at bana".

"Þat ætla ek víst", segir hon.

"Þat muntu ætla", segir hann, "at Lýtingr muni sá rauði uxinn ok muni hefna mín".

"Nei", segir hon; "Bjarni man hefna þín".

"Þá veiztu ekki til", segir hann, ok hljóp út reiðr.

[Þau brodd-Helgi stíga nú á hesta ok ríða sem leið liggr ofan frá Hofi til Sunnudals. Enn er þau kómu fram á Sunnudalseyrar, spretta þeir Geitir ok hans menn þar upp fyrir þeim. Varð þar fátt um kveðjur, ok slær þegar í bardaga.

Enn með því at enginn má við margnum, bárusk at lokum sár á þá brodd-Helga, ok þar lauk, at Geitir varð banamaðr hans.Enn með því at enginn má við margnum, bárust at lokum sár á þá brodd-Helga, ok þar lauk, at Geitir varð banamaðr hans. Þar fellu ok þeir Lýtingr sonr hans ok Þorgils skinni fóstri hans, enn þrír menn af þeim Geiti fyrir brodd-Helga áðr hann fell. Þorgerðr silfra hafði horft á bardagann, ok er þeir Geitir riðu brott, lét hon þá Koll ok Eyjólf feita, er lítt váru sárir, því at ǫll atsóknin var at þeim feðgum, fœra líkin heim at Hofi.Þorgerðr silfra hafði horft á bardagann, ok er þeir Geitir riðu brott, lét hon þá Koll ok Eyjólf feita, er lítt váru sárir, því at öll atsóknin var at þeim feðgum, færa líkin heim at Hofi. Váru þau síðan heygð þar virðulega. Eftir fundinn riðu þeir Geitir ok menn hans til Sunnudalsþings ok sǫgðu tíðendin.Eftir fundinn riðu þeir Geitir ok menn hans til Sunnudalsþings ok sögðu tíðendin. Gengu þá hinir beztu menn í milli, at leita um sættir, ok þar kom at lokum at Bjarni brodd-Helgason gekk at því at taka fébótum fyrir víg fǫður síns ok bróður ok Þorgils skinna, ok kvað þat sýnzt fyrir þann, er féþurfi er sem hann.Gengu þá hinir beztu menn í milli, at leita um sættir, ok þar kom at lokum at Bjarni brodd-Helgason gekk at því at taka fébótum fyrir víg föður síns ok bróður ok Þorgils skinna, ok kvað þat sýnzt fyrir þann, er féþurfi er sem hann. Sásk af því fégleggni hans.Sást af því fégleggni hans. Síðan var máli lokit, ok varð at gerð at gjalda Bjarna fé mikit, enn sé utan þrjá vetr þeir frændr Egils synir. Enn viðsjár váru fyrstu með mǫnnum.Enn viðsjár váru fyrstu með mönnum. Tjǫrfi hinn mikli skyldi sitja í búi sínu þau misseri, enn verða í brottu síðan ok skyldi þar aldri eiga heraðsvært.Tjörfi hinn mikli skyldi sitja í búi sínu þau misseri, enn verða í brottu síðan ok skyldi þar aldri eiga heraðsvært. Síðan fara þeir til alþingis. Veitti þar Guðmundr hinn ríki Geiti. Ok varð þar sú sátt, at bœta víg brodd-Helga hundraði silfrs ok þrjátigi um fram.Ok varð þar sú sátt, at bæta víg brodd-Helga hundraði silfrs ok þrjátigi um fram. Geitir spurði Guðmund, ef hann vildi þiggja heimboð at sér, ok játti hann því.

Hann ferr síðan heim af þingi, ok er nú alt kyrt.

Bjarni býr at Hofi með Þorgerði silfru stjúpmóður sinni, ok óru þau upp systkin, Bjarni ok bǫrn Þorgerðar.]Bjarni býr at Hofi með Þorgerði silfru stjúpmóður sinni, ok óru þau upp systkin, Bjarni ok börn Þorgerðar.] Þeir finnask oft frændr, Bjarni ok Geitir.Þeir finnast oft frændr, Bjarni ok Geitir. Galzk hundraðit fyrir víg brodd-Helga svá sem skipat var, enn þrír tigir stóðu eftir.Galzt hundraðit fyrir víg brodd svá sem skipat var, enn þrír tigir stóðu eftir. Bauð Geitir þat haust Guðmundi ríka heim til Krossavíkr. Enn at fardǫgum hefir Tjǫrfi hinn mikli lógað landi sínu, ok alt lið [hans ok fénaðr fór brott í fardǫgum.]Enn at fardögum hefir Tjörfi hinn mikli lógað landi sínu, ok alt lið [hans ok fénaðr fór brott í fardögum.] Enn á þváttdagsmorgin vantaði hest Tjǫrfa; hann var heftr hjá garði; ok ætlaði hann at fara á laun nǫkkuru síðar ok ríða lauss.Enn á þváttdagsmorgin vantaði hest Tjörfa; hann var heftr hjá garði; ok ætlaði hann at fara á laun nökkuru síðar ok ríða lauss.

Í þetta mund kom smalamaðr inn at Hofi, ok spurði Bjarni, hvat hann segði tíðenda.

Hann kvað nú leysask varning Tjǫrfa.Hann kvað nú leysast varning Tjörfa.

Bjarni stendr upp ok tekr skjǫld sinn ok spjót ok støkkr á bak smalahestinum; kemr á Guðmundarstaði.Bjarni stendr upp ok tekr skjöld sinn ok spjót ok stökkr á bak smalahestinum; kemr á Guðmundarstaði. Tjǫrfi var farinn at sœkja vápn sín, ok sér hann nú fǫr Bjarna, ok snýr hann þegar heim hvatlega.Tjörfi var farinn at sækja vápn sín, ok sér hann nú för Bjarna, ok snýr hann þegar heim hvatlega.

Þá verðr misfǫr þeira: þá kemr Tjǫrfi í túnit, at Bjarni kemr at túngarðinum; strýkr hann eftir honum ok rekr í gegnum hann spjótit; ok ríðr heim eftir þetta ok segir Þorgerði víg Tjǫrfa.Þá verðr misför þeira: þá kemr Tjörfi í túnit, at Bjarni kemr at túngarðinum; strýkr hann eftir honum ok rekr í gegnum hann spjótit; ok ríðr heim eftir þetta ok segir Þorgerði víg Tjörfa.

Hon segir: "Betra er þat enn ekki".

Geitir spyrr víg Tjǫrfa ok lætr jarða lík hans.Geitir spyrr víg Tjörfa ok lætr jarða lík hans. Geitir gaf ekki Bjarna skyld fyrir þetta víg. Þeir váru at veizlum báðir saman, ok var Bjarni at heimboðum í Krossavík, ok váru þar ráð hans ǫll er Geitir var.Þeir váru at veizlum báðir saman, ok var Bjarni at heimboðum í Krossavík, ok váru þar ráð hans öll er Geitir var. Nú ferr svá fram lengi, at var kyrt um hríð.

Bjarni kvángaðisk ok fekk konu þeirar, er Rannveig hét ok var dóttir Þorgeirs Eiríkssonar ór Goddǫlum.Bjarni kvángaðist ok fekk konu þeirar, er Rannveig hét ok var dóttir Þorgeirs Eiríkssonar ór Goddölum. Þorgeirr hafði átta Ingvildi Þorgeirsdóttur. Eitt af bǫrnum þeira Bjarna ok Rannveigar var Guðríðr, móðir Guðrúnar, er var kona Sæmundar hins fróða.Eitt af börnum þeira Bjarna ok Rannveigar var Guðríðr, móðir Guðrúnar, er var kona Sæmundar hins fróða. Rannveig var væn kona ok vel at sér ok hefir hon verit kynsæl mjǫk.Rannveig var væn kona ok vel at sér ok hefir hon verit kynsæl mjök.

Frá því er sagt þessu næst, at Bjarni var at boði í Krossavík, ok sátu menn við elda. Enn þeir frændr Geitir ok Bjarni lágu morgun nǫkkurn í einni sæng báðir.Enn þeir frændr Geitir ok Bjarni lágu morgun nökkurn í einni sæng báðir. Bjórþili var á húsinu ok gluggar tveir á. Geitir leit út í annan glugginn. Bjarni spurði, hvat hann sæi.

Geitir segir: "Kynlegt er þat, er fyrir mik bar: mér sýndisk sem klæðit væri eldrautt ok stóð roði svá mikill af klæðinu, at mér þykkir [bregða roða of alt".]Geitir segir: "Kynlegt er þat, er fyrir mik bar: mér sýndist sem klæðit væri eldrautt ok stóð roði svá mikill af klæðinu, at mér þykkir [bregða roða of alt".]

"Ekki sé ek", segir Bjarni; "mun þat vera ǫlǫð í augum þér; eru svá sakir einar"."Ekki sé ek", segir Bjarni; "mun þat vera ölöð í augum þér; eru svá sakir einar".

"Vera má þat", segir Geitir.

Nú gengu þeir innar eftir stofunni. Sleit boðinu eftir þat. Menn fara heim síðan, ok er nú enn kyrt alt nǫkkura hríð.Menn fara heim síðan, ok er nú enn kyrt alt nökkura hríð.

Þat var vandi í heraðinu, at menn hǫfðu samkvámu í ǫndverðan einmánuð á bœ þeim er á Þorbrandsstǫðum heitir.Þat var vandi í heraðinu, at menn höfðu samkvámu í öndverðan einmánuð á bæ þeim er á Þorbrandsstöðum heitir. Þar skyldu bœndr mæla þeim málum ǫllum, er þeim þótti nauðsyn til bera ok skyldi [þar jafna misklíðum, er] millum váru.Þar skyldu bændr mæla þeim málum öllum, er þeim þótti nauðsyn til bera ok skyldi [þar jafna misklíðum, er] millum váru. Geitir var maðr skilríkr ok áttu margir menn við hann mál þar. [Þorgerðr silfra eggjaði Bjarna at fara til móts.] Úti var drífa mikil, ok spurði Bjarni, hvat hann skyldi yfir sér hafa. Þorgerðr [fœrði honum] skikkju [brotna] saman ok selr í hǫnd Bjarna.Þorgerðr [færði honum] skikkju [brotna] saman ok selr í hönd Bjarna. Hann tekr við ok rekr í sundr, ok var hon [ǫll blóði drifin].Hann tekr við ok rekr í sundr, ok var hon [öll blóði drifin].

Bjarni sló til Þorgerðar ok mælti: "Sel þú allra kvenna ǫrmust".Bjarni sló til Þorgerðar ok mælti: "Sel þú allra kvenna örmust".

Hann gengr út skyndilega.

Hon segir: "Eigi þarftu at ætla at mér sé minni harmr enn þér um dráp fǫður þíns.Hon segir: "Eigi þarftu at ætla at mér sé minni harmr enn þér um dráp föður þíns. Hefir þú þar minning litla frá mér".

Nú kemr Bjarni til fundarins ok var þar fjǫlment.Nú kemr Bjarni til fundarins ok var þar fjölment. Geitir sat á kvennapalli. Var tunglskin á úti. Bjarni tók kveðju manna ok heldr fálega við Geiti.

"Svá lízk mér á þik", segir Geitir, "sem eitthvað þat muni hafa komit fyrir áðr enn þú fórt heiman, at þér mun í skap hafa runnit við oss, ok vildim vér þat þó eigi"."Svá lízt mér á þik", segir Geitir, "sem eitthvað þat muni hafa komit fyrir áðr enn þú fórt heiman, at þér mun í skap hafa runnit við oss, ok vildim vér þat þó eigi".

Bjarni var fámáligr mjǫk.Bjarni var fámáligr mjök. Kolfinnr fór heiman með Bjarna.

Hann tók til orða illu heilli ok mælti, ok sá í himininn upp: "Nú er margháttað um veðráttu; þótti mér nǫkkut ellegt vera ok allkalt, enn nú þykir mér þvílíkt gera sem þeyja mundi".Hann tók til orða illu heilli ok mælti, ok sá í himininn upp: "Nú er margháttað um veðráttu; þótti mér nökkut ellegt vera ok allkalt, enn nú þykir mér þvílíkt gera sem þeyja mundi".

Bjarni svarar: "Þá mun ávalt þeyja, ef þetta verðr at því".

Bjarni stóð þá upp ok mælti: "Dofinn er mér fótr minn".

"Ligg þú þá kyrr", segir Geitir.

Bjarni hjó þá í hǫfuð Geiti, ok fekk hann þegar bana.Bjarni hjó þá í höfuð Geiti, ok fekk hann þegar bana. Ok jafnskjótt sem hann hafði hǫggvit Geiti, iðraðisk hann ok settisk undir hǫfuð Geiti, ok andaðisk hann í knjám honum.Ok jafnskjótt sem hann hafði höggvit Geiti, iðraðist hann ok settist undir höfuð Geiti, ok andaðist hann í knjám honum. Geitir var jarðaðr síðan ok fara menn braut ok var þar ekki mælt eftir at sinni.

Þetta verk mæltisk illa fyrir ok þótti ómannlegt til orðit.Þetta verk mæltist illa fyrir ok þótti ómannlegt til orðit. Bjarni ferr heim til Hofs, ok er hann kom heim, rak hann á braut Þorgerði silfru ok mælti at hon skyldi aldri koma í augsýn honum.

Þorkell sonr Geitis var eigi á Íslandi, er faðir hans var veginn, enn Blængr varðveitti bú í Krossavík með umsjá Egilssona, er þá váru mágar Þorkels Geitissonar.

Um várit tóku bœndr af þingit, ok vildu eigi hafa, ok þótti óvænt á millum at ganga þeira manna, er í slíkum stórmálum áttu hlut.Um várit tóku bændr af þingit, ok vildu eigi hafa, ok þótti óvænt á millum at ganga þeira manna, er í slíkum stórmálum áttu hlut.

Þat er sagt, at Bjarni setti til þann mann, er Birningr hét, at hafa njósn af, ef nǫkkurs ófriðar væri ván, at gera Bjarna varan við, svá at ekki mátti honum á óvart koma.Þat er sagt, at Bjarni setti til þann mann, er Birningr hét, at hafa njósn af, ef nökkurs ófriðar væri ván, at gera Bjarna varan við, svá at ekki mátti honum á óvart koma.

Þorvarðr hét maðr; hann var vinsæll, ok var kallat at hann væri þá beztr læknir þar í heraðinu. Hann bjó á Síreksstǫðum.Hann bjó á Síreksstöðum.

Nú kemr Þorkell Geitisson út, ok ferr hann þegar til bús síns í Krossavík, ok lætr sem hann eigi ekki um at vera. Þá sendir Bjarni menn á fund Þorkels, þá er beggja þeira vinir váru, at bjóða honum sætt ok sjálfdœmi.Þá sendir Bjarni menn á fund Þorkels, þá er beggja þeira vinir váru, at bjóða honum sætt ok sjálfdæmi. Enn er þeir báru erendi sín upp fyrir Þorkeli, lét hann sem hann heyrði ekki ok eigi brá hann tali sínu, því er hann hafði áðr. Nú fara sendimenn aftr ok segja Bjarna svá búit. Svá virðu menn, at Þorkell myndi eigi til hefnda hyggja.

Bjarni var vanr at fara á fjall hvert haust, sem faðir hans hafði gert, ok treystisk þá engi ǫðrum rangt at gera.Bjarni var vanr at fara á fjall hvert haust, sem faðir hans hafði gert, ok treystist þá engi öðrum rangt at gera. Þorvarðr læknir varð þess varr, at Þorkell bjósk til fjallgǫngu, ok valdi hann menn með sér til brautargengis.Þorvarðr læknir varð þess varr, at Þorkell bjóst til fjallgöngu, ok valdi hann menn með sér til brautargengis. Þorvarðr gerði Bjarna varan við. Settisk Bjarni þá aftr, ok fær aðra menn í sinn stað.Settist Bjarni þá aftr, ok fær aðra menn í sinn stað. Nú gengu menn á fjallit, ok varð eigi fundr þeira sem Þorkell hafði ætlat, ok sátu þeir um kyrt.

Þat er nú þessu næst frá at segja, at Þorkell Geitisson sendir mann heiman einn dag ór Krossavík ok til Egilsstaða at hitta Þórarin. Sá maðr hét Kollr, er sendr var. Þat var erendi Kolls at vita, hversu fjǫlment væri at Hofi.Þat var erendi Kolls at vita, hversu fjölment væri at Hofi. Ok er hann kom á Egilsstaði, hitti hann Þórarin úti ok segir honum sitt erendi.

Þórarinn mælti: "Eigi mun þér gestbeinlega þykja boðit; far þú heim aftr sem tíðast, ok lát eigi verða við vart, enn ek mun varr verða þess er Þorkel forvitnar, ok mun ek segja honum þat".

Nú snýr Kollr heim á leið, ok varð honum síð farit; enn á þessum sama tíma varð sá atburðr, at maðr braut fót sinn á næsta bœ Egilsstǫðum, ok var farið eftir Þorvarði lækni, ok kom hann at binda fótinn.Nú snýr Kollr heim á leið, ok varð honum síð farit; enn á þessum sama tíma varð sá atburðr, at maðr braut fót sinn á næsta bæ Egilsstöðum, ok var farið eftir Þorvarði lækni, ok kom hann at binda fótinn. Honum var boðit at vera, enn hann vildi heim ríða um náttina, ok hitti Koll á leið. Kvǫddusk þeir ok spurðusk tíðenda.Kvöddust þeir ok spurðust tíðenda. Þorvarðr spyrr, hvaðan Kollr væri at kominn; enn Kollr spyrr í móti, hví hann fari um nætr.

Þorvarðr kvað þat engu sæta, — "en seg mér nú þitt erendi", segir hann.

"Ek fór upp í herað", segir Kollr, "at leita sauða ok fann ek eigi".

Skiljask þeir nú, ok fór Kollr heim um náttina.Skiljast þeir nú, ok fór Kollr heim um náttina. Enn um morguninn eftir tók Þorvarðr hest sinn ok reið upp til Hofs; var honum þar vel tekit, ok var spurðr at tíðendum, enn hann segir, at maðr braut fót sinn. Heimtir hann nú Bjarna á tal, ok segir honum, at hann hitti Koll, ok þótti sem hann myndi kominn frá Egilsstǫðum, ok sagðisk víst vita, at hann segði honum ekki orð satt um sína ferð.Heimtir hann nú Bjarna á tal, ok segir honum, at hann hitti Koll, ok þótti sem hann myndi kominn frá Egilsstöðum, ok sagðist vist vita, at hann segði honum ekki orð satt um sína ferð.

"Sé ek nú", kvað Bjarni, "at þú vilt, at ekki gerisk þat nú í heraðinu, at ek vita eigi, ok haf mikla þǫkk fyrir."Sé ek nú", kvað Bjarni, "at þú vilt, at ekki gerist þat nú í heraðinu, at ek vita eigi, ok haf mikla þökk fyrir. Nú far þú heim ok kom þú á bœ þann, er heitir at Fáskrúðsbakka í miðju heraðinu: þar eru Þorkels menn fyrir; ok ef at verðr spurt, hversu fjǫlment hér er, þá seg þú, at hér kómu í morgin nǫkkurir várir menn, ok váru hross heim rekin, eigi allfá, enn eigi vissir þú, hvat þau skyldi".Nú far þú heim ok kom þú á bæ þann, er heitir at Fáskrúðsbakka í miðju heraðinu: þar eru Þorkels menn fyrir; ok ef at verðr spurt, hversu fjölment hér er, þá seg þú, at hér kómu í morgin nökkurir várir menn, ok váru hross heim rekin, eigi allfá, enn eigi vissir þú, hvat þau skyldi".

Þorvarðr ferr nú, ok kemr á Fáskrúðsbakka, ok var hann spurðr, hversu fjǫlment væri at Hofi, enn hann segir slíkt sem honum var sagt, ok ferr hann heim síðan.Þorvarðr ferr nú, ok kemr á Fáskrúðsbakka, ok var hann spurðr, hversu fjölment væri at Hofi, enn hann segir slíkt sem honum var sagt, ok ferr hann heim síðan. Enn þegar er hann var í braut sendu þeir menn til Egilsstaða at segja at seta mikil væri at Hofi. Síðan sendi Þórarinn Þorkeli Geitissyni orð, at eigi mundi at svá búnu auðsótt til Hofs, ok liðr nú vetrinn.