Bókastaðir

Það er sagt að skip kom út í Vopnafirði og var á því skipi Þórarinn Egilsson er þá var kallaður vænstur maður í förum og gervilegastur. Þat er sagt at skip kom út í Vopnafirði ok var á því skipi Þórarinn Egilsson er þá var kallaðr vǽnstr maðr í fǫrum ok gervilegastr. Brodd-Helgi reið til skips og bauð hann Þórarni til vistar með sér og þeim mönnum með honum sem hann vildi en hann kvaðst það mundu þiggja. Brodd-Helgi reið til skips ok bauð hann Þórarni til vistar með sér ok þeim mǫnnum með honum sem hann vildi en hann kvazk þat mundu þiggja. Helgi fór heim og sagði að von væri Þórarins stýrimanns þangað til vistar. Helgi fór heim ok sagði at ván vǽri Þórarins stýrimanns þangat til vistar.

Geitir fór til skips og hitti Þórarin og spyr ef hann ætlaði til Hofs. Geitir fór til skips ok hitti Þórarin ok spyrr ef hann ǽtlaði til Hofs. Hann kvað það rætt en ráðið eigi. Hann kvað þat rǿtt en ráðit eigi.

Geitir kvað honum heldur ráðlegra að fara í Krossavík " því að fám ætla eg mínum mönnum vel gefist að þiggja vist hjá Helga. " Geitir kvað honum heldr ráðlegra at fara í Krossavík " því at fám ǽtla ek mínum mǫnnum vel gefisk at þiggja vist hjá Helga. "

Það réðst úr að Þórarinn fór í Krossavík. Þat rézk ór at Þórarinn fór í Krossavík. Brodd-Helgi spyr þetta og ríður hann þegar til skips með söðlaða hesta og ætlar að hafa Þórarin heim með sér. Brodd-Helgi spyrr þetta ok ríðr hann þegar til skips með sǫðlaða hesta ok ǽtlar at hafa Þórarin heim með sér. Þórarinn segir að þá var annað ráðið. Þórarinn segir at þá var annat ráðit.

" Það vil eg sýna, " kvað Helgi, " að eg hefi þér eigi með flærð heim boðið því að eg vil vera vandalaus af þótt þú farir þangað. " " Þat vil ek sýna, " kvað Helgi, " at ek hefi þér eigi með flǽrð heim boðit því at ek vil vera vandalaus af þótt þú farir þangat. "

Annan dag eftir reið Helgi til skips og gaf Þórarni stóðhross fimm saman til vinfengis og voru öll fífilbleik. Annan dag eftir reið Helgi til skips ok gaf Þórarni stóðhross fimm saman til vinfengis ok váru ǫll fífilbleik.

Geitir fer eftir Þórarni og spyr hvort hann hefir þegið stóðhrossin að Brodd-Helga. Geitir ferr eftir Þórarni ok spyrr hvárt hann hefir þegit stóðhrossin at Brodd-Helga. Hann kvað það satt vera. Hann kvað þat satt vera.

" Það ræð eg þér, " segir Geitir, " að þú skilir aftur stóðhrossunum. " " Þat rǽð ek þér, " segir Geitir, " at þú skilir aftr stóðhrossunum. "

Hann gerði svo og tók Helgi aftur við stóðhrossunum. Hann gerði svá ok tók Helgi aftr við stóðhrossunum.

Þórarinn var með Geiti um veturinn og fór utan um sumarið eftir. Þórarinn var með Geiti um vetrinn ok fór útan um sumarit eftir. Og er hann kom út aftur þá hafði Geitir flutt bústað sinn og bjó þar er heitir í Fagradal. Ok er hann kom út aftr þá hafði Geitir flutt bústað sinn ok bjó þar er heitir í Fagradal. Þórarinn fór á Egilsstaði til vistar. Þórarinn fór á Egilsstaði til vistar.

Þeir bera ráð saman þingmenn Geitis og þóttust eigi þola mega lengur ójafnað Brodd-Helga, fóru nú til fundar við Geiti og mælti Þórarinn fyrir þingmenn. Þeir bera ráð saman þingmenn Geitis ok þóttust eigi þola mega lengr ójafnað Brodd-Helga, fóru nú til fundar við Geiti ok mǽlti Þórarinn fyrir þingmenn.

" Hversu lengi skal svo fram fara, " segir hann, " hvort þar til er yfir lýkur með öllu? " Hversu lengi skal svá fram fara, " segir hann, " hvárt þar til er yfir lýkur með ǫllu? Nú gengur margt manna undan þér og lagast allir til Helga og virðum vér þér þrekleysi eitt til ganga er þú hlífist við Helga. Nú gengr margt manna undan þér ok lagask allir til Helga ok virðum vér þér þrekleysi eitt til ganga er þú hlífist við Helga. Þú ert ykkar snarari en þó hefir þú eigi með þér minni garpa en hann hefir með sér. Þú ert ykkar snarari en þó hefir þú eigi með þér minni garpa en hann hefir með sér. Og eru nú tveir kostir af vorri hendi, að þú farir heim í Krossavík á bú þitt og flyt þaðan aldrei síðan en ger í mót Helga ef hann gerir þér nokkurn ósóma héðan í frá ellegar munum vér selja bústaði vora og ráðast í brottu, sumir af landi en sumir úr héraði. " Ok eru nú tveir kostir af vorri hendi, at þú farir heim í Krossavík á bú þitt ok flyt þaðan aldrei síðan en ger í mót Helga ef hann gerir þér nokkurn ósóma héðan í frá ellegar munum vér selja bústaði vora ok ráðast í brott, sumir af landi en sumir ór héraði. "

Geitir gerir heiman för sína og fer norður í Ljósavatnsskarð til Ófeigs Járngerðarsonar. Geitir gerir heiman fǫr sína ok ferr norðr í Ljósavatnsskarð til Ófeigs Járngerðarsonar. Guðmundur hinn ríki hitti Geiti og sátu þeir á tali allan dag. Guðmundr inn ríki hitti Geiti ok sátu þeir á tali allan dag. Skiljast þeir síðan og gistir Geitir að Mývatni að Ölvis hins spaka og spurði hann að Brodd-Helga vandlega. Skiljask þeir síðan ok gistir Geitir at Mývatni at Ǫlvis ins spaka ok spurði hann at Brodd-Helga vandlega. Geitir lét vel yfir honum og kvað hann vera stórmenni mikið, óvæginn og ódælan og þó góðan dreng að mörgu lagi. Geitir lét vel yfir honum ok kvað hann vera stórmenni mikit, óvǽginn ok ódǽlan ok þó góðan dreng at mǫrgu lagi.

" Er hann eigi ójafnaðarmaður mikill? " segir Ölvir. " Er hann eigi ójafnaðarmaðr mikill? " segir Ǫlvir.

Geitir svarar: " Það er helst á mér orðið um ójafnaðinn Helga að hann unni mér eigi að hafa himininn jafnan yfir höfði mér sem hann hefir sjálfur. " Geitir svarar: " Þat er helzt á mér orðit um ójafnaðinn Helga at hann unni mér eigi at hafa himininn jafnan yfir hǫfði mér sem hann hefir sjálfr. "

Ölvir svarar: " Skal honum þá allt þola? " Ǫlvir svarar: " Skal honum þá allt þola? "

" Svo hefir enn verið hér til, " segir Geitir. " Svá hefir enn verit hér til, " segir Geitir.

Nú hætta þeir þessu tali. Nú hǽtta þeir þessu tali. Fer Geitir heim og er nú allt kyrrt um veturinn. Ferr Geitir heim ok er nú allt kyrrt um vetrinn.

Um vorið eftir færir Geitir bústað sinn í Krossavík og hafði mjög mannmargt. Um várit eftir fǿrir Geitir bústað sinn í Krossavík ok hafði mjǫk mannmargt. Hallæri var mikið. Hallǽri var mikit. En er dró að þingi þá hittast þeir Brodd-Helgi og Geitir og spurði Helgi hversu fjölmennur hann vildi ríða til þingsins. En er dró at þingi þá hittask þeir Brodd-Helgi ok Geitir ok spurði Helgi hversu fjǫlmennr hann vildi ríða til þingsins.

" Hví skal nú fjölmennari fara, " segir hann, " þar eg á ekki um að vera? " Hví skal nú fjǫlmennari fara, " segir hann, " þar ek á ekki um at vera? Eg mun ríða til öndverðs þings og ríða við fá menn. " Ek mun ríða til ǫndverðs þings ok ríða við fá menn. "

" Þá er eg fer munum við hittast, " kvað Helgi, " og ríða báðir saman. " Þá er ek fer munum við hittast, " kvað Helgi, " ok ríða báðir saman. Eg mun og með fá menn ríða. " Ek mun ok með fá menn ríða. "

" Vel mun það mega, " segir Geitir. " Vel mun þat mega, " segir Geitir.

Bjarni sonur Brodd-Helga ríður heiman á öndvert þing með þingmenn þeirra Helga en Lýtingur beið Helga því að hann unni honum miklu meira. Bjarni son Brodd-Helga ríðr heiman á ǫndvert þing með þingmenn þeira Helga en Lýtingr beið Helga því at hann unni honum miklu meira. Geitir hefir njósn af um för Brodd-Helga. Geitir hefir njósn af um fǫr Brodd-Helga. Brodd-Helgi ríður heiman og með honum Lýtingur sonur hans, þegar er hann var búinn, og Þorgils skinni fóstri Lýtings, Eyjólfur feiti, Kollur austmaður, Þorgerður silfra og dóttir þeirra Helga er Hallbera hét. Brodd-Helgi ríðr heiman ok með honum Lýtingr son hans, þegar er hann var búinn, ok Þorgils skinni fóstri Lýtings, Eyjólfr feiti, Kollr austmaðr, Þorgerðr silfra ok dóttir þeira Helga er Hallbera hét.

Geitir ríður og heiman og með honum þeir Egilssynir - Þórarinn, Hallbjörn, Þröstur, - Tjörvi hinn mikli og sjö menn aðrir. Geitir ríðr ok heiman ok með honum þeir Egilssynir - Þórarinn, Hallbjǫrn, Þröstur, - Tjǫrvi inn mikli ok sjö menn aðrir.

Það segja sumir menn að Helgi ætti fóstru framvísa og var hann vanur að finna hana jafnan áður hann fór heiman og svo gerði hann enn. Þat segja sumir menn at Helgi ǽtti fóstru framvísa ok var hann vanr at finna hana jafnan áðr hann fór heiman ok svá gerði hann enn. Og er hann kom til hennar sat hún og sá í gaupnir sér og grét. Ok er hann kom til hennar sat hon ok sá í gaupnir sér ok grét. Helgi spyr hví hún gréti eða hví henni væri svo skapþungt. Helgi spyrr hví hon gréti eða hví henni vǽri svá skapþungt. Hún kvaðst gráta drauma sína. Hon kvazk gráta drauma sína.

" Mig dreymdi það, " segir hún, " að eg sá hér upp rísa að Hofi uxa bleikan, mikinn og skrautlegan, og bar hann hátt hornin og gekk hann á sandinn fram hjá Sunnudalsmynni. " Mik dreymði þat, " segir hon, " at ek sá hér upp rísa at Hofi uxa bleikan, mikinn ok skrautlegan, ok bar hann hátt hornin ok gekk hann á sandinn fram hjá Sunnudalsmynni. Enn sá eg fara naut utan eftir héraðinu, stór og eigi allfá, og gekk þar fyrir uxi rauðflekkóttur, ekki mikill né fagur, en allsterklegur var hann. Enn sá ek fara naut útan eftir héraðinu, stór ok eigi allfá, ok gekk þar fyrir uxi rauðflekkóttr, ekki mikill né fagr, en allsterklegr var hann. Nautin stönguðu uxann til bana. Nautin stönguðu uxann til bana. Þá reis hér upp að Hofi rauður uxi og var beinlitur á hornunum og var allra nauta skrautlegastur. Þá reis hér upp at Hofi rauðr uxi ok var beinlitr á hornunum ok var allra nauta skrautlegastr. Sá stangaði rauðflekkótta uxann til bana. Sá stangaði rauðflekkótta uxann til bana. Þá reis upp í Krossavík þjór nokkur og var sænautalitur á. Þá reis upp í Krossavík þjór nokkurr ok var sænautalitur á. Hann fór beljandi um allt héraðið og allar heiðarnar og leitaði ávallt hins rauða uxans enda vaknaði eg þá. " Hann fór beljandi um allt héraðit ok allar heiðarnar ok leitaði ávallt ins rauða uxans enda vaknaða ek þá. "

" Það muntu ætla, " segir Helgi, " að eg muni eiga hinn bleika uxann en Geitir rauðflekkóttan og muni hann verða mér að bana. " " Þat munt ætla, " segir Helgi, " at ek muna eiga inn bleika uxann en Geitir rauðflekkóttan ok muni hann verða mér at bana. "

" Það ætla eg víst, " kvað hún. " Þat ǽtla ek víst, " kvað hon.

" Það muntu ætla að Lýtingur muni sá rauði uxinn og muni hann hefna mín. " " Þat munt ætla at Lýtingr muni sá rauði uxinn ok muni hann hefna mín. "

" Nei, " sagði hún, " Bjarni mun hefna þín. " " Nei, " sagði hon, " Bjarni mun hefna þín. "

" Þá veistu ekki til, " segir hann og hljóp hann þá út reiður... " Þá veizt ekki til, " segir hann ok hljóp hann þá út reiðr...

Here there is a lacuna in all the paper manuscripts of the saga. The one surviving vellum leaf fills part of the gap, but it is barely legible, so in many places the missing text has to be guessed at. On the second side of the leaf the gaps can often be filled from the paper manuscripts.

... er féþurfi er og vill nokkuð... en... utanferð... var máli lokið að bráðla skyldi gera svo mikið í... ... er féþurfi er ok vill nakkvat... en... utanferð... var máli lokit at bráðla skyldi gera svá mikit í... Guðmundar Eyjólfssonar til alþingis. Guðmundar Eyjólfssonar til alþingis. Mæltar voru í fyrstu að fyrirmun greinir þær að Tjörvi hinn mikli skyldi sitja á búi sínu þau misseri en vera í brottu fyrir hinn fyrsta fardag og þar aldrei eiga héraðsvært síðan. Mǽltar váru í fyrstu at fyrirmun greinir þǽr at Tjǫrvi inn mikli skyldi sitja á búi sínu þau misseri en vera í brott fyrir inn fyrsta fardag ok þar aldrei eiga héraðsvært síðan. Nú fara þeir til alþingis og semur Guðmundur sátt þeirra. Nú fara þeir til alþingis ok semur Guðmundr sátt þeira. Gerir hann fyrir dráp Brodd-Helga hundrað silfurs og þrjá tigi um fram. Gerir hann fyrir dráp Brodd-Helga hundrað silfrs ok þrjá tigi um fram. Geitir spurði Guðmund ef Bjarni mundi við una. Geitir spurði Guðmund ef Bjarni mundi við una.

" Sjálfur mun hann halda sáttina, " segir hann. " Sjálfr mun hann halda sáttina, " segir hann.

Fara þeir síðan heim af þingi og er nú allt kyrrt. Fara þeir síðan heim af þingi ok er nú allt kyrrt.

Bjarni býr þau misseri með Þorgerði silfru stjúpmóður sinni... og upp systkin, Bjarni og börn Þorgerðar. Bjarni býr þau misseri með Þorgerði silfru stjúpmóður sinni... ok upp systkin, Bjarni ok bǫrn Þorgerðar. Þeir finnast oft frændur og galt Geitir hundrað silfurs sem skilið var en þrír tigir stóðu eftir. Þeir finnask oft frǽndr ok galt Geitir hundrað silfrs sem skilit var en þrír tigir stóðu eftir. Bauð Geitir það ekki fram enda heimti Bjarni það ekki. Bauð Geitir þat ekki fram enda heimti Bjarni þat ekki.

Nú líður að fardögum og hefir Tjörvi hinn mikli lógað landi sínu og allt lið... Nú líðr at fardögum ok hefir Tjǫrvi inn mikli lógat landi sínu ok allt lið... Það var á þvottdagsmorgun. Þat var á þvottdagsmorgun. Hestur Tjörva var heftur hjá garði og ætlaði hann að fara á laun síðar og ríða laus. Hestr Tjǫrva var heftr hjá garði ok ǽtlaði hann at fara á laun síðar ok ríða laus.

Í þetta mund kom smalamaður inn að Hofi og spurði Bjarni hvað hann segði tíðinda. Í þetta mund kom smalamaðr inn at Hofi ok spurði Bjarni hvat hann segði tíðenda.

En hann svarar: " Nú leysist varningur Tjörva. " En hann svarar: " Nú leysisk varningr Tjǫrva. "

Bjarni stendur upp og tekur skjöld sinn og spjót og stígur á bak smalahestinum og kemur á Guðmundarstaði. Bjarni stendr upp ok tekr skjǫld sinn ok spjót ok stígr á bak smalahestinum ok kemr á Guðmundarstaði. Tjörvi var farinn að sækja hest sinn og sér hann nú för Bjarna og snýr hann þegar heim hvatlega. Tjǫrvi var farinn at sǿkja hest sinn ok sér hann nú fǫr Bjarna ok snýr hann þegar heim hvatlega. Sá verður misfari þeirra að þá ríður Tjörvi í túnið að Bjarni kemur að tún - garðinum. Sá verðr misfari þeira at þá ríðr Tjǫrvi í túnit at Bjarni kemr at tún - garðinum. Hann strýkur eftir honum og rekur í gegnum hann spjótið og ríður heim eftir það og segir Þorgerði víg Tjörva. Hann strýkr eftir honum ok rekr í gegnum hann spjótit ok ríðr heim eftir þat ok segir Þorgerði víg Tjǫrva.

Hún segir: " Betra er það en ekki. " Hon segir: " Betra er þat en ekki. "

Geitir spyr víg Tjörva og lætur jarða hann og gaf ekki Bjarna skuld fyrir þetta. Geitir spyrr víg Tjǫrva ok lǽtr jarða hann ok gaf ekki Bjarna skuld fyrir þetta. Þeir voru að veislum báðir saman og var Bjarni að heimboðum í Krossavík og voru þar ráð hans öll er Geitir var. Þeir váru at veislum báðir saman ok var Bjarni at heimboðum í Krossavík ok váru þar ráð hans ǫll er Geitir var. Nú fer svo fram lengi að... var kyrrt um hríð. Nú ferr svá fram lengi at... var kyrrt um hríð.

Bjarni kvongaðist og fékk konu þeirrar er Rannveig hét og var dóttir Þorgeirs Eiríkssonar úr Guðdölum. Bjarni kvongaðist ok fekk konu þeirrar er Rannveig hét ok var dóttir Þorgeirs Eiríkssonar ór Guðdǫlum. Hana hafði átt Ingimundur Úlfsson og var þeirra son Skíði hinn prúði. Hana hafði átt Ingimundr Úlfsson ok var þeira son Skíði inn prúði. Rannveig var væn kona og vel að sér og hafði hún auð fjár. Rannveig var vǽn kona ok vel at sér ok hafði hon auð fjár.

Frá því er að segja þessu næst að Bjarni var að boði í Krossavík og sátu menn við elda. Frá því er at segja þessu nǽst at Bjarni var at boði í Krossavík ok sátu menn við elda. En þeir frændur lágu í svefnbúri nokkuru í einni sæng báðir. En þeir frǽndr lágu í svefnbúri nǫkkuru í einni sǽng báðir. Bjórþili var á húsinu og voru gluggar tveir á. Bjórþili var á húsinu ok váru gluggar tveir á. Geitir leit út um glugginn. Geitir leit út um glugginn. Bjarni spurði hvað hann sæi. Bjarni spurði hvat hann sǽi.

Geitir segir: " Kynlegt er það er fyrir mig bar. Geitir segir: " Kynlegt er þat er fyrir mik bar. Mér sýndist sem klæði væri fest fyrir blóði drifið og er roði svo mikill af klæðinu að mér þykir allt... hingað í húsið. " Mér sýndisk sem klǽði vǽri fest fyrir blóði drifit ok er roði svá mikill af klǽðinu at mér þykkir allt... hingat í húsit. "

" Ekki sé eg af því, " segir Bjarni, " og mun síga blóð í augu þér fyrir sakir elds. " " Ekki sé ek af því, " segir Bjarni, " ok mun síga blóð í augu þér fyrir sakir elds. "

" Vera má það, " segir Geitir. " Vera má þat, " segir Geitir.

Nú ganga þeir inn eftir það og var... lat var. Nú ganga þeir inn eftir þat ok var... lát var. Bjarni fer heim síðan og er nú enn kyrrt allt nokkura hríð. Bjarni ferr heim síðan ok er nú enn kyrrt allt nǫkkura hríð.

Það var þar vandi í héraði að menn höfðu samkomu í öndverðan einmánuð á bæ þeim er á Þorbrandsstöðum heitir. Þat var þar vandi í héraði at menn hǫfðu samkomu í ǫndverðan einmánuð á bǿ þeim er á Þorbrandsstöðum heitir. Skyldi þar skipta vinnum á bændur, mæla þeim málum öllum er þá þótti nauðsyn til og sk... millum voru. Skyldi þar skipta vinnum á bǿndr, mǽla þeim málum ǫllum er þá þótti nauðsyn til ok sk... millum váru. Geitir var maður skilríkur og áttu margir menn við hann málþarfir og sat hann... en eigi drífan á mikil og spurði Bjarni hvað hann skyldi yfir sér hafa. Geitir var maðr skilríkr ok áttu margir menn við hann málþarfir ok sat hann... en eigi drífan á mikil ok spurði Bjarni hvat hann skyldi yfir sér hafa.

... í hönd Bjarna. ... í hǫnd Bjarna. Hann tekur við og rekur í sundur og var hún bæði... og í sundur höggvin: Hann tekr við ok rekr í sundr ok var hon bǽði... ok í sundr hǫggvin:

Bjarni laust til hennar og mælti: " Sel þú allra kvenna örmust. " Bjarni laust til hennar ok mǽlti: " Sel þú allra kvenna ǫrmust. "

Bjarni var þá rauður sem blóð... gengur út skyndilega. Bjarni var þá rauðr sem blóð... gengr út skyndilega.

Hún segir: " Eigi þarftu að snarast á brott fyrir því að... er ekki var minni garpur en þú og... mundi sá... " Hon segir: " Eigi þarft at snarast á brott fyrir því at... er ekki var minni garpr en þú ok... myndi sá... "

... gaf engan gaum að orðum hennar. ... gaf engan gaum at orðum hennar. Hann hefir í hendi sér viðaröxi litla. Hann hefir í hendi sér viðarøxi lítla. En er hann kemur til fundarins var þar fjölmenni. En er hann kemr til fundarins var þar fjǫlmenni. Geitir sat á hurð lítilli við túngarðinn sjálfan... bað... Geitir sat á hurðu lítilli við túngarðinn sjálfan... bað... Bjarni heilsar á fyrirmenn og heldur fálega. Bjarni heilsar á fyrirmenn ok heldr fálega.

" Svo líst mér á þig, " segir Geitir, " sem muni hávaðar... fyrir þér áður þú fórst heiman að þér mun í skap hafa runnið við oss og vildum vér það þó eigi. " " Svá lízk mér á þik, " segir Geitir, " sem muni hávaðar... fyrir þér áðr þú fórt heiman at þér mun í skap hafa runnit við oss ok vildum vér þat þó eigi. "

Bjarni var fámálugur mjög. Bjarni var fámálugr mjǫk. Kolfinnur fór heiman með Bjarna. Kolfinnr fór heiman með Bjarna.

Hann tók til orða illu heilli og mælti og sá í himininn upp: " Nú er margháttað um veðrin, í morgun þótti mér nokkuð éllegt vera og var afar kalt en nú þykir mér þvílíkt gera sem þeyja muni. " Hann tók til orða illu heilli ok mǽlti ok sá í himininn upp: " Nú er margháttat um veðrin, í morgun þótti mér nǫkkut éllegt vera ok var afar kalt en nú þykkir mér þvílíkt gera sem þeyja muni. "

Bjarni segir: " Þá mun ávallt þeyja ef þetta verður að þey. " Bjarni segir: " Þá mun ávallt þeyja ef þetta verðr at þey. "

Bjarni stóð þá upp og mælti: " Dofinn er mér fótur minn. " Bjarni stóð þá upp ok mǽlti: " Dofinn er mér fótr minn. "

" Ligg þú þá kyrr á, " segir Geitir. " Ligg þú þá kyrr á, " segir Geitir.

Bjarni hjó þá í höfuð Geiti og fékk hann þegar bana. Bjarni hjó þá í hǫfuð Geiti ok fekk hann þegar bana. Og jafnskjótt sem hann hafði höggið iðraðist hann og settist undir höfuð Geiti og andaðist hann í knjám Bjarna. Ok jafnskjótt sem hann hafði hǫggit iðraðisk hann ok settisk undir hǫfuð Geitis ok andaðisk hann í knjám Bjarna. Geitir var nú jarðaður síðan. Geitir var nú jarðaðr síðan. Eftir þetta fara menn á brott. Eftir þetta fara menn á brott. Var þar ekki mælt til líka. Var þar ekki mǽlt til líka.

Þetta verk mæltist illa fyrir og þótti ómannlegt orðið verkið. Þetta verk mǽltisk illa fyrir ok þótti ómannlegt orðit verkit. Bjarni fór heim til Hofs. Bjarni fór heim til Hofs. Og er hann kom heim rak hann á brott Þorgerði silfru og mælti að hún skyldi aldrei koma í augsýn honum. Ok er hann kom heim rak hann á brott Þorgerði silfru ok mǽlti at hon skyldi aldrei koma í augsýn honum.

Þorkell son Geitis var eigi á Íslandi er faðir hans var veginn en Blængur varðveitti bú í Krossavík með umsjá Egilssona er þá voru mágar Þorkels Geitissonar. Þorkell son Geitis var eigi á Íslandi er faðir hans var veginn en Blængur varðveitti bú í Krossavík með umsjá Egilssona er þá váru mágar Þorkels Geitissonar.

Um vorið tóku bændur af þingið og vildu eigi hafa og þótti óvænt í millum að ganga þeirra manna er í slíkum stórmælum áttu hlut. Um várit tóku bǿndr af þingit ok vildu eigi hafa ok þótti óvǽnt í millum at ganga þeira manna er í slíkum stórmálum áttu hlut.

Það er sagt að Bjarni setti til mann er Birningur hét að hafa njósn af ef nokkurs ófriðar væri von og gera Bjarna varan við svo að eigi mætti honum á óvart koma. Þat er sagt at Bjarni setti til mann er Birningr hét at hafa njósn af ef nokkurs ófriðar vǽri ván ok gera Bjarna varan við svá at eigi mǽtti honum á óvart koma.

Þorvarður hét maður. Þorvarðr hét maðr. Hann var vinsæll og var þá kallað að hann væri bestur læknir þar í héraði. Hann var vinsǽll ok var þá kallat at hann vǽri beztr lǽknir þar í héraði. Hann bjó á Síreksstöðum. Hann bjó á Síreksstöðum.

Nú kemur Þorkell Geitisson út og fer hann þegar til bús síns til Krossavíkur og lætur sem hann eigi ekki um að vera. Nú kemr Þorkell Geitisson út ok ferr hann þegar til bús síns til Krossavíkr ok lǽtr sem hann eigi ekki um at vera. Þá sendir Bjarni menn á fund Þorkels, þá er beggja þeirra vinir voru, að bjóða Þorkatli sætt og sæmd og sjálfdæmi. Þá sendir Bjarni menn á fund Þorkels, þá er beggja þeira vinir váru, at bjóða Þorkatli sǽtt ok sæmd ok sjálfdæmi. En er þeir báru þessi erindi upp fyrir Þorkel lét hann sem hann heyrði eigi og eigi brá hann tali sínu því er hann hafði áður. En er þeir báru þessi erendi upp fyrir Þorkel lét hann sem hann heyrði eigi ok eigi brá hann tali sínu því er hann hafði áðr. Nú fara sendimenn aftur að segja Bjarna svo búið. Nú fara sendimenn aftr at segja Bjarna svá búit. Svo virtu menn að hann mundi til hefnda hyggja. Svá virðu menn at hann myndi til hefnda hyggja.

Bjarni var vanur hvert haust að fara á fjall sem faðir hans hafði gert og treysti þá engi öðrum rangt að gera. Bjarni var vanr hvert haust at fara á fjall sem faðir hans hafði gert ok treysti þá engi ǫðrum rangt at gera. Þorvarður læknir varð var að Þorkell bjóst til fjallgöngu og valdi menn með sér til brautargengis. Þorvarðr lǽknir varð var at Þorkell bjósk til fjallgöngu ok valði menn með sér til brautargengis. Þorvarður gerði Bjarna varan við. Þorvarðr gerði Bjarna varan við. Bjarni settist aftur og fær aðra menn í stað sinn. Bjarni settisk aftr ok fǽr aðra menn í stað sinn. Nú gengu menn á fjallið. Nú gengu menn á fjallit. Fundur þeirra Bjarna varð eigi sem Þorkell hafði ætlað og sátu þeir um kyrrt um veturinn. Fundr þeira Bjarna varð eigi sem Þorkell hafði ǽtlat ok sátu þeir um kyrrt um vetrinn.

Þar er nú næst frá að segja að Þorkell sendir mann heiman um dag úr Krossavík og til Egilsstaða að hitta Þórarin. Þar er nú nǽst frá at segja at Þorkell sendir mann heiman um dag ór Krossavík ok til Egilsstaða at hitta Þórarin. Sá maður hét Kollur er sendur var. Sá maðr hét Kollr er sendr var. Það var erindi Kolls að vita hversu fjölmennt væri að Hofi. Þat var erendi Kolls at vita hversu fjǫlmennt vǽri at Hofi. Og er hann kom á Egilsstaði hitti hann Þórarin úti og sagði honum sín erindi. Ok er hann kom á Egilsstaði hitti hann Þórarin úti ok sagði honum sín erendi.

Þórarinn mælti: " Eigi mun þér gestbeinlega þykja boðið. Þórarinn mǽlti: " Eigi mun þér gestbeinlega þykkja boðit. Far þú heim sem tíðast og lát eigi verða vart en eg mun vís verða þess er Þorkell vill forvitnast " og kveðst honum það segja mundu. Far þú heim sem tíðast ok lát eigi verða vart en ek mun vís verða þess er Þorkell vill forvitnast " ok kvezk honum þat segja mundu.

Nú snýr Kollur heim á leið og verður honum síð farið. Nú snýr Kollr heim á leið ok verðr honum síð farit. En á þessum sama aftni varð sá atburður að maður braut fót sinn á næsta bæ út frá Síreksstöðum og var farið eftir Þorvarði lækni og kom hann að binda fótinn. En á þessum sama aftni varð sá atburðr at maðr braut fót sinn á nǽsta bǿ út frá Síreksstöðum ok var farit eftir Þorvarði lǽkni ok kom hann at binda fótinn. Honum var boðið þar að vera en hann vildi heim ríða um nóttina og hitti hann Koll á leið og kveðjast þeir og spurðust tíðinda og spyr Þorvarður hvaðan Kollur væri að kominn en Kollur spyr í móti því hann fari um nætur. Honum var boðit þar at vera en hann vildi heim ríða um nóttina ok hitti hann Koll á leið ok kveðjask þeir ok spurðusk tíðenda ok spyrr Þorvarðr hvaðan Kollr vǽri at kominn en Kollr spyrr í móti því hann fari um nætur. Þorvarður segir það öngu sæta. Þorvarðr segir þat öngu sǽta.

" Seg mér nú þitt erindi Kollur, " segir Þorvarður. " Seg mér nú þitt erendi Kollr, " segir Þorvarðr.

" Eg fór upp í hérað að leita sauða og fann eg eigi, " segir hann. " Ek fór upp í hérað at leita sauða ok fann ek eigi, " segir hann.

Skiljast þeir nú og fer Kollur heim um nóttina. Skiljask þeir nú ok ferr Kollr heim um nóttina.

Þorvarður fór og heim um nóttina. Þorvarðr fór ok heim um nóttina. Og um morguninn eftir tók hann hest sinn og reið upp til Hofs og var þar við honum vel tekið og var spurður að tíðindum en hann sagði að maður braut fót sinn. Ok um morguninn eftir tók hann hest sinn ok reið upp til Hofs ok var þar við honum vel tekit ok var spurðr at tíðindum en hann sagði at maðr braut fót sinn. Hann heimtir Bjarna á tal og segir að hann hitti Koll og þótti sem hann mundi kominn frá Egilsstöðum og sagðist víst vita að hann sagði honum ekki orð satt um sína ferð. Hann heimtir Bjarna á tal ok segir at hann hitti Koll ok þótti sem hann myndi kominn frá Egilsstöðum ok sagðisk víst vita at hann sagði honum ekki orð satt um sína ferð.

" Sé eg nú, " segir Bjarni, " að þú vilt að ekki gerist það út í héraði að eg viti eigi og haf þú mikla þökk fyrir. " Sé ek nú, " segir Bjarni, " at þú vill at ekki gerisk þat út í héraði at ek vita eigi ok haf þú mikla þǫkk fyrir. Nú far þú heim og kom á bæ þann er heitir á Fáskrúðsbakka í miðju héraðinu. Nú far þú heim ok kom á bǿ þann er heitir á Fáskrúðsbakka í miðju héraðinu. Þar eru Þorkels menn fyrir. Þar eru Þorkels menn fyrir. Og ef að verður spurt hversu fjölmennt hér er þá seg þú að hér komu í morgun nokkurir vorir menn og voru hross heim rekin og eigi allfá en þú Ok ef at verðr spurt hversu fjǫlmennt hér er þá seg þú at hér kómu í morgun nokkurir vorir menn ok váru hross heim rekin ok eigi allfá en þú

Here the vellum leaf gives out and the paper manuscripts resume.

vissir eigi hvað þau skyldu. " vissir eigi hvat þau skuldu. "

Þorvarður fer og kemur á Bakka og var hann spurður hversu fjölmennt væri að Hofi. Þorvarðr ferr ok kemr á Bakka ok var hann spurðr hversu fjǫlmennt vǽri at Hofi. En hann sagði slíkt sem honum var sagt og fer hann heim síðan. En hann sagði slíkt sem honum var sagt ok ferr hann heim síðan. En þegar er hann var í brottu sendu þeir menn til Egilsstaða og sögðu að seta mikil var að Hofi. En þegar er hann var í brott sendu þeir menn til Egilsstaða ok sǫgðu at seta mikil var at Hofi. Síðan sendi Þórarinn Þorkeli orð að eigi mundi að svo búnu auðsótt til Hofs og líður nú enn veturinn. Síðan sendi Þórarinn Þorkatli orð at eigi myndi at svá búnu auðsótt til Hofs ok líðr nú enn vetrinn.