Bókastaðir

Þat er sagt, at Halla Lýtingsdóttir tók eitt sinn til orða við brodd-Helga ok mælti: "Samfarir okkar hafa lengi góðar verit; enn ek kenni mjǫk vanheilsu, ok mun þér verða skǫmm forvista at mér fyrir búi þínu".Þat er sagt, at Halla Lýtingsdóttir tók eitt sinn til orða við brodd-Helga ok mælti: "Samfarir okkar hafa lengi góðar verit; enn ek kenni mjök vanheilsu, ok mun þér verða skömm forvista at mér fyrir búi þínu".

Helgi svarar: "Ek þykkisk vel kvángaðr vera, ok ætla ek at una við þat meðan okkr vinzk líf".Helgi svarar: "Ek þykkist vel kvángaðr vera, ok ætla ek at una við þat meðan okkr vinzt líf".

Enn þat var þá siðvenja í þær mundir, at beiðask ór búi.Enn þat var þá siðvenja í þær mundir, at beiðast ór búi.

Kona hét Þorgerðr, ok var kǫlluð silfra; hon var dóttir Þorvalds hins háva, ung at aldri, ok var hon þó ekkja ok bjó í Fljótsdal, þar sem nú heitir at Þorgerðarstǫðum, ok var at umsýslu með henni bróðir hennar, er Kolfinnr hét.Kona hét Þorgerðr, ok var kölluð silfra; hon var dóttir Þorvalds hins háva, ung at aldri, ok var hon þó ekkja ok bjó í Fljótsdal, þar sem nú heitir at Þorgerðarstöðum, ok var at umsýslu með henni bróðir hennar, er Kolfinnr hét. Þorgerðr bauð brodd-Helga til sín við þriðja mann ok fór hann þangat. Tók hon við honum ágæta vel, setti hann í ǫndvegi ok sat hjá honum sjálf; varð þeim allhjaldrjúgt, ok áðr Helgi fór heim, er þat skjótast af at segja, at hann fastnaði sér Þorgerði silfru.Tók hon við honum ágæta vel, setti hann í öndvegi ok sat hjá honum sjálf; varð þeim allhjaldrjúgt, ok áðr Helgi fór heim, er þat skjótast af at segja, at hann fastnaði sér Þorgerði silfru. Er þá eigi frá Helga sagt fyrr enn hann kom heim til Hofs; var hann þá spurðr at tíðindum. Hann segir, at kona sé fǫstnuð manni.Hann segir, at kona sé föstnuð manni.

Halla spurði: "Er þat Þorgerðr silfra?"

"Já", segir hann.

"Hverjum er hon fǫstnuð?" segir hon."Hverjum er hon föstnuð?" segir hon.

"Mér", kvað hann.

"Þat þykkir þér eigi of brátt", segir hon. Litlu síðar kveðsk Helgi mundu fara eftir Þorgerði, ok bað hon skyldi vera þar á meðan, ok þat lét hon tilleiðask, at hon fór eigi fyrr enn Þorgerðr kom.Litlu síðar kveðst Helgi mundu fara eftir Þorgerði, ok bað hon skyldi vera þar á meðan, ok þat lét hon tilleiðast, at hon fór eigi fyrr enn Þorgerðr kom. Spurðusk nú þegar þessi tíðindi um heraðit, ok lagðisk illr rómr á, því at Halla var vinsæl af ǫllum mǫnnum.Spurðust nú þegar þessi tíðindi um heraðit, ok lagðist illr rómr á, því at Halla var vinsæl af öllum mönnum.

Þeir brœðr sendu eftir Hǫllu ok fór hon með þeim, er Helgi var heim kominn, ok hafði með sér gripi sína.Þeir bræðr sendu eftir Höllu ok fór hon með þeim, er Helgi var heim kominn, ok hafði með sér gripi sína. Helgi stóð úti í dyrum ok lét sem hann vissi eigi at Halla fór í braut. Halla var varla á bak komin, áðr Geitir bróðir hennar kom þangat ríðandi.

Þá mælti sendimaðr, at þau Halla skyldi ríða fyrr, enn Geitir sneri til málaleitunar við Helga, ok svá gerðu þau. Þá mælti Geitir við Helga, er þeir hittusk, ok spurði, hvénær hann vildi greiða af hǫndum fé þat, er Halla ætti í hans garð.Þá mælti Geitir við Helga, er þeir hittust, ok spurði, hvénær hann vildi greiða af höndum fé þat, er Halla ætti í hans garð.

Helgi svarar: "Gott þykir mér, ef Halla unir eigi í Krossavík; þá er hon er heim komin; mun hon enn hverfa heim aftr hingat til Hofs".

Geitir reið nú heim við svá búit, ok þótti hvárumtveggja eigi betr enn áðr. Enn er Geitir kom eftir, spurði Halla hvat þeir Helgi hefði við talazk; enn hann sagði slíkt sem til bar.Enn er Geitir kom eftir, spurði Halla hvat þeir Helgi hefði við talazt; enn hann sagði slíkt sem til bar.

Hon segir: "Þú hefir verit hǫlzti bráðr í þessu máli, ok má vera at Helga þykki sviftir í, ef þú firrir hann ǫllu saman, ok er fjárstaðr greiðr at Helga; mun eigi mitt fé þverra í hans garði, ef þat stendr með leigum".Hon segir: "Þú hefir verit hölzti bráðr í þessu máli, ok má vera at Helga þykki sviftir í, ef þú firrir hann öllu saman, ok er fjárstaðr greiðr at Helga; mun eigi mitt fé þverra í hans garði, ef þat stendr með leigum".

"Sé ek", kvað Geitir, "hversu þetta mál horfir; þykkir mér svá fremst allrar svívirðingar í leitat, ef þú riðr félaus ór hans garði".

Nú leið af vetrinn, ok fór Geitir um várit til Hofs, at heimta út penninga Hǫllu í annat sinn, enn brodd-Helgi vildi eigi út gjalda.Nú leið af vetrinn, ok fór Geitir um várit til Hofs, at heimta út penninga Höllu í annat sinn, enn brodd-Helgi vildi eigi út gjalda. Þá stefndi Geitir brodd-Helga um fé Hǫllu til Sunnudalsþings.Þá stefndi Geitir brodd-Helga um fé Höllu til Sunnudalsþings. Varð Helgi fjǫlmennari, enn Geitir hafði mannval betra.Varð Helgi fjölmennari, enn Geitir hafði mannval betra. Enn er at dómi skyldi ganga, þá varð Geitir ofrliði borinn, ok kom brodd-Helgi málinu fram. Bauð Geitir málinu til alþingis, ok eyddi brodd-Helgi þá enn málit, ok mest af liðveizlu Guðmundar hins ríka, ok gerðisk nú hinn mesti óþokki með þeim brodd-Helga ok Geiti.Bauð Geitir málinu til alþingis, ok eyddi brodd-Helgi þá enn málit, ok mest af liðveizlu Guðmundar hins ríka, ok gerðist nú hinn mesti óþokki með þeim brodd-Helga ok Geiti.

Maðr hét Þórðr, er bjó í Sunnudal á bœ þeim, er í Tungu heitir.Maðr hét Þórðr, er bjó í Sunnudal á bæ þeim, er í Tungu heitir. Þeim megin á, er Hofs bœr stendr.Þeim megin á, er Hofs bær stendr. Hann var þingmaðr Helga. Þeir Þormóðr áttu skóg saman, ok skildi þá á um skógarhǫggvit ok svá beitingar, ok þóttisk Þórðr mjǫk vanhaldinn fyrir Þormóði.Þeir Þormóðr áttu skóg saman, ok skildi þá á um skógarhöggvit ok svá beitingar, ok þóttist Þórðr mjök vanhaldinn fyrir Þormóði. Fór hann á fund brodd-Helga ok sagði honum ágang Þormóðar. Brodd-Helgi kvaðsk eigi nenna at deila um fé hans, ok engan hlut mundu í eiga, nema hann handsalaði honum féit alt ok fœri til Hofs með alt sitt.Brodd-Helgi kvaðst eigi nenna at deila um fé hans, ok engan hlut mundu í eiga, nema hann handsalaði honum feit alt ok færi til Hofs með alt sitt. Enn hann kaus þetta ok seldisk brodd-Helga arfsali.Enn hann kaus þetta ok seldist brodd-Helga arfsali.

Einhvern dag kvaddi brodd-Helgi Þórð at ríða á afrétt ok sjá geldfé sitt, þat er þar var; fóru þeir síðan ok kómu í afréttinn.

Þá mælti brodd-Helgi: "Nú hǫfu vit sét yfir fénað þann, er þit Þormóðr hafið áttan".Þá mælti brodd-Helgi: "Nú höfu vit sét yfir fénað þann, er þit Þormóðr hafið áttan". Síðan ferr brodd-Helgi til ok safnar saman uxum þeim, er Þormóðr átti; hǫggr af þeim hǫfuðin ok lætr þar liggja, ferr heim síðan; sendir mann Þormóði ok biðr hann at láta forvitnask um yxn sín; ok var svá gert.Síðan ferr brodd-Helgi til ok safnar saman uxum þeim, er Þormóðr átti; höggr af þeim höfuðin ok lætr þar liggja, ferr heim síðan; sendir mann Þormóði ok biðr hann at láta forvitnast um yxn sín; ok var svá gert. Var slátrið heim flutt.

Eftir þat ríðr Þormóðr í Krossavík ok segir Geiti til; bað at hann rétti hluta sinn; enn Geitir kvaðsk eigi nenna at deila við brodd-Helga.Eftir þat ríðr Þormóðr í Krossavík ok segir Geiti til; bað at hann rétti hluta sinn; enn Geitir kvaðst eigi nenna at deila við brodd-Helga.

Þormóðr segir: "Illa er þér farit, er þú vilt eigi stoða mál vár".

"Eigi stoða ek mál þitt", segir Geitir, "enn fær hingat uxaslátrit, ok mun ek kaupa, svá at þér sé skaðlaust".

Þormóðr ferr heim þvílíkr er hann kom þar, ok var nú brodd-Helga sagt, at hann mundi hafa farit at segja Geiti til vandræða sinna.

"Þat vilda ek gjarna", segir brodd-Helgi, "at hann þyrfti eigi oftar slíkra erenda at fara".

Ok litlu síðar stefndi brodd-Helgi til sín landsetum sínum ok kveðr þá til ferðar með sér; þar með húskarla ok gesti, ok fóru þeir í skóg þann, er þeir Þormóðr áttu báðir saman; hjuggu upp allan skóginn ok drógu hvert tré heim til Hofs.

Ok er Þormóðr frétti þetta, hverr skaði honum var gerr, þá ferr hann í annat sinn á fund Geitis, ok sagði honum, hverr ójǫfnuðr honum var gerr.Ok er Þormóðr frétti þetta, hverr skaði honum var gerr, þá ferr hann í annat sinn á fund Geitis, ok sagði honum, hverr ójöfnuðr honum var gerr.

Þá segir Geitir: "Miklu þykkir mér meiri várkunn á, at þér þykki sá skaðinn illr, heldr enn hinn, er fyrr var gerr, því at sá þótti mér lítils verðr. Vil ek eigi veita þér móti Helga til þessarra mála, enn þó mun ek leggja ráð til með þér: finn þú frændr þína, sonu Refs hins rauða, Stein ok Hreiðar; bið þá fara með þér stefnufǫr til Hofs; kom þú ok á Guðmundarstaði, ok bið Tjǫrfa fara með þér, enn verið eigi fleiri saman enn átta.Vil ek eigi veita þér móti Helga til þessarra mála, enn þó mun ek leggja ráð til með þér: finn þú frændr þína, sonu Refs hins rauða, Stein ok Hreiðar; bið þá fara með þér stefnufor til Hofs; kom þú ok á Guðmundarstaði, ok bið Tjörfa fara með þér, enn verið eigi fleiri saman enn átta. Þú skalt stefna Þórði um skógarhǫgg, ok stiltu svá til, at brodd-Helgi sé eigi heima; eigi mun yðr ella duga".Þú skalt stefna Þórði um skógarhögg, ok stiltu svá til, at brodd-Helgi sé eigi heima; eigi mun yðr ella duga".

Þormóðr ferr við svá búit, ok hittir þá menn, er Geitir hefir til nefnda, ok hétu þeir allir fǫrinni, ok ákveða, hvénær fara skyldi.Þormóðr ferr við svá búit, ok hittir þá menn, er Geitir hefir til nefnda, ok hétu þeir allir förinni, ok ákveða, hvénær fara skyldi. Ríðr Þormóðr nú heim ok segir Geiti hvar komit var. Enn svá er satt sem mælt er, at "ferr orð, er um munn líðr", ok kemr til eyrna brodd-Helga, ok ferr hann eigi sem ætlat var.

Þann morgin, er þeira var ván, mælti brodd-Helgi við húskarla sína, at þeir skyldi hvergi fara frá húsum um daginn. "Skulu þér", sagði hann, "hǫggva yðr sviga stóra ór viði ok stafi marga; er manna hingat ván í dag, ok skulu þér þá neyta stafanna ok keyra hrossin undir þeim, ok reka svá ór túni alt saman"."Skulu þér", sagði hann, "höggva yðr sviga stóra ór viði ok stafi marga; er manna hingat ván í dag, ok skulu þér þá neyta stafanna ok keyra hrossin undir þeim, ok reka svá ór túni alt saman".

Nú fara þeir Þormóðr heiman sem ætlat var ok koma til Hofs. Sjá þeir ekki manna úti ok ríða þegar á hlaðit, ok nefnir Þormóðr sér vátta ok stefnir Þórði um skógarhǫgg.Sjá þeir ekki manna úti ok ríða þegar á hlaðit, ok nefnir Þormóðr sér vátta ok stefnir Þórði um skógarhögg.

Helgi var inni ok heyrir stefnuna; hleypr út síðan ok leggr í gegnum Þormóð með spjóti ok mælti: "Rekum í braut þessi vanmenni ok látum þá hingat hafa erendi átt til Hofs í dag".

Nú hlaupa út húskarlarnir ok berja hrossin undir þeim, ok hǫrfar nú alt saman ofan fyrir hlaðit, ok urðu þau málalok, enn eigi betri, at menn Geitis kómusk undan við illan leik, bæði sárir ok barðir, enn sumir fellu þar dauðir, ok hǫfðu menn fyrir satt, at brodd-Helgi mundi orðit hafa banamaðr þeira er dauðir váru.Nú hlaupa út húskarlarnir ok berja hrossin undir þeim, ok hörfar nú alt saman ofan fyrir hlaðit, ok urðu þau málalok, enn eigi betri, at menn Geitis kómust undan við illan leik, bæði sárir ok barðir, enn sumir fellu þar dauðir, ok höfðu menn fyrir satt, at brodd-Helgi mundi orðit hafa banamaðr þeira er dauðir váru. Lét hann bera líkin í tóft eina ok bera ofan á hrís.

Menn Geitis undu stórilla sínum hlut, ok ekki þó ǫðru verr enn því, at þeir náðu eigi at jarða frændr sína ok ástmenn: kómu þeir oft á tal um þetta mál við Geiti; enn hann bað þá bíða um stund ok mælti: "Þat er mælt, at síðar verðr sá at leita, er lítit sax hefir, ok man oss svá fara við brodd-Helga".Menn Geitis undu stórilla sínum hlut, ok ekki þó öðru verr enn því, at þeir náðu eigi at jarða frændr sína ok ástmenn: kómu þeir oft á tal um þetta mál við Geiti; enn hann bað þá bíða um stund og mælti: "Þat er mælt, at síðar verðr sá at leita, er lítit sax hefir, ok man oss svá fara við brodd-Helga".

Enn er á leið, sendi Geitir orð þingmǫnnum sínum.Enn er á leið, sendi Geitir orð þingmönnum sínum. Fara þeir síðan ór Krossavík ok stefndu leið til Hofs.

Geitir mælti: "Vér hǫfum eigi lið þetta svá leynilega samandregit, at eigi muni brodd-Helgi spurt hafa, ok get ek at þar muni fjǫlmenni fyrir; vér skulum ríða í tún ok stíga af baki, enn binda hesta vára ok leggja af oss skikkjur ok ganga síðan heim snúðigt; enn ek get, at þá komi þeir brodd-Helgi í móti oss, enn eigi munu þeir bera vápn á menn vára.Geitir mælti: "Vér höfum eigi lið þetta svá leynilega samandregit, at eigi muni brodd-Helgi spurt hafa, ok get ek at þar muni fjölmenni fyrir; vér skulum ríða í tún ok stíga af baki, enn binda hesta vára ok leggja af oss skikkjur ok ganga síðan heim snúðigt; enn ek get, at þá komi þeir brodd-Helgi í móti oss, enn eigi munu þeir bera vápn á menn vára. Skulu vér þat mest varask, at sæta áverkum við engan mann fyrri, ok þæfask svá við.Skulu vér þat mest varast, at sæta áverkum við engan mann fyrri, ok þæfast svá við. Nú skulu þeir fara af liði váru Egilssynir ok Tjǫrfi hinn mikli með þeim upp þessum megin við Guðmundarstaði ok svá í skóginn gegnt Hofi; ok skulu þeir hafa kollaupa stóra ok tóma á hestunum; ok farið", segir hann, "þá er þér komið at túngarðinum, heim til húsa leynilega; takit líkamana ok látit í laupana, ok farit svá aftr sǫmu leið til móts við mik".Nú skulu þeir fara af liði váru Egilssynir ok Tjörfi hinn mikli með þeim upp þessum megin við Guðmundarstaði ok svá í skóginn gegnt Hofi; ok skulu þeir hafa kollaupa stóra ok tóma á hestunum; ok farið", segir hann, "þá er þér komið at túngarðinum, heim til húsa leynilega; takit líkamana ok látit í laupana, ok farit svá aftr sömu leið til móts við mik".

Nú skilja þeir ok fara hvárirtveggja eftir fyrirsǫgn Geitis, ok er þeir Geitir kómu mjǫk at bœnum, stíga þeir af baki ok fara at ǫllu tómlega.Nú skilja þeir ok fara hvárirtveggja eftir fyrirsögn Geitis, ok er þeir Geitir kómu mjök at bænum, stíga þeir af baki ok fara at öllu tómlega. Helgi var fjǫlmennr mjǫk fyrir, ok réðsk þegar á móti þeim Geiti; verða þar kvaðningar með engri blíðu.Helgi var fjölmennr mjök fyrir, ok réðst þegar á móti þeim Geiti; verða þar kvaðningar með engri blíðu. Spurði brodd-Helgi, hvert þeir Geitir ætluðu at fara; enn hann kvaðsk litlu mundu nú við auka, ok lézk þat ætla, at ǫllum mundi þykkja auðsýnt erendi.Spurði brodd-Helgi, hvárt þeir Geitir ætluðu at fara; enn hann kvaðst litlu mundu nú við auka, ok lézt þat ætla, at öllum mundi þykkja auðsýnt erendi. "Munu vér ok eigi ófrið bjóða at sinni", kvað hann, "þó at til þess sé œrin sǫk, ok viljum vér enn framar leita hins sama sem fyrr, áðr enn vér ráðum frá með ǫllu"."Munu vér ok eigi ófrið bjóða at sinni", kvað hann, "þó at til þess sé ærin sök, ok viljum vér enn framar leita hins sama sem fyrr, áðr enn vér ráðum frá með öllu".

Þeir þæfask nú þannig við um daginn ok reiðir þrǫngina ýmsa vega eftir vellinum.Þeir þæfast nú þannig við um daginn ok reiðir þröngina ýmsa vega eftir vellinum.

Þá tekr einn maðr til orða ór flokki Helga: "Menn fara þar eigi allfáir með klifjahross".

Annarr svarar: "Eigi eru þat síðr kolamenn ok fara ór skógi, ok eru laupar á hrossunum; sá ek þá í dag, er þeir fóru í skóginn".Annarr svarar: "Eigi eru þat síðr kolamenn og fara ór skógi, ok eru laupar á hrossunum; sá ek þá í dag, er þeir fóru í skóginn". Nú fellr svá niðr þeira hjal.

Þá mælti Geitir: "Nú mun enn fara sem oftar, at vér munum ór bera hinn lægra hlut, því at vér náum eigi at flytja í brott lík frænda várra".

"Hví lætr þú þannig?" segir brodd-Helgi.

"Þat er enn líklegra, at hinn lægri verði at lúta; þó er þat vænst til, at hvárigir taki nú óvirðing af ǫðrum á þessum fundi, ok viljum vér nú slíta þessarri þæfð um sinn, ef yðr sýnisk; enn eigi viljum vér kómu yðra nær húsi enn nú eru þér komnir"."Þat er enn líklegra, at hinn lægri verði at lúta; þó er þat vænst til, at hvárigir taki nú óvirðing af öðrum á þessum fundi, ok viljum vér nú slíta þessarri þæfð um sinn, ef yðr sýnist; enn eigi viljum vér kómu yðra nær húsi enn nú eru þér komnir".

Eftir þetta slíta þeir þrǫnginni, ok fóru þeir Geitir til hesta sinna, enn þeir brodd-Helgi váru eftir á vellinum.Eftir þetta slíta þeir þrönginni, ok fóru þeir Geitir til hesta sinna, enn þeir brodd-Helgi váru eftir á vellinum. Þeir Geitir kómu móts við þá Egils sonu: stigu þegar af baki ok staldra við. Enn þeir brodd-Helgi stóðu upp á hlaðinu at Hofi, ok sá, at þeir Geitir dvǫldusk.Enn þeir brodd-Helgi stóðu upp á hlaðinu at Hofi, ok sá, at þeir Geitir dvöldust.

Þá tók brodd-Helgi til orða: "Eftir á koma ósvinnum manni ráð í hug; vér hǫfum verit í allan dag í þrǫng þessarri, ok sé ek nú á eftir, at kappar Geitis váru hér engir, ok munu þeir hafa borit brott líkin í kollaupunum, ok er þat ávalt, at Geitir er vár vitrastr, þótt hann verði jafnan ofríki borinn".Þá tók brodd-Helgi til orða: "Eftir á koma ósvinnum manni ráð í hug; vér höfum verit í allan dag í þröng þessarri, ok sé ek nú á eftir, at kappar Geitis váru hér engir, ok munu þeir hafa borit brott líkin í kollaupunum, ok er þat ávalt, at Geitir er vár vitrastr, þótt hann verði jafnan ofríki borinn".

Ekki varð eftirmál um víg Þormóðar, ok í engu máli fekk Geitir jǫfnuð af Helga.Ekki varð eftirmál um víg Þormóðar, ok í engu máli fekk Geitir jöfnuð af Helga.

Þorkell fór utan sonr Geitis, ok var jafnan landa á millum, þá er hann hafði aldr til þess, ok varð hann lítt viðriðinn mál þeira Geitis fǫður síns ok brodd-Helga.Þorkell fór utan sonr Geitis, ok var jafnan landa á millum, þá er hann hafði aldr til þess, ok varð hann lítt viðriðinn mál þeira Geitis föður síns ok brodd-Helga.

Vanmáttr Hǫllu Lýtingsdóttur gerðisk mikill ok hættulegr.Vanmáttr Höllu Lýtingsdóttur gerðist mikill ok hættulegr.

Þat er sagt, at Geitir fór heiman í Fljótsdalsherað til Eyvindarár á kynnisleið, ok var í braut meira enn viku.

Ok er hann var heiman farinn, sendi Halla mann eftir brodd-Helga ok bað, at hann skyldi hitta hana. Hann fór þegar í Krossavík. Halla kvaddi hann, enn hann tók vel kveðju hennar. Hon bað, at hann skyldi sjá meinit, er hon hafði, ok hann gerði svá, ok kvaðsk honum þungt hugr um segja.Hon bað, at hann skyldi sjá meinit, er hon hafði, ok hann gerði svá, ok kvaðst honum þungt hugr um segja. Hann hleypir út vatni miklu ór sullinum, ok varð hon mjǫk máttlítil eftir þetta.Hann hleypir út vatni miklu ór sullinum, ok varð hon mjök máttlítil eftir þetta. Hon bað hann þar vera um nóttina, enn hann vildi þat eigi.

Var hon angrsǫm ok mælti við hann: "Eigi þarf nú at biðja þik lengr hérvistar; þú munt nú lauss þykkjask ok lokit hafa verkum; enn þess get ek, at fæstir munu leika svá við konur sínar sem þú við mik".Var hon angrsöm ok mælti við hann: "Eigi þarf nú at biðja þik lengr hérvistar; þú munt nú lauss þykkjast ok lokit hafa verkum; enn þess get ek, at fæstir munu leika svá við konur sínar sem þú við mik".

Brodd-Helgi fór heim aftr til Hofs ok undi illa við sinn hlut. Lifði Halla litla stund síðan, ok var hon ǫndruð, er Geitir kom heim.Lifði Halla litla stund síðan, ok var hon öndruð, er Geitir kom heim. Var honum sagt alt svá sem farit hafði; ok er nú kyrt um hríð.

Eftir þetta óx mikil óþykkja með þeim brodd-Helga ok Geiti.Eftir þetta óx mikil óþykkja með þeim brodd-Helga og Geiti.

Eitthvert sumar var þat, at brodd-Helga varð aflafátt á alþingi, ok bað hann Guðmund ríka liðs; enn hann kvaðsk eigi nenna at veita honum lið á hverjum fundi ok óvinsæla sik svá við aðra hǫfðingja, enn taka af honum engi gœði í mót.Eitthvert sumar var þat, at brodd-Helga varð aflafátt á alþingi, ok bað hann Guðmund ríka liðs; enn hann kvaðst eigi nenna at veita honum lið á hverjum fundi ok óvinsæla sik svá við aðra höfðingja, enn taka af honum engi gæði í mót. Skildu þeir svá fyrir um þetta mál, at Guðmundr hét honum liði, enn Helgi skyldi gefa Guðmundi hálft hundrað silfrs; ok er dómum var lokit, hǫfðu brodd-Helga málin vel gengit.Skildu þeir svá fyrir um þetta mál, at Guðmundr hét honum liði, enn Helgi skyldi gefa Guðmundi hálft hundrað silfrs; ok er dómum var lokit, höfðu brodd-Helga málin vel gengit. Þá mættusk þeir Guðmundr við búðir ok heimti Guðmundr féit af Helga; enn brodd-Helgi kvaðsk ekki eiga at gjalda honum, ok kvaðsk eigi sjá, at hann þyrfti fé at gefa milli vinfengis þeira.Þá mættust þeir Guðmundr við búðir ok heimti Guðmundr féit af Helga; enn brodd-Helgi kvaðst ekki eiga at gjalda honum, ok kvaðst eigi sjá, at hann þyrfti fé at gefa milli vinfengis þeira.

Guðmundr segir: "Illa er þér farit", segir hann, "þarft annarra ávalt, enn geldr eigi þat, er þú ert heitbundinn; enn vinfengi þitt þyki mér lítilsvert; mun ek eigi oftar heimta þetta fé, enda vera þér aldri at liði síðan".

Skildu þeir við svá búit, ok er nú lokit vinfengi þeira.

Geitir spyrr þetta; ferr til fundar við Guðmund ríka ok býðr honum at taka fé til vinfengis. Guðmundr læzk eigi vilja fé hans ok kvað sér lítit um vera, at veita þeim mǫnnum lið, er ávalt vildu hinn lægra hlut ór hverju máli bera.Guðmundr læzt eigi vilja fé hans ok kvað sér lítit um vera, at veita þeim mönnum lið, er ávalt vildu hinn lægra hlut ór hverju máli bera.

Fara menn nú heim af þinginu ok er alt kyrt um hríð.