Bókastaðir

Það er sagt að Halla Lýtingsdóttir tók til orða og mælti við Brodd-Helga: " Samfarar okkrar hafa lengi góðar verið en eg kenni mjög vanheilsu og mun þér verða skömm forvista fyrir búi þínu. " Þat er sagt at Halla Lýtingsdóttir tók til orða ok mǽlti við Brodd-Helga: " Samfarar okkrar hafa lengi góðar verit en ek kenni mjǫk vanheilsu ok mun þér verða skǫmm forvista fyrir búi þínu. "

Helgi svarar: " Eg þykist vel kvongaður og ætla eg að una þessu meðan okkart líf vinnst. " Helgi svarar: " Ek þykist vel kvongaðr ok ǽtla ek at una þessu meðan okkart líf vinnsk. "

En það var þá siðvenja að biðjast úr búi í þær mundir. En þat var þá siðvenja at biðjast ór búi í þǽr mundir.

Kona hét Þorgerður og var kölluð silfra. Kona hét Þorgerðr ok var kǫlluð silfra. Hún var dóttir Þorvalds hins háva, ung að aldri og var hún þó ekkja og bjó í Fljótsdal þar sem nú heitir að Þorgerðarstöðum og var að umsýslu með henni bróðir hennar er Kolfinnur hét. Hon var dóttir Þorvalds ins háva, ung at aldri ok var hon þó ekkja ok bjó í Fljótsdal þar sem nú heitir at Þorgerðarstöðum ok var at umsýslu með henni bróðir hennar er Kolfinnr hét. Þorgerður bauð Brodd-Helga til sín við þriðja mann og fór hann þangað og tók hún við honum ágætavel og setti hann í öndvegi og settist niður hjá honum og varð þeim allhjaldrjúgt. Þorgerðr bauð Brodd-Helga til sín við þriðja mann ok fór hann þangat ok tók hon við honum ágætavel ok setti hann í ǫndvegi ok settisk niðr hjá honum ok varð þeim allhjaldrjúgt. Og áður Helgi fór heim er það að segja að hann fastnaði sér Þorgerði silfru. Ok áðr Helgi fór heim er þat at segja at hann fastnaði sér Þorgerði silfru. Er þá ekki frá Helga sagt fyrr en hann kom heim til Hofs og var hann spurður að tíðindum. Er þá ekki frá Helga sagt fyrr en hann kom heim til Hofs ok var hann spurðr at tíðindum. Hann segir að kona væri föstnuð manni. Hann segir at kona vǽri fǫstnuð manni.

Halla spurði: " Er það Þorgerður silfra? " segir hún. Halla spurði: " Er þat Þorgerðr silfra? " segir hon.

" Já, " segir hann. " Já, " segir hann.

Hún spurði hverjum hún væri föstnuð. Hon spurði hverjum hon vǽri fǫstnuð. Hann segir henni það. Hann segir henni þat.

" Það þykir þér eigi of brátt, " segir hún. " Þat þykkir þér eigi of brátt, " segir hon.

Helgi kvaðst mundu fara og hitta Geiti. Helgi kvazk mundu fara ok hitta Geiti. Hann bað að hún skyldi þar vera á meðan og það lét hún leiðast að hún fór eigi fyrr en Þorgerður kom. Hann bað at hon skyldi þar vera á meðan ok þat lét hon leiðast at hon fór eigi fyrr en Þorgerðr kom. Þegar spurðust þessi tíðindi um héraðið og lagðist illur rómur á því að Halla var vinsæl af öllum mönnum. Þegar spurðusk þessi tíðendi um héraðit ok lagðisk illr rómr á því at Halla var vinsǽl af ǫllum mǫnnum.

Þeir sendu menn eftir Höllu. Þeir sendu menn eftir Hǫllu. Fór hún þá í brott er Helgi kom heim og hafði með sér gripi sína. Fór hon þá í brott er Helgi kom heim ok hafði með sér gripi sína. Helgi stóð úti í durum og lét sem hann vissi eigi að Halla færi í brottu. Helgi stóð úti í durum ok lét sem hann vissi eigi at Halla fǿri í brottu. Halla var varla á bak komin... Halla var varla á bak komin...

Þá mælti sendimaður að þau skyldu ríða fyrr, en hann sneri til málaleitunar við Helga og mælti hvenær hann skyldi greiða af höndum fé það " er Halla á í þinn garð. " Þá mǽlti sendimaðr at þau skuldu ríða fyrr, en hann sneri til málaleitunar við Helga ok mǽlti hvénǽr hann skyldi greiða af hǫndum fé þat " er Halla á í þinn garð. "

Helgi svarar: " Gott þykir mér, " segir hann, " ef Halla unir eigi í Krossavík þá er hún er heim komin. Helgi svarar: " Gott þykkir mér, " segir hann, " ef Halla unir eigi í Krossavík þá er hon er heim komin. Mun hún enn hingað koma til Hofs. " Mun hon enn hingat koma til Hofs. "

Geitir reið nú heim við svo búið og þótti hvorutveggjum eigi betur en áður. Geitir reið nú heim við svá búit ok þótti hvárumtveggjum eigi betr en áðr. En er Geitir kom eftir spurði Halla hvað þeir Helgi hefðu við talast en hann sagði slíkt sem til var. En er Geitir kom eftir spurði Halla hvat þeir Helgi hefði við talast en hann sagði slíkt sem til var.

Hún svarar: " Þú hefir verið bráður í þessu máli og má vera að Helga þyki sviptir að áður en firrðir hann öllu saman og er fjárstaður greiður að Helga og mun ekki mitt fé þverra í hans garði ef það stendur með leigum. " Hon svarar: " Þú hefir verit bráðr í þessu máli ok má vera at Helga þyki sviptir at áðr en firrðir hann ǫllu saman ok er fjárstaðr greiðr at Helga ok mun ekki mitt fé þverra í hans garði ef þat stendr með leigum. "

" Sé eg, " kvað Geitir, " hversu þetta mál horfir. " Sé ek, " kvað Geitir, " hversu þetta mál horfir. Þykir mér svo fremst allrar svívirðingar leitað ef þú ríður félaus úr hans garði. " Þykkir mér svá fremst allrar svívirðingar leitat ef þú ríðr félaus ór hans garði. "

Nú líður veturinn og fór Geitir um vorið til Hofs að heimta peninga Höllu í annað sinn en Helgi vildi eigi út gjalda. Nú líðr vetrinn ok fór Geitir um várit til Hofs at heimta peninga Hǫllu í annat sinn en Helgi vildi eigi út gjalda. Þá stefndi Geitir Brodd-Helga um fé Höllu til Sunnudalsþings og fjölmennti hvorutveggi mjög til þingsins og varð Helgi fjölmennari en Geitir hafði mannval betra. Þá stefndi Geitir Brodd-Helga um fé Hǫllu til Sunnudalsþings ok fjǫlmennti hvárrtveggi mjǫk til þingsins ok varð Helgi fjǫlmennari en Geitir hafði mannval betra. En er að dómi skyldi ganga þá varð Geitir ofurliði borinn og kom Helgi málinu fram. En er at dómi skyldi ganga þá varð Geitir ofurliði borinn ok kom Helgi málinu fram. Og bauð Geitir málinu til alþingis og eyddi Brodd-Helgi þá enn málið og mest af liðveislu Guðmundar hins ríka og gerðist nú hin mesta óþykkja með þeim Brodd-Helga og Geiti. Ok bauð Geitir málinu til alþingis ok eyddi Brodd-Helgi þá enn málit ok mest af liðveislu Guðmundar ins ríka ok gerðisk nú in mesta óþykkja með þeim Brodd-Helga ok Geiti.

Maður hét Þórður er bjó í Sunnudal á bæ þeim er í Tungu heitir þeim megin ár sem Hofsbær stendur. Maðr hét Þórðr er bjó í Sunnudal á bǿ þeim er í Tungu heitir þeim megin ár sem Hofsbær stendr. Þingmaður var hann Helga. Þingmaðr var hann Helga. Þeir Þormóður áttu skóg saman og skildi þá á um skógarhöggið og svo um beitingar og þóttist Þórður mjög vanhaldinn fyrir Þormóði. Þeir Þormóðr áttu skóg saman ok skilði þá á um skógarhǫggit ok svá um beitingar ok þóttist Þórðr mjǫk vanhaldinn fyrir Þormóði. Og fór Þórður á fund Brodd-Helga og sagði honum ofgang Þormóðar. Ok fór Þórðr á fund Brodd-Helga ok sagði honum ofgang Þormóðar. Brodd-Helgi kvaðst eigi nenna að deila um fé hans og engan hlut mundu í eiga nema hann handsalaði honum féið allt og færi til Hofs með allt sitt. Brodd-Helgi kvazk eigi nenna at deila um fé hans ok engan hlut myndi í eiga nema hann handsalaði honum féit allt ok fǿri til Hofs með allt sitt. Hann kaus það og seldist Helga arfsali. Hann kaus þat ok selðisk Helga arfsali.

Einnhvern dag kvaddi Brodd-Helgi Þórð að ríða á afrétt og sjá geldfé sitt er þar var. Einnhvern dag kvaddi Brodd-Helgi Þórð at ríða á afrétt ok sjá geldfé sitt er þar var. Fóru þeir síðan og komu í afréttinn. Fóru þeir síðan ok kómu í afréttinn.

Þá mælti Brodd-Helgi: " Nú höfum við séð yfir fénað þann er þið Þormóður hafið áttan. " Þá mǽlti Brodd-Helgi: " Nú hǫfum við sét yfir fénað þann er þit Þormóðr hafið áttan. "

Nú fer Helgi og safnar saman uxum þeim er Þormóður átti og höggur af höfuðin og lætur þar liggja, fer síðan heim og sendir menn til Þormóðar og biður að hann láti forvitnast um yxn sín. Nú ferr Helgi ok safnar saman uxum þeim er Þormóðr átti ok høggr af hǫfuðin ok lǽtr þar liggja, ferr síðan heim ok sendir menn til Þormóðar ok biðr at hann láti forvitnast um yxn sína. Og svo var gert og var slátur þar heim fært. Ok svá var gert ok var slátr þar heim fǿrt.

Eftir það ríður Þormóður í Krossavík og sagði Geiti til og bað hann rétta hluta sinn. Eftir þat ríðr Þormóðr í Krossavík ok sagði Geiti til ok bað hann rétta hlut sinn. Geitir kvaðst eigi nenna að deila við Helga um þenna hlut. Geitir kvazk eigi nenna at deila við Helga um þenna hlut.

Þormóður segir: " Illa er þér varið er þú vilt eigi styðja mál vor. " Þormóðr segir: " Illa er þér varit er þú vill eigi styðja mál vor. "

" Ekki stoða jagmál þín við mig, " segir Geitir. " Ekki stoða jagmál þín við mik, " segir Geitir. " Ber hingað uxaslátrið og mun eg kaupa svo að þér sé skaðlaust. " " Ber hingat uxaslátrit ok mun ek kaupa svá at þér sé skaðlaust. "

Þormóður fór heim þvílíkur og hann kom þar og var sagt Helga að hann muni hafa farið að segja Geiti til vandræða sinna. Þormóðr fór heim þvílíkr ok hann kom þar ok var sagt Helga at hann muni hafa farit at segja Geiti til vandrǽða sinna.

" Og vildi eg gjarna, " segir hann, " að hann þyrfti eigi oftar slíkra erinda að fara. " " Ok vildi ek gjarna, " segir hann, " at hann þyrfti eigi oftar slíkra erenda at fara. "

Litlu síðar boðar Helgi til sín landsetum sínum og ákveður hann þessa til ferðar með sér og húskarla sína og gesti og fór í skóg þann er þeir Þormóður áttu báðir saman og hjuggu upp allan skóginn og drógu hvert tré heim til Hofs. Litlu síðar boðar Helgi til sín landsetum sínum ok ákveður hann þessa til ferðar með sér ok húskarla sína ok gesti ok fór í skóg þann er þeir Þormóðr áttu báðir saman ok hjuggu upp allan skóginn ok drógu hvert tré heim til Hofs.

Og er Þormóður frétti þetta, hver skaði honum er ger þá fer hann í annað sinn á fund Geitis og sagði hver ójöfnuður honum var ger. Ok er Þormóðr frétti þetta, hver skaði honum er ger þá ferr hann í annat sinn á fund Geitis ok sagði hver ójǫfnuðr honum var ger.

Þá svarar Geitir: " Miklu þykir mér meiri vorkunn á að þér þyki sá skaðinn illur heldur en hinn er fyrr var því að sá þótti mér lítils verður. Þá svarar Geitir: " Miklu þykkir mér meiri vorkunn á at þér þyki sá skaðinn illr heldr en inn er fyrr var því at sá þótti mér lítils verðr. Vil eg og ekki veita Helga til þessara mála en þó mun eg leggja ráð til með þér. Vil ek ok ekki veita Helga til þessara mála en þó mun ek leggja ráð til með þér. Finn þú frændur þína, sonu Refs hins rauða, Stein og Hreiðar, og bið þá fara með þér stefnuför til Hofs. Finn þú frǽndr þína, sonu Refs ins rauða, Stein ok Hreiðar, ok bið þá fara með þér stefnufǫr til Hofs. Kom þú og á Guðmundarstaði og bið Tjörva að fara með þér og verið eigi fleiri saman en átta. Kom þú ok á Guðmundarstaði ok bið Tjǫrva at fara með þér ok verið eigi fleiri saman en átta. Og skaltu stefna Þórði um skógarhögg og stilltu svo til að Brodd-Helgi sé eigi heima. Ok skalt stefna Þórði um skógarhǫgg ok stilltu svá til at Brodd-Helgi sé eigi heima. Eigi mun yður ellegar duga. " Eigi mun yðr ellegar duga. "

Þormóður fer við svo búið og hittir þá menn er Geitir hefir til nefnda og hétu þeir allir að fara og ákveða hvenær þeir fara skyldu. Þormóðr ferr við svá búit ok hittir þá menn er Geitir hefir til nefnda ok hétu þeir allir at fara ok ákveða hvenǽr þeir fara skyldi. Ríður Þormóður heim og segir Geiti hvar komið var. Ríðr Þormóðr heim ok segir Geiti hvar komit var. En svo er satt sem mælt er, fer orð er munn líður, og kemur þetta til Helga og fer hann eigi sem ætlað var. En svá er satt sem mǽlt er, ferr orð er munn líðr, ok kemr þetta til Helga ok ferr hann eigi sem ǽtlat var.

Þann morgun er þeirra var von þá mælti Helgi við húskarla sína að þeir skyldu hvergi fara frá húsum um daginn: " Þér skuluð höggva yður sviga stóra úr viði og stafi marga. Þann morgun er þeira var ván þá mǽlti Helgi við húskarla sína at þeir skyldi hvergi fara frá húsum um daginn: " Þér skuluð hǫggva yðr sviga stóra ór viði ok stafi marga. Er manna hingað von í dag og skuluð þér þá neyta stafanna og berja hrossin undir þeim og reka svo úr túni allt saman. " Er manna hingat ván í dag ok skuluð þér þá neyta stafanna ok berja hrossin undir þeim ok reka svá ór túni allt saman. "

Nú fara Þormóður og þeir heiman sem ætlað var og koma til Hofs og sjá ekki manna úti og ríða þegar á hlaðið og nefnir Þormóður sér votta og stefnir Þórði um skógarhögg. Nú fara Þormóðr ok þeir heiman sem ǽtlat var ok koma til Hofs ok sjá ekki manna úti ok ríða þegar á hlaðit ok nefnir Þormóðr sér votta ok stefnir Þórði um skógarhǫgg.

Helgi var inni og heyrir stefnuna og hleypur út síðan og leggur í gegnum Þormóð og mælti síðan: " Rekum í brott þessi vanmenni og látum þá hafa hingað erindi til Hofs í dag. " Helgi var inni ok heyrir stefnuna ok hleypr út síðan ok leggr í gegnum Þormóð ok mǽlti síðan: " Rekum í brott þessi vanmenni ok látum þá hafa hingat erendi til Hofs í dag. "

Nú hlaupa út húskarlarnir og berja hrossin undir þeim og hörfar nú allt saman ofan fyrir hlaðið og urðu þau málalok en ekki betri. Nú hlaupa út húskarlarnir ok berja hrossin undir þeim ok hǫrfar nú allt saman ofan fyrir hlaðit ok urðu þau málalok en ekki betri. Komust menn Geitis undan með illan leik. Kómusk menn Geitis undan með illan leik. Það höfðu menn fyrir satt að Helgi mundi verið hafa banamaður þeirra manna er líflátnir voru. Þat hǫfðu menn fyrir satt at Helgi myndi verit hafa banamaðr þeira manna er líflátnir váru. Helgi lét bera líkin í tóft eina og bera ofan á hrís. Helgi lét bera líkin í tóft eina ok bera ofan á hrís.

Geitis menn undu stórilla sínum hlut og við ekki annað verr en það að þeir náðu eigi að jarða frændur sína og ástmenn. Geitis menn undu stórilla sínum hlut ok við ekki annat verr en þat at þeir náðu eigi at jarða frǽndr sína ok ástmenn. Og komu þeir oft á tal við Geiti um þetta mál. Ok kómu þeir oft á tal við Geiti um þetta mál.

Hann svarar og bað þá bíða: " Það er mælt að liðar verður sá að leita er lítið sax hefir og mun svo oss verða við Brodd-Helga. " Hann svarar ok bað þá bíða: " Þat er mǽlt at liðar verðr sá at leita er lítit sax hefir ok mun svá oss verða við Brodd-Helga. "

En er á leið þá sendir Geitir orð þingmönnum sínum og fara þeir síðan úr Krossavík og stefndu leið til Hofs. En er á leið þá sendir Geitir orð þingmǫnnum sínum ok fara þeir síðan ór Krossavík ok stefndu leið til Hofs.

Geitir mælti: " Vér höfum ekki lið þetta svo leynilega saman dregið að eigi muni Helgi spurt hafa og get eg að þar muni fjölmennt fyrir vera. Geitir mǽlti: " Vér hǫfum ekki lið þetta svá leynilega saman dregit at eigi muni Helgi spurt hafa ok get ek at þar muni fjǫlmennt fyrir vera. Vér skulum ríða í tún og stíga af baki og binda hesta vora og leggja af oss skikkjur og ganga síðan snúðugt. Vér skulum ríða í tún ok stíga af baki ok binda hesta vora ok leggja af oss skikkjur ok ganga síðan snúðugt. En eg get að þá ráði Helgi í mót en eigi get eg að hann beri vopn á menn vora. En ek get at þá ráði Helgi í mót en eigi get ek at hann beri vápn á menn vora. En það skuluð þér varast að sæta áverkum við engan mann fyrri og þæfist svo við. En þat skuluð þér varast at sǽta áverkum við engan mann fyrri ok þæfist svá við. Nú skulu fara af liði voru Egilssynir og Tjörvi hinn mikli með þeim upp þessum megin um Guðmundarstaði og svo í skógana bak Hofi og skuluð þér hafa kollaupa stóra, tóma af dreggjunum, á hrossunum og farið þegar er þér komið að túngarðinum heim til hússins leynilega, takið líkamana og látið í laupana og farið aftur hina sömu leið til móts við mig. " Nú skulu fara af liði váru Egilssynir ok Tjǫrvi inn mikli með þeim upp þessum megin um Guðmundarstaði ok svá í skógana bak Hofi ok skuluð þér hafa kollaupa stóra, tóma af dreggjunum, á hrossunum ok farið þegar er þér komið at túngarðinum heim til hússins leynilega, takið líkamana ok látið í laupana ok farið aftr ina sǫmu leið til móts við mik. "

Nú skiljast þeir og fara hvorutveggju eftir fyrirsögn Geitis. Nú skiljask þeir ok fara hvárirtveggju eftir fyrirsögn Geitis.

Og er þeir Geitir koma mjög að bænum stíga þeir af baki og fara að öllu tómlega. Ok er þeir Geitir koma mjǫk at bǿnum stíga þeir af baki ok fara at ǫllu tómlega. Helgi var fjölmennur mjög og réðst þegar á móti Geiti og verða þar kvaðningar með engri blíðu. Helgi var fjǫlmennr mjǫk ok rézk þegar á móti Geiti ok verða þar kvaðningar með engri blíðu. Spurði Helgi hvert Geitir ætlaði að fara en hann kvaðst litlu mundu við auka, lést það ætla að öllum mundi þykja auðsýnt erindið. Spurði Helgi hvert Geitir ǽtlaði at fara en hann kvazk litlu mundu við auka, lézk þat ætla at ǫllum mundi þykkja auðsýnt erindit.

" Vér munum nú og eigi ófrið bjóða að sinni þótt til þess sé ærin sök og viljum vér reyna enn framar áður en vér ráðum frá með öllu. " " Vér munum nú ok eigi ófrið bjóða at sinni þótt til þess sé ǿrin sǫk ok viljum vér reyna enn framar áðr en vér ráðum frá með ǫllu. "

Þeir þæfast þannig við um daginn og reiðir þröngdina ýmsa vega eftir vellinum. Þeir þæfast þannig við um daginn ok reiðir þröngdina ýmsa vega eftir vellinum.

Þá tekur maður til orða úr flokki Helga: " Menn fara þarna eigi allfáir og með klyfjahross. " Þá tekr maðr til orða ór flokki Helga: " Menn fara þarna eigi allfáir ok með klyfjahross. "

Annar svarar: " Eigi eru það síður kolamenn og fara úr skógi og eru laupar á hrossunum og sá eg þá í dag er þeir í skóginn fóru. " Annarr svarar: " Eigi eru þat síðr kolamenn ok fara ór skógi ok eru laupar á hrossunum ok sá ek þá í dag er þeir í skóginn fóru. "

Nú fellur þetta mál niður. Nú fellr þetta mál niðr.

Þá mælti Geitir: " Nú mun enn fara sem oftar að vér munum bera lægra hlut úr því að vér náum eigi að flytja í brott lík frænda vorra. " Þá mǽlti Geitir: " Nú mun enn fara sem oftar at vér munum bera lǽgra hlut ór því at vér náum eigi at flytja í brott lík frǽnda vorra. "

" Hví lætur þú þannig? " kvað Helgi. " Hví lǽtr þú þannig? " kvað Helgi. " Það er enn líklegra að hinn lægri verði að lúta. " Þat er enn líklegra at inn lægri verði at lúta. En þó er það vænst að hvorigir taki nú óvirðing af öðrum á þessum fundi og viljum vér nú slíta þessi þæfð ef yður sýnist en eigi viljum vér komu yðra nær húsi en nú eruð þér komnir. " En þó er þat vǽnst at hvorigir taki nú óvirðing af ǫðrum á þessum fundi ok viljum vér nú slíta þessi þæfð ef yðr sýnisk en eigi viljum vér kómu yðra nǽr húsi en nú eruð þér komnir. "

Eftir það slíta þeir þröngdinni og fóru þeir Geitir til hesta sinna en þeir Helgi voru eftir á vellinum. Eftir þat slíta þeir þröngdinni ok fóru þeir Geitir til hesta sinna en þeir Helgi váru eftir á vellinum. Þeir Geitir komu til móts við þá Egilssonu og stíga þegar af baki og gefa upp reiðina en þeir Helgi stóðu heima á hlaðinu á Hofi og sáu að þeir dvöldust. Þeir Geitir kómu til móts við þá Egilssonu ok stíga þegar af baki ok gefa upp reiðina en þeir Helgi stóðu heima á hlaðinu á Hofi ok sá at þeir dvǫlðusk.

Þá tók Helgi til orða: " Eftir koma ósvinnum ráð í hug, " segir hann. Þá tók Helgi til orða: " Eftir koma ósvinnum ráð í hug, " segir hann. " Vér höfum verið allan dag í þröng þessari. " Vér hǫfum verit allan dag í þrǫng þessari. Eg sé nú eftir að kappar Geitis voru hjá engir og munu þeir hafa borið í brott líkin í kollaupunum og er ávallt að Geitir er vitrastur vor þótt hann verði jafnan ofríki borinn. " Ek sé nú eftir at kappar Geitis váru hjá engir ok munu þeir hafa borit í brott líkin í kollaupunum ok er ávallt at Geitir er vitrastr vár þótt hann verði jafnan ofríki borinn. "

Ekki varð eftirmál um víg Þormóðar og að engu máli fékk Geitir jöfnuð af Helga. Ekki varð eftirmál um víg Þormóðar ok at engu máli fekk Geitir jǫfnuð af Helga.

Þorkell sonur Geitis fór utan og jafnan landa í millum þegar er hann hafði aldur til þess og varð hann lítt við riðinn mál þeirra Brodd-Helga og Geitis föður síns. Þorkell son Geitis fór útan ok jafnan landa í millum þegar er hann hafði aldr til þess ok varð hann lítt við riðinn mál þeira Brodd-Helga ok Geitis fǫður síns.

Vanmáttur Höllu Lýtingsdóttur í Krossavík gerðist mikill og hættilegur. Vanmáttur Hǫllu Lýtingsdóttur í Krossavík gerðisk mikill ok hættilegur.

Það er sagt að Geitir fór heiman í Fljótsdalshérað til Eyvindarár á kynnisleið og var í brottu meir en viku. Þat er sagt at Geitir fór heiman í Fljótsdalshérað til Eyvindarár á kynnisleið ok var í brottu meir en viku.

Og er hann var heiman farinn þá sendi Halla mann eftir Helga og bað hann að hann skyldi hitta hana. Ok er hann var heiman farinn þá sendi Halla mann eftir Helga ok bað hann at hann skyldi hitta hana. Hann fór þegar í Krossavík. Hann fór þegar í Krossavík. Halla kvaddi hann. Halla kvaddi hann. Hann tók vel kveðju hennar. Hann tók vel kveðju hennar. Hún bað hann að hann skyldi sjá meinið. Hon bað hann at hann skyldi sjá meinit. Hann gerði svo og kvaðst honum þungt hugur um segja. Hann gerði svá ok kvazk honum þungt hugr um segja. Hann hleypir út vatni miklu úr sullinum og varð hún máttlítil eftir þetta. Hann hleypir út vatni miklu ór sullinum ok varð hon máttlítil eftir þetta. Hún bað hann þar vera um nóttina en hann vildi það eigi. Hon bað hann þar vera um nóttina en hann vildi þat eigi.

Það var bæði að hún var máttlítil enda var hún angursöm við hann og mælti: " Eigi þarf nú að biðja þig hérvistar. Þat var bǽði at hon var máttlítil enda var hon angursöm við hann ok mǽlti: " Eigi þarf nú at biðja þik hérvistar. Þú munt nú mjög lokið hafa verkum og get eg að fæstir munu lúka við sínar konur svo sem þú munt við mig. " Þú munt nú mjǫk lokit hafa verkum ok get ek at fæstir munu lúka við sínar konur svá sem þú munt við mik. "

Brodd-Helgi fór heim og undi illa við sinn hlut. Brodd-Helgi fór heim ok undi illa við sinn hlut. Halla lifði litla stund síðan og var hún önduð er Geitir kom heim og var honum sagt allt svo sem farið hafði. Halla lifði lítla stund síðan ok var hon ǫnduð er Geitir kom heim ok var honum sagt allt svá sem farit hafði. Og er nú kyrrt um hríð. Ok er nú kyrrt um hríð.

Eftir þetta óx mikil óþykkja með þeim Brodd-Helga og Geiti. Eftir þetta óx mikil óþykkja með þeim Brodd-Helga ok Geiti.

Eitthvert sumar varð Helga aflafátt á þingi og bað hann Guðmund liðs. Eitthvert sumar varð Helga aflafátt á þingi ok bað hann Guðmund liðs. En hann kvaðst eigi nenna að veita honum lið á hverju þingi og óvinsæla sig við aðra höfðingja en taka af honum engi gæði í móti. En hann kvazk eigi nenna at veita honum lið á hverju þingi ok óvinsæla sik við aðra hǫfðingja en taka af honum engi gǿði í móti. Þeir skildu svo með þetta mál að Guðmundur hét honum liði en Helgi skyldi gefa honum hálft hundrað silfurs. Þeir skilðu svá með þetta mál at Guðmundr hét honum liði en Helgi skyldi gefa honum hálft hundrað silfrs.

Er dómum var lokið, og höfðu Helga málin vel gengið, þá mættust þeir Guðmundur við búðir og heimti Guðmundur féið að Helga. Er dómum var lokit, ok hǫfðu Helga málin vel gengit, þá mǽttust þeir Guðmundr við búðir ok heimti Guðmundr féit at Helga. En Helgi kvaðst ekki eiga að gjalda honum og kvaðst eigi sjá að hann þyrfti fé að gefa í milli vinfengis þeirra. En Helgi kvazk ekki eiga at gjalda honum ok kvazk eigi sjá at hann þyrfti fé at gefa í milli vinfengis þeira.

Guðmundur svarar: " Það er þér illa farið, " segir hann, " þarft annarra ávallt en geldur eigi það er þú ert heitbundinn. Guðmundr svarar: " Þat er þér illa farit, " segir hann, " þarft annarra ávallt en geldr eigi þat er þú ert heitbundinn. En vinfengi þitt þykir mér lítils vert. En vinfengi þitt þykkir mér lítils vert. Mun eg og eigi oftar heimta þetta fé enda vera þér aldrei að liði síðan. " Mun ek ok eigi oftar heimta þetta fé enda vera þér aldrei at liði síðan. "

Og skildu við svo búið og er nú lokið vinfengi þeirra. Ok skilðu við svá búit ok er nú lokit vinfengi þeira.

Geitir spyr þetta og fer til fundar við Guðmund og býður honum að taka fé til vinfengis. Geitir spyrr þetta ok ferr til fundar við Guðmund ok býðr honum at taka fé til vinfengis. Guðmundur lést eigi vilja hafa fé hans og kvað sér lítið um að veita þeim mönnum lið er ávallt vildu hinn lægra hlut úr hverju máli bera fyrir Helga. Guðmundr lézk eigi vilja hafa fé hans ok kvað sér lítit um at veita þeim mǫnnum lið er ávallt vildu inn lǽgra hlut ór hverju máli bera fyrir Helga.

Fara menn nú heim af þingi og var nú kyrrt um hríð. Fara menn nú heim af þingi ok var nú kyrrt um hríð.