Bókastaðir

Þar hefjum vér þenna þátt er sá maður bjó að Hofi í Vopnafirði er Helgi hét. Þar hefjum vér þenna þátt er sá maðr bjó at Hofi í Vopnafirði er Helgi hét. Hann var sonur Þorgils Þorsteinssonar, Ölvissonar, Ásvaldssonar, Öxna-Þórissonar. Hann var son Þorgils Þorsteinssonar, Ölvissonar, Ásvaldssonar, Öxna-Þórissonar. Ölvir var lendur maður í Noregi um daga Hákonar jarls Grjótgarðssonar. Ǫlvir var lendr maðr í Noregi um daga Hákonar jarls Grjótgarðssonar.

Þorsteinn hvíti kom fyrst út til Íslands þeirra langfeðga og bjó að Tóftavelli fyrir utan Síreksstaði. Þorsteinn hvíti kom fyrst út til Íslands þeira langfeðga ok bjó at Tóftavelli fyrir útan Síreksstaði. En Steinbjörn bjó að Hofi, sonur Refs hins rauða. En Steinbjörn bjó at Hofi, son Refs ins rauða. Og er honum eyddist fé fyrir þegnskapar sakar þá keypti Þorsteinn Hofsland og bjó þar sex tigu vetra. Ok er honum eydðisk fé fyrir þegnskapar sakar þá keypti Þorsteinn Hofsland ok bjó þar sex tigu vetra. Hann átti Ingibjörgu Hróðgeirsdóttur hins hvíta. Hann átti Ingibjǫrgu Hróðgeirsdóttur ins hvíta.

Þorgils var faðir Brodd-Helga. Þorgils var faðir Brodd-Helga. Hann tók við búi Þorsteins. Hann tók við búi Þorsteins. Þorkell og Héðinn vógu Þorgils föður Brodd-Helga en Þorsteinn hvíti tók þá enn við búi og fæddi upp Helga sonarson sinn. Þorkell ok Héðinn vágu Þorgils fǫður Brodd-Helga en Þorsteinn hvíti tók þá enn við búi ok fǿddi upp Helga sonarson sinn.

Helgi var mikill maður og sterkur og bráðger, vænn og stórmannlegur, ekki málugur í barnæsku, ódæll og óvægur þegar á unga aldri. Helgi var mikill maðr ok sterkr ok bráðger, vǽnn ok stórmannlegr, ekki málugr í barnǿsku, ódǽll ok óvægur þegar á ungum aldri. Hann var hugkvæmur og margbreytinn. Hann var hugkvǽmr ok margbreytinn.

Frá því er sagt einnhvern dag að Hofi er naut voru á stöðli að graðungur var á stöðlinum er þeir frændur áttu en annar graðungur kom á stöðulinn og stönguðust graðungarnir. Frá því er sagt einnhvern dag at Hofi er naut váru á stǫðli at graðungr var á stǫðlinum er þeir frǽndr áttu en annarr graðungr kom á stǫðulinn ok stönguðust graðungarnir. En sveinninn Helgi var úti og sér að þeirra graðungur dugir verr og fer frá. En sveinninn Helgi var úti ok sér at þeira graðungr dugir verr ok ferr frá. Hann tekur mannbrodd einn og bindur í enni graðunginum og gengur þaðan frá þeirra graðungi betur. Hann tekr mannbrodd einn ok bindr í enni graðunginum ok gengr þaðan frá þeira graðungi betr. Af þessum atburði var hann kallaður Brodd-Helgi. Af þessum atburð var hann kallaðr Brodd-Helgi. Var hann afbrigði þeirra manna allra er þar fæddust upp í héraðinu að atgervi. Var hann afbrigði þeira manna allra er þar fǿddusk upp í héraðinu at atgervi.

Maður hét Svartur er kom út hingað og gerði bú í Vopnafirði. Maðr hét Svartr er kom út hingat ok gerði bú í Vopnafirði. Hið næsta honum bjó sá maður er Skíði hét. It nǽsta honum bjó sá maðr er Skíði hét. Hann var félítill. Hann var félítill. Svartur var mikill maður og rammur að afli og vel vígur og óeirðarmaður hinn mesti. Svartr var mikill maðr ok rammr at afli ok vel vígr ok óeirðarmaðr inn mesti. Þá Svart og Skíða skildi á um beitingar og lauk því svo að Svartur vó Skíða. Þá Svart ok Skíða skilði á um beitingar ok lauk því svá at Svartr vá Skíða. En Brodd-Helgi mælti eftir vígið og gerði Svart sekan. En Brodd-Helgi mǽlti eftir vígit ok gerði Svart sekjan. Þá var Brodd-Helgi tólf vetra gamall. Þá var Brodd-Helgi tólf vetra gamall.

Eftir það lagðist Svartur út á heiði þá er vér köllum Smjörvatnsheiði skammt frá Sunnudal og leggst á fé Hofsverja og gerði miklu meira að en honum var nauðsyn til. Eftir þat lagðisk Svartr út á heiði þá er vér kǫllum Smjörvatnsheiði skammt frá Sunnudal ok leggsk á fé Hofsverja ok gerði miklu meira at en honum var nauðsyn til.

Sauðamaður að Hofi kom inn einn aftan og gekk inn í lokrekkjugólf Þorsteins karls þar sem hann lá sjónlaus. Sauðamaðr at Hofi kom inn einn aftan ok gekk inn í lokrekkjugólf Þorsteins karls þar sem hann lá sjónlaus.

Og mælti Þorsteinn: " Hversu hefir að farið í dag félagi? " segir hann. Ok mǽlti Þorsteinn: " Hversu hefir at farit í dag félagi? " segir hann.

" Sem verst, " segir hinn, " horfinn er geldingurinn þinn hinn besti " segir sauðamaður, " og þrír aðrir. " " Sem verst, " segir inn, " horfinn er geldingrinn þinn inn bezti " segir sauðamaðr, " ok þrír aðrir. "

" Komnir munu til sauða annarra manna, " segir hann, " og munu aftur koma. " " Komnir munu til sauða annarra manna, " segir hann, " ok munu aftr koma. "

" Nei, nei, " segir sauðamaður, " þeir munu aldrei aftur koma. " " Nei, nei, " segir sauðamaðr, " þeir munu aldrei aftr koma. "

" Mæl við mig slíkt er þér líkar, " segir Þorsteinn, " en tala ekki slíkt við Brodd-Helga, " segir hann. " Mǽl við mik slíkt er þér líkar, " segir Þorsteinn, " en tala ekki slíkt við Brodd-Helga, " segir hann.

Brodd-Helgi spurði sauðamanninn hversu flakkað hefði, um daginn eftir. Brodd-Helgi spurði sauðamanninn hversu flakkat hefði, um daginn eftir. En hann hafði öll hin sömu svör við hann sem við Þorstein. En hann hafði ǫll in sǫmu svǫr við hann sem við Þorstein. Brodd-Helgi lét sem hann heyrði eigi og fór í rekkju um kveldið. Brodd-Helgi lét sem hann heyrði eigi ok fór í rekkju um kveldit.

Og er aðrir menn voru sofnaðir reis hann upp og tók skjöld sinn og gekk hann síðan út. Ok er aðrir menn váru sofnaðir reis hann upp ok tók skjǫld sinn ok gekk hann síðan út. Þess er getið að hann tók upp einn hellustein mikinn og þunnan og lét annan enda í brækur sínar en annan fyrir brjóst. Þess er getit at hann tók upp einn hellustein mikinn ok þunnan ok lét annan enda í brǿkr sínar en annan fyrir brjóst. Hann hafði í hendi bolöxi mikla á hávu skafti. Hann hafði í hendi boløxi mikla á hávu skafti. Hann fer uns hann kemur í sauðahús og rekur þaðan spor því að snjór var á jörðu. Hann ferr uns hann kemr í sauðahús ok rekr þaðan spor því at snjór var á jǫrðu. Hann kemur á Smjörvatnsheiði upp frá Sunnudal. Hann kemr á Smjörvatnsheiði upp frá Sunnudal. Svartur gekk út og sá mann knálegan kominn og spurði hver þar væri. Svartr gekk út ok sá mann knálegan kominn ok spurði hver þar vǽri. Brodd-Helgi sagði til sín. Brodd-Helgi sagði til sín.

" Þú munt ætla að fara á fund minn og eigi erindislaust, " segir hann. " Þú munt ætla at fara á fund minn ok eigi erindislaust, " segir hann.

Svartur hljóp að honum og leggur til hans með höggspjóti miklu en Brodd-Helgi brá við skildinum og kom á utanverðan skjöldinn og kemur í helluna og sneiddi af hellunni svo hart að hann féll eftir laginu. Svartr hljóp at honum ok leggr til hans með hǫggspjóti miklu en Brodd-Helgi brá við skildinum ok kom á utanverðan skjǫldinn ok kemr í helluna ok sneiddi af hellunni svá hart at hann fell eftir laginu. En Brodd-Helgi höggur á fótinn svo að af tók. En Brodd-Helgi høggr á fótinn svá at af tók.

Þá mælti Svartur: " Nú gerði gæfumun okkar, " segir hann, " og muntu verða banamaður minn en sá ættangur mun verða í kyni yðru héðan af að alla ævi mun uppi vera meðan landið er byggt. " Þá mǽlti Svartr: " Nú gerði gǽfumun okkar, " segir hann, " ok munt verða banamaðr minn en sá ættangur mun verða í kyni yðru héðan af at alla ǽvi mun uppi vera meðan landit er byggt. "

Eftir þetta hjó Helgi hann banahögg. Eftir þetta hjó Helgi hann banahǫgg.

Nú vaknar Þorsteinn karl heima á Hofi og gengur af rekkju sinni og tekur í rúm Brodd-Helga. Nú vaknar Þorsteinn karl heima á Hofi ok gengr af rekkju sinni ok tekr í rúm Brodd-Helga. Var það kalt orðið. Var þat kalt orðit. Hann vekur upp húskarla sína og biður þá fara að leita Brodd-Helga. Hann vekr upp húskarla sína ok biðr þá fara at leita Brodd-Helga. Og er þeir komu út röktu þeir spor hans alla leið og fundu hann þar sem Svartur lá dauður. Ok er þeir kómu út röktu þeir spor hans alla leið ok fundu hann þar sem Svartr lá dauðr. Síðan huldu þeir hræ Svarts og höfðu með sér allt það sem fémætt var. Síðan hulðu þeir hrǽ Svarts ok hǫfðu með sér allt þat sem fémǽtt var.

Varð Brodd-Helgi víðfrægur og lofaður mjög af alþýðu fyrir þetta þrekvirki er hann hafði unnið, jafn ungur sem hann var enn að aldri. Varð Brodd-Helgi víðfrǽgr ok lofaðr mjǫk af alþýðu fyrir þetta þrekvirki er hann hafði unnit, jafn ungr sem hann var enn at aldri.

Í þann tíma er Þorsteinn bjó að Hofi og Brodd-Helgi óx upp með honum þá bjó sá maður í Krossavík hinni ytri er Lýtingur hét og var Ásbjarnarson, Ólafssonar, Lauga-Hallssonar. Í þann tíma er Þorsteinn bjó at Hofi ok Brodd-Helgi óx upp með honum þá bjó sá maðr í Krossavík inni ytri er Lýtingr hét ok var Ásbjarnarson, Ólafssonar, Lauga-Hallssonar. Hann var vitur maður og vel auðugur að fé. Hann var vitr maðr ok vel auðigr at fé. Hann átti konu er Þórdís hét, dóttur Heklu-Bjarnar Arnfinnssonar. Hann átti konu er Þórdís hét, dóttur Heklu-Bjarnar Arnfinnssonar. Þau áttu tvo sonu þá er við þessa sögu koma. Þau áttu tvá sonu þá er við þessa sǫgu koma. Hét annar Grímur eða Geitir en annar Blængur. Hét annarr Grímr eða Geitir en annarr Blængur. Halla hét dóttir Lýtings en önnur Rannveig og var hún gift í Klifshaga í Öxarfjörð þeim manni er Ólafur hét. Halla hét dóttir Lýtings en ǫnnur Rannveig ok var hon gift í Klifshaga í Öxarfjörð þeim manni er Óláfr hét. Þeir voru mjög jafngamlir, bræður og Brodd-Helgi, og var með þeim vinfengi mikið. Þeir váru mjǫk jafngamlir, brǿðr ok Brodd-Helgi, ok var með þeim vinfengi mikit.

Brodd-Helgi fékk Höllu Lýtingsdóttur systur þeirra bræðra. Brodd-Helgi fekk Hǫllu Lýtingsdóttur systur þeira brǿðra. Þeirra dóttir var Þórdís todda er átti Helgi Ásbjarnarson. Þeira dóttir var Þórdís todda er átti Helgi Ásbjarnarson. Bjarni hét sonur þeirra hinn yngri en Lýtingur hinn eldri. Bjarni hét son þeira inn yngri en Lýtingr inn eldri. Bjarni var að fóstri í Krossavík með Geiti. Bjarni var at fóstri í Krossavík með Geiti.

Blængur var rammur að afli og hallur nokkuð í göngu. Blængur var rammr at afli ok hallr nǫkkut í gǫngu.

Geitir átti Hallkötlu Þiðrandadóttur föðursystur Droplaugarsona. Geitir átti Hallkötlu Þiðrandadóttur fǫðursystur Droplaugarsona.

Svo var vingott með þeim Brodd-Helga og Geiti að þeir áttu hvern leik saman og öll ráð og hittust nær hvern dag og fannst mönnum orð um hversu mikil vinátta með þeim var. Svá var vingott með þeim Brodd-Helga ok Geiti at þeir áttu hvern leik saman ok ǫll ráð ok hittusk nǽr hvern dag ok fannsk mǫnnum orð um hversu mikil vinátta með þeim var.

Í þann tíma bjó sá maður í Sunnudal er Þormóður hét og var kallaður stikublindur. Í þann tíma bjó sá maðr í Sunnudal er Þormóðr hét ok var kallaðr stikublindr. Hann var sonur Steinbjarnar körts og bróðir Refs hins rauða á Refsstöðum og Egils á Egilsstöðum. Hann var son Steinbjarnar körts ok bróðir Refs ins rauða á Refsstöðum ok Egils á Egilsstöðum. Börn Egils voru Þórarinn, Hallbjörn, Þröstur og Hallfríður er átti Þorkell Geitisson. Bǫrn Egils váru Þórarinn, Hallbjǫrn, Þröstur ok Hallfríðr er átti Þorkell Geitisson. Synir Þormóðar voru þeir Þorsteinn og Eyvindur en þeir synir Refs Steinn og Hreiðar. Synir Þormóðar váru þeir Þorsteinn ok Eyvindr en þeir synir Refs Steinn ok Hreiðar. Allir voru þeir þingmenn Geitis. Allir váru þeir þingmenn Geitis. Hann var spekingur mikill. Hann var spekingr mikill.

Samfarar þeirra Höllu og Brodd-Helga voru góðar. Samfarar þeira Hǫllu ok Brodd-Helga váru góðar. Lýtingur var að fóstri í Öxarfirði með Þorgilsi skinna. Lýtingr var at fóstri í Öxarfirði með Þorgilsi skinna. Brodd-Helgi var vel auðigur að fé. Brodd-Helgi var vel auðigr at fé.

Eitthvert sumar er frá því sagt að skip kom út í Vopnafirði. Eitthvert sumar er frá því sagt at skip kom út í Vopnafirði. Því skipi stýrði sá maður er Þorleifur hét og var kallaður hinn kristni. Því skipi stýrði sá maðr er Þorleifr hét ok var kallaðr inn kristni. Hann átti bú í Reyðarfirði í Krossavík og var stjúpsonur Ásbjarnar loðinhöfða. Hann átti bú í Reyðarfirði í Krossavík ok var stjúpsonur Ásbjarnar loðinhöfða. Annar stýrimaður er nefndur Hrafn, norrænn að kyni, auðugur og fjölkunnugur að gersemum, sínkur maður og fálátur og vel stilltur. Annarr stýrimaðr er nefndr Hrafn, norrǿnn at kyni, auðigr ok fjölkunnugur at gersemum, sínkr maðr ok fálátr ok vel stilltr. Þess er getið að hann átti gullhring þann er hann hafði ávallt á hendi sér og kistil er hann hafði oft undir sér og hugðu menn hann fullan af gulli og silfri. Þess er getit at hann átti gullhring þann er hann hafði ávallt á hendi sér ok kistil er hann hafði oft undir sér ok hugðu menn hann fullan af gulli ok silfri. Þorleifur fór heim til bús síns en Austmenn vistuðust. Þorleifr fór heim til bús síns en Austmenn vistuðusk. Brodd-Helgi reið til skips og býður stýrimanni til vistar með sér. Brodd-Helgi reið til skips ok býðr stýrimanni til vistar með sér. Austmaður kvaðst eigi þangað mundu fara til vistar. Austmaðr kvazk eigi þangat mundi fara til vistar.

" Mér ertu sagður stórlátur og fégjarn, " segir hann, " en eg em smálátur og lítilhæfur og er það ósamfært. " " Mér ert sagðr stórlátr ok fégjarn, " segir hann, " en ek em smálátr ok lítilhæfur ok er þat ósamfært. "

Brodd-Helgi falaði af honum góða gripi því að hann var skrautmaður mikill en Hrafn kvaðst enga gripi vildu á frest selja. Brodd-Helgi falaði af honum góða gripi því at hann var skrautmaður mikill en Hrafn kvazk enga gripi vildi á frest selja.

Brodd-Helgi svarar: " Smælega hefir þú gert ferð mína, neitað vistinni en synjað kaupsins. " Brodd-Helgi svarar: " Smælega hefir þú gert ferð mína, neitat vistinni en synjat kaupsins. "

Geitir kom og til skips og fann stýrimann og kvað honum óviturlega hafa til tekist, ginntan að sér hinn göfgasta mann í því héraði. Geitir kom ok til skips ok fann stýrimann ok kvað honum óviturlega hafa til tekist, ginntan at sér inn gǫfgasta mann í því héraði.

Austmaðurinn svarar: " Það hefði eg ætlað að vistast hjá einhverjum bónda eða viltu nú taka við mér Geitir? " segir stýrimaður. Austmaðrinn svarar: " Þat hefða ek ǽtlat at vistast hjá einhverjum bónda eða vill nú taka við mér Geitir? " segir stýrimaðr.

Geitir lét ekki skjótt við því en þó kom þar að hann tók við honum. Geitir lét ekki skjótt við því en þó kom þar at hann tók við honum. Vistuðust hásetar og var skipi til hlunns ráðið. Vistuðusk hásetar ok var skipi til hlunns ráðit. Gervibúr var Austmanni fengið að geyma í varning sinn. Gervibúr var Austmanni fengit at geyma í varning sinn. Seldi hann smátt varninginn. Seldi hann smátt varninginn.

Þá er komið var að veturnóttum höfðu þeir Egilssynir haustboð og voru þeir Brodd-Helgi og Geitir þar báðir og gekk Helgi fyrri og sat innri því að hann var skrautmenni mikið. Þá er komit var at veturnóttum hǫfðu þeir Egilssynir haustboð ok váru þeir Brodd-Helgi ok Geitir þar báðir ok gekk Helgi fyrri ok sat innri því at hann var skrautmenni mikit. Orð var á því að þeim Helga og Geiti þætti svo tíðrætt vera að því boði að menn fengju hvorki af þeim tal né gaman. Orð var á því at þeim Helga ok Geiti þǿtti svá tíðrǿtt vera at því boði at menn fengi hvorki af þeim tal né gaman. Var nú slitið boðinu og fór hver heim til síns heimilis. Var nú slitit boðinu ok fór hver heim til síns heimilis.

Um veturinn var leikur fjölmennur á bæ þeim er á Haga heitir skammt frá Hofi. Um vetrinn var leikr fjǫlmennr á bǿ þeim er á Haga heitir skammt frá Hofi. Brodd-Helgi var þar. Brodd-Helgi var þar. Geitir fýsti Austmanninn mjög til þessa fundar og kvað hann þar hitta mundu marga sína skuldunauta. Geitir fýsti Austmanninn mjǫk til þessa fundar ok kvað hann þar hitta myndi marga sína skuldunauta. Og fóru þeir síðan og varð honum hjaldrjúgt um skuldir sínar. Ok fóru þeir síðan ok varð honum hjaldrjúgt um skuldir sínar. Og er leiknum var lokið og menn voru í brottbúningi sat Helgi í stofu og talaði við þingmenn sína... og sagði þeim að Hrafn austmaður væri veginn og urðu menn ekki varir við vegandann. Ok er leiknum var lokit ok menn váru í brottbúningi sat Helgi í stofu ok talaði við þingmenn sína... ok sagði þeim at Hrafn austmaðr vǽri veginn ok urðu menn ekki varir við vegandann. Helgi gekk út þegar og mælti illa fyrir verki því er þar var unnið. Helgi gekk út þegar ok mǽlti illa fyrir verki því er þar var unnit. Útferð Hrafns var ger sæmileg að þeirri siðvenju sem þá var. Útferð Hrafns var ger sæmileg at þeirri siðvenju sem þá var.

Maður hét Tjörvi og bjó á Guðmundarstöðum. Maðr hét Tjǫrvi ok bjó á Guðmundarstöðum. Hann var mikill maður og rammur að afli. Hann var mikill maðr ok rammr at afli. Tjörvi var vinur þeirra Brodd-Helga og Geitis en hann var horfinn þann dag allan er Austmaðurinn var veginn. Tjǫrvi var vinr þeira Brodd-Helga ok Geitis en hann var horfinn þann dag allan er Austmaðrinn var veginn. Það var sumra manna frásögn um líflát Hrafns að honum hafi vísað verið á forað og týnst þar. Þat var sumra manna frásǫgn um líflát Hrafns at honum hafi vísat verit á forað ok týnst þar. Þau orð fóru á milli Brodd-Helga og Geitis að hálft fé Hrafns mundi hvor hafa og skipta eigi fyrr en eftir vorþing og tók Geitir við vörunni um vorið og læsti í útibúri sínu. Þau orð fóru á milli Brodd-Helga ok Geitis at hálft fé Hrafns mundi hvorr hafa ok skipta eigi fyrr en eftir vorþing ok tók Geitir við vörunni um várit ok lǽsti í útibúri sínu.

Þorleifur hinn kristni bjó skip sitt um vorið til utanferðar og varð albúinn að vorþingi. Þorleifr inn kristni bjó skip sitt um várit til utanferðar ok varð albúinn at vorþingi. En er svo var komið þá fóru menn til vorþings í Sunnudal, bæði Brodd-Helgi og Geitir, og var þá í mörgum stöðum fátt heima. En er svá var komit þá fóru menn til vorþings í Sunnudal, bǽði Brodd-Helgi ok Geitir, ok var þá í mǫrgum stǫðum fátt heima.

Og er á leið mjög þingið vaknar Þorleifur snemma og vekur upp skipverja sína. Ok er á leið mjǫk þingit vaknar Þorleifr snemma ok vekr upp skipverja sína. Stigu þeir á bátinn og reru síðan í Krossavík og gengu þar upp og til útibúrs Geitis og luku því upp og báru út allan fjárhlut þann er Hrafn hafði átt og fluttu til skips síns. Stigu þeir á bátinn ok reru síðan í Krossavík ok gengu þar upp ok til útibúrs Geitis ok luku því upp ok báru út allan fjárhlut þann er Hrafn hafði átt ok fluttu til skips síns. Halla var þar, Lýtingsdóttir, og skipti sér engu af. Halla var þar, Lýtingsdóttir, ok skipti sér engu af.

Nú fer Brodd-Helgi heim af þinginu með Geiti. Nú ferr Brodd-Helgi heim af þinginu með Geiti. En áður þeir komu heim var þeim sagt að Þorleifur hefði allan fjárhlut upp tekið og ætlaði í brott að flytja. En áðr þeir kómu heim var þeim sagt at Þorleifr hefði allan fjárhlut upp tekit ok ǽtlaði í brott at flytja. Helgi tók svo upp að Þorleifur mundi lögvillur orðinn um þetta mál og þegar mundi hann laust láta er vitjað væri. Helgi tók svá upp at Þorleifur myndi lögvillur orðinn um þetta mál ok þegar myndi hann laust láta er vitjat vǽri. Fara þeir síðan út til skips og höfðu mörg skip og smá og er þeir kvöddust þá mælti Brodd-Helgi að Þorleifur skyldi laust láta féið. Fara þeir síðan út til skips ok hǫfðu mǫrg skip ok smá ok er þeir kvǫddusk þá mǽlti Brodd-Helgi at Þorleifr skyldi laust láta féit. Þorleifur kvaðst lítið vita til laga en kvaðst ætla að félagi mundi eiga að færa fé erfingjum. Þorleifr kvazk lítið vita til laga en kvazk ætla at félagi myndi eiga at færa fé erfingjum.

Brodd-Helgi svarar: " Eigi ætlum vér erindislaust að fara. " Brodd-Helgi svarar: " Eigi ǽtlum vér erindislaust at fara. "

Þorleifur svarar: " Fyrr skulum vér berjast allir en þér fáið nokkurn pening. " Þorleifr svarar: " Fyrr skulum vér berjast allir en þér fáið nokkurn pening. "

" Heyrið þér, " kvað Helgi, " hvað sá maður mælir er einkis góðs er verður. " Heyrið þér, " kvað Helgi, " hvat sá maðr mǽlir er einkis góðs er verðr. Skulum vér að vísu gera þá hríð að nokkurum svíði. " Skulum vér at vísu gera þá hríð at nokkurum svíði. "

Þá tók Geitir til orða og mælti: " Ekki að ráði þykir mér þetta að veita þeim atsókn á smáskipum en vér vitum eigi nema komi á andviðri og reki þá upp og má þá enn það af gera sem sýnist. " Þá tók Geitir til orða ok mǽlti: " Ekki at ráði þykkir mér þetta at veita þeim atsókn á smáskipum en vér vitum eigi nema komi á andviðri ok reki þá upp ok má þá enn þat af gera sem sýnisk. "

Þetta var vel fyrir mælt af öllum og var þetta ráð tekið. Þetta var vel fyrir mǽlt af ǫllum ok var þetta ráð tekit. Og létu menn að landi og fór Brodd-Helgi heim með Geiti og var þar nokkurar nætur. Ok létu menn at landi ok fór Brodd-Helgi heim með Geiti ok var þar nokkurar nætur.

Þorleifi gaf þegar byr og varð hann vel hraðfara og færði erfingjum fé það er Hrafn hafði átt en þeir kunnu honum þökk fyrir. Þorleifi gaf þegar byr ok varð hann vel hraðfara ok fǿrði erfingjum fé þat er Hrafn hafði átt en þeir kunnu honum þǫkk fyrir. Þeir gáfu Þorleifi sinn hlut skips og skildu þeir góðir vinir síðan. Þeir gáfu Þorleifi sinn hlut skips ok skilðu þeir góðir vinir síðan.

Brodd-Helgi var heldur ókátur um sumarið og langaði mjög til komu Þorleifs. Brodd-Helgi var heldr ókátr um sumarit ok langaði mjǫk til kómu Þorleifs. Á hverjum mannfundi hittust þeir Brodd-Helgi og Geitir og ræddu um fjárlát sitt. Á hverjum mannfundi hittusk þeir Brodd-Helgi ok Geitir ok rǿddu um fjárlát sitt. Brodd-Helgi spurði Geiti hvað af kistli þeim væri orðið sem Hrafn hefði átt. Brodd-Helgi spurði Geiti hvat af kistli þeim vǽri orðit sem Hrafn hefði átt.

En Geitir kvaðst eigi vita hvort Þorleifur mundi hafa haft hann utan með öðru fé " eða mun Austmaðurinn haft hafa með sér? " En Geitir kvazk eigi vita hvárt Þorleifr mundi hafa haft hann útan með ǫðru fé " eða mun Austmaðrinn haft hafa með sér? "

" Eigi ætla eg annað heldur, " kvað Helgi, " en þú hafir í vitum þínum. " " Eigi ǽtla ek annat heldr, " kvað Helgi, " en þú hafir í vitum þínum. "

" Eða hvar er hringur sá er hann hafði á hendi sér þá er hann var veginn? " " Eða hvar er hringr sá er hann hafði á hendi sér þá er hann var veginn? "

" Eigi veit eg það, " segir Helgi, " en það veit eg að eigi hafði hann hann í gröf með sér. " " Eigi veit ek þat, " segir Helgi, " en þat veit ek at eigi hafði hann hann í grǫf með sér. "

Á hverjum fundi er þeir hittust spurði Helgi að kistlinum en Geitir í mót að gullhringinum og greindi þá sýnt um og verður nú svo að hvor þeirra þóttist eiga marknað í annars garði og tók að fækkast með þeim. Á hverjum fundi er þeir hittusk spurði Helgi at kistlinum en Geitir í móti at gullhringinum ok greindi þá sýnt um ok verðr nú svá at hvorr þeira þóttist eiga marknað í annars garði ok tók at fækkast með þeim.

Um sumarið eftir kom skip út í Reyðarfirði og átti Þorleifur hinn kristni og tveir Suðurmenn með honum. Um sumarit eftir kom skip út í Reyðarfirði ok átti Þorleifr inn kristni ok tveir Suðurmenn með honum. Þorleifur seldi sinn hlut skips og fór síðan til bús síns eftir það. Þorleifr seldi sinn hlut skips ok fór síðan til bús síns eftir þat. Brodd-Helgi varð feginn þessum tíðindum. Brodd-Helgi varð feginn þessum tíðindum. En er hann spurði að Þorleifur hefði allt fé af höndum greitt erfingjum Hrafns þá þótti honum ógreiðleg sú sök Þorleifi að gefa og ætlaði þó að fá á honum fangstað. En er hann spurði at Þorleifr hefði allt fé af hǫndum greitt erfingjum Hrafns þá þótti honum ógreiðleg sú sǫk Þorleifi at gefa ok ǽtlaði þó at fá á honum fangstað.

Kona hét Steinvör og var hofgyðja og varðveitti höfuðhofið. Kona hét Steinvǫr ok var hofgyðja ok varðveitti hǫfuðhofit. Skyldu þangað allir bændur gjalda hoftoll. Skuldu þangat allir bǿndr gjalda hoftoll. Steinvör fór á fund Brodd-Helga því að hún var honum skyld og sagði honum til sinna vandræða, að Þorleifur hinn kristni gyldi ekki hoftoll sem aðrir menn. Steinvǫr fór á fund Brodd-Helga því at hon var honum skyld ok sagði honum til sinna vandrǽða, at Þorleifr inn kristni gyldi ekki hoftoll sem aðrir menn. Brodd-Helgi kvaðst mundu taka þetta mál og gjalda henni það er þeir eiga og tók mál af henni á hendur Þorleifi hinum kristna. Brodd-Helgi kvazk mundu taka þetta mál ok gjalda henni þat er þeir eigu ok tók mál af henni á hendr Þorleifi inum kristna.

Maður hét Ketill er bjó í Fljótsdal og var kallaður Digur-Ketill, góður drengur og garpur mikill. Maðr hét Ketill er bjó í Fljótsdal ok var kallaðr Digur-Ketill, góðr drengr ok garpr mikill. Það er að segja um för Helga að hann kom að gisting til Ketils og tók hann vel við honum. Þat er at segja um fǫr Helga at hann kom at gistingu til Ketils ok tók hann vel við honum. Þeir binda vel vinfengi sitt. Þeir binda vel vinfengi sitt.

Helgi mælti: " Einn er sá hlutur er eg vil biðja þig að þú gerir fyrir mig, að sækja Þorleif hinn kristna um hoftoll og stefnir honum fyrst en eg mun koma til þings og séum við þá báðir saman. " Helgi mǽlti: " Einn er sá hlutr er ek vil biðja þik at þú gerir fyrir mik, at sǿkja Þorleif inn kristna um hoftoll ok stefnir honum fyrst en ek mun koma til þings ok sém við þá báðir saman. "

" Eigi mundi eg bundið hafa vinfengi við þig hefði eg vitað að þetta mundi undir búa, " segir Ketill, " því að Þorleifur er maður vinsæll en þó mun eg eigi neita þér í fyrsta sinni. " " Eigi munda ek bundit hafa vinfengi við þik hefða ek vitat at þetta mundi undir búa, " segir Ketill, " því at Þorleifr er maðr vinsǽll en þó mun ek eigi neita þér í fyrsta sinni. "

Skildust þeir síðan og fer Helgi leiðar sinnar. Skilðusk þeir síðan ok ferr Helgi leiðar sinnar. Ketill bjóst heiman þá er honum þótti tími til og fara saman tíu karlar og koma í Krossavík snemma dags. Ketill bjósk heiman þá er honum þótti tími til ok fara saman tíu karlar ok koma í Krossavík snemma dags. Þorleifur stóð úti og kvaddi þá vel Ketil og bauð þeim öllum gisting en Ketill kvað snemmt að taka gisting svo gott veður sem væri. Þorleifr stóð úti ok kvaddi þá vel Ketil ok bauð þeim ǫllum gisting en Ketill kvað snemmt at taka gisting svá gott veðr sem vǽri. Ketill spurði hvort Þorleifur hefði goldið hoftoll en hann kveðst ætla að goldinn mundi. Ketill spurði hvárt Þorleifr hefði goldit hoftoll en hann kvezk ætla at goldinn myndi.

" Það er mitt erindi hingað að heimta hoftollinn, " segir Ketill, " og er þér ekki ráð að halda því er engan mun fer í. " " Þat er mitt erendi hingat at heimta hoftollinn, " segir Ketill, " ok er þér ekki ráð at halda því er engan mun ferr í. "

Þorleifur svarar: " Meir gengur mér það til en smálæti að mér þykir það allt illa komið er þar leggst til. " Þorleifr svarar: " Meir gengr mér þat til en smálæti at mér þykkir þat allt illa komit er þar leggsk til. "

Ketill svarar: " Það er mikil dul að þú þykist betur kunna en allir aðrir menn enda viltu eigi gjalda slíkar lögskyldur. " Ketill svarar: " Þat er mikil dul at þú þykist betr kunna en allir aðrir menn enda vill eigi gjalda slíkar lögskyldur. "

Þorleifur svarar: " Eigi hirði eg hvað þú segir um þetta mál. " Þorleifr svarar: " Eigi hirði ek hvat þú segir um þetta mál. "

Síðan nefndi Ketill sér votta og stefndi Þorleifi hinum kristna. Síðan nefndi Ketill sér votta ok stefndi Þorleifi inum kristna. Og er lokið var stefnunni þá bauð Þorleifur þeim þar að vera og taldi veðrið ótrúlegt gerast. Ok er lokit var stefnunni þá bauð Þorleifr þeim þar at vera ok talði veðrit ótrúlegt gerast. Ketill kvaðst fara mundu. Ketill kvazk fara mundu. Hann bað þá aftur hverfa ef veðrið tæki að harðna. Hann bað þá aftr hverfa ef veðrit tǿki at harðna. Þeir fara á brott og var skammt að bíða illviðris og urðu þeir aftur að hverfa og komu þeir allsíð til Þorleifs og voru mjög dasaðir. Þeir fara á brott ok var skammt at bíða illviðris ok urðu þeir aftr at hverfa ok kómu þeir allsíð til Þorleifs ok váru mjǫk dasaðir. Þorleifur tók vel við þeim og sátu þeir þar tvær nætur veðurfastir og var því betri beini sem þeir sátu lengur. Þorleifr tók vel við þeim ok sátu þeir þar tvǽr nætur veðurfastir ok var því betri beini sem þeir sátu lengr.

En er þeir Ketill voru brott búnir þá mælti hann: " Vér höfum hér haft góðan beina og hefir Þorleifur reynst hinn besti drengur. En er þeir Ketill váru brott búnir þá mǽlti hann: " Vér hǫfum hér haft góðan beina ok hefir Þorleifr reynst inn bezti drengr. Og mun eg því launa þér að niður skal falla sök þín og vera vinur þinn héðan í frá. " Ok mun ek því launa þér at niðr skal falla sǫk þín ok vera vinr þinn héðan í frá. "

Þorleifur svarar: " Mikils þykir mér vert vinfengi þitt en ekki þykir mér undir hvor sekur fellur eða eigi. Þorleifr svarar: " Mikils þykkir mér vert vinfengi þitt en ekki þykkir mér undir hvor sekr fellr eða eigi. Heiti eg á þann félaga er mig lætur ekki slíkt varða. " Heiti ek á þann félaga er mik lǽtr ekki slíkt varða. "

Skilja þeir síðan og er nú svo búið til þingsins. Skilja þeir síðan ok er nú svá búit til þingsins.

Það er sagt að Brodd-Helgi fjölmennir mjög til þingsins og hyggur sér til hreyfings. Þat er sagt at Brodd-Helgi fjǫlmennir mjǫk til þingsins ok hyggr sér til hreyfings. Og er á leið þingið spurði Brodd-Helgi hvar komið var um málið Þorleifs hins kristna. Ok er á leið þingit spurði Brodd-Helgi hvar komit var um málit Þorleifs ins kristna. Honum var sagt hið sanna. Honum var sagt it sanna.

Helgi svarar: " Mjög hefir þú Ketill brugðist um þetta mál enda mun nú lokið vinfengi okkru. " Helgi svarar: " Mjǫk hefir þú Ketill brugðist um þetta mál enda mun nú lokit vinfengi okkru. "

Og fæst nú ekki fang á Þorleifi og er hann úr þessari sögu. Ok fǽsk nú ekki fang á Þorleifi ok er hann ór þessari sǫgu.