Bókastaðir

Um vorið eftir átti Bjarni ferð út á Strönd og varð hann að fara hið efra um heiðina því að vatn gengur fram um víkurnar. Um várit eftir átti Bjarni ferð út á Strǫnd ok varð hann at fara it efra um heiðina því at vatn gengr fram um víkurnar. Sel voru á heiðunum og ríður Bjarni hjá selinu við þriðja mann og finnur eigi fyrr en þar var Þorkell fyrir honum við níunda mann og hafði hann haft njósn af um ferðir hans Bjarna. Sel váru á heiðunum ok ríðr Bjarni hjá selinu við þriðja mann ok finnr eigi fyrr en þar var Þorkell fyrir honum við níunda mann ok hafði hann haft njósn af um ferðir hans Bjarna. Fyrir selinu stóð fjalhögg mikið og þrífætt. Fyrir selinu stóð fjalhögg mikit ok þrífætt.

" Nú skulum vér taka fjalhöggið, " kvað Bjarni, " og færa það í kápu mína og setja í söðul minn og ríða á tvær hendur og styðja á baki og ríða á það leiti er næst er selinu en eg mun ganga inn í selið. " Nú skulum vér taka fjalhöggið, " kvað Bjarni, " ok færa þat í kápu mína ok setja í sǫðul minn ok ríða á tvǽr hendr ok styðja á baki ok ríða á þat leiti er nǽst er selinu en ek mun ganga inn í selit. Og ef þeir ríða eftir yður og um fram selið þá mun eg ganga í skóginn og forða mér. Ok ef þeir ríða eftir yðr ok um fram selið þá mun ek ganga í skóginn ok forða mér. En ef þeir víkja hingað að selinu þá mun eg verjast eftir því sem minn er drengskapur til. " En ef þeir víkja hingat at selinu þá mun ek verjast eftir því sem minn er drengskapr til. "

Nú gera þeir eftir því sem þeim var fyrir sagt. Nú gera þeir eftir því sem þeim var fyrir sagt.

Þorkell var maður eigi skyggn en þó var hann vitur og glöggþekkinn og er saman dró með þeim þá spurði Þorkell ef þeir sæju víst að þrír riðu mennirnir frá selinu fram " því að það væri ráð að ganga inn í selið og svo í skóginn ef oss ber um fram. " Þorkell var maðr eigi skyggn en þó var hann vitr ok gløggþekkinn ok er saman dró með þeim þá spurði Þorkell ef þeir sǽi víst at þrír riðu menninir frá selinu fram " því at þat vǽri ráð at ganga inn í selit ok svá í skóginn ef oss berr um fram. "

En þeir kváðust víst sjá að þrír fóru mennirnir fram. En þeir kváðusk víst sjá at þrír fóru menninir fram.

" Sé eg, " kvað Þorkell, " að þrír voru hestarnir en grunur er mér á hvort menn voru á baki öllum. " " Sé ek, " kvað Þorkell, " at þrír váru hestarnir en grunr er mér á hvárt menn váru á baki ǫllum. "

" Að heldur voru menn á baki þeim öllum, " kváðu þeir, " að sá var maðurinn mestur á baki er í miðið reið. " " At heldr váru menn á baki þeim ǫllum, " kváðu þeir, " at sá var maðrinn mestr á baki er í miðit reið. "

" Þessu munum vér hlíta, " segir Þorkell, " sem yður sýnist en það hygg eg að það muni misráðið er eigi er kannað selið. " " Þessu munum vér hlíta, " segir Þorkell, " sem yðr sýnisk en þat hygg ek at þat muni misráðit er eigi er kannat selit. "

Ríða þeir Þorkell nú eftir þeim og er þeir eru mjög eftir komnir þá láta þeir förunautar Bjarna falla ofan fjalhöggið og ríða undan síðan. Ríða þeir Þorkell nú eftir þeim ok er þeir eru mjǫk eftir komnir þá láta þeir fǫrunautar Bjarna falla ofan fjalhöggið ok ríða undan síðan. En Bjarni hefir sig þegar í skóginn og er nú hólpinn fyrir þeim Þorkeli. En Bjarni hefir sik þegar í skóginn ok er nú hólpinn fyrir þeim Þorkatli.

Þorkell hverfur nú aftur og kemur heim og unir illa við sinn hlut. Þorkell hverfr nú aftr ok kemr heim ok unir illa við sinn hlut. Förunautar Bjarna vitja hans þegar er þeim þykir honum óhætt vera. Fǫrunautar Bjarna vitja hans þegar er þeim þykkir honum óhǽtt vera. Og fara þeir leiðar sinnar og ber nú enn í sundur með þeim Þorkeli og Bjarna að sinni. Ok fara þeir leiðar sinnar ok berr nú enn í sundr með þeim Þorkatli ok Bjarna at sinni.

Litlu síðar sendir Þorkell menn í Fljótsdalshérað eftir frændum sínum, Helga og Grími Droplaugarsonum, að þeir skyldu koma í Krossavík og þeir fara þegar með sendimönnum Þorkels. Litlu síðar sendir Þorkell menn í Fljótsdalshérað eftir frǽndum sínum, Helga ok Grími Droplaugarsonum, at þeir skyldi koma í Krossavík ok þeir fara þegar með sendimǫnnum Þorkels. Og er þeir komu í Krossavík var við þeim tekið vel og spyr Helgi hvað að skyldi hafast er hann hefði honum orð sent. Ok er þeir kómu í Krossavík var við þeim tekit vel ok spyrr Helgi hvat at skyldi hafast er hann hefði honum orð sent.

" Fyrir skömmu fór eg þá ferð er eg uni illa við svo búið, " segir Þorkell. " Fyrir skammri fór ek þá ferð er ek uni illa við svá búit, " segir Þorkell. " Gerði eg mig beran í því að eg vildi Bjarna feigan og kom eg engu fram. " Gerða ek mik beran í því at ek vilda Bjarna feigan ok kom ek engu fram. Nú vildi eg brátt fara til Hofs og veita Bjarna heimsókn og sækja hann með eldi ef vér getum eigi með vopnum. " Nú vilda ek brátt fara til Hofs ok veita Bjarna heimsókn ok sǿkja hann með eldi ef vér getum eigi með vopnum. "

Helgi lét vel yfir þessari ætlan. Helgi lét vel yfir þessari ætlan. Sofa þeir nú af nóttina fyrst. Sofa þeir nú af nóttina fyrst. Þorkell var lítt heill jafnan og tók oft bráða sótt. Þorkell var lítt heill jafnan ok tók oft bráða sótt.

Helgi vaknar þegar í elding og klæðist og gengur til lokrekkju Þorkels og mælti: " Mál er upp að standa ef nú er slíkt í hug sem í gær fyrir því að sjaldan vegur sofandi maður sigur. " Helgi vaknar þegar í elding ok klǽðisk ok gengr til lokrekkju Þorkels ok mǽlti: " Mál er upp at standa ef nú er slíkt í hug sem í gær fyrir því at sjaldan vegr sofandi maðr sigr. "

Þorkell svarar: " Litla athöfn mun eg drýgja daglangt fyrir sakar vanheilsu minnar. " Þorkell svarar: " Lítla athǫfn mun ek drýgja daglangt fyrir sakir vanheilsu minnar. "

Helgi bauðst til ferðar þessarar og gera að slíkt sem áður var ætlað. Helgi bauzk til ferðar þessarar ok gera at slíkt sem áðr var ǽtlat.

Þorkell svarar: " Ekki þykir mér það annarra manna en mín að vera foringinn þessarar ferðar. " Þorkell svarar: " Ekki þykkir mér þat annarra manna en mín at vera foringinn þessarar ferðar. "

Helgi mælti og tók þá að styttast: " Eigi þarftu mér orð oftar að senda er þú skræfist nú, er eg em hér kominn til liðs við þig enda viltu eigi að aðrir fari. " Helgi mǽlti ok tók þá at styttast: " Eigi þarft mér orð oftar at senda er þú skræfist nú, er ek em hér kominn til liðs við þik enda vill eigi at aðrir fari. "

Skiljast þeir nú síðan með styttingi. Skiljask þeir nú síðan með styttingi. Fara þeir bræður nú heim og er nú kyrrt um hríð og fundust þeir Bjarni og Þorkell ekki í þessu sinni. Fara þeir brǿðr nú heim ok er nú kyrrt um hríð ok fundusk þeir Bjarni ok Þorkell ekki í þessu sinni.

Um vorið eftir fara þeir báðir höfðingjar, Bjarni og Þorkell, til vorþings í Fljótsdalshérað. Um várit eftir fara þeir báðir hǫfðingjar, Bjarni ok Þorkell, til vorþings í Fljótsdalshérað. Með Þorkeli var Blængur og þeir Egilssynir, Þórarinn, Hallbjörn og Þröstur, Eyjólfur er bjó á Víðivöllum og voru þeir Þorkell fimmtán saman og fóru til Eyvindarár til Gró og annaðist hún það er þeir þurftu. Með Þorkatli var Blængur ok þeir Egilssynir, Þórarinn, Hallbjǫrn ok Þröstur, Eyjólfr er bjó á Víðivǫllum ok váru þeir Þorkell fimmtán saman ok fóru til Eyvindarár til Gró ok annaðisk hon þat er þeir þurftu. Með Bjarna voru í fór Þorvarður læknir af Síreksstöðum, Brúni af Þorbrandsstöðum, Eilífur Torfason af Torfastöðum, bræður tveir af Búastöðum, Bergur og Brandur, Skíði fóstri Bjarna, Haukur Loftsson og voru þeir átján saman. Með Bjarna váru í fór Þorvarðr lǽknir af Síreksstöðum, Brúni af Þorbrandsstöðum, Eilífr Torfason af Torfastöðum, brǿðr tveir af Búastöðum, Bergr ok Brandr, Skíði fóstri Bjarna, Haukr Loftsson ok váru þeir átján saman.

Þau Helgi Ásbjarnarson og Þórdís Brodd-Helgadóttir tóku við þeim vel. Þau Helgi Ásbjarnarson ok Þórdís Brodd-Helgadóttir tóku við þeim vel. Og er þinginu var lokið þá varð Þorkell fyrr á braut búinn og þótti Bjarna það vel. Ok er þinginu var lokit þá varð Þorkell fyrr á braut búinn ok þótti Bjarna þat vel. En er hann var búinn til heimferðar þá gaf Þórdís todda honum men gott og kvaðst eigi laun vilja fyrir hafa, bjó svo um að var fest á háls honum og festi rammlega. En er hann var búinn til heimferðar þá gaf Þórdís todda honum men gott ok kvazk eigi laun vilja fyrir hafa, bjó svá um at var fest á háls honum ok festi rammlega.

Þorkell fer nú með því föruneyti um heiðina. Þorkell ferr nú með því fǫruneyti um heiðina. Þeir Þorkell komu síðan ofan í Böðvarsdal. Þeir Þorkell kómu síðan ofan í Bǫðvarsdal. Tóku þeir þar gisting hjá bónda þeim er Kári hét og var hann þingmaður Þorkels. Tóku þeir þar gisting hjá bónda þeim er Kári hét ok var hann þingmaðr Þorkels. En er þeir gengu að sofa þá bauð Þorkell Kára um að hann skyldi vörð halda ef menn nokkurir kæmu af heiðinni og gera hann þegar varan við. En er þeir gengu at sofa þá bauð Þorkell Kára um at hann skyldi vǫrð halda ef menn nokkurir kǿmi af heiðinni ok gera hann þegar varan við.

Bjarni fór tómlega um heiðina og þótti vel að Þorkell gerði feril um heiðina fyrir því að færð var ill. Bjarni fór tómlega um heiðina ok þótti vel at Þorkell gerði feril um heiðina fyrir því at fǿrð var ill. Hann kom til konu þeirrar um nóttina er Freygerður hét og fór síðan um heiðina og kom snemma um morguninn ofan í Böðvarsdal hjá bæ Kára. Hann kom til konu þeirrar um nóttina er Freygerðr hét ok fór síðan um heiðina ok kom snemma um morguninn ofan í Bǫðvarsdal hjá bǿ Kára.

Og er spor þeirra Þorkels lágu til bæjarins þá mælti Bjarni að þeir þrír skyldu ganga jafnframt og þar eftir aðrir þrír og síðan hinir þriðju þrír " og munu þá sýnast þriggja manna spor. " Ok er spor þeira Þorkels lágu til bǿjarins þá mǽlti Bjarni at þeir þrír skyldi ganga jafnframt ok þar eftir aðrir þrír ok síðan inir þriðju þrír " ok munu þá sýnast þriggja manna spor. "

Og svo gerðu þeir. Ok svá gerðu þeir.

Kári var úti er þeir gengu hjá garði og gerði ekki vart við og þótti mikill vandi með þeim frændum og vildi hann það ekki til sín taka láta. Kári var úti er þeir gengu hjá garði ok gerði ekki vart við ok þótti mikill vandi með þeim frǽndum ok vildi hann þat ekki til sín taka láta.

Þorkell vaknaði í sæng sinni og vakti upp förunauta sína og kvað fullsofið. Þorkell vaknaði í sǽng sinni ok vakti upp fǫrunauta sína ok kvað fullsofit. Nú vopnast þeir og ganga síðan út. Nú vopnask þeir ok ganga síðan út. Þorkell bað þá ganga aftur á ferilinn og sjá ef nokkur spor lægju af ferlinum og sjá þeir liggja þriggja manna spor af í brott. Þorkell bað þá ganga aftr á ferilinn ok sjá ef nokkur spor lægju af ferlinum ok sjá þeir liggja þriggja manna spor af í brott.

Hann fer sjálfur til ferilsins og mælti: " Þungir hafa þessir menn verið, " segir Þorkell, " og ætla eg að þeir Bjarni muni hér farið hafa og höldum nú eftir hart. " Hann ferr sjálfr til ferilsins ok mǽlti: " Þungir hafa þessir menn verit, " segir Þorkell, " ok ǽtla ek at þeir Bjarni muni hér farit hafa ok hǫldum nú eftir hart. "

Og er þeir komu nokkuð svo í brott frá bænum sjá þeir að sporin dreifðust. Ok er þeir kómu nǫkkut svá í brott frá bǿnum sjá þeir at sporin dreifðust. Fara þeir nú sem þeir mega mest uns þeir koma mjög svo í öndverðan dalinn. Fara þeir nú sem þeir megu mest uns þeir koma mjǫk svá í ǫndverðan dalinn. Bær stendur þar lítill er heitir á Eyvindarstöðum. Bǿr stendr þar lítill er heitir á Eyvindarstöðum. Þar bjó sá maður er Eyvindur hét. Þar bjó sá maðr er Eyvindr hét. En er þeir Bjarni áttu skammt til túngarðsins þá tóku þeir hvíld. En er þeir Bjarni áttu skammt til túngarðsins þá tóku þeir hvíld.

Bjarni mælti: " Eigi mun eg renna lengur fyrir Þorkeli og skulum vér hér þess bíða er að höndum kemur. " Bjarni mǽlti: " Eigi mun ek renna lengr fyrir Þorkatli ok skulum vér hér þess bíða er at hǫndum kemr. "

Þegar er Þorkell kemur eftir mælti hann: " Göngum nú að drengilega. Þegar er Þorkell kemr eftir mǽlti hann: " Gǫngum nú at drengilega. Við Bjarni, frændurnir, munum á sjást en Blængur og Birningur, Þorvarður og Þröstur. " Við Bjarni, frǽndrnir, munum á sjást en Blængur ok Birningr, Þorvarðr ok Þröstur. "

Nú tekst bardagi og vörðust þeir Bjarni hið drengilegasta og gekk svo um stund að menn urðu ekki sárir. Nú teksk bardagi ok vǫrðusk þeir Bjarni it drengilegasta ok gekk svá um stund at menn urðu ekki sárir.

Þá mælti Þorkell: " Klækilega sækjum vér nú að er ekki verður sögulegt í. " Þá mǽlti Þorkell: " Klækilega sǿkjum vér nú at er ekki verðr sögulegt í. "

Bjarni svarar: " Ærinn hefir þú hug, " segir hann. Bjarni svarar: " Ǿrinn hefir þú hug, " segir hann.

Kona ein gekk út á Eyvindarstöðum og sér sameign manna og hverfur hún inn aftur skyndilega og mælti: " Eyvindur, " segir hún, " eg hygg að þeir frændur muni berjast hér skammt frá garði, Þorkell og Bjarni, og eg sá einn mann liggja undir garðinum og sýndist mér sá allhræddur. " Kona ein gekk út á Eyvindarstöðum ok sér sameign manna ok hverfr hon inn aftr skyndilega ok mǽlti: " Eyvindr, " segir hon, " ek hygg at þeir frǽndr muni berjast hér skammt frá garði, Þorkell ok Bjarni, ok ek sá einn mann liggja undir garðinum ok sýndisk mér sá allhræddur. "

Eyvindur svarar: " Förum vér sem skjótast og höfum klæði með oss og köstum á vopnin. " Eyvindr svarar: " Fǫrum vér sem skjótast ok hǫfum klǽði með oss ok köstum á vopnin. "

Eyvindur tók upp stokk og reiðir um öxl sér og hljóp þar út af garðinum er maðurinn lá undir og var þetta Þorvarður. Eyvindr tók upp stokk ok reiðir um ǫxl sér ok hljóp þar út af garðinum sem maðrinn lá undir ok var þetta Þorvarðr. Hann spratt upp og varð felmtsfullur. Hann spratt upp ok varð felmtsfullr. En þegar er hann kom til tókst mannfallið í bardaganum, og hafði hann kastað sér niður af mæði undir garðinn. En þegar er hann kom til tóksk mannfallit í bardaganum, ok hafði hann kastat sér niðr af mǿði undir garðinn. Féll þar fyrstur Birningur fyrir Blængi. Fell þar fyrstr Birningr fyrir Blængi. Þá hjó Blængur til Bjarna og kom á hálsinn og brast við hátt fyrir því að menið brast í sundur. Þá hjó Blængur til Bjarna ok kom á hálsinn ok brast við hátt fyrir því at menit brast í sundr. Bjarni skeindist og allt menið féll niður í snæinn. Bjarni skeindisk ok allt menit fell niðr í snjáinn. Bjarni seildist eftir meninu og lét það í serk sinn. Bjarni seildisk eftir meninu ok lét þat í serk sinn.

Þorkell mælti: " Fégjarn ertu enn frændi. " Þorkell mǽlti: " Fégjarn ert enn frǽndi. "

Bjarni mælti: " Svo muntu um búa í dag að þurfa mun fjárins. " Bjarni mǽlti: " Svá munt um búa í dag at þurfa munt fjárins. "

Þorkell settist þá niður en Blængur sótti að Bjarna allfast í ákafa. Þorkell settisk þá niðr en Blængur sótti at Bjarna allfast í ákafa. Lýkur svo þeirra atgangi að Blængur fellur. Lýkur svá þeira atgangi at Blængur fellr. Þá stóð Þorkell upp og sækir snarplega og fékk hann sár á hendi svo að hann varð óvígur. Þá stóð Þorkell upp ok sǿkir snarplega ok fekk hann sár á hendi svá at hann varð óvígr. Synir Glíru-Halla féllu þar báðir. Synir Glíru-Halla fellu þar báðir. Eilífur féll og fyrir Hallbirni og lifði hann þá að kalla. Eilífr fell ok fyrir Hallbirni ok lifði hann þá at kalla.

Þá kom að Eyvindur og gekk svo hart fram með setstokkinn milli manna að þeir hrukku hvorutveggju vegna. Þá kom at Eyvindr ok gekk svá hart fram með setstokkinn milli manna at þeir hrukku hvorutveggju vegna. Konur voru með honum og köstuðu klæðum á vopnin og stöðvaðist bardaginn. Konur váru með honum ok kǫstuðu klǽðum á vopnin ok stǫðvaðisk bardaginn. Þá voru fallnir úr liði Bjarna fjórir menn en þeir margir sárir er eftir lifðu. Þá váru fallnir ór liði Bjarna fjórir menn en þeir margir sárir er eftir lifðu. Fjórir féllu af Þorkeli. Fjórir fellu af Þorkatli.

Eyvindur spurði ef Þorkell lofaði að færa Bjarna til húsa og hans menn en kvaðst sjá að Þorkell vildi bjargast á sínar hendur og hans menn. Eyvindr spurði ef Þorkell lofaði at færa Bjarna til húsa ok hans menn en kvazk sjá at Þorkell vildi bjargast á sínar hendr ok hans menn. Þorkell bannaði það eigi. Þorkell bannaði þat eigi. Þá var síðan búið um lík þeirra manna er þar féllu. Þá var síðan búit um lík þeira manna er þar fellu.

Eftir það sneru á brottu hvorutveggju. Eftir þat sneru á brott hvorutveggju. Fóru þeir Þorkell heim til Krossavíkur og hans menn en Eyvindur flutti þá Bjarna inn eftir Vopnafirði og komu þeir heim til Hofs. Fóru þeir Þorkell heim til Krossavíkr ok hans menn en Eyvindr flutti þá Bjarna inn eftir Vopnafirði ok kómu þeir heim til Hofs. Þorvarður læknir kom til Hofs og batt sár manna. Þorvarðr lǽknir kom til Hofs ok batt sár manna. Eilífur Torfason lá í sárum lengi og varð þó græddur. Eilífur Torfason lá í sárum lengi ok varð þó grǿddr.

Bjarni fór þegar á fund Halla og sagði honum fall sona sinna og bauð honum til sín og kvaðst skyldu vera honum í sona stað. Bjarni fór þegar á fund Halla ok sagði honum fall sona sinna ok bauð honum til sín ok kvazk skyldu vera honum í sona stað.

Halli svarar: " Mikill skaði þykir mér að sonum mínum en þó þykir mér betra að missa þeirra en það þeir bæru bleyðiorð sem sumir förunautar þínir. Halli svarar: " Mikill skaði þykkir mér at sonum mínum en þó þykkir mér betra at missa þeira en þat þeir bǽri bleyðiorð sem sumir fǫrunautar þínir. En eg mun enn hlíta búm mínum og fara ekki til Hofs en haf þú mikla þökk fyrir heimboðið. " En ek mun enn hlíta búum mínum ok fara ekki til Hofs en haf þú mikla þǫkk fyrir heimboðit. "

Það var einn dag að Bjarni mælti við Þorvarð lækni: " Nú er svo komið sárum vorum hér að Hofi að vér munum verða sjálfbjargi með umsjá þinni en eg veit að Þorkell hefir sár og græðir hann engi og gerist hann máttlítill. Þat var einn dag at Bjarni mǽlti við Þorvarð lǽkni: " Nú er svá komit sárum vorum hér at Hofi at vér munum verða sjálfbjargi með umsjá þinni en ek veit at Þorkell hefir sár ok grǿðir hann engi ok gerisk hann máttlítill. Nú vil eg að þú farir að lækna hann. " Nú vil ek at þú farir at lækna hann. "

Þorvarður segist svo mundu gera sem hann vill. Þorvarðr segisk svá mundu gera sem hann vill. Hann fer nú og kemur í Krossavík nær miðjum degi og er tafl uppi og sat Þorkell uppi og horfði á taflið. Hann ferr nú ok kemr í Krossavík nǽr miðjum degi ok er tafl uppi ok sat Þorkell uppi ok horfði á taflit. Hann var mjög fölleitur. Hann var mjǫk fǫlleitr. Engi maður heilsaði Þorvarði. Engi maðr heilsaði Þorvarði.

Hann gekk að Þorkeli og mælti: " Sjá vil eg sár þitt. Hann gekk at Þorkel ok mǽlti: " Sjá vil ek sár þitt. Mér er óríflegt sagt frá því. " Mér er óríflegt sagt frá því. "

Hann bað hann gera sem hann vildi. Hann bað hann gera sem hann vildi. Var hann þar sjö nætur og batnaði bónda dag frá degi. Var hann þar sjö nætur ok batnaði bónda dag frá degi.

Nú fer Þorvarður í brott úr Krossavík og launaði Þorkell honum vel lækning sína, gaf honum hest og silfurhring og mælti síðan við hann vingjarnlegum orðum. Nú ferr Þorvarðr í brott ór Krossavík ok launaði Þorkell honum vel lǽkning sína, gaf honum hest ok silfurhring ok mǽlti síðan við hann vingjarnlegum orðum. Fer hann nú síðan og kemur til Hofs og segir Bjarna til svo búins og þótti honum vel hafa um ráðist er Þorkell varð heill. Ferr hann nú síðan ok kemr til Hofs ok segir Bjarna til svá búins ok þótti honum vel hafa um ráðist er Þorkell varð heill.

Sumar þetta var lítið forverk því að Þorkell var lítt fær til umsýslu í Krossavík, Jórunn var þá húsfreyja hans, og horfðist til óvænlega að skera mundi verða kvikfé niður eða drepa. Sumar þetta var lítit forverk því at Þorkell var lítt fær til umsýslu í Krossavík, Jórunn var þá húsfreyja hans, ok horfðisk til óvænlega at skera mundi verða kvikfé niðr eða drepa.

Húskarl Þorkels átti för upp í hérað. Húskarl Þorkels átti fǫr upp í hérað. Tók hann gisting að Hofi. Tók hann gisting at Hofi. Var þar vel við honum tekið. Var þar vel við honum tekit. Bjarni spurði hann um heilsun manna og um búfjárhagi. Bjarni spurði hann um heilsun manna ok um búfjárhagi.

Húskarlinn mælti: " Vel þokar áleiðis um heilsun manna " en um búfjárhagi kallaði hann gerast hið óvænlegasta. Húskarlinn mǽlti: " Vel þokar áleiðis um heilsun manna " en um búfjárhagi kallaði hann gerast it óvænlegasta.

En um morguninn er húskarlinn fór í brott leiddi Bjarni hann úr garði og mælti: " Bið þú Þorkel annaðhvort flytja hingað hjú sín ellegar mun eg þangað flytja slátur og fjárfæði svo að eigi þurfi að um huga fjárlát og vertu nú góður erindsreki. " En um morguninn er húskarlinn fór í brott leiddi Bjarni hann ór garði ok mǽlti: " Bið þú Þorkel annaðhvort flytja hingat hjú sín ellegar mun ek þangat flytja slátr ok fjárfæði svá at eigi þurfi at um huga fjárlát ok ver nú góðr erindsreki. "

Húskarlinn fer nú og kemur svo heim að menn voru undir borð komnir og bar Jórunn mat fram. Húskarlinn ferr nú ok kemr svá heim at menn váru undir borð komnir ok bar Jórunn mat fram. Hann gekk fyrir Þorkel og segir honum öll orð Bjarna. Hann gekk fyrir Þorkel ok segir honum ǫll orð Bjarna. Jórunn nam staðar á gólfinu og hlýddi á hvað hann mælti. Jórunn nam staðar á gólfinu ok hlýddi á hvat hann mǽlti. Þorkell svarar engu. Þorkell svarar engu.

Jórunn mælti: " Hví muntu þegja við því er svo er drengilega boðið? " Jórunn mǽlti: " Hví munt þegja við því er svá er drengilega boðit? "

Þorkell svarar: " Eigi mun eg bráð svör veita þessu máli því að kostaboð þessi munu flestum mönnum á óvart koma. " Þorkell svarar: " Eigi mun ek bráð svǫr veita þessu máli því at kostaboð þessi munu flestum mǫnnum á óvart koma. "

Jórunn mælti: " Það vildi eg að við færum til Hofs á morgun og hittum Bjarna og þykir mér þvílík boð allsæmileg af þvílíkum manni sem hann er. " Jórunn mǽlti: " Þat vilda ek at við fǿrim til Hofs á morgun ok hittum Bjarna ok þykkir mér þvílík boð allsæmileg af þvílíkum manni sem hann er. "

" Þú skalt ráða, " segir Þorkell, " því að eg hefi oft reynt að þú ert bæði vitur og góðgjörn. " " Þú skalt ráða, " segir Þorkell, " því at ek hefi oft reynt at þú ert bǽði vitr ok góðgjörn. "

Um morguninn eftir fara þau Þorkell heiman tólf saman og er för þeirra var sén frá Hofi þá var sagt Bjarna. Um morguninn eftir fara þau Þorkell heiman tólf saman ok er fǫr þeira var sén frá Hofi þá var sagt Bjarna. Því varð hann feginn er hann spurði það nú þegar og gekk í móti þeim og kvaddi Þorkel vel. Því varð hann feginn er hann spurði þat nú þegar ok gekk í móti þeim ok kvaddi Þorkel vel.

Og er þeir áttu tal með sér frændur þá rippuðu þeir upp öll málaferli þeirra vel og einarðlega. Ok er þeir áttu tal með sér frǽndr þá rippuðu þeir upp ǫll málaferli þeira vel ok einarðlega. Bauð Bjarni síðan Þorkeli sætt og sjálfdæmi og hans vilja að gera um alla hluti þaðan í frá meðan þeir lifðu báðir. Bauð Bjarni síðan Þorkatli sǽtt ok sjálfdæmi ok hans vilja at gera um alla hluti þaðan í frá meðan þeir lifðu báðir. Þorkell þekktist þessi boð og sættust þeir nú heilum sáttum og gerði hann hundrað silfurs fyrir víg Geitis og seldi hvor öðrum grið og héldu vel síðan. Þorkell þekkðisk þessi boð ok sǽttusk þeir nú heilum sáttum ok gerði hann hundrað silfrs fyrir víg Geitis ok seldi hvorr ǫðrum grið ok heldu vel síðan.

Bjarni var röskur maður. Bjarni var rǫskr maðr. Ekki hafa Hofverjar verið spekingar miklir en þó hefir þeim vel flest tekist. Ekki hafa Hofverjar verit spekingar miklir en þó hefir þeim vel flest tekist.

Þorkell var höfðingi mikill og hinn mesti hreystimaður og málafylgismaður mikill. Þorkell var hǫfðingi mikill ok inn mesti hreystimaðr ok málafylgismaður mikill. Fé gekk af höndum honum í elli hans og er hann brá búi sínu bauð Bjarni honum til Hofs og eldist hann þar til lykta. Fé gekk af hǫndum honum í elli hans ok er hann brá búi sínu bauð Bjarni honum til Hofs ok elðisk hann þar til lykta. Þorkell var kynsæll maður. Þorkell var kynsǽll maðr. Ragnheiði dóttur hans átti Loftur Þórarinsson og áttu þau níu börn. Ragnheiði dóttur hans átti Loftr Þórarinsson ok áttu þau níu bǫrn. Halla var dóttir þeirra, móðir Steina, föður Höllu, móður Þorláks biskups hins helga. Halla var dóttir þeira, móðir Steina, fǫður Hǫllu, móður Þorláks biskups ins helga. Ragnheiður var systir Þorláks biskups, móðir Páls biskups og Orms Jónssonar og Jóns prests Arnþórssonar. Ragnheiðr var systir Þorláks biskups, móðir Páls biskups ok Orms Jónssonar ok Jóns prests Arnþórssonar.