Bókastaðir

Þeir ríða nú at konúngshöllinni. Atli konúngr skipar liði sínu til orrostu, ok svá vikust fylkíngar, at garðr nokkr varð í millum þeirra;Atli konúngr skipar liði sínu til orrostu, ok svâ vikust fylkíngar, at garðr nokkr varð í millum þeirra; verið velkomnir með oss! (segir hann), ok fáið mér gull þat it mikla, er vér erum tilkomnir, þat fé, er Sigurðr átti, en nú á Guðrún.verið velkomnir með oss! (segir hann), ok fáið mèr gull þat it mikla, er vèr erum tilkomnir, þat fè, er Sigurðr átti, en nú á Guðrún. Gunnarr segir: aldrí fær þú þat fé, ok dugandi menn munu þér hér fyrir hitta, áðr vér látim lífit, ef þér bjóðið oss úfrið;Gunnarr segir: aldrí fær þú þat fè, ok dugandi menn munu þèr hèr fyrir hitta, áðr vèr látim lífit, ef þèr bjóðið oss úfrið; kann vera at þú veitir þessa veizlu stórmannliga, ok af lítilli eymd við örn ok úlf. Fyrir laungu hafða ek þat mér í hug, (segir Atli) at ná yðru lífi, en ráða gullinu, ok launa yðr þat níðíngsverk, er þér svikuð yðarn enn bezta mág, ok skal ek hans hefna.Fyrir laungu hafða ek þat mèr í hug, (segir Atli) at ná yðru lífi, en ráða gullinu, ok launa yðr þat níðíngsverk, er þèr svikuð yðarn enn bezta mág, ok skal ek hans hefna. Högni svarar: þat kemr yðr verst at haldi, at liggja lengi á þessu ráði, en eru þó at engu búnir. Nú slær í orrostu hárða, ok er fyrst skothríð. Ok nú koma fyrir Guðrúnu tíðendin; ok er hún heyrir þetta, verðr hún við gneip, ok kastar af sér skikkjunni;ok er hún heyrir þetta, verðr hún við gneip, ok kastar af sèr skikkjunni; eptir þat gekk hún út, ok heilsaði þeim, er komnir voru, ok kysti bræðr sína ok sýndi þeim ást, ok þessi var þeirra kveðja en síðarsta. Þá mælti hún: ek þóttumst ráð hafa við sett, at eigi kæmi þér, en engi má við sköpum vinna;Þá mælti hún: ek þóttumst ráð hafa við sett, at eigi kæmi þèr, en engi má við sköpum vinna; þá mælti hún: mun nokkut tjóa at leita um sættir; en allir neituðu því þverliga. Nú sér hún at sárt er leikit við bræðr hennar, hyggr nú á harðræði, fór í brynju ok tók sér sverð, ok barðist með bræðrum sínum, ok gekk svá fram sem hinn hraustasti karlmaðr, ok þat sögðu allir á einn veg, at varla sæi meiri vörn, enn þar.Nú sèr hún at sárt er leikit við bræðr hennar, hyggr nú á harðræði, fór í brynju ok tók sèr sverð, ok barðist með bræðrum sínum, ok gekk svâ fram sem hinn hraustasti karlmaðr, ok þat sögðu allir á einn veg, at varla sæi meiri vörn, enn þar. Nú gerist mikit mannfall, ok berr þó af framgánga þeirra bræðra; orrostan stendr nú lengi fram, allt um miðjan dag. Gunnarr ok Högni gengu í gegnum fylkíngar Atla konúngs, ok svá er sagt, at allr völlr flaut í blóði.Gunnarr ok Högni gengu í gegnum fylkíngar Atla konúngs, ok svâ er sagt, at allr völlr flaut í blóði. Synir Högna gánga nú hart fram. Atli konúngr mælti: vér höfum lið mikit ok frítt, ok stóra kappa, en nú eru margir af oss fallnir, ok egum vér yðr íllt at launa, drepit nítján kappa mína, en sex einir eru eptir, ok verðr hvíld á bardaganum.Atli konúngr mælti: vèr höfum lið mikit ok frítt, ok stóra kappa, en nú eru margir af oss fallnir, ok egum vèr yðr íllt at launa, drepit nítján kappa mína, en sex einir eru eptir, ok verðr hvíld á bardaganum. Þá mælti Atli konúngr: fjórir voru vér bræðr, ok em ek nú einn eptir;Þá mælti Atli konúngr: fjórir voru vèr bræðr, ok em ek nú einn eptir; ek hlaut mikla mægð, ok hugða ek mér þat til frama;ek hlaut mikla mægð, ok hugða ek mèr þat til frama; konu átta ek væna ok vitra, stórlynda ok harðúðga, en ekki má ek njóta hennar vizku, því at sjaldan voru við sátt; þér hafið nú drepit marga mína frændr, en svikit mik frá ríkinu ok fénu, ráðit systur mína, ok þat harmar mik mest.þèr hafið nú drepit marga mína frændr, en svikit mik frá ríkinu ok fènu, ráðit systur mína, ok þat harmar mik mest. Högni segir: hví getr þú slíks? Þér brugðuð fyrri friði;Þèr brugðuð fyrri friði; þú tókt mína frændkonu, ok sveltir í hel ok myrðir, ok tókt féit, ok var þat eigi konúngligt;þú tókt mína frændkonu, ok sveltir í hel ok myrðir, ok tókt fèit, ok var þat eigi konúngligt; ok hlægiligt þikkir mér, er þú týnir þinn harm, ok goðunum vil ek þat þakka, er þér gengr illa.ok hlægiligt þikkir mèr, er þú týnir þinn harm, ok goðunum vil ek þat þakka, er þèr gengr illa.

Nú eggjar Atli konúngr liðit at gera harða sókn; berjast nú snarpliga, ok sækja Gjúkúngar at svá fast, at Atli konúngr hrökkr inní höllina, ok berjast nú inni, ok var orrostan allhörð. Sjá bardagi varð með miklu mannspelli, ok lýkr svá, at fellr allt lið þeirra bræðra, svá at þeir standa tveir upp, ok fór áðr margr maðr til heljar fyrir þeirra vopnum. Nú er sókt at Gunnari konúngi, ok fyrir sakir ofreflis var hann höndum tekinn ok í fjötra settr. Síðan barðist Högni af mikilli hreysti ok drengskap, ok feldi ena stærstu kappa Atla konúngs 20; hann hratt mörgum í þann eld, er þar var gerr í höllinni; allir urðu á eitt sáttir, at varla sæi slíkan mann; en þó varð hann at lyktum ofrliði borinn, ok höndum tekinn. Atli konúngr mælti: mikil furða er þat, hve margr maðr hér hefir farit fyrir honum, nú skeri or honum hjartat, ok sé þat hans bani.Atli konúngr mælti: mikil furða er þat, hve margr maðr hèr hefir farit fyrir honum, nú skeri or honum hjartat, ok sè þat hans bani. Högni mælti: ger sem þér líkar, glaðliga mun ek hér bíða þess, er þér vilið atgera, ok þat muntu skilja, at eigi er hjarta mitt hrædt, ok reynt hefi ek fyrr harða hluti, ok var ek gjarn at þola mannraun, þá er ek var úsárr, en nú eru vér mjök sárir, ok mantu enn ráða vorum skiptum.Högni mælti: ger sem þèr líkar, glaðliga mun ek hèr bíða þess, er þèr vilið atgera, ok þat muntu skilja, at eigi er hjarta mitt hrædt, ok reynt hefi ek fyrr harða hluti, ok var ek gjarn at þola mannraun, þá er ek var úsárr, en nú eru vèr mjök sárir, ok mantu enn ráða vorum skiptum. Þá mælti ráðgjafi Atla konúngs: sé ek betra ráð: tökum heldr þrælinn Hjalla, en forðum Högna, þræll þessi er skapdauði, hann lifir eigi svá lengi, at hann sé eigi dáligr.Þá mælti ráðgjafi Atla konúngs: sè ek betra ráð: tökum heldr þrælinn Hjalla, en forðum Högna, þræll þessi er skapdauði, hann lifir eigi svá lengi, at hann sè eigi dáligr. Þrællinn heyrir ok æpir hátt, ok hleypir undan, hvert er honum þikkir skjóls ván, kveðst íllt hljóta af úfriði þeirra ok vass at gjalda, kveðr þann dag illan vera, er hann skal deyja frá sínum góðum kostum ok svína geymslu. Þeir þrifu hann ok brugðu at honum kníh; hann æpti hátt, aðr hann kendi oddsins. Þá mælti Högni, sem færrum er tíðt, þá er í mannraun koma, hann árnaði þrælnum lífs, ok kveðst eigi vilja skræktun, kvað sér minna fyrir at fremja þenna leik;Þá mælti Högni, sem færrum er tíðt, þá er í mannraun koma, hann árnaði þrælnum lífs, ok kveðst eigi vilja skræktun, kvað sèr minna fyrir at fremja þenna leik; þrællinn varð þá fjörit. Nú eru þeir báðir í fjötra settir Gunnarr.

Þá mælti Atli konúngr til Gunnars konúngs, at hann skyldi segja til gullsins, ef hann vill líf þiggja; hann svarar: fyrr skal ek sjá hjarta Högna bróður míns blóðugt! Ok nú þrifu þeir þrælinn í annat sinn, ok skáru or honum hjartað, ok báru fyrir konúnginn Gunnar; hann svarar: hjarta Hjalla má hér sjá, ens blauða, ok er úlíkt hjarta Högna ins frækna, þvíat nú skelfr mjök, en hálfu meir, þá er í brjósti honum lá.hann svarar: hjarta Hjalla má hèr sjá, ens blauða, ok er úlíkt hjarta Högna ins frækna, þvíat nú skelfr mjök, en hálfu meir, þá er í brjósti honum lá. Nú gengu þeir eptir eggjun Atla konúngs at Högna, ok skáru or honum hjartað; ok svá var mikill þróttr hans, at hann hló, meðan hann beið þessa kvöl, ok allir undruðust þrek hans, ok þat er síðan at minnum haft.ok svâ var mikill þróttr hans, at hann hló, meðan hann beið þessa kvöl, ok allir undruðust þrek hans, ok þat er síðan at minnum haft. Þeir sýndu Gunnari hjarta Högna ins frækna: ok er úlíkt hjarta Hjalla ins blauða, þvíat nú hrærist lítt, en miðr meðan í brjósti honum lá, ok svá mantu, Atli! láta þitt líf, sem nú látum vér;Þeir sýndu Gunnari hjarta Högna ins frækna: ok er úlíkt hjarta Hjalla ins blauða, þvíat nú hrærist lítt, en miðr meðan í brjósti honum lá, ok svâ mantu, Atli! láta þitt líf, sem nú látum vèr; ok nú veit ek einn, hvar gullit er, ok mun eigi Högni segja þér;ok nú veit ek einn, hvar gullit er, ok mun eigi Högni segja þèr; mér lék ýmist í hug, þá er vér lifðum báðir, en nú hefi ek einn ráðit fyrir mér, skal Rín nú ráða gullinu, fyrr enn Hýnir beri þat á höndum sér.mèr lèk ýmist í hug, þá er vèr lifðum báðir, en nú hefi ek einn ráðit fyrir mèr, skal Rín nú ráða gullinu, fyrr enn Hýnir beri þat á höndum sèr. Atli konúngr mælti: farið á brott með bandíngjann! ok svá var gert.Atli konúngr mælti: farið á brott með bandíngjann! ok svâ var gert. Guðrún kveðr nú með sér menn, ok hittir Atla (ok mælti): gángi þér nú illa, ok eptir því, sem þér helduð orð við mik!Guðrún kveðr nú með sèr menn, ok hittir Atla (ok mælti): gángi þèr nú illa, ok eptir því, sem þèr hèlduð orð við mik! Ok nú er Gunnarr konúngr settr í einn ormgarð; þar voru margir ormar fyrir, ok voru hendr hans fast bundnar; Guðrún sendi honum hörpu; en hann sýndi sína list, ok sló hörpuna með mikilli list, at hann drap strengina með tánum, ok lék svá vel ok afbragðliga, at fáir þóttust heyrt hafa svá með höndum slegit, ok þartil lek hann þessa íþrótt, at allir sofnuðu ormarnir, nema ein naðra mikil ok illilig skreið til hans, ok gróf inn sínum rana, þartil er hún hjó hans hjarta;en hann sýndi sína list, ok sló hörpuna með mikilli list, at hann drap strengina með tánum, ok lék svâ vel ok afbragðliga, at fáir þóttust heyrt hafa svâ með höndum slegit, ok þartil lek hann þessa íþrótt, at allir sofnuðu ormarnir, nema ein naðra mikil ok illilig skreið til hans, ok gróf inn sínum rana, þartil er hún hjó hans hjarta; ok þar lét hann sitt líf með mikilli hreysti.ok þar lèt hann sitt líf með mikilli hreysti.

Atli konúngr þóttist nú hafa unnit mikinn sigr, ok sagði Guðrúnu svá sem með miklu spotti, eða svá sem hann hældist: Guðrún! segir hann, mist hefir þú nú bræðra þinna, ok veldr þú því sjálf.Atli konúngr þóttist nú hafa unnit mikinn sigr, ok sagði Guðrúnu svâ sem með miklu spotti, eða svâ sem hann hældist: Guðrún! segir hann, mist hefir þú nú bræðra þinna, ok veldr þú því sjálf. Hún svarar: vel líkar þér nú, er þú lýsir vígum þessum fyrir mér, en vera má at þú iðrist, þá er þú reynir þat, er eptir kemr, ok sú mun erfðin lengst eptir lifa, at týna eigi grimdinni, ok mun þér eigi vel gánga meðan ek lifi.Hún svarar: vel líkar þèr nú, er þú lýsir vígum þessum fyrir mèr, en vera má at þú iðrist, þá er þú reynir þat, er eptir kemr, ok sú mun erfðin lengst eptir lifa, at týna eigi grimdinni, ok mun þèr eigi vel gánga meðan ek lifi. Hann svarar: við skulum nú gera okkra sætt, ok vil ek bæta þér bræðr þína með gulli ok dýrum gripum, eptir þínum vilja.Hann svarar: við skulum nú gera okkra sætt, ok vil ek bæta þèr bræðr þína með gulli ok dýrum gripum, eptir þínum vilja. Hún svarar: lengi hefi ek eigi verit hæg viðreignar, ok mátti um hreifa meðan Högni lifði, muntu ok aldrí bæta bræðr mína svá, at mér hugni, en opt verðu við konurnar ríki bornar af yðru valdi;Hún svarar: lengi hefi ek eigi verit hæg viðreignar, ok mátti um hreifa meðan Högni lifði, muntu ok aldrí bæta bræðr mína svâ, at mèr hugni, en opt verðu við konurnar ríki bornar af yðru valdi; nú eru mínir frændr allir dauðir, ok muntu nú einn við mik ráða; mun ek nú þenna kost upptaka, ok látum gera mikla veizlu, ok vil ek nú erfa bræðr mína ok svá þína frændr;mun ek nú þenna kost upptaka, ok látum gera mikla veizlu, ok vil ek nú erfa bræðr mína ok svâ þína frændr; gerir hún sik nú blíða í orðum, en þó var samt undir raunar; hann var talhlýðinn ok trúði á hennar orð, er hún gerði sér létt umræður.hann var talhlýðinn ok trúði á hennar orð, er hún gerði sèr lètt umræður. Guðrún gerir nú erfi eptir sína bræðr, ok svá Atli konúngr eptir sína menn, þessi veizla var við mikla sveipan.Guðrún gerir nú erfi eptir sína bræðr, ok svâ Atli konúngr eptir sína menn, þessi veizla var við mikla sveipan. Nú hyggr Guðrún á harma sína, ok sitr um þat, at veita konúngi nokkra mikla skömm; ok um kveldit tók hún sonu þeirra Atla konúngs, er þeir léku við stokki;ok um kveldit tók hún sonu þeirra Atla konúngs, er þeir lèku við stokki; sveinarnir glupnuðu, ok spurðu, hvat þeir skyldu? Hún svarar: spyrið eigi at! hana skal ykkr báðum. Þeir svöruðu: ráða muntu börnum þínum sem þú vilt, þat mun engi banna þér, en þér er skömm í at gera þetta.Þeir svöruðu: ráða muntu börnum þínum sem þú vilt, þat mun engi banna þèr, en þèr er skömm í at gera þetta. Síðan skar hún þá á hals. Konúngrinn spurði eptir, hvar synir hans væri. Guðrún svarar: ek mun þat segja þér, ok glaða þitt hjarta;Guðrún svarar: ek mun þat segja þèr, ok glaða þitt hjarta; þú vaktir við oss mikinn harm, þá er þú drapt bræðr mína, nú skaltu heyra mína ræðu: þú hefir mist þinna sona, ok eru þeirra hausar hér at borðkerum báðir, ok sjálfr draktu þeirra blóð við vín blandit;þú vaktir við oss mikinn harm, þá er þú drapt bræðr mína, nú skaltu heyra mína ræðu: þú hefir mist þinna sona, ok eru þeirra hausar hèr at borðkerum báðir, ok sjálfr draktu þeirra blóð við vín blandit; síðan tók ek hjörtu þeirra, ok steikta ek á teini, en þú ázt. Atli konúngr svarar: grimm ertu, er þú myrðir sonu þína ok gaft mér þeirra hold at eta, ok skamt lætr þú ills í milli.Atli konúngr svarar: grimm ertu, er þú myrðir sonu þína ok gaft mèr þeirra hold at eta, ok skamt lætr þú ills í milli. Guðrún segir: væri minn vili til at gera þér, miklar skammír, ok verðr eigi fullilla farit við slíkan konúng.Guðrún segir: væri minn vili til at gera þèr, miklar skammír, ok verðr eigi fullilla farit við slíkan konúng. Konúngr mælti: verra hefir þú gert, enn menn viti dæmi til, ok er mikil úvizka í slíkum harðræðum, ok makligt at þú værir á báli brend ok barin áðr grjóti í hel, ok hefðir þú þá þat, er þú ferr á leið. Hún svarar: þú spár þat þér sjálfum, en ek man híjóta annann dauða.Hún svarar: þú spár þat þèr sjálfum, en ek man híjóta annann dauða. Þau mæltust við mörg heiptarorð. Högni átti son eptir, er Niflúngr hét;Högni átti son eptir, er Niflúngr hèt; hann hafði mikla heipt við Atla konúng, ok sagði Guðrúnu, at hann vildi hefna feðr síns; hún tók því vel, ok gera ráð sín; hún kvað mikit happ í, ef þat yrði gjört. Ok of kveldit, er konúngr hafði drukkit, gekk hann til svefns; ok er hann var sofnaðr, kom Guðrún þar, ok son Högna. Guðrún tók eitt sverð, ok leggr fyrir brjóst Atla konúngi, véla þau um bæði, hún ok son Högna.Guðrún tók eitt sverð, ok leggr fyrir brjóst Atla konúngi, vèla þau um bæði, hún ok son Högna. Atli konúngr vaknar við sárit, ok mælti: eigi man hér þurfa um at binda eða umbúð at veita, eða hverr veitir mér þenna áverka?Atli konúngr vaknar við sárit, ok mælti: eigi man hèr þurfa um at binda eða umbúð at veita, eða hverr veitir mèr þenna áverka? Guðrún segir: ek veld nokkru um, en sumu son Högna. Atli konúngr mælti: eigi sæmdi þér þetta at gera, þóat nokkr sök væri til, ok vartu mér gipt at frænda ráði, ok mund galdt ek við þér, 30 góðra riddara ok sæmiligra meyja, ok marga menn aðra, ok þó léztu þér eigi at hófi, nema þú réðir löndum þeim, er átt hafði Buðli konúngr, ok þína sværu léztu opt með gráti sitja.Atli konúngr mælti: eigi sæmdi þèr þetta at gera, þóat nokkr sök væri til, ok vartu mèr gipt at frænda ráði, ok mund galdt ek við þèr, 30 góðra riddara ok sæmiligra meyja, ok marga menn aðra, ok þó lèztu þèr eigi at hófi, nema þú rèðir löndum þeim, er átt hafði Buðli konúngr, ok þína sværu lèztu opt með gráti sitja. Guðrún mælti: margt hefir þú mælt úsatt, ok ekki hirði ek þat, ok opt var ek úhæg í mínu skapi, en miklu jók þú á; hér hefir verit opt mikil styrjöld í þínum garði, ok börðust opt frændr ok vinir, ok ýfðist hvat við annat;hèr hefir verit opt mikil styrjöld í þínum garði, ok börðust opt frændr ok vinir, ok ýfðist hvat við annat; ok var betri æfi vár þá, er ek var með Sigurði, drápum konúnga ok réðum um eignir þeirra, ok gáfum grið þeim, er svá vildu, en höfðíngjar gengu á hendr oss, ok létum þann ríkan, er svá vildi;ok var betri æfi vâr þá, er ek var með Sigurði, drápum konúnga ok rèðum um eignir þeirra, ok gáfum grið þeim, er svâ vildu, en höfðíngjar gengu á hendr oss, ok lètum þann ríkan, er svâ vildi; síðan mistum vér hans, ok var þat lítit, at bera ekkju nafn, en þat harmar mik mest, er ek kom til þín, en átt áðr enn ágæzta konúng, ok aldrí komtu svá or orrostu, at eigi bærir þú enn minna lut.síðan mistum vèr hans, ok var þat lítit, at bera ekkju nafn, en þat harmar mik mest, er ek kom til þín, en átt áðr enn ágæzta konúng, ok aldrí komtu svâ or orrostu, at eigi bærir þú enn minna lut. Atli konúngr svarar: eigi er þat satt, ok við slíkar fortölur batnar hvárigra hluti, þviat vér höfum skarðat;Atli konúngr svarar: eigi er þat satt, ok við slíkar fortölur batnar hvârigra hluti, þviat vèr höfum skarðat; ger nú til mín sómasamliga, ok lát búa um lík mitt til ágætis! Hún segir: þat mun ek gera, at láta þér gera vegligan gröft, ok gera þér virðuliga steinþró, ok vefja þik í fögrum dúkum, ok hyggja þér hverja þörf.Hún segir: þat mun ek gera, at láta þèr gera vegligan gröft, ok gera þèr virðuliga steinþró, ok vefja þik í fögrum dúkum, ok hyggja þèr hverja þörf. Eptir þat deyr hann; en hún gerði, sem hún hét;en hún gerði, sem hún hèt; síðan lét hún slá eldi í höllina.síðan lèt hún slá eldi í höllina. Ok er hirðin vaknaði við óttann, þá vildu menn eigi þola eldinn, ok hjuggust sjálfir ok fengu svá bana;Ok er hirðin vaknaði við óttann, þá vildu menn eigi þola eldinn, ok hjuggust sjálfir ok fengu svâ bana; lauk þar æfi Atla konúngs ok allrar hirðar hans. Guðrún vildi nú eigi lifa eptir þessi verk, en endadagr hennar var eigi enn kominn. Völsúngar ok Gjúkúngar, at því er menn segja, hafa verit mestir ofrhugar ok ríkismenn, ok svá finst öllum fornkvæðum;Völsúngar ok Gjúkúngar, at því er menn segja, hafa verit mestir ofrhugar ok ríkismenn, ok svâ finst öllum fornkvæðum; ok nú stöðvaðist þessi úfriðr með þeima hætti, at liðnum þessum tíðendum.

Guðrún átti dóttur við Sigurði, er Svanhildr hét;Guðrún átti dóttur við Sigurði, er Svanhildr hèt; hún var allra kvenna vænst, ok hafði snör augu, sem faðir hennar, svá at fárr einn þorði at sjá undir hennar brýn;hún var allra kvenna vænst, ok hafði snör augu, sem faðir hennar, svâ at fárr einn þorði at sjá undir hennar brýn; hún bar svá mjök af öðrum konum um vænleik, sem sól af öðrum himintúnglum.hún bar svâ mjök af öðrum konum um vænleik, sem sól af öðrum himintúnglum. Guðrún gekk eitt sinn til sævar, ok tók grjót í fáng sér, ok gekk á sæinn út, ok vildi tapa sér;Guðrún gekk eitt sinn til sævar, ok tók grjót í fáng sèr, ok gekk á sæinn út, ok vildi tapa sèr; þá hófu hana stórar bárur fram eptir sjánum, ok fluttist hún með þeirra fulltíngi, ok kom um síðir til borgar Jónakurs konúngs; hann var ríkr konúngr ok fjölmennr; hann fékk Guðrúnar, þeirra börn voru þeir Hamdir ok Sörli ok Erpr. Svanhildr var þar uppfædd.

Jórmunnrekr hefir konúngr heitit, hann var ríkr konúngr í þann tíma; hans son hét Randverr.hans son hèt Randverr. Konúngr heimtir á tal son sinn, ok mælti: þú skalt fara mína sendiför til Jónakurs, ok minn ráðgjafi, er Bikki heitir; þar er uppfædd Svanhildr, dóttir Sigurðar Fáfnisbana, er ek veit fegrsta mey undir heimsólu; hana vilda ek helzt eiga, ok hennar skaltu biðja til handa mér.hana vilda ek helzt eiga, ok hennar skaltu biðja til handa mèr. Hann segir: skyldt er þat, herra! at ek fara yðra sendiför; lætr nú búa ferð þeirra sæmiliga. Fara þeir nú, unst þeir koma til Jónakurs konúngs, sjá Svanhildi ok þikkir mikils um vert hennar fríðleik. Randverr heimti konúng á tal ok mælti: Jórmunnrekr konúngr vill bjóða yðr mægi sitt, hefir hann spurn til Svanhildar, ok vill hann kjósa hana sér til konu, ok er úsýnt at hún sé gefin ríkara manni, enn hann er.Randverr heimti konúng á tal ok mælti: Jórmunnrekr konúngr vill bjóða yðr mægi sitt, hefir hann spurn til Svanhildar, ok vill hann kjósa hana sèr til konu, ok er úsýnt at hún sè gefin ríkara manni, enn hann er. Konúngr segir, at þat var virðuligt ráð: ok er hann mjök frægr. Guðrún segir: valt er hamíngjunni at treystast, at eigi bresti hún. En með fýsíng konúngs, ok öllu því er á lá, er þetta nú ráðit, ok ferr nú Svanhildr til skips með virðuligu föruneyti, ok sat í lyptíngu hjá konúngs syni. Þá mælti Bikki til Randvers: sannligt væri þat, at þér ættið svá fríða konu, en eigi svá gamall maðr;Þá mælti Bikki til Randvers: sannligt væri þat, at þèr ættið svâ fríða konu, en eigi svâ gamall maðr; honum félst þat vel í skap, ok mælti til hennar með blíðu ok hvárt til annars;honum fèlst þat vel í skap, ok mælti til hennar með blíðu ok hvârt til annars; koma heim í land ok hitta konúng. Bikki mælti: þat samir, herra! at vita, hvat tíðt er um, þótt vandt sé upp at bera, en þat er um vélar þær, er sonr þinn hefir fengit fulla ást Svanhildar, ok er hún hans frilla, ok lát slíkt eigi úhegnt;Bikki mælti: þat samir, herra! at vita, hvat tíðt er um, þótt vandt sè upp at bera, en þat er um vèlar þær, er sonr þinn hefir fengit fulla ást Svanhildar, ok er hún hans frilla, ok lát slíkt eigi úhegnt; mörg ill ráð hafði hann honum áðr kennt, þóat þetta biti fyrir of hans ráð ill. Konúngr hlýddi hans mörgum vondum ráðum; hann mælti, ok mátti eigi stilla sik af reiði, at Randve skyldi taka, ok á gálga festa. Ok er hann var tilleiddr gálgans, þá tók hann hauk einn, ok plokkaði af honum allar fjaðrirnar, ok mælti, at sýna skyldi feðr hans; ok er konúngrinn sá, mælti hann: þar má nú sjá at honum þikkir ek þann veg hníginn sæmdinni, sem haukrinn fjöðrunum, ok biðr hann taka af gálganum. Bikki hafði þar um vélt á meðan, ok var hann dauðr.Bikki hafði þar um vèlt á meðan, ok var hann dauðr. Enn mælti Bikki: engum manni áttu verri at vera, enn Svanhildi, lát hana deyja með skömm. Konúngr svarar: þat ráð munu vér taka.Konúngr svarar: þat ráð munu vèr taka. Síðan var hún bundin í borgarhliði, ok hleypt hestum at henni; en er hún brá í sundr augum, þá þorðu eigi hestarnir at spora hana; ok er Bikki sá þat, mælti hann, at belg skyldi draga á höfuð henni, ok svá var gjört, en síðan lét hún líf sitt.ok er Bikki sá þat, mælti hann, at belg skyldi draga á höfuð henni, ok svâ var gjört, en síðan lèt hún líf sitt.