Bókastaðir

Nú þóttist engi kunna at sér at Brynhildr beiddi þess hlæjandi, eð ' hún harmaði með gráti.Nú þóttist engi kunna at sèr at Brynhildr beiddi þess hlæjandi, eð ' hún harmaði með gráti. Þá mælti hún: þat dreymdi mik, Gunnarr! at ek átta kalda sæng, en þú ríðr í hendr úvinum þínum, ok öll ætt yðr man illa fara, er þér eruð eiðrofa, ok mundir þú þat úglögt, er þið blönduðuð blóði saman Sigurðr ok þú, er þú rétt hann, ok hefir þú honum allt illu launat þat, er hann gerði vel til þín, ok lét þik fremstan vera, ok þá reyndi þat, er hann kom til vor, hve hann heldt sína eiða, at hann lagði okkar í milli it snarpeggjaða sverð, þat er eitri var hert;Þá mælti hún: þat dreymdi mik, Gunnarr! at ek átta kalda sæng, en þú ríðr í hendr úvinum þínum, ok öll ætt yðr man illa fara, er þèr eruð eiðrofa, ok mundir þú þat úglögt, er þið blönduðuð blóði saman Sigurðr ok þú, er þú rètt hann, ok hefir þú honum allt illu launat þat, er hann gerði vel til þín, ok lèt þik fremstan vera, ok þá reyndi þat, er hann kom til vor, hve hann heldt sína eiða, at hann lagði okkar í milli it snarpeggjaða sverð, þat er eitri var hert; ok snemma réðu þér til saka við hann ok við mik, þá er ek var heima með feðr mínum, ok hafða ek allt þat, er ek vilda, ok ætlaða ek engan yðarn minn skyldu verða, þá er þér riðuð þar at garði þrír konúngar;ok snemma rèðu þèr til saka við hann ok við mik, þá er ek var heima með feðr mínum, ok hafða ek allt þat, er ek vilda, ok ætlaða ek engan yðarn minn skyldu verða, þá er þèr riðuð þar at garði þrír konúngar; síðan leiddi Atli mik á tal, ok spyrr, ef ek vilda þann eiga, er riði Grana, sá var yðr ekki líkr, ok þá hétumst ek syni Sigmundar konúngs ok engum öðrum, ok eigi mun yðr farast þótt ek deyja.síðan leiddi Atli mik á tal, ok spyrr, ef ek vilda þann eiga, er riði Grana, sá var yðr ekki líkr, ok þá hètumst ek syni Sigmundar konúngs ok engum öðrum, ok eigi mun yðr farast þótt ek deyja. Þá reis Gunnarr upp, ok lagði hendr um háls henni, ok bað at hún skyldi lifa ok þiggja fé, ok allir aðrir löttu hana at deyja;Þá reis Gunnarr upp, ok lagði hendr um háls henni, ok bað at hún skyldi lifa ok þiggja fè, ok allir aðrir löttu hana at deyja; en hún hratt hverjum frá sér, er at henni kom, ok kvað ekki tjóa mundu at letja hana þess, er hún ætlaði.en hún hratt hverjum frá sèr, er at henni kom, ok kvað ekki tjóa mundu at letja hana þess, er hún ætlaði. Síðan hét Gunnarr á Högna, ok spyrr hann ráða, ok bað hann til fara, ok vita, ef hann fengi mýkt skaplyndi hennar, ok kvað nú ærna þörf vera á höndum, ef sefast mætti hennar harmr, þartil er fráliði.Síðan hèt Gunnarr á Högna, ok spyrr hann ráða, ok bað hann til fara, ok vita, ef hann fengi mýkt skaplyndi hennar, ok kvað nú ærna þörf vera á höndum, ef sefast mætti hennar harmr, þartil er fráliði. Högni svarar: leti engi maðr hana at deyja, þvíat hún verðr oss aldrí at gagni, ok aungum manni, síðan hún kom híngat. Nú bað hún taka mikit gull, ok bað þar koma alla þá, er fé vildu þiggja;Nú bað hún taka mikit gull, ok bað þar koma alla þá, er fè vildu þiggja; síðan tók hún eitt sverð, ok lagði undir hönd sér, ok hneig upp við dýnur, ok mælti: taki hér nú gull hverr, er þiggja vill!síðan tók hún eitt sverð, ok lagði undir hönd sèr, ok hneig upp við dýnur, ok mælti: taki hèr nú gull hverr, er þiggja vill! Allir þögðu. Brynhildr mælti: þiggið gullit, ok njótið vel! Enn mælti Brynhildr til Gunnars: nú man ek segja þér litla stund þat, er eptir mun gánga: sættast munu þið Guðrún brátt með ráðum Grímhildar ennar fjölkunngu;Enn mælti Brynhildr til Gunnars: nú man ek segja þèr litla stund þat, er eptir mun gánga: sættast munu þið Guðrún brátt með ráðum Grímhildar ennar fjölkunngu; dóttir Guðrúnar ok Sigurðar man heita Svanhildr, er vænst man fædd allra kvenna; (verðr) Guðrún gefin Atla at sínum úvilja; Oddrúnu mantu vilja eiga, en Atli mun þat banna; þá munu þið eiga launfundi, ok mun hún þér unna;þá munu þið eiga launfundi, ok mun hún þèr unna; Atli man þik svíkja ok í ormgarð setja, ok síðan man Atli drepinn ok synir hans; Guðrún man þá drepa; síðan munu hana stórar bárur bera til borgar Jönakrs konúngs; þar man hún fæða ágæta sonu; Svanhildr mun or landi send, ók gift Jórmunnreki konúngi; hana munu bíta Bikka ráð; ok þá er farin öll ætt yðr; ok eru Guðrúnar harmar at meiri. Nú bið ek þik Gunnarr! efstu bænar: lát gera eitt bál mikit á sléttum velli öllum oss, mér ok Sigurði, ok þeim, sem drepnir voru með honum;Nú bið ek þik Gunnarr! efstu bænar: lát gera eitt bál mikit á slèttum velli öllum oss, mèr ok Sigurði, ok þeim, sem drepnir voru með honum; lát þar tjalda yfir af rauðu mannablóði, ok brenna mér þar á aðra hönd þenna enn Hýnska konúng, en á aðra hönd honum mína menn, 2 at höfði, 2 at fótum, ok 2 hauka, þá er at jafnaði skipt;lát þar tjalda yfir af rauðu mannablóði, ok brenna mèr þar á aðra hönd þenna enn Hýnska konúng, en á aðra hönd honum mína menn, 2 at höfði, 2 at fótum, ok 2 hauka, þá er at jafnaði skipt; látið þar á milli okkar brugðit sverð, sem fyrr, er við stigum á einn beð, ok heitum þá hjón, ok eigi fellr honum þá hurð á hæla, ef ek fylgi honum, ok er vár leiðsla þá ekki aumlig, ef honum fylgja 5 ambáttir ok 8 þjónar, er faðir minn gaf mér, ok þar brenna ok þeir, er drepnir voru með Sigurði;látið þar á milli okkar brugðit sverð, sem fyrr, er við stigum á einn beð, ok heitum þá hjón, ok eigi fellr honum þá hurð á hæla, ef ek fylgi honum, ok er vâr leiðsla þá ekki aumlig, ef honum fylgja 5 ambáttir ok 8 þjónar, er faðir minn gaf mèr, ok þar brenna ok þeir, er drepnir voru með Sigurði; ok fleira munda ek mæla, ef ek væra eigi sár, en nú þýtr öndin, en sárit opnast, ok sagða ek þó satt. Nú er búit um lík Sigurðar at fornum sið, ok gert mikit bál; ok er þat er mjök kyndt, þá var þar lagt á ofan lík Sigurðar Fáfnisbana, ok sonar hans 3 vetrs, er Brynhildr lét drepa, ok Guttorms.ok er þat er mjök kyndt, þá var þar lagt á ofan lík Sigurðar Fáfnisbana, ok sonar hans 3 vetrs, er Brynhildr lèt drepa, ok Guttorms. Ok er bálit var allt loganda, gekk Brynhildr þará út, ok mælti við skemmumeyjár sínar, at þær tæki gull þat, er hún vildi gefa þeim; ok eptir þetta deyr Brynhildr ok brann þar með Sigurði, ok lauk svá þeirra æfi.ok eptir þetta deyr Brynhildr ok brann þar með Sigurði, ok lauk svâ þeirra æfi.

Nú segir þat hverr, er þessi tíðendi heyrir, at engi maðr mun þvílíkr eptir í veröldunni, ok aldrí man síðan borinn slíkr maðr, sem Sigurðr var, fyrir hversvetna sakar, ok hans nafn man aldrí fyrnast í þýverskri túngu ok á Norðrlöndum, meðan heimrinn stendr. Þat er sagt, einhvern dag, þá er Guðrún sat í skemmu sinni, þá mælti hún: betra var þá várt líf, er ek átta Sigurð;Þat er sagt, einhvern dag, þá er Guðrún sat í skemmu sinni, þá mælti hún: betra var þá vârt líf, er ek átta Sigurð; svá bar hann af öllum mönnum, sem gull af járni, eða laukr af öðrum grösum, eða hjörtr af öðrum dýrum, uns bræðr mínir fyrirmundu mér slíks manns, er öllum var fremri, eigi máttu þeir sofa, áðr þeir drápu hann;svá bar hann af öllum mönnum, sem gull af járni, eða laukr af öðrum grösum, eða hjörtr af öðrum dýrum, uns bræðr mínir fyrirmundu mèr slíks manns, er öllum var fremri, eigi máttu þeir sofa, áðr þeir drápu hann; mikinn gný gerði Grani, þá er hann sá sáran sinn lánardrottinn, síðan rædda ek við hann, sem við mann, en hann hnípti í jörðina, ok vissi at Sigurðr var fallinn. Síðan hörf Guðrún brott á skóga, ok heyrði alla vega frá sér varga þyt, ok þótti þá blíðara at deyja.Síðan hörf Guðrún brott á skóga, ok heyrði alla vega frá sèr varga þyt, ok þótti þá blíðara at deyja. Guðrún fór, uns hún kom til hallar Hálfs konúngs, ok sat þar með Þóru Hákunardóttur í Danmörku 7 misseri, ok var þar í miklum fagnaði, ok sló borða yfir henni, ok skrifaði þará mörg ok stór verk ok fagra leika, er tíðir voru í þann tíma, sverð ok brynjur ok allan konúngs búnað, skip Sigmundar konúngs, er skriðu fyrir land fram; ok þat byrðu þær, er þeir börðust Sigar ok Siggeirr á Fjóni suðr; slíkt var þeirra gaman, ok huggaðist Guðrún nú nokkut harms síns. Þetta spyrr Grímhildr, hvar Guðrún er niðr komin, heimtir á tal sonu sína, ok spyrr, hverju þeir vilja bæta Guðrúnu son sinn ok mann, kvað þeim þat skyldt. Gunnarr segir, kveðst vilja gefa henni gull, ok bæta henni svá harma sína, senda eptir vinum sínum, ok búa hesta sína, hjálma, skjöldu, sverð ok brynjur ok allskonar herklæði; ok var þessi ferð búin it kurteisligsta, ok engi sá kappi, er mikill var, sat nú heima; hestar þeirra voru brynjaðir, ok hverr riddari hafði annathvárt gyltan hjálm eða skygðan.hestar þeirra voru brynjaðir, ok hverr riddari hafði annathvârt gyltan hjálm eða skygðan. Grímhildr ræðst í ferð með þeim, ok segir þeirra erendi svá fremi fullgjört mun verða, at hún siti eigi heima. Þeir höfðu alls 5 hundruð manna; þeir höfðu ok ágæta menn með sér;þeir höfðu ok ágæta menn með sèr; þar var Valdamar af Danmörk, ok Eymóðr ok Jarísleifr. Þeir gengu inní höll Hálfs konúngs; þar voru Lángbarðar, Frakkar ok Saxar; þeir fóru með öllum herbúnaði ok höfðu yfir sér loða rauða, sem kveðit er:þeir fóru með öllum herbúnaði ok höfðu yfir sèr loða rauða, sem kveðit er:

Þeir vildu velja systur sinni góðar gjafir, ok mæltu vel við hana, en hún trúði engum þeirra. Síðan færði Gunnarr henni meinsamligan drykk, ok varð hún við at taka, ok mundi síðan engar sakar; sá drykkr var blandinn með jarðar magni ok sæ, ok dreira sonar hennar, ok í því horni voru ristnir hverskuns stafir, ok roðnir með blóði, er hér segir:sá drykkr var blandinn með jarðar magni ok sæ, ok dreira sonar hennar, ok í því horni voru ristnir hverskuns stafir, ok roðnir með blóði, er hèr segir:

Ok eptir þat, er vill þeirra kom saman, gjörðist fagnaðr mikill. Þá mælti Grímhildr, er hún fann Guðrúnu: vel verði þér, dóttir! ek gef þér gull ok allskonar gripi at þiggja eptir þinn feðr, dýrliga hrínga ok ársal Hýnskra meyja, þeirra er kurteisastar eru, þá er þér bættr þinn maðr;Þá mælti Grímhildr, er hún fann Guðrúnu: vel verði þèr, dóttir! ek gef þèr gull ok allskonar gripi at þiggja eptir þinn feðr, dýrliga hrínga ok ársal Hýnskra meyja, þeirra er kurteisastar eru, þá er þèr bættr þinn maðr; síðan skal þik gipta Atla konúngi inum ríka, þá muntu ráða hans auði, ok lát eigi frændr þína fyrir sakir eins manns, ok ger heldr sem vér biðjum.síðan skal þik gipta Atla konúngi inum ríka, þá muntu ráða hans auði, ok lát eigi frændr þína fyrir sakir eins manns, ok ger heldr sem vèr biðjum. Guðrún svarar: aldri vil ek eiga Atla konúng, ok ekki samir okkr ætt saman at auka. Grímhildr svarar: eigi skaltu nú á heiptir hyggja, ok lát sem lifi Sigurðr ok Sigmundr, ef þú átt sonu. Guðrún segir: ekki má ek af honum hyggja, hann var öllum fremri. Grímhildr segir: þenna konúng man þér skipat at eiga, ' en engan skaltu ellegar eiga.Grímhildr segir: þenna konúng man þèr skipat at eiga, ' en engan skaltu ellegar eiga. Guðrún segir: bjóði þér mér eigi þenna konúng, er íllt eitt man afstanda þessi ætt, ok mun hann sonu sína illu beita, ok þar eptir man honum grimmu hefnt vera.Guðrún segir: bjóði þèr mèr eigi þenna konúng, er íllt eitt man afstanda þessi ætt, ok mun hann sonu sína illu beita, ok þar eptir man honum grimmu hefnt vera. Grímhildr varð við hennar fortölur illa, ok mælti: ger sem vér beiðum, ok muntu þarfyrir taka mikinn metnað ok vára vinattu, ok þessa staði, er svá heita: Vínbjörg ok Valbjörg;Grímhildr varð við hennar fortölur illa, ok mælti: ger sem vèr beiðum, ok muntu þarfyrir taka mikinn metnað ok vâra vinattu, ok þessa staði, er svâ heita: Vínbjörg ok Valbjörg; hennar orð stóðust svá mikit, at þetta varð fram at gánga.hennar orð stóðust svâ mikit, at þetta varð fram at gánga. Guðrún mælti: þetta mun verða fram at gánga, ok þó at mínum úvilja, ok mun þat lítt til yndis, heldr til harma. Síðan stíga þeir á hesta sína, ok eru konur þeirra settar í vagna, ok fóru svá fjóra daga á hestum, en aðra fjóra á skipum, ok ena þriðju fjóra enn landveg, þartil er þeir komu at einni hárri höll;Síðan stíga þeir á hesta sína, ok eru konur þeirra settar í vagna, ok fóru svâ fjóra daga á hestum, en aðra fjóra á skipum, ok ena þriðju fjóra enn landveg, þartil er þeir komu at einni hárri höll; henni gekk þar ímót mikit fjölmenni, ok var þar búin ágætlig veizla, sem áðr höfðu orð í milli farit, ok fór hún fram með sæmd ok mikilli prýði. Ok at þessi veizlu drekkr Atli brúðlaup til Guðrúnar; en aldri gerðihugr hennar við honum hlæja, ok með lítilli blíðu var þeirra samvista.

Nú er þat sagt einhverja nótt, at Atli konúngr vaknar or svefni, mælti hann við Guðrúnu: þat dreymdi mik, segir hann, at þú legðir á mér sverði.Nú er þat sagt einhverja nótt, at Atli konúngr vaknar or svefni, mælti hann við Guðrúnu: þat dreymdi mik, segir hann, at þú legðir á mèr sverði. Guðrún réð drauminn, ok kvað þat fyrir eldi, er járn dreymdi, ok dul þeirri, er þú ætlar þik öllum fremra.Guðrún rèð drauminn, ok kvað þat fyrir eldi, er járn dreymdi, ok dul þeirri, er þú ætlar þik öllum fremra. Atli mælti: enn dreymdi mik sem hér væri vaxnir 2 reyrteinar, ok vilda ek aldri skæðja;Atli mælti: enn dreymdi mik sem hèr væri vaxnir 2 reyrteinar, ok vilda ek aldri skæðja; síðan voru þeir rifnir upp með rótum ok roðnir í blóði, ok bornir á bekki, ok boðnir mér at eta;síðan voru þeir rifnir upp með rótum ok roðnir í blóði, ok bornir á bekki, ok boðnir mèr at eta; enn dreymdi mik, at haukar tveir flýgi mér af hendi, ok væri bráðalausir, ok fóru til heljar, þótti mér þeirra hjörtum við hunáng blandit, ok þóttumst ek eta;enn dreymdi mik, at haukar tveir flýgi mèr af hendi, ok væri bráðalausir, ok fóru til heljar, þótti mèr þeirra hjörtum við hunáng blandit, ok þóttumst ek eta; síðan þótti mér sem hvelpar fagrir lægi fyrir mér, ok gullu við hátt, ok át ek hræ þeirra at mínum úvilja.síðan þótti mèr sem hvelpar fagrir lægi fyrir mèr, ok gullu við hátt, ok át ek hræ þeirra at mínum úvilja. Guðrún segir: eigi eru draumar góðir, en eptir munu gánga; synir þínir munu vera feigir, ok margir lutir þúngir munu oss at hendi koma. Þat dreymdi mik enn, segir hann, at ek lægi í baði, ok væri ráðinn bani minn. Nú líðr þetta, ok er þeirra samvista fálig. Nú ihugar Atli konúngr, hvar níðr man komit þat mikla gull, er átt hafði Sigurðr, en þat veit nú Gunnarr konúngr ok þeir bræðr. Atli var mikill konúngr ok ríkr, vitr ok fjölmennr, gerir nú ráð við sína menn, hversu með skal fara; hann veit at þeir Gunnarr eigu miklu meira fé, enn né einir menn megi við þá jafnast;hann veit at þeir Gunnarr eigu miklu meira fè, enn nè einir menn megi við þá jafnast; tekr nú þat ráð, at senda menn á fund þeirra bræðra ok bjóða þeim til veizlu, ok at sæma þá mörgum lutum; sá maðr var fyrir þeim, er Víngi er nefndr: Drottníngin veit nú þeirra einmæli, ok grunar at vera muni vélar við bræðr hennar.sá maðr var fyrir þeim, er Víngi er nefndr: Drottníngin veit nú þeirra einmæli, ok grunar at vera muni vèlar við bræðr hennar. Guðrún ristr rúnar, ok hún tekr einn gullhríng ok knýtti í vargshár, ok fær þetta í hendr sendimönnum konúngs. Síðan fóru þeir eptir konúngs boði; ok áðr þeir stígi á land, sá Víngi rúnarnar, ok sneri á aðra leið, ok at Guðrún fýsti í rúnum, at þeir kvæmi á hans fund.ok áðr þeir stígi á land, sá Víngi rúnarnar, ok snèri á aðra leið, ok at Guðrún fýsti í rúnum, at þeir kvæmi á hans fund. Síðan komu þeir til hallar Gunnars konúngs, ok var tekit við þeim vel, ok gerfir fyrir þeim eldar stórir; ok síðan drukku þeir með gleði enn bezta drykk. Þá mælti Víngi: Atli konúngr sendir mik híngat, ok vildi at þið sæktið hann heim með miklum sóma, ok þægið af honum mikinn sóma, hjálma ok skjöldu, sverð ok brynjur, gull ok góð klæði, herlið ok hesta ok mikit lén, ok ykkr læzt hann bezt unna síns ríkis.Þá mælti Víngi: Atli konúngr sendir mik híngat, ok vildi at þið sæktið hann heim með miklum sóma, ok þægið af honum mikinn sóma, hjálma ok skjöldu, sverð ok brynjur, gull ok góð klæði, herlið ok hesta ok mikit lèn, ok ykkr læzt hann bezt unna síns ríkis. Þá brá Gunnarr höfði, ok mælti til Högna: hvat skulum við af þessu boði þiggja? hann býðr okkr at þiggja mikit ríki, en enga konúnga veit ek jafnmikit gull eiga, sem okkr, þvíat við höfum þat gull allt, er á Gnitaheiði lá, ok egum við stórar skemmur fullar af gulli ok inum beztum höggvopnum ok allskonar herklæðum; veit ek minn hestinn beztan ok sverðit hvassast, gullit ágætast. Högni svarar: undrumst ek boð hans; þvíat þat hefir hann sjaldan gert, ok úráðligt man vera at fara á hans fund, ok þat undrumst ek, er ek sá gersimar þær, er Atli konúngr sendi okkr, at ek sá vargshári knýtt í einn gullhríng, ok má vera, at Guðrúnu þikki hann úlfshug við okkr hafa, ok vill hún eigi at við farim. Víngi sýnir honum nú rúnarnar þær, er hann kvað Guðrúnu sendt hafa. Nú gengr alþýða at sofa, en þeir drukku við nokkra menn. Þá gekk at kona Högna, er hét Kostbera, kvenna fríðust, ok leit á rúnarnar;Þá gekk at kona Högna, er hèt Kostbera, kvenna fríðust, ok leit á rúnarnar; kona Gunnars hét Glaumvör, skörúngr mikill;kona Gunnars hèt Glaumvör, skörúngr mikill; þær skenktu. Konúngar gerðust allmjök drukknir; þat finnr Víngi, ok mælti: ekki er því at leyna, at Atli konúngr er þúngfærr mjök, ok gamlaðr mjök at verja sitt ríki, en synir hans úngir ok til engis færir; nú vill hann gefa yðr vald yfir ríkinu, meðan þeir eru svá úngir, ok ann yðr bezt at njóta.nú vill hann gefa yðr vald yfir ríkinu, meðan þeir eru svâ úngir, ok ann yðr bezt at njóta. Nú var bæði at Gunnarr var mjök drukkinn, en boðit mikit ríki, mátti ok eigi við sköpum vinna, heitr nú ferðinni, ok segir Högna bróður sínum; hann svarar: yðart atkvæði mun standa hljóta, ok fylgja mun ek þér, en úfúss em ek þessarar ferðar.hann svarar: yðart atkvæði mun standa hljóta, ok fylgja mun ek þèr, en úfúss em ek þessarar ferðar.

Ok er menn höfðu drukkit sem líkaði, þá fóru þeir at sofa; tekr Kostbera at líta á rúnarnar, ok innti stafina, ok sá at annat var áristit, enn undir var, ok villtar voru rúnarnar; hún fekk þó skilit af vizku sinni;tekr Kostbera at líta á rúnarnar, ok innti stafina, ok sá at annat var áristit, enn undir var, ok villtar voru rúnarnar; hún fèkk þó skilit af vizku sinni; eptir þat ferr hún til rekkju hjá bónda sínum. Ok er þau vaknuðu, mælti hún til Högna: heiman ætlar þú, ok er þat úráðligt, far heldr í annat sinn! ok eigi mantu vera glöggrýnn, ef þér þikkir sem hún hafi í þetta sinn boðit þér systir þín;Ok er þau vaknuðu, mælti hún til Högna: heiman ætlar þú, ok er þat úráðligt, far heldr í annat sinn! ok eigi mantu vera glöggrýnn, ef þèr þikkir sem hún hafi í þetta sinn boðit þèr systir þín; ek réð rúnarnar, ok undrumst ek um svá vitra konu, er hún hefir villt ristit, en svá er undir, sem bani yðarr liggi á, en þar var annathvárt, at henni varð vant stafs, eða ellegar hafa aðrir villt;ek rèð rúnarnar, ok undrumst ek um svâ vitra konu, er hún hefir villt ristit, en svâ er undir, sem bani yðarr liggi á, en þar var annathvârt, at henni varð vant stafs, eða ellegar hafa aðrir villt; ok nú skaltu heyra draum minn; þat dreymdi mik, at mér þótti hér falla inn á, harðla straung, ok bryti upp stokka í höllinni.þat dreymdi mik, at mèr þótti hèr falla inn á, harðla straung, ok bryti upp stokka í höllinni. Hann svarar: þér eruð opt íllúðgar, ok á ek ekki skap til þess, at fara illa ímót við menn, nema þat sé makligt, mun hann oss vel fagna.Hann svarar: þèr eruð opt íllúðgar, ok á ek ekki skap til þess, at fara illa ímót við menn, nema þat sè makligt, mun hann oss vel fagna. Hún segir: þér munuð reyna, en eigi mun vinátta fylgja boðinu;Hún segir: þèr munuð reyna, en eigi mun vinátta fylgja boðinu; ok enn dreymdi mik at önnr á felli hér inn, ok þyti grimmliga, ok bryti upp alla palla í höllinni, ok bryti fætr ykkra beggja bræðra, ok mun þat vera nakkvat.ok enn dreymdi mik at önnr á fèlli hèr inn, ok þyti grimmliga, ok bryti upp alla palla í höllinni, ok bryti fætr ykkra beggja bræðra, ok mun þat vera nâkkvat. Hann svarar: þar munu renna akrar, er þú hugðir ána, ok er vér gaungum akrinn, nema opt stórar agnir fætr vára.Hann svarar: þar munu renna akrar, er þú hugðir ána, ok er vèr gaungum akrinn, nema opt stórar agnir fætr vâra. Þat dreymdi mik (segir hún), at blæja þín brynni, ok hryti eldrinn uppaf höllinni. Hann svarar: þat veit ek gjörla, hvat þat er: klæði vár liggja hér litrekt, ok munu þau þar brenna, er þú hugðir blæjuna.Hann svarar: þat veit ek gjörla, hvat þat er: klæði vâr liggja hèr litrekt, ok munu þau þar brenna, er þú hugðir blæjuna. Björn hugða ek hér inn koma, segir hún, ok braut upp konúngs hásætit;Björn hugða ek hèr inn koma, segir hún, ok braut upp konúngs hásætit; ok hristi svá hrammana, at vér urðum öll hrædd, ok hafði oss öll senn sér í munni, svá at ekki máttum vér, ok stóð þar af mikil ógn.ok hristi svâ hrammana, at vèr urðum öll hrædd, ok hafði oss öll senn sèr í munni, svâ at ekki máttum vèr, ok stóð þar af mikil ógn. Hann svarar: þar man koma veðr mikit, er þú ætlaðir hvítabjörn. Örn þótti mér hér innkoma, segir hún, ok eptir höllinni, ok dreifði mik blóði ok oss öll;Örn þótti mèr hèr innkoma, segir hún, ok eptir höllinni, ok dreifði mik blóði ok oss öll; ok mun þat illt vita; þvíat mér þótti sem þat væri hamr Atla konúngs.þvíat mèr þótti sem þat væri hamr Atla konúngs. Hann svarar: opt slátrum vér örliga, ok höggum stór naut oss at gamni, ok er þat fyrir yxnum, er örnu dreymir, ok mun heill hugr Atla við oss;Hann svarar: opt slátrum vèr örliga, ok höggum stór naut oss at gamni, ok er þat fyrir yxnum, er örnu dreymir, ok mun heill hugr Atla við oss; ok nú hætta þau þessu tali.

Nú er at segja frá Gunnari, at þar er sams dæmi, er þau vakna, at Glaumvör kona Gunnars segir drauma sína marga, þá er henni þóttu líkligir til svika, en Gunnarr réð alla því á móti.Nú er at segja frá Gunnari, at þar er sams dæmi, er þau vakna, at Glaumvör kona Gunnars segir drauma sína marga, þá er henni þóttu líkligir til svika, en Gunnarr rèð alla því á móti. Þessi var einn af þeim, sagði hún, at mér þótti blóðugt sverð borit hér inni höllina, ok vartu sverði lagðr í gegnum, ok emjuðu úlfar á báðum endum sverðsins.Þessi var einn af þeim, sagði hún, at mèr þótti blóðugt sverð borit hèr inni höllina, ok vartu sverði lagðr í gegnum, ok emjuðu úlfar á báðum endum sverðsins. Konúngrinn svarar: smáir hundar vilja oss þar bíta, ok er opt hundagnöll fyrir vopnum með blóði lituðum. Hún mælti: enn þótti mér hér inn koma konur, ok voru daprligar, ok þik kjósa sér til manns;Hún mælti: enn þótti mèr hèr inn koma konur, ok voru daprligar, ok þik kjósa sèr til manns; má vera, at þínar dísir hafi þat verit. Hann svarar: vandt gerist nú at ráða, ok má ekki forðast sitt aldrlag, en eigi úlíkt, at vér verðum skammæir.Hann svarar: vandt gerist nú at ráða, ok má ekki forðast sitt aldrlag, en eigi úlíkt, at vèr verðum skammæir. Ok um morginninn spretta þeir upp, ok vilja fara, en aðrir löttu. Síðan mælti Gunnarr við þann mann, er Fjörnir hét: statt upp! ok gef oss at drekka af stórum kerum gott vín, þvíat vera má, at sjá sé vár en síðarsta veizla, ok nú mun enn gamli úlfrinn komast at gullinu, ef vér deyjum, ok sá björninn mun eigi spara at bíta sínum vígtönnum.Síðan mælti Gunnarr við þann mann, er Fjörnir hèt: statt upp! ok gef oss at drekka af stórum kerum gott vín, þvíat vera má, at sjá sè vâr en síðarsta veizla, ok nú mun enn gamli úlfrinn komast at gullinu, ef vèr deyjum, ok sá björninn mun eigi spara at bíta sínum vígtönnum. Síðan leiddi liðit þá út með gráti. Son Högna mælti: farið vel, ok hafið góðan tíma! Eptir var meirri lutr liðs þeirra. Sólarr ok Gnævarr synir Högna fóru, ok einn kappi mikill, er Orkníngr hét, hann var bróðir Beru.Sólarr ok Gnævarr synir Högna fóru, ok einn kappi mikill, er Orkníngr hèt, hann var bróðir Beru. Fólkit fylgdi þeim til skipa, ok löttu allir þá fararinnar, en ekki tjóaði. Þá mælti Glaumvör: Víngi! segir hún, meiri væn, at mikil úhamíngja standi af þinni kvomu, ok munu stórtíðendi gerast í för þinni. Hann svarar: þess sver ek, at ek lýg eigi, ok mik taki hár gálgi ok allir gramir, ef ek lýg nákvat orð! ok lítt eyrði hann sér í slíkum orðum.Hann svarar: þess sver ek, at ek lýg eigi, ok mik taki hár gálgi ok allir gramir, ef ek lýg nâkvat orð! ok lítt eyrði hann sèr í slíkum orðum. Þá mælti Bera: farið vel ok með góðum tíma! Högni svarar: verið kátar, hversu sem með oss ferr! Þar skiljast þau með sínum forlögum. Síðan reru þeir svá fast ok af miklu afli, at kjölrinn gekk undan skipinu mjök svá hálfr;Síðan rèru þeir svâ fast ok af miklu afli, at kjölrinn gekk undan skipinu mjök svâ hálfr; þeir knúðu fast árar með stórum bakföllum, svá at brotnuðu hlumir ok háir;þeir knúðu fast árar með stórum bakföllum, svâ at brotnuðu hlumir ok háir; ok er þeir komu at landi, festu þeir ekki skip sín. Síðan riðu þeir sínum ágætum hestum myrkan skóg um hríð; nú sjá þeir konúngsherinn; þángat heyra þeir mikinn gný ok vopnabrak, ok sjá þar mannfjölda ok mikinn viðrbúnat, er þeir höfðu, ok öll borgarhlið voru full af mönnum. Þeir ríða at borginni, ok var hún byrgð; Högni braut upp hliðit, ok ríða nú í borgina. Þá mælti Víngi: þetta mættir þú vel úgert hafa, ok bíðið nú hér, meðan ek sæki yðr gálgatré;Þá mælti Víngi: þetta mættir þú vel úgert hafa, ok bíðið nú hèr, meðan ek sæki yðr gálgatrè; ek bað yðr með blíðu hér koma, en flátt bjó undir;ek bað yðr með blíðu hèr koma, en flátt bjó undir; nú man skámt at bíða, áðr þér munuð uppfestir.nú man skámt at bíða, áðr þèr munuð uppfestir. Högni svarar: eigi munu vér fyrir þat vægja, ok lítt hygg ek at vér hrykkim þar, er menn skyldu berjast, ok ekki tjóar þér oss at hræða, ok þatman þér illa gefast;Högni svarar: eigi munu vèr fyrir þat vægja, ok lítt hygg ek at vèr hrykkim þar, er menn skyldu berjast, ok ekki tjóar þèr oss at hræða, ok þatman þèr illa gefast; hrundu honum síðan, ok börðu hann öxarhömrum til bana.