Bókastaðir

Eylimi hefir konúngr heitit, ríkr ok ágætr; dóttir hans hét Hjördís, allra kvenna vænst ok vitrust;dóttir hans hèt Hjördís, allra kvenna vænst ok vitrust; ok þat spyrr Sigmundr konúngr, at hún var við hans æði, eða engi ella. Sigmundr sækir heim Eylima konúng; hann gerir veizlu ímót honum mikla, ef hann hefði eigi herferð þángat; fara nú boð þeirra í milli, at með vinsemd var nú farit, en eigi með herskap; veizla þessi var gjör með hinum beztum faungum ok með miklu fjölmenni. Sigmundi konúngi var hvervetna sett torg ok annar farargreiði; koma nú til veizlu, ok skipa báðir konúngar eina höll. Þar var ok kominn Lýngi konúngr, son Hundíngs konúngs, ok vill hann ok mægjast við Eylima konúng; hann þikkist sjá, at þeir munu eigi hafa eitt erendi, þikkist ok vita, at úfriðar mun af þeim ván, er eigi fær.hann þikkist sjá, at þeir munu eigi hafa eitt erendi, þikkist ok vita, at úfriðar mun af þeim vân, er eigi fær. Nú mælti konúngr við dóttur sína: þú ert vitr kona, en ek hefi þat mælt, at þú skalt þér mann kjósa;Nú mælti konúngr við dóttur sína: þú ert vitr kona, en ek hefi þat mælt, at þú skalt þèr mann kjósa; kjós nú um tvá konúnga, ok er þat mitt ráð hér um, sem þitt er.kjós nú um tvâ konúnga, ok er þat mitt ráð hèr um, sem þitt er. Hún svarar: vandt sýnist mér þetta mál, en þó kýs ek þann konúng, er frægstr er, en þat er Sigmundr konúngr, þótt hann sé mjök aldri orpinn, ok var hún honum gefin, en Lýngi konúngr fór í brott.Hún svarar: vandt sýnist mèr þetta mál, en þó kýs ek þann konúng, er frægstr er, en þat er Sigmundr konúngr, þótt hann sè mjök aldri orpinn, ok var hún honum gefin, en Lýngi konúngr fór í brott. Sigmundr kvángaðist, ok fekk Hjördísar;Sigmundr kvângaðist, ok fèkk Hjördísar; var þar annann dag öðrum betr veitt eða með meira kappi. Eptir þat fór Sigmundr konúngr heim í Húnaland, ok Eylimi konúngr mágr hans við honum, ok gætir nú ríkis síns. En Lýngi konúngr ok bræðr hans safna nú her at sér, ok fara nú á hendr Sigmundi konúngi, þvíat þeir höfðu jafnan minna lut or málum, þótt þetta biti nú fyrir;En Lýngi konúngr ok bræðr hans safna nú her at sèr, ok fara nú á hendr Sigmundi konúngi, þvíat þeir höfðu jafnan minna lut or málum, þótt þetta biti nú fyrir; vilja þeir nú fyrirkoma kappi Völsúnga; koma nú í Húnaland ok senda Sigmundi konúngi orð, ok vilja eigi stelast á hann, en þikkjast vita, at hann mun eigi flýja. Sigmundr konúngr kveðst koma mundi til orrostu; hann dró saman her, en Hjördísi var ekit til skógar við eina ambátt, ok mikit fé fór með þeim;hann dró saman her, en Hjördísi var ekit til skógar við eina ambátt, ok mikit fè fór með þeim; hún var þar, meðan þeir börðust. Víkíngar hljópu frá skipum við úvígan her. Sigmundr konúngr ok Eylimi settu upp merki sín, ok var þá blásit í lúðra. Sigmundr konúngr lét nú við kveða sitt horn, er faðir hans hafði átt, ok eggjar sína menn;Sigmundr konúngr lèt nú við kveða sitt horn, er faðir hans hafði átt, ok eggjar sína menn; hafði Sigmundr lið miklu minna; tekst þar nú hörð orrosta, ok þótt Sigmundr væri gamall, þá barðist hann nú hart, ok var jafnan fremstr sinna manna; helzt hvárki við honum skjöldr né brynja, ok gekk hann jafnan í gegnum lið úvina sinna á þeim degi, ok engi mátti sjá, hversu fara mundi þeirra í millum;hèlzt hvârki við honum skjöldr nè brynja, ok gekk hann jafnan í gegnum lið úvina sinna á þeim degi, ok engi mátti sjá, hversu fara mundi þeirra í millum; margt spjót var þar á lopti ok örvar; en svá hlífðu honum hans spádísir, at hann varð ekki sárr, ok engi kunni töl, hversu margr maðr fell fyrir honum;en svâ hlífðu honum hans spádísir, at hann varð ekki sárr, ok engi kunni töl, hversu margr maðr fèll fyrir honum; hann hafði báðar hendr blóðgar til axlar; ok er orrostan hafði staðit um hríð, þá kom maðr í bardagann með síðan hatt ok heklu blá; hann hafði eitt auga ok geir í hendi; þessi maðr kom ámót Sigmundi konúngi, ok brá upp geirnum fyrir honum; ok er Sigmundr konúngr hjó fast, kom sverðit í geirinn, ok brast í sundr í tvá luti; síðan sneri mannfallinu, ok var Sigmundi konúngi horfin heill, ok fell mjök liðit fyrir honum.síðan snèri mannfallinu, ok var Sigmundi konúngi horfin heill, ok fèll mjök liðit fyrir honum. Konúngrinn lífði sér ekki, ok eggjar mjök liðit.Konúngrinn lífði sèr ekki, ok eggjar mjök liðit. Nú er sem mælt, at eigi má við margnum; í þessi orrostu fell Sigmundr konúngr ok Eylimi konúngr mágr hans í öndverðri fylkíngu, ok mestr luti liðs hans.í þessi orrostu fèll Sigmundr konúngr ok Eylimi konúngr mágr hans í öndverðri fylkíngu, ok mestr luti liðs hans.

Lýngi konúngr sækir nú til konúngsbæarins, ok ætlar at taka þar kónúngsdóttur, en þat brást honum; fekk hann þar hvorki konu né fé;fèkk hann þar hvorki konu nè fè; hann ferr nú yfir landit, ok skipar þar sínum mönnum ríkit, þikkist nú hafa drepit alla ætt Völsúnga, ok ætlar þá eigi munu þurfa at óttast heðan frá. Hjördís gekk í valinn eptir orrostuna um nóttina, ok kom at þar, sem Sigmundr konúngr lá, ok spyrr, ef hann væri græðandi; en hann svarar: margr lifnar or litlum vánum, en horfin er mér heill, svá at ek vil (eigi) láta græða mik;en hann svarar: margr lifnar or litlum vânum, en horfin er mèr heill, svâ at ek vil (eigi) láta græða mik; vill Óðinn ekki, at vér bregðum sverði, síðan er nú brotnaði;vill Óðinn ekki, at vèr bregðum sverði, síðan er nú brotnaði; hefi ek háð orrostur, meðan honum líkaði. Hún mælti: einkis þætti mér ávant, ef þú yrðir græddr, ok hefndir feðr míns.Hún mælti: einkis þætti mèr ávant, ef þú yrðir græddr, ok hefndir feðr míns. Konúngr segir: öðrum er þat ætlat; þú ferr með sveinbarn, ok fæðir þat vel ok vandliga, ok mun sá sveinn ágætr ok fremstr af vorri ætt; varðveit ok vel sverðsbrotin, þar af má gera gott sverð, er heita mun Gramr ok sonr okkarr mun bera, ok þar mörg stórverk með vinna, þau er aldri munu fyrnast, ok hans nafn mun uppi, meðan veröldin stendr. Un nú við þat, en mik mæða sár, ok ek mun nú vitja frænda várra framgenginna.Un nú við þat, en mik mæða sár, ok ek mun nú vitja frænda vârra framgenginna. Hjördís sitr nú yfir honum unst hann deyr, ok þá lýsir af degi. Hún sér at mörg skip eru komin við land;Hún sèr at mörg skip eru komin við land; hún mælti til ambáttarinnar: við skulum skipta klæðum, ok skaltu nefnast nafni mínu, ok segst konúngsdóttir; ok þær gera svá.ok þær gera svâ. Víkíngar geta at líta mikit mannfall, ok sjá hvar konurnar fóru til skógar, skilja at stórtíðendum mun gegna, ok hlaupa af skipum; en fyrir þessu liði réð Álfr, son Hjálpreks konúngs af Danmörk;en fyrir þessu liði rèð Álfr, son Hjálpreks konúngs af Danmörk; hann hafði farit fyrir land fram með her sínum; koma nú í valinn, þar sjá þeir mikit mannfall. Konúngrinn biðr nú at leita at konunum, ok svá gerðu þeir;Konúngrinn biðr nú at leita at konunum, ok svâ gerðu þeir; hann spyrr, hverjar þær væri, en þat skiptir eigi at líkendum til; ambáttin hefir svör fyrir þeim, ok segir fall Sigmundar konúngs ok Eylima konúngs ok margs annars stórmennis, ok svá hverír gert hafa.ambáttin hefir svör fyrir þeim, ok segir fall Sigmundar konúngs ok Eylima konúngs ok margs annars stórmennis, ok svâ hverír gert hafa. Konúngr spurði: hvert þær vissi, hvar fé konúngs væri fólgit;Konúngr spurði: hvert þær vissi, hvar fè konúngs væri fólgit; ambáttin svarar: meiri von (er) at vér vitim, ok vísar til fjárins;ambáttin svarar: meiri von (er) at vèr vitim, ok vísar til fjárins; ok finna þeir auð mikinn, svá at eigi þóttust menn sét hafa jafnmikit samankoma í einn stað, eða fleiri gersimár;ok finna þeir auð mikinn, svâ at eigi þóttust menn sèt hafa jafnmikit samankoma í einn stað, eða fleiri gersimár; bera til skipa Álfs konúngs; Hjördís fylgdi honum, ok svá ambáttin.Hjördís fylgdi honum, ok svâ ambáttin. Hann ferr nú heim í ríki sitt, en lætr, at þar sé fallnir þeir konúngar, er frægstir eru.Hann ferr nú heim í ríki sitt, en lætr, at þar sè fallnir þeir konúngar, er frægstir eru. Konúngr sezt við stjórn, en þær sátu í fyrirrúmi á skipinu; hann á tal við þær, ok leggr virðíng á ræður þeirra. Konúngr kom heim í ríki sitt við miklu fé;Konúngr kom heim í ríki sitt við miklu fè; Álfr var manna gerfiligastr. Ok er þau hafa skamma stund heima verit, spyrr drotníngin Álf son sinn: hví hefir en fegri kona færri hrínga eða verra búnað, ok virðist mér, at sú muni æðri, er þér hafið minna yfir látit.Ok er þau hafa skamma stund heima verit, spyrr drotníngin Álf son sinn: hví hefir en fegri kona færri hrínga eða verra búnað, ok virðist mèr, at sú muni æðri, er þèr hafið minna yfir látit. Hann svarar: grunat hefir mik þat, at eigi sé ambáttarmót á henni, ok þá er vér fundumst, þá tókst henni vel at fagna tignum mönnum, ok hér til skal gera eina raun.Hann svarar: grunat hefir mik þat, at eigi sè ambáttarmót á henni, ok þá er vèr fundumst, þá tókst henni vel at fagna tignum mönnum, ok hèr til skal gera eina raun. Þat er nú eitt sinn við drykkju, at konúngr sezt á tal við þær ok mælti: hvat hafið þér at marki um dægrfar, þá er nótt eldir, ef þér sjáið eigi himintúngl?Þat er nú eitt sinn við drykkju, at konúngr sezt á tal við þær ok mælti: hvat hafið þèr at marki um dægrfar, þá er nótt eldir, ef þèr sjáið eigi himintúngl? Hún svarar: þat mark höfum vér hér til, at ek var því vön í æsku, at drekka mjök í óttu, ok er ek lét af því, vöknuðu vér eptir því, síðan, ok er þat mitt mark.Hún svarar: þat mark höfum vèr hèr til, at ek var því vön í æsku, at drekka mjök í óttu, ok er ek lèt af því, vöknuðu vèr eptir því, síðan, ok er þat mitt mark. Konúngr brosti at ok mælti: illa var konúngsdóttir vönd. Hann hittir þá Hjördísi, ok spyrr hana slíks ens sama; hún svarar honum: faðir minn gaf mér eitt gull lítit við náttúru;hún svarar honum: faðir minn gaf mèr eitt gull lítit við náttúru; þat kólnar í óttu á fíngri mér, þat er mitt mark hér um.þat kólnar í óttu á fíngri mèr, þat er mitt mark hèr um. Konúngr svarar: gnótt var þar gulls, er ambáttir báru, ok munu þér ærit lengi leynzt hafa fyrir mér, ok svá munda ek til þín gert hafa, sem við værim eins konúngs börn bæði, þóttú hefðir þetta sagt, ok enn skal gera verðleikum betr við þik, þvíat þú skalt vera mín kona, ok skal ek gjalda mund við þér, þá er þú hefir barn getit.Konúngr svarar: gnótt var þar gulls, er ambáttir báru, ok munu þèr ærit lengi leynzt hafa fyrir mèr, ok svâ munda ek til þín gert hafa, sem við værim eins konúngs börn bæði, þóttú hefðir þetta sagt, ok enn skal gera verðleikum betr við þik, þvíat þú skalt vera mín kona, ok skal ek gjalda mund við þèr, þá er þú hefir barn getit. Hún svarar, ok segir allt it sanna um sitt ráð; er hún þar nú í miklum sóma, ok þikkir hin virðuligasta kona.

Þat er nú sagt, at Hjördís fæðir sveinbarn, ok er sveinninn færðr Hjálpreki konúngi. Konúngrinn varð glaðr við, er hann sá þau in hvössu augu, er hann bar í höfði, ok sagði hann aungum mundu líkan verða eða samjafnan, ok var hann vatni ausinn með Sigurðar nafni; frá honum segja allir eitt, at um atferð ok vöxt var engi hans maki. Hann var þar fæddr með Hjálpreki konúngi af mikilli ást; ok þá er nefndir eru allir enir ágætu menn ok konúngar í fornum sögum, þá skal Sigurðr fyrir gánga um afl ok atgerfi, kapp ok hreysti, er hann hefir haft um hvern mann fram annarra í Norðrálfu heimsins. Sigurðr óx þar upp með Hjálpreki, ok unni hvert barn honum; hann fastnaði Álfi konúngi Hjördísi, ok mælti henni mund. Reginn hét fóstri Sigurðar, ok var Hreiðmars son;Reginn hèt fóstri Sigurðar, ok var Hreiðmars son; hann kendi honum íþróttir, tabl ok rúnar, ok túngur margar at mæla, sem þá var tíðt konúngasonum, ok marga luti aðra. Eitt sinn spurði Reginn Sigurð, er þeir voru báðir saman, ef hann vissi, hversu mikit fé faðir hans hefði átt, eða hverir þat varðveittu.Eitt sinn spurði Reginn Sigurð, er þeir voru báðir saman, ef hann vissi, hversu mikit fè faðir hans hefði átt, eða hverir þat varðveittu. Sigurðr svarar ok segir, at konúngar varðveittu. Reginn mælti: trúir þú þeim allvel? Sigurðr svarar: þat samir, at þeir varðveiti, þar til er oss hallkvæmist, þvíat þeir kunnu betr at gæta enn ek. Annat sinn kemr Reginn at máli við Sigurð ok mælti: kynligt er þat, er þú vilt vera hestasveinn konúnga, eða fara sem hlauparar. Sigurðr svarar: eigi er þat, þvíat vér ráðum öllu með þeim, er oss ok heimilt þat, er vér viljum hafa.Sigurðr svarar: eigi er þat, þvíat vèr ráðum öllu með þeim, er oss ok heimilt þat, er vèr viljum hafa. Reginn mælti: bið hann gefa þér einn hest!Reginn mælti: bið hann gefa þèr einn hest! Sigurðr svarar: þegar mun þat, er ek vil. Sigurðr hittir nú konúnga; þá mælti konúngr við Sigurð: hvat viltu af oss þiggja? Sigurðr svarar: einn hest viljum vér þiggja oss til skemtanar.Sigurðr svarar: einn hest viljum vèr þiggja oss til skemtanar. Konúngrinn mælti: kjós þér sjálfr hest ok slíkt, er þú vill hafa af vorri eigu.Konúngrinn mælti: kjós þèr sjálfr hest ok slíkt, er þú vill hafa af vorri eigu. Annann dag eptir fór Sigurðr til skógar, ok mætir einum gömlum manni með síðu skeggi; sá var honum úkunnigr; hann spyrr, hvert Sigurðr skyldi fara. Hann svarar: hest skyldum vér kjósa;Hann svarar: hest skyldum vèr kjósa; ráð um með oss! Hann mælti: förum ok rekum til árinnar, er Búsiltjörn heitir. Þeir reka hrossin útá djúp árinnar, ok leggjast at landi, nema einn hestr, hann tók Sigurðr; hann var grár at lit ok úngr at aldri, mikill vexti ok vænn; engi hafði honum á bak komit. Skeggmaðrinn mælti: þessi hestr er kominn frá Sleipni, ok skal hann vandliga uppfæða, þvíat hann verðr hverjum hesti betri; maðrinn hverfr þá. Sigurðr kallar hestinn Grana, ok hefir sá hestr bezt verit; Óðinn hafði hann hittan. Enn mælti Reginn til Sigurðar: oflítit fé eigu þér;Enn mælti Reginn til Sigurðar: oflítit fè eigu þèr; þat harmar oss, er þér hlaupið sem þorpara sveinar, en ek veit mikla févon at segja þér, ok er þat meiri ván, at þat sé sómi at sækja ok virðíng, ef þú næðir.þat harmar oss, er þèr hlaupið sem þorpara sveinar, en ek veit mikla fèvon at segja þèr, ok er þat meiri ván, at þat sè sómi at sækja ok virðíng, ef þú næðir. Sigurðr spyrr, hvar væri, eða hverr varðveitti. Reginn svarar: sá heitir Fáfnir, er hér liggr skamt heðan á brott, þat heitir Gnítaheiðr;Reginn svarar: sá heitir Fáfnir, er hèr liggr skamt hèðan á brott, þat heitir Gnítaheiðr; ok er þú kemr þar, þá muntu þat mæla: aldri sáttu meira fé í gulli í einum stað, ok eigi þarftu meira, þóttú verðir allra konúnga elztr ok frægstr.ok er þú kemr þar, þá muntu þat mæla: aldri sáttu meira fè í gulli í einum stað, ok eigi þarftu meira, þóttú verðir allra konúnga elztr ok frægstr. Sigurðr svarar: kann ek kyn þessa orms, þótt vér sém úngir, ok hefi ek spurt, at engi þorir at koma ámót honum fyrir vaxtar sakir ok ilsku.Sigurðr svarar: kann ek kyn þessa orms, þótt vèr sèm úngir, ok hefi ek spurt, at engi þorir at koma ámót honum fyrir vaxtar sakir ok ilsku. Reginn svarar: þat er ekki; sá vöxtr er eptir hætti lýngorma, ok er gert af miklu meira enn er, ok svá mundi þótt hafa hinum fyrrum frændum þínum;sá vöxtr er eptir hætti lýngorma, ok er gert af miklu meira enn er, ok svâ mundi þótt hafa hinum fyrrum frændum þínum; ok þótt Völsúnga ætt sé at þér, þá mun þú eigi hafa þeirra skaplyndi, er fyrst eru taldir til alls frama.ok þótt Völsúnga ætt sè at þèr, þá mun þú eigi hafa þeirra skaplyndi, er fyrst eru taldir til alls frama. Sigurðr svarar: vera má at eigi höfum vér mikit af þeirra kappi eða snild, en eigi berr nauðsyn til at frýja oss, er vér erum lítt af barnsaldri;Sigurðr svarar: vera má at eigi höfum vèr mikit af þeirra kappi eða snild, en eigi berr nauðsyn til at frýja oss, er vèr erum lítt af barnsaldri; eða hví eggjar þú þessa svá mjök?eða hví eggjar þú þessa svâ mjök? Reginn svarar: saga er til þess, ok mun ek segja þér.Reginn svarar: saga er til þess, ok mun ek segja þèr. Sigurðr mælti: lát mik heyra!

Þat er upphaf sögu þessar, at Hreiðmar hét faðir minn, mikill ok auðigr;Þat er upphaf sögu þessar, at Hreiðmar hèt faðir minn, mikill ok auðigr; son hans hét Fáfnir, en annar hét Otr, ok var ek enn þriði, ok var ek minnstr fyrir mér um atgerfi ok yfirlát;son hans hèt Fâfnir, en annar hèt Otr, ok var ek enn þriði, ok var ek minnstr fyrir mèr um atgerfi ok yfirlát; kunna ek af járni gera, ok af silfri ok gulli ok hverjum lut gerði ek nokkut nýtt. Otr bróðir minn hafði aðra iðn ok náttúru; hann var veiðimaðr mikill ok umfram aðra menn, ok var í otrs líki um daga, ok var jafnan í ánni, ok bar upp fiska með munni sér;hann var veiðimaðr mikill ok umfram aðra menn, ok var í otrs líki um daga, ok var jafnan í ánni, ok bar upp fiska með munni sèr; veiðifaungin færði hann feðr sínum, ok var honum þat mikill styrkr; mjök hefir hann otrs líki á sér, kom síðan heim, ok át blundandi ok einnsaman, þvíat hann mátti eigi sjá á þyrru.mjök hefir hann otrs líki á sèr, kom síðan heim, ok át blundandi ok einnsaman, þvíat hann mátti eigi sjá á þyrru. Fáfnir var miklu mestr ok grimmastr, ok vildi sitt eitt kalla láta allt þat er var. Einn dvergr heitir Andvari, segir Reginn; hann var jafnan í fossinum, er Andvarafoss heitir, í geddu líki, ok fekk sér þar matar, þvíat þar var fjöldi fiska í þeim fossi.hann var jafnan í fossinum, er Andvarafoss heitir, í geddu líki, ok fèkk sèr þar matar, þvíat þar var fjöldi fiska í þeim fossi. Otr bróðir minn fór jafnan í þenna foss, ok bar upp fiska í munni sér, ok lagði einn senn á land.Otr bróðir minn fór jafnan í þenna foss, ok bar upp fiska í munni sèr, ok lagði einn senn á land. Óðinn, Loki ok Hænir fóru leiðar sinnar, ok komu til Andvarafoss. Otr hafði þá tekit einn lax, ok át blundandi á árbakkanum. Loki tók einn stein, ok laust otrinn til bana. Æsir þóttust mjök heppnir af veiði sinni, ok flóu belg af otrinum. Þat kveld kvomu þeir til Hreiðmars ok sýndu honum veiðina; þá tóku vér þá höndum, ok lögðum á þá gjald ok fjörlausn, at þeir fyldi belginn af gulli ok hyldi hann utan með rauðu gulli.þá tóku vèr þá höndum, ok lögðum á þá gjald ok fjörlausn, at þeir fyldi belginn af gulli ok hyldi hann utan með rauðu gulli. Þá sendu þeir Loka at afla gullsins; hann kom til Ránar, ok fekk net hennar, fór þá til Andvarafoss, ok kastaði netinu fyrir gedduna, en hún hljóp í netit;hann kom til Ránar, ok fèkk net hennar, fór þá til Andvarafoss, ok kastaði netinu fyrir gedduna, en hún hljóp í netit; þá mælti Loki:

Loki sér gull þat, er Andvari átti;Loki sèr gull þat, er Andvari átti; en er hann hafði framreiðt gullit, þá hafði hann einn hríng (eptir), ok tók Loki hann af honum. Dvergrinn gekk í steininn ok mælti, at hverjum skyldi at bana verða, er þann gullhríng ætti, ok svá allt gullit.Dvergrinn gekk í steininn ok mælti, at hverjum skyldi at bana verða, er þann gullhríng ætti, ok svâ allt gullit. Æsirnir reiddu Hreiðmari féit, ok tráðu upp otrbelginn, ok settu á fætr;Æsirnir reiddu Hreiðmari fèit, ok tráðu upp otrbelginn, ok settu á fætr; þá skyldu Æsirnir hlaða upp hjá gullinu ok hylja utan; en er þat var gjört, þá gekk Hreiðmar fram, ok sá eitt granahár ok bað hylja. Þá dró Óðinn hrínginn af hendi sér, Andvaranaut, ok huldi hárit.Þá dró Óðinn hrínginn af hendi sèr, Andvaranaut, ok huldi hárit. Þá kvað Loki:

Síðan drap Fáfnir föður sinn, segir Reginn, ok myrði hann, ok náða ek aungu af fénu.Síðan drap Fáfnir föður sinn, segir Reginn, ok myrði hann, ok náða ek aungu af fènu. Hann gerðist svá illr, at hann lagðist út, ok unnj aungum at njóta fjárins nema sér, ok varð síðan at hinum versta ormi, ok liggr nú á því fé.Hann gerðist svâ illr, at hann lagðist út, ok unnj aungum at njóta fjárins nema sèr, ok varð síðan at hinum versta ormi, ok liggr nú á því fè. Síðan fór ek til konúngs, ok gerðumst ek smiðr hans; ok er þessi ræða til minnar sögu, at ek missi föðurarfsins ok bróðurgjaldanna; gullit er síðan kallat otrsgjöld, ok hér dæmi af tekin.gullit er síðan kallat otrsgjöld, ok hèr dæmi af tekin. Sigurðr svarar: mikit hefir þú látit, ok stórillir hafa þínir frændr verit. Gjör nú eitt sverð af þínum hagleik, þat er ekki sé jafngott gert, ok ek mega vinna stórverk, ef hugr dugir, ef þú vilt at ek drepi þenna enn mikla dreka.Gjör nú eitt sverð af þínum hagleik, þat er ekki sè jafngott gert, ok ek mega vinna stórverk, ef hugr dugir, ef þú vilt at ek drepi þenna enn mikla dreka. Reginn segir: þat geri ek með trausti, ok muntu mega drepa Fáfni með því sverði.

Reginn gerir nú eitt sverð, ok fær í hönd Sigurði. Hann tók við sverðinu ok mælti: þetta er þitt smíði, Reginn! ok höggr í steðjann, ok brotnaði sverðit; hann kastar brandinum, ok bað hann smíða annat betra. Reginn gerir annat sverðit, ok fær Sigurði; hann leit á; þetta mun þér líka, en vandt mun yðr at smíða.þetta mun þèr líka, en vandt mun yðr at smíða. Sigurðr reynir þetta sverð, ok brýtr sem it fyrra. Þá mælti Sigurðr til Regins: þú munt líkr vera inum fyrrum frændum þínum ok vera útrúr; gekk nú til móður sinnar; hún fagnar honum vel; talast nú við ok drekka. Þá mælti Sigurðr: hvárt höfum vér rétt tilspurt, at Sigmundr konúngr seldi yðr sverðit Gram í tveim hlutum?Þá mælti Sigurðr: hvârt höfum vèr rètt tilspurt, at Sigmundr konúngr seldi yðr sverðit Gram í tveim hlutum? Hún svarar: satt er þat. Sigurðr mælti: fá mér í hönd! ek vil hafa.Sigurðr mælti: fá mèr í hönd! ek vil hafa. Hún kvað hann líkligan til frama, ok fær honum sverðit. Sigurðr hittir nú Reginn, ok bað hann þar gera af sverð eptir efnum. Reginn reiddist, ok gekk til smiðju með sverðs brotin, ok þikkir Sigurðr framgjarn um smíðina. Reginn gerir nú eitt sverð; ok er hann bar or aflinum, sýndist smiðjusveinum sem eldar brynni or eggjunum; biðr nú Sigurð viðtaka sverðinu, ok kveðst eigi kunna sverð at gera, ef þetta bilar. Sigurðr hjó í steðjann ok klauf niðr í fótinn, ok brast eigi né brotnaði;Sigurðr hjó í steðjann ok klauf niðr í fótinn, ok brast eigi nè brotnaði; hann lofaði sverðit mjök, ok fór til árinnar með ullarlagð ok kastar í gegn straumi, ok tók í sundr, er hann brá við sverðinu; gekk Sigurðr þá glaðr heim. Reginn mælti: efna muni þér heit yðr nú, er ek hefi gert sverðit, ok hitta Fáfni.Reginn mælti: efna muni þèr heit yðr nú, er ek hefi gert sverðit, ok hitta Fáfni. Sigurðr svarar: efna munum vér, ok þó annat fyrr, at hefna föður míns.Sigurðr svarar: efna munum vèr, ok þó annat fyrr, at hefna föður míns. Sigurðr var því ástsælli, sem hann var ellri af öllu fólki, svá at hvert barn unni honum hugástum.Sigurðr var því ástsælli, sem hann var ellri af öllu fólki, svâ at hvert barn unni honum hugástum.