Bókastaðir

Nú er Sigmundr lauss orðinn, en brotinn er stokkrinn, ok hefsk Sigmundr þar nú við í skóginum. Enn sendir Signý at vita, hvat tíðt er, eða hvert Sigmundr lifir; en er þeir koma, þá segir hann þeim allan atburð, hve farit hafði með þeim ok ylginni. Nú fara þeir heim ok segja Signýu, hvat tíðt er; fór hon nú ok hittir bróður sinn, ok taka þau þat ráð, at hann gerir þar jarðhús í skóginum, ok ferr nú því fram um hríð, at Signý leynir honum þar, ok fær honum þat, er hann þyrfti at hafa; en Siggeir konungr ætlar, at þeir sé allir dauðir Vǫlsungar.

Siggeir konungr átti tvá sonu við konu sinni, ok er frá þeim sagt, þá er enn ellri son hans er tíu vetra, at Signý sendir hann til móts við Sigmund, at hann skyldi veita honum lið, ef hann vildi nokkut leita við at hefna feðr síns. Nú ferr sveinninn til skógarins, ok kemr síð um aptaninn til jarðhúss Sigmundar, ok tekr hann við honum vel at hófi, ok mælti, at hann skyldi gera til brauð þeirra, en "ek man sækja eldivið," ok selr í hǫnd honum einn mjǫlbelg, en hann ferr sjálfr at sækja viðinn; ok er hann kemr aptr, þá hefir sveinninn ekki atgert um brauðgerðina. Nú spyrr Sigmundr, hvert búit sé brauðit.

Hann segir: "eigi þorða ek at taka mjǫlbelginn, fyrir því at þar lá nokkut kvikt í mjǫlinu." Nú þykkisk Sigmundr vita, at þessi sveinn mun eigi svá vel hugaðr, at hann vili hann með sér hafa.

Nú er þau syskin finnask, segir Sigmundr, at hann þótti ekki manni at nærr, þótt sveinninn væri hjá honum.

Signý mælti: "tak þú hann þá ok drep hann; eigi þarf hann þá lengr at lifa;" Ok svá gerði hann.

Nú líðr sjá vetr; ok einum vetri síðarr, þá sendir Signý enn yngri son sinn á fund Sigmundar, ok þarf þar eigi sǫgu um at lengja, ok fór sem samt sé, at hann drap þenna svein at ráði Signýar.

Þess er nú viðgetit eitthvert sinn, þá er Signý sat í skemmu sinni, at þar kom til hennar ein seiðkona fjǫlkunnig harla mjǫk; þá talar Signý við hana: "þat vilda ek," segir hon, "at við skiptum hǫmum."

Hon segir: "þú skalt fyrir ráða;" Ok nú gerir hon svá af sínum brǫgðum, at þær skipta litum, ok sezk seiðkonan nú í rúm Signýjar at ráði hennar, ok ferr í rekkju hjá konungi um kveldit, ok ekki finnr hann at eigi sé Signý hjá honum.

Nú er þat frá Signýju at segja, at hon ferr til jarðhúss bróður síns, ok biðr hann veita sér herbergi um nóttina, "þvíat ek hefi vilzk á skóginum úti, ok veit ek eigi, hvar ek fer." Hann mælti, at hon skyldi þar vera, ok vildi eigi synja henni vistar einni konu, ok þóttisk vita, at eigi mundi hon svá launa honum góðan beina at segja til hans; nú ferr hon í herbergi til hans, ok setjask til matar; honum varð opt litit til hennar, ok lízk konan væn ok fríð. En er þau eru mett, þá segir hann henni, at hann vill at þau hafi eina rekkju um nóttina, en hon brýzk ekki við því, ok leggr hann hana hjá sér þrjár nætr samt. Eptir þat ferr hon heim, ok hittir seiðkonuna, ok bað, at þær skipti aptr litum, ok svá gerir hon.

Ok er framliðu stundir, fœðir Signý sveinbarn, sjá sveinn var Sinfjǫtli kallaðr; ok er hann vex upp, er hann bæði mikill ok sterkr ok vænn at áliti, ok mjǫk í ætt Vǫlsunga, ok er eigi allra tíu vetra, er hon sendir hann í jarðhúsit til Sigmundar.

Hon hafði þá raun gert við ena fyrri sonu sína, áðr hon sendi þá til Sigmundar, at hon saumaði at hǫndum þeim með holdi ok skinni; þeir þoldu illa ok kriktu um; ok svá gerði hon Sinfjǫtla; hann brásk ekki við; hon fló hann þá af kyrtlinum, svá at skinnit fylgdi ermunum; hon kvað honum mundu sárt við verða.

Hann segir: "lítit mundi slíkt sárt þykkja Vǫlsungi."

Ok nú kemr sveinninn til Sigmundar; þá bað Sigmundr hann knoða or mjǫli þeirra, en hann vill sækja þeim eldivið, fær í hǫnd honum einn belg; síðan ferr hann at viðinum; ok er hann kom aptr, þá hafði Sinfjǫtli lokit at baka. Þá spurði Sigmundr, ef hann hafi nokkut fundit í mjǫlinu.

"Eigi er mér grunlaust," sagði hann, "at eigi hafi í verit nokkut kykt í mjǫlinu fyrst er ek tók at knoða, ok hér hefi ek meðknoðat þat, er í var."

Þá mælti Sigmundr, ok hló við: "eigi get ek þik hafa mat af þessu brauði í kveld, þvíat þar hefir þú knoðat með enn mesta eitrorm."

Sigmundr var svá mikill fyrir sér, at hann mátti eta eitr svá at hann skaðaði ekki, en Sinfjǫtla hlýddi þat, at eitr kœmi utan á hann, en eigi hlýddi honum at eta þat né drekka.

Þat er nú at segja, at Sigmundi þykkir Sinfjǫtli of ungr til hefnda með sér, ok vill nú fyrst venja hann með nokkut harðræði; fara nú um sumrum víða um skóga, ok drepa menn til fjár sér. Sigmundi þykkir hann mjǫk í ætt Vǫlsunga, ok þó hyggr hann, at hann sé son Siggeirs konungs, ok hyggr hann hafa ilsku feðr síns, en kapp Vǫlsunga, ok ætlar hann eigi mjǫk frændrœkinn mann, því hann minnir opt Sigmund á sína harma, ok eggjar mjǫk at drepa Siggeirkonung. Nú er þat eitthvert sinn, at þeir fara út á skóginn at afla sér fjár, en þeir finna eitt hús, ok tvá menn sofandi í húsinu með digrum gullhringum; þeir hafa orðit fyrir óskǫpum, þvíat úlfahamir hengu yfir húsinu yfir þeim; it tíunda hvert dœgr máttu þeir komask or hǫmunum; þeir váru konungasynir. Þeir Sigmundr fóru í hamina ok máttu eigi or komask, ok fylgdi sú náttúra sem áðr var, létu ok vargsrǫddu; þeir skildu báðir rǫddina.

Nú leggjask þeir ok á merkr, ok ferr sína leið hverr þeirra; þeir gera þann mála með sér, at þeir skuli tilhætta, þótt sjau menn sé, en eigi framarr, en sá láti úlfs rǫdd, er fyrir ófriði yrði.

"Bregðum nú eigi af þessu," segir Sigmundr, "því at þú ert ungr ok áræðisfullr, munu menn gott hyggja til at veiða þik."

Nú ferr sína leið hvárr þeirra; ok er þeir váru skildir, finnr Sigmundr menn, ok lét úlfs rǫddu; ok er Sinfjǫtli heyrir þat, ferr hann til þegar ok drepr alla; þeir skiljask enn. Ok er Sinfjǫtli hefir eigi lengi farit um skóginn, finnr hann ellefu menn; ferr svá, at hann drepr þá alla; hann verðr ok lúinn, ok ferr undir eina eyk, hvílisk þar.

Þá kemr Sigmundr þar ok mælti: "því kallaðir þú ekki?"

Sinfjǫtli sagði: "eigi vilda ek kveðja þik til liðs at drepa ellefu menn;" Sigmundr hleypr at honum svá hart, at hann stakar við ok fellr; Sigmundr bítr í barkann framan. Þann dag máttu þeir eigi komask or úlfahǫmunum. Sigmundr leggr hann nú á bak sér ok berr heim í skálann, ok sat hann yfir honum, en bað trǫll taka úlfhamina.

Sigmundr sér einn dag, hvar hreisikettir tveir váru, ok bítr annar í barkann ǫðrum, ok rann sá til skógar, ok hefir eitt blað, ok færir yfir sárit, ok sprettr upp hreisikǫttrinn heill. Sigmundr gengr út, ok sér, hvar hrafn flýgr með blaðit ok fœrði honum; hann dregr þetta yfir sárit Sinfjǫtla, en hann sprettr upp þegar heill, sem hann hefði aldri sárr verit.

Eptir þat fara þeir til jarðhúss, ok eru þar, til þess er þeir skyldu fara or úlfhǫmunum; þá taka þeir þá ok brenna í eldi, ok báðu engum at meini verða; ok í þeim óskǫpum unnu þeir mǫrg frægðarverk í ríki Siggeirs konungs. Ok er Sinfjǫtli er frumvaxti, þá þykkisk Sigmundr hafa reynt hann mjǫk.

Nú líðr eigi langt, áðr Sigmundr vill leita til fǫðurhefnda, ef svá vildi takask; ok nú fara þeir í brott frá jarðhúsinu einhvern dag, ok koma at bœ Siggeirs konungs síð um aptan, ok ganga inní forstofuna þá, er var fyrir hǫllinni, en þar váru inni ǫlker, ok leynask þar. Drótning veit nú, hvar þeir eru, ok vill hitta þá; ok er þau finnask, gera þau þat ráð, at þeir leitaði til fǫðurhefnda, er náttaði.

Þau Signý ok konungr eigu tvau bǫrn ung at aldri, þau leika sér á gólfinu at gulli, ok renna því eptir gólfinu hallarinnar ok hlaupa þar eptir; ok einn gullhringr hrýtr utar í húsit, þar sem þeir Sigmundr eru, en sveinninn hleypr eptir at leita hringsins. Nú sér hann, hvar sitja tveir menn miklir ok grimmligir, ok hafa síða hjálma ok hvítar brynjur. Nú hleypr hann í hǫllina innarr fyrir feðr sinn, ok segir honum, hvat hann hefir sét. Nú grunar konungr, at vera muni svik við hann.

Signý heyrir nú, hvat þeir segja; hon stendr upp, tekr bǫrnin bæði, ok fór utar í forstofuna til þeirra ok mælti, at þeir skyldu þat vita, at þau hefði sagt til þeirra: "ok ræð ek ykkr, at þit drepið þau."

Sigmundr segir: "eigi vil ek drepa bǫrn þín, þótt þau hafi sagt til mín;" En Sinfjǫtli lét sér ekki feilask, ok bregðr sverði, ok drepr hvárttveggja barnit, ok kastar þeim innarr í hǫllina fyrir Siggeir konung.

Konungr stendr nú upp, ok heitr á menn at taka þá menn, er leynsk hǫfðu í forstofunni um kveldit. Nú hlaupa menn utar þangat ok vilja hǫndla þá, en þeir verja sik vel ok drengiliga, ok þykkisk þá sá verst hafa lengi, er næst er; ok um síðir verða þeir ofrliði bornir ok verða handteknir, ok því næst í bǫnd reknir ok í fjǫtra settir, ok sitja þeir þar þá nótt alla.

Nú hyggr konungr at fyrir sér, hvern dauða hann skal fá þeim, þann er kendi lengst; ok er morginn kom, þá lætr konungr haug mikinn gera af grjóti ok torfi; ok er þessi haugr er gǫrr, þá lét hann setja hellu mikla í miðjan hauginn, svá at annar jaðarr hellunnar horfði upp, en annar niðr; hon var svá mikil, at hon tók tveggjavegna, svá at eigi mátti komask hjá henni. Nú lætr hann taka þá Sigmund ok Sinfjǫtla, ok setja í hauginn sínu megin hvern þeirra, fyrir því, at honum þótti þeim þat verra at vera eigi báðum saman, en þó mátti heyra hvárr til annars.

Ok er þeir váru at tyrfa hauginn, þá kemr Signý þar at ok hefir hálm í fangi sér, ok kastar í hauginn til Sinfjǫtla, ok biðr þrælana leyna konunginn þessu; þeir já því, ok er þá lokit aptr hauginum.

Ok er nátta tekr, þá mælti Sinfjǫtli til Sigmundar: "ekki ætla ek okkr mat skorta um hríð, hér hefir drótningin kastat fleski inní hauginn ok vafit um utan hálmi;" Ok enn þreifar hann um fleskit, ok finnr at þar var stungit í sverði Sigmundar, ok kendi at hjǫltunum, er myrkt var í hauginum, ok segir Sigmundi; þeir fagna því báðir. Nú skýtr Sinfjǫtli blóðreflinum fyrir ofan helluna, ok dregr fast; sverðit bítr helluna. Sigmundr tekr nú blóðrefilinn, ok ristu nú í milli sín helluna, ok léttu eigi fyrr, enn lokit er at rista, sem kveðit er:

Ok nú eru þeir lausir báðir saman í hauginum, ok rista bæði grjót ok járn, ok komask svá út or hauginum. Þeir ganga nú heim til hallarinnar, eru menn þá í svefni allir; þeir bera við at hǫllinni, ok leggja eld í viðinn; en þeir vakna við gufuna, er inni eru, ok þat, at hǫllin logar yfir þeim.

Konungr spyrr, hverir eldana gerði?

"Hér eru við Sinfjǫtli, systurson minn," sagði Sigmundr, "ok ætlum við nú, at þat skulir þú vita, at eigi eru allir Vǫlsungar dauðir;" Hann biðr systur sína út at ganga, ok þiggja af honum góð metorð ok mikinn sóma, ok vill svá bœta henni sína harma.

Hon svarar: "nú skaltu vita, hvárt ek hefi munat Siggeiri konungi dráp Vǫlsungs konungs; ek lét drepa bǫrn okkr, er mér þóttu of sein til fǫðurhefnda, ok ek fór í skóg til þín í vǫlvulíki, ok er Sinfjǫtli okkarr son, hefir hann af því mikit kapp, at hann er bæði sonarson ok dótturson Vǫlsungs konungs; hefi ek þartil unnit alla luti, at Siggeir konungr skyldi bana fá, hefi ek ok svá mikit tilunnit at framkæmisk hefndin, at mér er með engum kosti lift; skal ek nú deyja með Siggeiri konungi lostig, er ek átta hann nauðig."

Síðan kysti hon Sigmund bróður sinn ok Sinfjǫtla, ok gekk inní eldinn, ok bað þá vel fara; síðan fekk hon þar bana með Siggeiri konungi ok allri hirð sinni.

Þeir frændr fá sér lið ok skipa, ok heldr Sigmundr til ættleifðar sinnar, ok rekr or landi þann konung, er þar hafði í sezk eptir Vǫlsung konung. Sigmundr gerisk nú ríkr konungr ok ágætr, vitr ok stórráðr; hann átti þá konu, er Borghildr hét; þau áttu tvá sonu, hét Helgi annar, en annar Hámundr; ok er Helgi var fœddr, komu til nornir ok veittu honum formála, ok mæltu, at hann skyldi verða allra konunga frægastr. Sigmundr var þá kominn frá orrostu, ok gekk með einum lauk ímót syni sínum, ok hérmeð gefr hann honum Helga nafn ok þetta at nafnfesti: Hringstaði ok Sólfjǫll, ok sverð, ok bað hann vel fremjask ok verða í ætt Vǫlsungs; hann gerisk stórlyndr ok vinsæll, ok fyrir flestum mǫnnum ǫðrum at allri atgerfi. Þat er sagt, at hann réðsk í hernað þá, er hann var fimtán vetra gamall; var Helgi konungr yfir liðinu, en Sinfjǫtli var fenginn til með honum, ok réðu báðir liði.

Þat er sagt, at Helgi finnr þann konung í hernaði, er Hundingr hét; hann var ríkr konungr ok fjǫlmennr, ok réð fyrir lǫndum; þar teksk orrosta með þeim, ok gengr Helgi fast fram, ok lyksk með því sjá bardagi, at Helgi fær sigr, en Hundingr konungr fellr ok mikill luti liðs hans. Nú þykkir Helgi hafa vaxit mikit, er hann hefir felt svá ríkan konung. Synir Hundings bjóða nú út her ímót Helga, ok vilja hefna fǫður síns; þeir eiga harða orrostu, ok gengr Helgi í gegnum fylkingar þeirra brœðra, ok sækir at merkjum sona Hundings konungs, ok feldi þessa Hundings sonu: Álf ok Eyólf, Hervarð ok Hagbarð, ok fekk hér ágætan sigr.

Ok er Helgi fór frá orrostu, þá fann hann við skóg einn konur margar ok virðuligar sýnum, ok bar þó ein af ǫllum, þær riðu með ágætligum búningi. Helgi spyrr þá at nafni, er fyrir þeim var; en hon nefndisk Sigrún, ok kveðsk vera dóttir Hǫgna konungs.

Helgi mælti: "farið heim með oss, ok verið velkomnar!"

Þá segir konungs dóttir: "annat starf liggr fyrir oss, enn drekka með þér."

Helgi svarar: "hvat er þat, konungsdóttir?"

Hon svarar: "Hǫgni konungr hefir heitit mik Hǫddbroddi, syni Granmars konungs, en ek hefi því heitit, at ek vil eigi eiga hann, heldr enn einn krákuunga; en þó mun þetta framfara, nema þú bannir honum ok komir ímót honum með her, ok nemir mik á brott, þvíat með engum konungi vildi ek heldr sætr búa, enn með þér!"

"Ver kát, konungsdóttir!" sagði hann, "fyrri skulum við reyna hreysti okkra, enn þú sért honum gipt, ok reyna skulum við áðr, hvárr af ǫðrum berr, ok hér skal lífit á leggja."

Eptir þetta sendir Helgi menn með fégjǫfum at stefna at sér mǫnnum, ok stefnir ǫllu liðinu til Rauðabjarga; beið Helgi þar til þess, er mikill flokkr kom til hans or Heðinsey, ok þá kom til hans mikit lið or Nǫrfasundum með fǫgrum skipum ok stórum. Helgi konungr kallar til sín skipstjórnarmann sinn, er Leifr hét, ok spurði, ef hann hefði talit lið þeirra.

En hann svarar: "eigi er hægt at telja, herra! skip þau, er komin eru or Nǫrfasundum, eru á tólf þúsundir manna, ok er þó hálfu fleira annat."

Þá mælti Helgi konungr, at þeir skyldu snúa á þann fjǫrð, er heitir Varinsfjǫrðr, ok svá gerðu þeir. Nú gerði at þeim storm mikinn ok svá stóran sjó, (at) því var líkast at heyra, er bylgjur gnúðu á borðunum, sem þá er bjǫrgum lysti saman. Helgi bað þá ekki óttask, ok eigi svipta seglunum, heldr setja hvert hærra enn áðr; þá var við sjálft, at yfir mundi ganga, áðr þeir kœmi at landi.

Þá kom þar Sigrún, dóttir Hǫgna konungs, af landi ofan með miklu liði, ok snýr þeim í góða hǫfn, er heitir at Gnípalundi. Þessi tíðindi sá landsmenn, ok komu af landi ofan.

Bróðir Hǫddbrodds konungs, er þar réð fyrir, er heitir at Svarinshaugi, hann kallar á þá ok spyrr, hverr stýrði enu mikla liði?

Sinfjǫtli stendr upp, ok hefir hjálm á hǫfði skygðan sem gler, ok brynju hvíta sem snjó, spjót í hendi með ágætligu merki ok gullrendan skjǫld fyrir sér; sá kunni at mæla við konunga: "seg svá, at þú hefir gefit svínum ok hundum, ok þú finnr konu þína, at hér eru komnir Vǫlsungar, ok man hér hittask í liðinu Helgi konungr, ef Hǫddbroddr vill finna hann, ok er þat hans gaman, at berjask með frama, meðan þú kyssir ambáttir við eld."

Granmar svarar: "eigi mantu kunna margt virðuligt mæla, ok forn minni at segja, er þú lýgr á hǫfðingja, mun hitt sannara, at þú munt lengi hafa fæðsk á mǫrkum úti við vargamat ok drepit brœðr þína, ok er kynligt, er þú þorir at koma í her með góðum mǫnnum, er margt kalt hræ hefir sogit til blóðs."

Sinfjǫtli svarar: "eigi muntu glǫggt muna nú, er þú var vǫlvan í Varinsey, ok kvaðsk vilja mann eiga, ok kaust mik til þess embættis at vera þinn maðr; en síðan vartu valkyrja í Ásgarði, ok var við sjálft, at allir mundu berjask fyrir þínar sakar, ok ek gat við þér níu varga á Láganesi, ok var ek faðir allra."

Granmar svarar: "margt kantu ljúga; ek hygg at engis faðir mættir þú vera, síðan þú vart geldr af dœtrum jǫtunsins á Þrasnesi, ok ertu stjúpson Siggeirs konungs, ok látt á mǫrkum úti með vǫrgum, ok komu þér ǫll óhǫpp senn at hendi, þú drapt brœðr þína, ok gerðir þik at illu kunnan."

Sinfjǫtli svarar: "hvárt mantu þat, er þú vart merin með hestinum Grana, ok reið ek þér á skeið á Brávelli; síðan vartu geitasveinn Gǫlnis jǫtuns."

Granmar segir: "fyrri vilda ek seðja fugla á hræi þínu, enn deila við þik lengr."

Þá mælti Helgi konungr: "betra væri ykkr ok meira snjallræði at berjask, enn mæla slíkt, er skǫmm er at heyra, ok ekki eru Granmars synir vinir mínir, en þó eru þeir harðir menn."

Granmar ríðr nú í brott ok til fundar við Hǫddbrodd konung, þar sem heita Sólfjǫll; hestar þeirra heita Sveipuðr ok Svegjuðr; þeir mættusk í borgarhliði ok segja honum hersǫgu.

Hǫddbroddr konungr var í brynju, ok hafði hjálm á hǫfði; hann spyrr, hverir þar væri: "eða hví eru þér svá reiðuligir?"

Granmar segir: "hér eru komnir Vǫlsungar, ok hafa tólf þúsundir manna við land, ok sjau þúsundir við ey þá, er Sǫk heitir, en þar sem heitir fyrir Grindum er þó mestr fjǫldi, ok hygg ek nú, at Helgi muni nú berjask vilja."

Konungr segir: "gerum þá boð um allt várt ríki, ok sækjum ímót þeim; siti sá engi heima, er berjask vill; sendum orð Hrings sonum ok Hǫgna konungi, ok Álfi enum gamla, þeir eru bardagamenn miklir."

Fundusk þeir þar, er heitir Frekasteinn, ok tóksk þar hǫrð orrosta. Helgi gengr fram í gegnum fylkingar; þar varð mikit mannfall. Þá sá þeir skjaldmeyja flokk mikinn, svá sem í loga sæi, þar var Sigrún konungsdóttir. Helgi konungr sókti ímót Hǫddbroddi konungi, ok fellir hann undir merkjum.

Þá mælti Sigrún: "haf þǫkk fyrir þetta þrekvirki! skipt man nú lǫndum, er mér þetta mikill tímadagr, ok muntu fá af þessu veg ok ágæti, er þú hefir svá ríkan konung feldan."

Þat ríki tók Helgi konungr ok dvaldisk þar lengi, ok fekk Sigrúnar, ok gerðisk frægr konungr ok ágætr, ok er hann hér ekki síðan við þessa sǫgu.

Vǫlsungar fara nú heim, ok hafa enn mikit aukit sitt ágæti. Sinfjǫtli legsk nú í hernað af nýju; hann sér eina fagra konu, ok girnisk mjǫk at fá hennar; þeirrar konu bað ok bróðir Borghildar, er átti Sigmundr konungr. Þeir þreyta þetta mál með orrostu, ok fellir Sinfjǫtli þenna konung; hann herjar nú víða, ok á margar orrostur ok hefir ávalt sigr, gerisk hann manna frægstr ok ágætastr, ok kemr heim um haustit með mǫrgum skipum ok miklu fé.

Hann segir feðr sínum tíðindin, en hann segir drótningu; hon biðr Sinfjǫtla fara brott or ríkinu, ok læzk eigi vilja sjá hann.

Sigmundr kveðsk eigi láta hann í brott fara, ok býðr at bœta henni með gulli ok miklu fé, þótt hann hefði engum fyrri bœtt mann, kvað engi fráma at sakask við konur.

Hon mátti þessu eigi á leið koma; hon mælti: "Þér skuluð ráða, herra! þat sómir."

Hon gerir nú erfi bróður síns með ráði konungs, býr nú þessa veizlu með enum beztum fǫngum, ok bauð þangat mǫrgu stórmenni. Borghildr bar mǫnnum drykk; hon kemr fyrir Sinfjǫtla með miklu horni; hon mælti: "drekk nú, stjúpson!"

Hann tók við ok sá í hornit, ok mælti: "gǫróttr er drykkrinn."

Sigmundr mælti: "fá mér þá!" hann drakk af.

Drótningin mælti: "hví skulu aðrir menn drekka fyrir þik ǫl?"

Hon kom í annat sinn með hornit: "drekk nú!" ok frúði honum með mǫrgum orðum.

Hann tekr við horninu ok mælti: "flærðr er drykkrinn."

Sigmundr mælti: "fá mér þá!"

It þriðja sinn kom hon ok bað hann drekka af, ef hann hefði hug Vǫlsunga.

Sinfjǫtli tók við horninu, ok mælti: "eitr er í drykknum!"

Sigmundr svarar: "lát grǫn sía, sonr!" sagði hann; þá var konungr drukkinn mjǫk, ok því sagði hann svá.

Sinfjǫtli drekkr, ok fellr þegar niðr. Sigmundr rís upp, ok gekk harmr sinn nær bana, ok tók líkit í fang sér, ok ferr til skógar, ok kom loks at einum firði; þar sá hann mann á einum báti litlum; sá maðr spyrr, ef hann vildi þiggja at honum far yfir fjǫrðinn; hann játtar því; skipit var svá lítit, at þat bar þá eigi, ok var líkit fyrst flutt, en Sigmundr gekk með firðinum. Ok því næst hvarf Sigmundi skipit ok svá maðrinn; ok eptir þat snýr Sigmundr heim, rekr nú í brott drótninguna, ok litlu síðarr dó hon. Sigmundr konungr ræðr nú enn ríki sínu, ok þykkir verit hafa inn mesti kappi ok konungr í fornum sið.