Bókastaðir

Nú er Sigmundr lauss orðinn, en brotinn er stokkrinn, ok hefst Sigmundr þar nú við í skóginum. Enn sendir Signý at vita, hvat tíðt er, eða hvert Sigmundr lifir; en er þeir koma, þá segir hann þeim allan atburð, hve farit hafði með þeim ok ylginni. Nú fara þeir heim ok segja Signýu, hvat tíðt er; fór hún nú ok hittir bróður sinn, ok taka þau þat ráð, at hann gerir þar jarðhús í skóginum, ok ferr nú því fram um hríð, at Signý leynir honum þar, ok fær honum þat, er hann þyrfti at hafa; en Siggeir konúngr ætlar, at þeir sé allir dauðir Völsúngar.en Siggeir konúngr ætlar, at þeir sè allir dauðir Völsúngar. Siggeir konúngr átti 2 sonu við konu sinni, ok er frá þeim sagt, þá er enn ellri son hans er 10 vetra, at Signý sendir hann til móts við Sigmund, at hann skyldi veita honum lið, ef hann vildi nokkut leita við at hefna feðr síns. Nú ferr sveinninn til skógarins, ok kemr síð um aptaninn til jarðhúss Sigmundar, ok tekr hann við honum vel at hófi, ok mælti, at hann skyldi gera til brauð þeirra, en ek man sækja eldivið, ok selr í hönd honum einn mjölbelg, en hann ferr sjálfr at sækja viðinn; ok er hann kemr aptr, þá hefir sveinninn ekki atgert um brauðgerðina. Nú spyrr Sigmundr, hvert búit sé brauðit;Nú spyrr Sigmundr, hvert búit sè brauðit; hann segir: eigi þorða ek at taka mjölbelginn, fyrir því at þar lá nokkut kvikt í mjölinu. Nú þikkist Sigmundr vita, at þessi sveinn mun eigi svá vel hugaðr, at hann vili hann með sér hafa.Nú þikkist Sigmundr vita, at þessi sveinn mun eigi svâ vel hugaðr, at hann vili hann með sèr hafa. Nú er þau syskin finnast, segir Sigmundr, at hann þótti ekki manni at nærr, þótt sveinninn væri hjá honum; Signý mælti: tak þú hann þá ok drep hann; eigi þarf hann þá lengr at lifa; ok svá gerði hann.ok svâ gerði hann. Nú líðr sjá vetr; ok einum vetri síðarr, þá sendir Signý enn ýngri son sinn á fund Sigmundar, ok þarf þar eigi sögu um at lengja, ok fór sem samt sé, at hann drap þenna svein at ráði Signýar.ok einum vetri síðarr, þá sendir Signý enn ýngri son sinn á fund Sigmundar, ok þarf þar eigi sögu um at lengja, ok fór sem samt sè, at hann drap þenna svein at ráði Signýar.

Þess er nú viðgetit eitthvert sinn, þá er Signý sat í skemmu sinni, at þar kom til hennar ein seiðkona fjölkunnig harla mjök; þá talar Signý við hana: þat vilda ek, segir hún, at við skiptum hömum; hún segir: þú skalt fyrir ráða; ok nú gerir hún svá af sínum brögðum, at þær skipta litum, ok sezt seiðkonan nú í rúm Signýjar at ráði hennar, ok ferr í rekkju hjá konúngi um kveldit, ok ekki finnr hann at eigi sé Signý hjá honum.ok nú gerir hún svâ af sínum brögðum, at þær skipta litum, ok sezt seiðkonan nú í rúm Signýjar at ráði hennar, ok ferr í rekkju hjá konúngi um kveldit, ok ekki finnr hann at eigi sè Signý hjá honum. Nú er þat frá Signýju at segja, at hún ferr til jarðhúss bróður sins, ok biðr hann veita sér herbergi um nóttina, þvíat ek hefi vilzt á skóginum úti, ok veit ek eigi, hvar ek fer.Nú er þat frá Signýju at segja, at hún ferr til jarðhúss bróður sins, ok biðr hann veita sèr herbergi um nóttina, þvíat ek hefi vilzt á skóginum úti, ok veit ek eigi, hvar ek fer. Hann mælti, at hún skyldi þar vera, ok vildi eigi synja henni vistar einni konu, ok þóttist vita, at eigi mundi hún svá launa honum góðan beina at segja til hans;Hann mælti, at hún skyldi þar vera, ok vildi eigi synja henni vistar einni konu, ok þóttist vita, at eigi mundi hún svâ launa honum góðan beina at segja til hans; nú ferr hún í herbergi til hans, ok setjast til matar; honum varð opt litit til hennar, ok lízt konan væn ok fríð. En er þau eru mett, þá segir hann henni, at hann vill at þau hafi eina rekkju um nóttina, en hún brýzt ekki við því, ok leggr hann hana hjá sér 3 nætr samt.En er þau eru mett, þá segir hann henni, at hann vill at þau hafi eina rekkju um nóttina, en hún brýzt ekki við því, ok leggr hann hana hjá sèr 3 nætr samt. Eptir þat ferr hún heim, ok hittir seiðkonuna, ok bað, at þær skipti aptr litum, ok svá gerir hún.Eptir þat ferr hún heim, ok hittir seiðkonuna, ok bað, at þær skipti aptr litum, ok svâ gerir hún. Ok er framliðu stundir, fæðir Signý sveinbarn, sjá sveinn var Sinfjötli kallaðr; ok er hann vex upp, er hann bæði mikill ok sterkr ok vænn at áliti, ok mjök í ætt Völsúnga, ok er eigi allra 10 vetra, er hún sendir hann í jarðhúsit til Sigmundar. Hún hafði þá raun gert við ena fyrri sonu sína, áðr hún sendi þá til Sigmundar, at hún saumaði at höndum þeim með holdi ok skinni; þeir þoldu illa ok kriktu um; ok svá gerði hún Sinfjötla;ok svâ gerði hún Sinfjötla; hann brást ekki við; hún fló hann þá af kyrtlinum, svá at skinnit fylgdi ermunum;hún fló hann þá af kyrtlinum, svâ at skinnit fylgdi ermunum; hún kvað honum mundu sárt við verða; hann segir: lítit mundi slíkt sárt þikkja Völsúngi. Ok nú kemr sveinninn til Sigmundar; þá bað Sigmundr hann knoða or mjöli þeirra, en hann vill sækja þeim eldivið, fær í hönd honum einn belg; síðan ferr hann at viðinum; ok er hann kom aptr, þá hafði Sinfjötli lokit at baka. Þá spurði Sigmundr, ef hann hafi nokkut fundit í mjölinu; eigi er mér grunlaust, sagði hann, at eigi hafi í verit nokkut kykt í mjölinu fyrst er ek tók at knoða, ok hér hefi ek meðknoðat þat, er í var.eigi er mèr grunlaust, sagði hann, at eigi hafi í verit nokkut kykt í mjölinu fyrst er ek tók at knoða, ok hèr hefi ek meðknoðat þat, er í var. Þá mælti Sigmundr, ok hló við: eigi get ek þik hafa mat af þessu brauði í kveld, þvíat þar hefir þú knoðat með enn mesta eitrorm. Sigmundr var svá mikill fyrir sér, at hann mátti eta eitr svá at hann skaðaði ekki, en Sinfjötla hlýddi þat, at eitr kæmi utan á hann, en eigi hlýddi honum at eta þat né drekka.Sigmundr var svâ mikill fyrir sèr, at hann mátti eta eitr svâ at hann skaðaði ekki, en Sinfjötla hlýddi þat, at eitr kæmi utan á hann, en eigi hlýddi honum at eta þat nè drekka.

Þat er nú at segja, at Sigmundi þikkir Sinfjötli of úngr til hefnda með sér, ok vill nú fyrst venja hann með nokkut harðræði;Þat er nú at segja, at Sigmundi þikkir Sinfjötli of úngr til hefnda með sèr, ok vill nú fyrst venja hann með nokkut harðræði; fara nú um sumrum víða um skóga, ok drepa menn til fjár sér.fara nú um sumrum víða um skóga, ok drepa menn til fjár sèr. Sigmundi þikkir hann mjök í ætt Völsúnga, ok þó hyggr hann, at hann sé son Siggeirs konúngs, ok hyggr hann hafa ilsku feðr síns, en kapp Völsúnga, ok ætlar hann eigi mjök frændrækinn mann, því hann minnir opt Sigmund á sína harma, ok eggjar mjök at drepa Siggeirkonúng. Nú er þat eitthvert sinn, at þeir fara út á skóginn at afla sér fjár, en þeir finna eitt hús, ok tvá menn sofandi í húsinu með digrum gullhríngum;Nú er þat eitthvert sinn, at þeir fara út á skóginn at afla sèr fjár, en þeir finna eitt hús, ok tvâ menn sofandi í húsinu með digrum gullhríngum; þeir hafa orðit fyrir úsköpum, þvíat úlfahamir hengu yfir húsinu yfir þeim;þeir hafa orðit fyrir úsköpum, þvíat úlfahamir hèngu yfir húsinu yfir þeim; it tíunda hvert dægr máttu þeir komast or hömunum; þeir voru konúngasynir. Þeir Sigmundr fóru í hamina ok máttu eigi or komast, ok fylgdi sú náttúra sem áðr var, létu ok vargsröddu;Þeir Sigmundr fóru í hamina ok máttu eigi or komast, ok fylgdi sú náttúra sem áðr var, lètu ok vargsröddu; þeir skildu báðir röddina. Nú leggjast þeir ok á merkr, ok ferr sína leið hverr þeirra; þeir gera þann mála með sér, at þeir skuli tilhætta, þótt 7 menn sé, en eigi framarr, en sá láti úlfs rödd, er fyrir úfriði yrði.þeir gera þann mála með sèr, at þeir skuli tilhætta, þótt 7 menn sè, en eigi framarr, en sá láti úlfs rödd, er fyrir úfriði yrði. Bregðum nú eigi af þessu, segir Sigmundr, því at þú ert úngr ok áræðisfullr, munu menn gott hyggja til at veiða þik. Nú ferr sína leið hvárr þeirra; ok er þeir voru skildir, finnr Sigmundr menn, ok lét úlfs röddu;ok er þeir voru skildir, finnr Sigmundr menn, ok lèt úlfs röddu; ok er Sinfjötli heyrir þat, ferr hann til þegar ok drepr alla; þeir skiljast enn. Ok er Sinfjötli hefir eigi lengi farit um skóginn, finnr hann 11 menn; ferr svá, at hann drepr þá alla;ferr svâ, at hann drepr þá alla; hann verðr ok lúinn, ok ferr undir eina eyk, hvílist þar. Þá kemr Sigmundr þar ok mælti: því kallaðir þú ekki? Sinfjötli sagði: eigi vilda ek kveðja þik til liðs at drepa 11 menn; Sigmundr hleypr at honum svá hart, at hann stakar við ok fellr;Sigmundr hleypr at honum svâ hart, at hann stakar við ok fellr; Sigmundr bítr í barkann framan. Þann dag máttu þeir eigi komast or úlfahömunum. Sigmundr leggr hann nú á bak sér ok berr heim í skálann, ok sat hann yfir honum, en bað tröll taka úlfhamina.Sigmundr leggr hann nú á bak sèr ok berr heim í skálann, ok sat hann yfir honum, en bað tröll taka úlfhamina. Sigmundr sér einn dag, hvar hreisikettir 2 voru, ok bítr annar í barkann öðrum, ok rann sá til skógar, ok hefir eitt blað, ok færir yfir sárit, ok sprettr upp hreisiköttrinn heill.Sigmundr sèr einn dag, hvar hreisikettir 2 voru, ok bítr annar í barkann öðrum, ok rann sá til skógar, ok hefir eitt blað, ok færir yfir sárit, ok sprettr upp hreisiköttrinn heill. Sigmundr gengr út, ok sér, hvar hrafn flýgr með blaðitok færði honum;Sigmundr gengr út, ok sèr, hvar hrafn flýgr með blaðitok færði honum; hann dregr þetta yfir sárit Sinfjötla, en hann sprettr upp þegar heill, sem hann hefði aldri sárr verit. Eptir þat fara þeir til jarðhúss, ok eru þar, til þess er þeir skyldu fara or úlfhömunum; þá taka þeir þá ok brenna í eldi, ok báðu engum at meini verða; ok í þeim úsköpum unnu þeir mörg frægðarverk í ríki Siggeirs konúngs. Ok er Sinfjötli er frumvaxti, þá þikkist Sigmundr hafa reynt hann mjök. Nú líðr eigi lángt, áðr Sigmundr vill leita til föðurhefnda, ef svá vildi takast;Nú líðr eigi lángt, áðr Sigmundr vill leita til föðurhefnda, ef svâ vildi takast; ok nú fara þeir í brott frá jarðhúsinu einhvern dag, ok koma at bæ Siggeirs konúngs síð um aptan, ok gánga inní forstofuna þá, er var fyrir höllinni, en þar voru inni ölker, ok leynast þar. Drottníng veit nú, hvar þeir eru, ok vill hitta þá; ok er þau finnast, gera þau þat ráð, at þeir leitaði til föðurhefnda, er náttaði. Þau Signý ok konúngr eigu 2 börn úng at aldri, þau leika sér á gólfinu at gulli, ok renna því eptir gólfinu hallarinnar ok hlaupa þar eptir;Þau Signý ok konúngr eigu 2 börn úng at aldri, þau leika sèr á gólfinu at gulli, ok renna því eptir gólfinu hallarinnar ok hlaupa þar eptir; ok einn gullhríngr hrýtr utar í húsit, þar sem þeir Sigmundr eru, en sveinninn hleypr eptir at leita hríngsins. Nú sér hann, hvar sitja 2 menn miklir ok grimmligir, ok hafa síða hjálma ok hvítar brynjur.Nú sèr hann, hvar sitja 2 menn miklir ok grimmligir, ok hafa síða hjálma ok hvítar brynjur. Nú hleypr hann í höllina innarr fyrir feðr sinn, ok segir honum, hvat hann hefir sét.Nú hleypr hann í höllina innarr fyrir feðr sinn, ok segir honum, hvat hann hefir sèt. Nú grunar konúngr, at vera muni svik við hann. Signý heyrir nú, hvat þeir segja; hún stendr upp, tekr börnin bæði, ok fór utar í forstofuna til þeirra ok mælti, at þeir skyldu þat vita, at þau hefði sagt til þeirra: ok ræð ek ykkr, at þið drepið þau. Sigmundr segir: eigi vil ek drepa börn þín, þótt þau hafi sagt til mín; en Sinfjötli lét sér ekki feilast, ok bregðr sverði, ok drepr hvárttveggja barnit, ok kastar þeim innarr í höllina fyrir Siggeir konúng.en Sinfjötli lèt sèr ekki feilast, ok bregðr sverði, ok drepr hvârttveggja barnit, ok kastar þeim innarr í höllina fyrir Siggeir konúng. Konúngr stendr nú upp, ok heitr á menn at taka þá menn, er leynst höfðu í forstofunni um kveldit. Nú hlaupa menn utar þángat ok vilja höndla þá, en þeir verja sik vel ok drengiliga, ok þikkist þá sá verst hafa lengi, er næst er; ok um síðir verða þeir ofrliði bornir ok verða handteknir, ok því næst í bönd reknir ok í fjötra settir, ok sitja þeir þar þá nótt alla. Nú hyggr konúngr at fyrir sér, hvern dauða hann skal fá þeim, þann er kendi lengst;Nú hyggr konúngr at fyrir sèr, hvern dauða hann skal fá þeim, þann er kendi lengst; ok er morginn kom, þá lætr konúngr haug mikinn gera af grjóti ok torfi; ok er þessi haugr er gjörr, þá lét hann setja hellu mikla í miðjan hauginn, svá at annar jaðarr hellunnar horfði upp, en annar niðr;ok er þessi haugr er gjörr, þá lèt hann setja hellu mikla í miðjan hauginn, svâ at annar jaðarr hellunnar horfði upp, en annar niðr; hún var svá mikil, at hún tók tveggjavegna, svá at eigi mátti komast hjá henni.hún var svâ mikil, at hún tók tveggjavegna, svâ at eigi mátti komast hjá henni. Nú lætr hann taka þá Sigmund ok Sinfjötla, ok setja í hauginn sínu megin hvern þeirra, fyrir því, at honum þótti þeim þat verra at vera eigi báðum saman, en þó mátti heyra hvárr til annars.Nú lætr hann taka þá Sigmund ok Sinfjötla, ok setja í hauginn sínu megin hvern þeirra, fyrir því, at honum þótti þeim þat verra at vera eigi báðum saman, en þó mátti heyra hvârr til annars. Ok er þeir voru at tyrfa hauginn, þá kemr Signý þar at ok hefir hálm í fángi sér, ok kastar í hauginn til Sinfjötla, ok biðr þrælana leyna konúnginn þessu;Ok er þeir voru at tyrfa hauginn, þá kemr Signý þar at ok hefir hálm í fángi sèr, ok kastar í hauginn til Sinfjötla, ok biðr þrælana leyna konúnginn þessu; þeir já því, ok er þá lokit aptr hauginum. Ok er nátta tekr, þá mælti Sinfjötli til Sigmundar: ekki ætla ek okkr mat skorta um hríð, hér hefir drottníngin kastat fleski inní hauginn ok vafit um utan hálmi;Ok er nátta tekr, þá mælti Sinfjötli til Sigmundar: ekki ætla ek okkr mat skorta um hríð, hèr hefir drottníngin kastat fleski inní hauginn ok vafit um utan hálmi; ok enn þreifar hann um fleskit, ok finnr at þar var stúngit í sverði Sigmundar, ok kendi at hjöltunum, er myrkt vari hauginum, ok segir Sigmundi; þeir fagna því báðir. Nú skýtr Sinfjötli blóðreflinum fyrir ofan helluna, ok dregr fast; sverðit bítr helluna. Sigmundr tekr nú blóðrefilinn, ok ristu nú í milli sín helluna, ok léttu eigi fyrr, enn lokit er at rista, sem kveðit er:Sigmundr tekr nú blóðrefilinn, ok ristu nú í milli sín helluna, ok lèttu eigi fyrr, enn lokit er at rista, sem kveðit er:

Ok nú eru þeir lausir báðir saman í hauginum, ok rista bæði grjót ok járn, ok komast svá út or hauginum.Ok nú eru þeir lausir báðir saman í hauginum, ok rista bæði grjót ok járn, ok komast svâ út or hauginum. Þeir gánga nú heim til hallarinnar, eru menn þá í svefni allir; þeir bera við at höllinni, ok leggja eld í viðinn; en þeir vakna við gufuna, er inni eru, ok þat, at höllin logar yfir þeim. Konúngr spyrr, hverir eldana gerði? Hér eru við Sinfjötli, systurson minn, sagði Sigmundr, ok ætlum við nú, at þat skulir þú vita, at eigi eru allir Völsúngar dauðir;Hèr eru við Sinfjötli, systurson minn, sagði Sigmundr, ok ætlum við nú, at þat skulir þú vita, at eigi eru allir Völsúngar dauðir; hann biðr systur síná út at gánga, ok þiggja af honum góð metorð ok mikinn sóma, ok vill svá bæta henni sína harma.hann biðr systur síná út at gánga, ok þiggja af honum góð metorð ok mikinn sóma, ok vill svâ bæta henni sína harma. Hún svarar: nú skaltu vita, hvárt ek hefi munat Siggeiri konúngi dráp Völsúngs konúngs;Hún svarar: nú skaltu vita, hvârt ek hefi munat Siggeiri konúngi dráp Völsúngs konúngs; ek lét drepa börn okkr, er mér þóttu of sein til föðurhefnda, ok ek fór í skóg til þín í völvulíki, ok er Sinfjötli okkarr son, hefir hann af því mikit kapp, at hann er bæði sonarson ok dótturson Völsúngs konúngs;ek lèt drepa börn okkr, er mèr þóttu of sein til föðurhefnda, ok ek fór í skóg til þín í völvulíki, ok er Sinfjötli okkarr son, hefir hann af því mikit kapp, at hann er bæði sonarson ok dótturson Völsúngs konúngs; hefi ek þartil unnit alla lúti, at Siggeir konúngr skyldi bana fá, hefi ek ok svá mikit tilunnit at framkæmist hefndin, at mér er með aungum kosti lift;hefi ek þartil unnit alla lúti, at Siggeir konúngr skyldi bana fá, hefi ek ok svâ mikit tilunnit at framkæmist hefndin, at mèr er með aungum kosti lift; skal ek nú deyja með Siggeiri konúngi lostig, er ek átta hann nauðig. Síðan kysti hún Sigmund bróður sinn ok Sinfjötla, ok gekk inní eldinn, ok bað þá vel fara; síðan fekk hún þar bana með Siggeiri konúngi ok allri hirð sinni.síðan fèkk hún þar bana með Siggeiri konúngi ok allri hirð sinni. Þeir frændr fá sér lið ok skipa, ok heldr Sigmundr til ættleifðar sinnar, ok rekr or landi þann konúng, er þar hafði í sezt eptir Völsúng konúng.Þeir frændr fá sèr lið ok skipa, ok heldr Sigmundr til ættleifðar sinnar, ok rekr or landi þann konúng, er þar hafði í sezt eptir Völsúng konúng. Sigmundr gerist nú ríkr konúngr ok ágætr, vitr ok stórráðr; hann átti þá konu, er Borghildr hét;hann átti þá konu, er Borghildr hèt; þau áttu 2 sonu, hét Helgi annar, en annar Hámundr;þau áttu 2 sonu, hèt Helgi annar, en annar Hámundr; ok er Helgi var fæddr, komu til nornir ok veittu honum formála, ok mæltu, at hann skyldi verða allra konúnga frægastr. Sigmundr var þá kominn frá orrostu, ok gekk með einum lauk ímót syni sínum, ok hérmeð gefr hann honum Helga nafn ok þetta at nafnfesti: Hríngstaði ok Sólfjöll, ok sverð, ok bað hann vel fremjast ok verða í ætt Völsúngs;Sigmundr var þá kominn frá orrostu, ok gekk með einum lauk ímót syni sínum, ok hèrmeð gefr hann honum Helga nafn ok þetta at nafnfesti: Hríngstaði ok Sólfjöll, ok sverð, ok bað hann vel fremjast ok verða í ætt Völsúngs; hann gerist stórlyndr ok vinsæll, ok fyrir flestum mönnum öðrum at allri atgerfi. Þat er sagt, at hann réðst í hernað þá, er hann var fimtán vetra gamall;Þat er sagt, at hann rèðst í hernað þá, er hann var fimtán vetra gamall; var Helgi konúngr yfir liðinu, en Sinfjötli var fenginn til með honum, ok réðu báðir liði.var Helgi konúngr yfir liðinu, en Sinfjötli var fenginn til með honum, ok rèðu báðir liði.

Þat er sagt, at Helgi finnr þann konúng í hernaði, er Hundíngr hét;Þat er sagt, at Helgi finnr þann konúng í hernaði, er Hundíngr hèt; hann var ríkr konúngr ok fjölmennr, ok réð fyrir löndum;hann var ríkr konúngr ok fjölmennr, ok rèð fyrir löndum; þar tekst orrosta með þeim, ok gengr Helgi fast fram, ok lykst með því sjá bardagi, at Helgi fær sigr, en Hundíngr konúngr fellr ok mikill luti liðs hans. Nú þikkir Helgi hafa vaxit mikit, er hann hefir felt svá ríkan konúng.Nú þikkir Helgi hafa vaxit mikit, er hann hefir felt svâ ríkan konúng. Synir Hundíngs bjóða nú út her ímót Helga, ok vilja hefna föður síns; þeir eiga harða orrostu, ok gengr Helgi í gegnum fylkíngar þeirra bræðra, ok sækir at merkjum sona Hundíngs konúngs, ok feldi þessa Hundíngs sonu: Álf ok Eyólf, Hervarð ok Hagbarð, ok fekk hér ágætan sigr.þeir eiga harða orrostu, ok gengr Helgi í gegnum fylkíngar þeirra bræðra, ok sækir at merkjum sona Hundíngs konúngs, ok feldi þessa Hundíngs sonu: Álf ok Eyólf, Hervarð ok Hagbarð, ok fèkk hèr ágætan sigr. Ok er Helgi fór frá orrostu, þá fann hann við skóg einn konur margar ok virðuligar sýnum, ok bar þó ein af öllum, þær riðu með ágætligum búníngi. Helgi spyrr þá at nafni, er fyrir þeim var; en hún nefndist Sigrún, ok kveðst vera dóttir Högna konúngs. Helgi mælti: farið heim með oss, ok verið velkomnar! Þá segir konúngs dóttir: annat starf liggr fyrir oss, enn drekka með þér.Þá segir konúngs dóttir: annat starf liggr fyrir oss, enn drekka með þèr. Helgi svarar: hvat er þat, konúngsdóttir? Hún svarar: Högni konúngr hefir heitit mik Höddbroddi, syni Granmars konúngs, en ek hefi því heitit, at ek vil eigi eiga hann, heldr enn einn krákuúnga; en þó mun þetta framfara, nema þú bannir honum ok komir ímót honum með her, ok nemir mik á brott, þvíat með engum konúngi vildi ek heldr sætr búa, enn með þér!en þó mun þetta framfara, nema þú bannir honum ok komir ímót honum með her, ok nemir mik á brott, þvíat með engum konúngi vildi ek heldr sætr búa, enn með þèr! Ver kát, konúngsdóttir! sagði hann, fyrri skulum við reyna hreysti okkra, enn þú sért honum gipt, ok reyna skulum við áðr, hvárr af öðrum berr, ok hér skal lífit á leggja.Ver kát, konúngsdóttir! sagði hann, fyrri skulum við reyna hreysti okkra, enn þú sèrt honum gipt, ok reyna skulum við áðr, hvárr af öðrum berr, ok hèr skal lífit á leggja. Eptir þetta sendir Helgi menn með fégjöfum at stefna at sér mönnum, ok stefnir öllu liðinu til Rauðabjarga;Eptir þetta sendir Helgi menn með fègjöfum at stefna at sèr mönnum, ok stefnir öllu liðinu til Rauðabjarga; beið Helgi þar til þess, er mikill flokkr kom til hans or Heðinsey, ok þá kom til hans mikit lið or Nörfasundum með fögrum skipum ok stórum. Helgi konúngr kallar til sín skipstjórnarmann sinn, er Leifr hét, ok spurði, ef hann hefði talit lið þeirra;Helgi konúngr kallar til sín skipstjórnarmann sinn, er Leifr hèt, ok spurði, ef hann hefði talit lið þeirra; en hann svarar: eigi er hægt at telja, herra! skip þau, er komin eru or Nörfasundum, eru á 12 þúsundir manna, ok er þó hálfu fleira annat. Þá mælti Helgi konúngr, at þeir skyldu snúa á þann fjörð, er heitir Varinsfjörðr, ok svá gerðu þeir.Þá mælti Helgi konúngr, at þeir skyldu snúa á þann fjörð, er heitir Varinsfjörðr, ok svâ gerðu þeir. Nú gerði at þeim storm mikinn ok svá stóran sjó, (at) því var líkast at heyra, er bylgjur gnúðu á borðunum, sem þá er björgum lysti saman.Nú gerði at þeim storm mikinn ok svâ stóran sjó, (at) því var líkast at heyra, er bylgjur gnúðu á borðunum, sem þá er björgum lysti saman. Helgi bað þá ekki óttast, ok eigi svipta seglunum, heldr setja hvert hærra enn áðr; þá var við sjálft, at yfir mundi gánga, áðr þeir kæmi at landi. Þá kom þar Sigrún, dóttir Högna konúngs, af landi ofan með miklu liði, ok snýr þeim í góða höfn, er heitir at Gnípalundi. Þessi tíðindi sá landsmenn, ok komu af landi ofan. Bróðir Höddbrodds konúngs, er þar réð fyrir, er heitir at Svarinshaugi, hann kallar á þá ok spyrr, hverr stýrði enu mikla liði?Bróðir Höddbrodds konúngs, er þar rèð fyrir, er heitir at Svarinshaugi, hann kallar á þá ok spyrr, hverr stýrði enu mikla liði? Sinfjötli stendr upp, ok hefir hjálm á höfði skygðan sem gler, ok brynju hvíta sem snjó, spjót í hendi með ágætligu merki ok gullrendan skjöld fyrir sér;Sinfjötli stendr upp, ok hefir hjálm á höfði skygðan sem gler, ok brynju hvíta sem snjó, spjót í hendi með ágætligu merki ok gullrendan skjöld fyrir sèr; sá kunni at mæla við konúnga: seg svá, at þú hefir gefit svínum ok hundum, ok þú finnr konu þína, at hér eru komnir Völsúngar, ok man hér hittast í liðinu Helgi konúngr, ef Höddbroddr vill finna hann, ok er þat hans gaman, at berjast með frama, meðan þú kyssir ambáttir við eld.sá kunni at mæla við konúnga: seg svâ, at þú hefir gefit svínum ok hundum, ok þú finnr konu þína, at hèr eru komnir Völsúngar, ok man hèr hittast í liðinu Helgi konúngr, ef Höddbroddr vill finna hann, ok er þat hans gaman, at berjast með frama, meðan þú kyssir ambáttir við eld. Granmar svarar: eigi mantu kunna margt virðuligt mæla, ok forn minni at segja, er þú lýgr á höfðíngja, mun hitt sannara, at þú munt lengi hafa fæðst á mörkum úti við vargamat ok drepit bræðr þína, ok er kynligt, er þú þorir at koma í her með góðum mönnum, er margt kalt hræ hefir sogit til blóðs. Sinfjötli svarar: eigi muntu glöggt muna nú, er þú var völvan í Varinsey, ok kvaðst vilja mann eiga, ok kaust mik til þess embættis at vera þinn maðr; en síðan vartu valkyrja í Ásgarði, ok var við sjálft, at allir mundu berjast fyrir þínar sakar, ok ek gat við þér 9 varga á Láganesi, ok var ek faðir allra.en síðan vartu valkyrja í Ásgarði, ok var við sjálft, at allir mundu berjast fyrir þínar sakar, ok ek gat við þèr 9 varga á Láganesi, ok var ek faðir allra. Granmar svarar: margt kantu ljúga; ek hygg at engis faðir mættir þú vera, síðan þú vart geldr af dætrum jötunsins á Þrasnesi, ok ertu stjúpson Siggeirs konúngs, ok látt á mörkum úti með vörgum, ok komu þér öll úhöpp senn at hendi, þú drapt bræðr þína, ok gerðir þik at illu kunnan.ek hygg at engis faðir mættir þú vera, síðan þú vart geldr af dætrum jötunsins á Þrasnesi, ok ertu stjúpson Siggeirs konúngs, ok látt á mörkum úti með vörgum, ok komu þèr öll úhöpp senn at hendi, þú drapt bræðr þína, ok gerðir þik at illu kunnan. Sinfjötli svarar: hvárt mantu þat, er þú vart merin með hestinum Grana, ok reið ek þér á skeið á Brávelli;Sinfjötli svarar: hvârt mantu þat, er þú vart merin með hestinum Grana, ok reið ek þèr á skeið á Brávelli; síðan vartu geitasveinn Gölnis jötuns. Granmar segir: fyrri vilda ek seðja fugla á hræi þínu, enn deila við þik lengr. Þá mælti Helgi konúngr: betra væri ykkr ok meira snjallræði at berjast, enn mæla slíkt, er skömm er at heyra, ok ekki eru Granmars synir vinir mínir, en þó eru þeir harðir menn. Granmar ríðr nú í brott ok til fundar við Höddbrodd konúng, þar sem heita Sólfjöll; hestar þeirra heita Sveipuðr ok Sveggjuðr; þeir mættust í borgarhliði ok segja honum hersögu. Höddbroddr konúngr var í brynju, ok hafði hjálm á höfði; hann spyrr, hverir þar væri: eða hví eru þér svá reiðuligir?hann spyrr, hverir þar væri: eða hví eru þèr svá reiðuligir? Granmar segir: hér eru komnir Völsúngar, ok hafa 12 þúsundir manna við land, ok 7 þúsundir við ey þá, er Sök heitir, en þar sem heitir fyrir Grindum er þó mestr fjöldi, ok hygg ek nú, at Helgi muni nú berjast vilja.Granmar segir: hèr eru komnir Völsúngar, ok hafa 12 þúsundir manna við land, ok 7 þúsundir við ey þá, er Sök heitir, en þar sem heitir fyrir Grindum er þó mestr fjöldi, ok hygg ek nú, at Helgi muni nú berjast vilja. Konúngr segir: gerum þá boð um allt vort ríki, ok sækjum ímót þeim; siti sá engi heima, er berjast vill; sendum orð Hríngs sonum ok Högna konúngi, ok Álfi enum gamla, þeir eru bardagamenn miklir. Fundust þeir þar, er heitir Frekasteinn, ok tókst þar hörð orrosta. Helgi gengr fram í gegnum fylkíngar; þar varð mikit mannfall. Þá sá þeir skjaldmeyja flokk mikinn, svá sem í loga sæi, þar var Sigrún konúngsdóttir. Helgi konúngr sókti ímót Höddbroddi konúngi, ok fellir hann undir merkjum. Þá mælti Sigrún: haf þökk fyrir þetta þrekvirki! skiptman nú löndum, er mér þetta mikill tímadagr, ok muntu fá af þessu veg ok ágæti, er þú hefir svá ríkan konúng feldan.Þá mælti Sigrún: haf þökk fyrir þetta þrekvirki! skiptman nú löndum, er mèr þetta mikill tímadagr, ok muntu fá af þessu veg ok ágæti, er þú hefir svâ ríkan konúng feldan. Þat ríki tók Helgi konúngr ok dvaldist þar lengi, ok fekk Sigrúnar, ok gerðist frægr konúngr ok ágætr, ok er hann hér ekki síðan við þessa sögu.Þat ríki tók Helgi konúngr ok dvaldist þar lengi, ok fèkk Sigrúnar, ok gerðist frægr konúngr ok ágætr, ok er hann hèr ekki síðan við þessa sögu.

Völsúngar fara nú heim, ok hafa enn mikit aukit sitt ágæti. Sinfjötli legst nú í hernað af nýju; hann sér eina fagra konu, ok girnist mjök at fá hennar;hann sèr eina fagra konu, ok girnist mjök at fá hennar; þeirrar konu bað ok bróðir Borghildar, er átti Sigmundr konúngr. Þeir þreyta þetta mál með orrostu, ok fellir Sinfjötli þenna konúng; hann herjar nú víða, ok á margar orrostur ok hefir ávalt sigr, gerist hann manna frægstr ok ágætastr, ok kemr heim um haustit með mörgum skipum ok miklu fé.hann herjar nú víða, ok á margar orrostur ok hefir ávalt sigr, gerist hann manna frægstr ok ágætastr, ok kemr heim um haustit með mörgum skipum ok miklu fè. Hann segir feðr sínum tíðindin, en hann segir drottníngu; hún biðr Sinfjötla fara brott or ríkinu, ok læzt eigi vilja sjá hann. Sigmundr kveðst eigi láta hann í brott fara, ok býðr at bæta henni með gulli ok miklu fé, þótt hann hefði aungum fyrri bætt mann, kvað engi fráma at sakast við konur.Sigmundr kveðst eigi láta hann í brott fara, ok býðr at bæta henni með gulli ok miklu fè, þótt hann hefði aungum fyrri bætt mann, kvað engi fráma at sakast við konur. Hún mátti þessu eigi á leið koma; hún mælti: Þér skuluð ráða, herra! þat sómir.hún mælti: Þèr skuluð ráða, herra! þat sómir. Hún gerir nú erfi bróður síns með ráði konúngs, býr nú þessa veizlu með enum beztum föngum, ok bauð þángat mörgu stórmenni. Borghildr bar mönnum drykk; hún kemr fyrir Sinfjötla með miklu horni; hún mælti: drekk nú, stjúpson! Hann tók við ok sá í hornit, ok mælti: gjöróttr er drykkrinn. Sigmundr mælti: fá mér þá! hann drakk af;Sigmundr mælti: fá mèr þá! hann drakk af; drotníngin mælti: hví skulu aðrir menn drekka fyrir þik öl? Hún kom í annat sinn með hornit: drekk nú! ok frúði honum með mörgum orðum; hann tekr við horninu ok mælti: flærðr er drykkrinn. Sigmundr mælti: fá mér þá!Sigmundr mælti: fá mèr þá! It þriðja sinn kom hún ok bað hann drekka af, ef hann hefði hug Völsunga. Sinfjötli tók við horninu, ok mælti: eitr er í drykknum! Sigmundr svarar: lát grön sía, sonr! sagði hann; þá var konúngr drukkinn mjök, ok því sagði hann svá. Sinfjötli drekkr, ok fellr þegar niðr. Sigmundr rís upp, ok gekk harmr sinn nær bana, ok tók líkit í fáng sér, ok ferr til skógar, ok kom loks at einum firði;Sigmundr rís upp, ok gekk harmr sinn nær bana, ok tók líkit í fáng sèr, ok ferr til skógar, ok kom loks at einum firði; þar sá hann mann á einum báti litlum; sá maðr spyrr, ef hann vildi þiggja at honum far yfir fjörðinn; hann játtar því; skipit var svá lítit, at þat bar þá eigi, ok var líkit fyrst flutt, en Sigmundr gekk með firðinum. Ok því næst hvarf Sigmundi skipit ok svá maðrinn; ok eptir þat snýr Sigmundr heim, rekr nú í brott drotníng una, ok litlu síðarr dó hún. Sigmundr konúngr ræðr nú enn ríki sínu, ok þikkir verit hafa inn mesti kappi ok konúngr í fornum sið.