Bókastaðir

Her hefr upp, ok segir frá þeim manni, er Sigi er nefndr, ok kallaðr at héti son Óðins.Her hefr upp, ok segir frá þeim manni, er Sigi er nefndr, ok kallaðr at hèti son Óðins. Annar maðr er nefndr til sögunnar, er Skaði hét, hann var ríkr ok mikill fyrir sér, en þó var Sigi þeirra enn ríkari ok ættstærri, at því er menn mæltu í þann tíma.Annar maðr er nefndr til sögunnar, er Skaði hèt, hann var ríkr ok mikill fyrir sèr, en þó var Sigi þeirra enn ríkari ok ættstærri, at því er menn mæltu í þann tíma. Skaði átti þræl þann, er nokkut verðr at geta við söguna, hann hét Breði;Skaði átti þræl þann, er nokkut verðr at geta við söguna, hann hèt Breði; hann var kendr við þat, er hann skyldi athafast; hann hafði íþróttir ok atgerfi jafnframt hinum, er meira þóttu verðir, eða umfram nokkra. Þat er nú at segja eitthvert sinn, at Sigi ferr at dýraveiði, ok með honum þrællinn, ok veiða dýr um daginn allt til aptans. Ok er þeir bera saman veið sína um aptaninn, þá hafði Breði veiðt miklu meira ok fleira enn Sigi, hvat honum líkaði stórilla, ok segir, at sik undri, at einn þræll skuli sik yfirbuga í dýraveiði, hleypr því at honum ok drepr hann, dysjar síðan líkit í snjófönn. Nú ferr hann heim um kveldit ok segir, at Breði hafi riðit frá honum á skóginn, ok var hann senn or augliti mér, ok veit ek ekki til hans.Nú ferr hann heim um kveldit ok segir, at Breði hafi riðit frá honum á skóginn, ok var hann senn or augliti mèr, ok veit ek ekki til hans. Skaði grunar sögn Siga, ok getr, at vera mun svik hans, ok mun Sigi hafa drepit hann, fær mann til at leita hans, ok lýkr svá leitinni, at þeir fundu hann í skafli einum, ok mælti Skaði, at þann skafl skyldi kalla Breðafönn heðan af, ok hafa menn nú þat eptir síðan, ok kalla svá hverja fönn, er mikil er.Skaði grunar sögn Siga, ok getr, at vera mun svik hans, ok mun Sigi hafa drepit hann, fær mann til at leita hans, ok lýkr svâ leitinni, at þeir fundu hann í skafli einum, ok mælti Skaði, at þann skafl skyldi kalla Breðafönn hèðan af, ok hafa menn nú þat eptir síðan, ok kalla svâ hverja fönn, er mikil er. Þá kemr upp, at Sigi hefir drepit þrælinn ok myrðan; þá kalla þeir hann varg í veum, ok má hann nú eigi heima vera með feðr sínum. Óðinn fylgir honum nú af landi brott, svá langa leið, at stóru bar, ok eigi létti hann fyrr, enn hann kom honum til herskipa.Óðinn fylgir honum nú af landi brott, svâ langa leið, at stóru bar, ok eigi lètti hann fyrr, enn hann kom honum til herskipa. Nú tekr Sigi at leggjast í hernað með þat lið, er faðir hans fekk honum áðr þeir skildu, ok varð hann sigrsæll í hernaðinum;Nú tekr Sigi at leggjast í hernað með þat lið, er faðir hans fèkk honum áðr þeir skildu, ok varð hann sigrsæll í hernaðinum; ok svá kemr hans máli, at hann fekk herjat sér land ok ríki umsíðir;ok svâ kemr hans máli, at hann fèkk herjat sèr land ok ríki umsíðir; ok því næst fekk hann sér göfugt kvonfáng, ok gerist hann ríkr konúngr ok mikill fyrir sér, ok réð fyrir Húnalandi, ok er hinn mesti hermaðr.ok því næst fèkk hann sèr göfugt kvonfáng, ok gerist hann ríkr konúngr ok mikill fyrir sèr, ok rèð fyrir Húnalandi, ok er hinn mesti hermaðr. Hann á son við konu sinni, er hét Rörir;Hann á son við konu sinni, er hèt Rörir; hann vex þar upp með feðr sínum, ok gjörist brátt mikill vexti ok gerfiligr.

Nú gerist Sigi gamall maðr at aldri; hann átti sér marga öfundarmenn, svá at um síðir réðu þeir á hendr honum, er hann trúði bezt, en það voru bræðr konu hans;hann átti sèr marga öfundarmenn, svâ at um síðir rèðu þeir á hendr honum, er hann trúði bezt, en það voru bræðr konu hans; þeir gera þá til hans, er hann varir sízt ok hann var fáliðr fyrir, ok bera hann ofrliði, ok á þeim fundi fell Sigi með hirð sinni allri.þeir gera þá til hans, er hann varir sízt ok hann var fáliðr fyrir, ok bera hann ofrliði, ok á þeim fundi fèll Sigi með hirð sinni allri. Son hans Rerir var ekki í þeim háska, ok fær hann svá mikit lið af vinum sínum ok landshöfðíngjum, svá at hann eignaðist bæði land ok konúngdóm eptir Siga föður sinn;Son hans Rerir var ekki í þeim háska, ok fær hann svâ mikit lið af vinum sínum ok landshöfðíngjum, svá at hann eignaðist bæði land ok konúngdóm eptir Siga föður sinn; ok nú er hann þikkist hafa fótum undir komizt í ríki sínu, þá minnist hann á þær sakir, er hann átti við móðurbræðr sína, er drepit höfðu föður hans, ok safnar konúngr sér nú liði miklu, ok ferr nú á hendr frændum sínum með þenna her, ok þikkja þeir fyrr gert hafa sakar við sik, þó at hann mæti lítils frændsemi þeirra, ok svá gerir hann, fyrir því at eigi skilst hann fyrri við, enn hann hafði drepit alla feðrbana sína, þó at úskapliga væri fyrir allar sakir;ok nú er hann þikkist hafa fótum undir komizt í ríki sínu, þá minnist hann á þær sakir, er hann átti við móðurbræðr sína, er drepit höfðu föður hans, ok safnar konúngr sèr nú liði miklu, ok ferr nú á hendr frændum sínum með þenna her, ok þikkja þeir fyrr gert hafa sakar við sik, þó at hann mæti lítils frændsemi þeirra, ok svâ gerir hann, fyrir því at eigi skilst hann fyrri við, enn hann hafði drepit alla feðrbana sína, þó at úskapliga væri fyrir allar sakir; nú eignast hann lönd ok ríki ok fé, gerist hann nú meiri fyrir sér, enn faðir hans.nú eignast hann lönd ok ríki ok fè, gerist hann nú meiri fyrir sèr, enn faðir hans. Rerir fekk sér nú herfáng mikit, ok konu þá, er honum þótti við sitt hæfi, ok eru þau mjök lengi ásamt, ok eiga þau aungan erfíngja, ok ekki barn;Rerir fèkk sèr nú herfáng mikit, ok konu þá, er honum þótti við sitt hæfi, ok eru þau mjök lengi ásamt, ok eiga þau aungan erfíngja, ok ekki barn; það hugnar þeim báðum illa, ok biðja þau goðin með miklum áhuga, at þau gæti sér barn.það hugnar þeim báðum illa, ok biðja þau goðin með miklum áhuga, at þau gæti sèr barn. Það er nú sagt, at Frigg heyrir bæn þeirra, ok svá Óðinn, hvers þau biðja hann, verðr eigi örþrifráða, ok tekr óskmey sína, dóttur Hrímniss jötuns, ok fær í hönd henni eitt epli, ok biðr hana færa konúngi;Það er nú sagt, at Frigg heyrir bæn þeirra, ok svâ Óðinn, hvers þau biðja hann, verðr eigi örþrifráða, ok tekr óskmey sína, dóttur Hrímniss jötuns, ok fær í hönd henni eitt epli, ok biðr hana færa konúngi; hún tók við eplinu, ok brá á sik kráku ham, ok flýgr til þess, er hún kemr þar, sem konúngrinn er, ok sat á haugi; hún lét falla eplit í kné konúnginum;hún lèt falla eplit í knè konúnginum; hann tók þat epli, ok þóttist vita, hverju gegna mundi; gengr nú heim af hauginum ok til sinna manna, ok kom á fund drottníngar, ok etr þat epli sumt. Þat er nú at segja, at drottníng finnr þat brátt, at hún mundi vera með barni, ok ferr þessu fram lángar stundir, at hún má eigi ala barnit. Þá kemr at því, at Rerir skal fara í leiðángr, sem siðvenja er til konúnga, at friða land sitt; í þessi ferð varð þat til tíðenda, at Rerir tók sótt ok því næst bana, ok ætlaði at sækja heim Óðin, ok þótti þat mörgum fýsiligt í þann tíma. Nú ferr enu sama fram um vanheilsu drottníngar, at hún fær eigi alit barnit, ok þessu ferr fram 6 vetr, at hún hefir þessa sótt; nú finnr hún þat, at hún mun eigi lengi lifa, ok bað nú, at hana skyldi særa til barnsins, ok svá var gert, sem hún bað;nú finnr hún þat, at hún mun eigi lengi lifa, ok bað nú, at hana skyldi særa til barnsins, ok svâ var gert, sem hún bað; þat var sveinbarn, ok sá sveinn var mikill vexti, þá er hann kom til, sem von var at. Svá er sagt, at sjá sveinn kysti móður sína, áðr hún dæi;Svâ er sagt, at sjá sveinn kysti móður sína, áðr hún dæi; þessum er nú nafn gefit, ok er kallaðr Völsúngr; hann var konúngr yfir Húnalandi eptir feðr sinn; hann var snemma mikill ok sterkr, ok áræðisfullr um þat, er mannraun þótti í ok karlmennska; hann gerist hinn mesti hermaðr ok sigrsæll í orrostum þeim, sem hann átti í herförum. Nú þá er hann var alroskinn at aldri, þá sendir Hrímnir honum Ljóð dóttur sína, er fyrr er getit, þá er hún fór með eplit til Reris, feðr Völsúngs; nú gengr hann at eiga hana, ok eru þau lengi ásamt, ok eru góðar samfarar þeirra. Þau áttu 10 sonu ok eina dóttur; enn elzti son þeirra hét Sigmundr, en Signý dóttir, þau voru tvíburar, ok voru þau fremst ok vænst um alla hluti barna Völsúngs konúngs, ok voru þó allir miklir fyrir sér, sem lengi hefir uppi verit haft, ok at ágætum gert verit, hversu Völsúngar hafa verit ofrkappsmenn miklir, ok hafa verit fyrir flestum mönnum, sem getit er í fornsögum, bæði um fróðleik ok íþróttir ok allsháttar kappgirni.enn elzti son þeirra hèt Sigmundr, en Signý dóttir, þau voru tvíburar, ok voru þau fremst ok vænst um alla hluti barna Völsúngs konúngs, ok voru þó allir miklir fyrir sèr, sem lengi hefir uppi verit haft, ok at ágætum gert verit, hversu Völsúngar hafa verit ofrkappsmenn miklir, ok hafa verit fyrir flestum mönnum, sem getit er í fornsögum, bæði um fróðleik ok íþróttir ok allsháttar kappgirni. Svá er sagt, at Völsúngr konúngr lét gera höll eina ágæta ok með þeim hætti, at ein eyk mikil stóð í höllinni, ok limar trésins með fögrum blómum stóðu út um ræfr hallarinnar, en leggrinn stóð niðr í höllina, ok kölluðu þeir þat branstokk.Svâ er sagt, at Völsúngr konúngr lèt gera höll eina ágæta ok með þeim hætti, at ein eyk mikil stóð í höllinni, ok limar trèsins með fögrum blómum stóðu út um ræfr hallarinnar, en leggrinn stóð niðr í höllina, ok kölluðu þeir þat branstokk.

Siggeir hefir konúngr heitit, hann réð fyrir Gautlandi, hann vat ríkr konúngr ok fjölmennr;Siggeir hefir konúngr heitit, hann rèð fyrir Gautlandi, hann vat ríkr konúngr ok fjölmennr; hann fór á fund Völsúngs konúngs, ok bað hann Signýar til handa sér;hann fór á fund Völsúngs konúngs, ok bað hann Signýar til handa sèr; þessu tali tekr konúngr vel ok svá synir hans, en hún sjálf var þessa ófús, biðr þó feðr sinn ráða þessu sem öðru því, sem til hennar tæki;þessu tali tekr konúngr vel ok svâ synir hans, en hún sjálf var þessa ófús, biðr þó feðr sinn ráða þessu sem öðru því, sem til hennar tæki; en konúngrinn tók þat ráð at gipta hana, ok var hún föstnuð Siggeiri konúngi. En þá þessi veizla ok ráðahagr skal takast, skal Siggeir konúngr sækja veizluna til Völsúngs konúngs. Konúngr bjóst við veizlunni eptir enum beztum faungum; ok þá er þessi veizla var albúin, komu þar boðsmenn Völsúngs konúngs ok svá Siggeirs konúngs at nefndum degi, ok hefir Siggeir konúngr marga virðuliga menn með sér.ok þá er þessi veizla var albúin, komu þar boðsmenn Völsúngs konúngs ok svâ Siggeirs konúngs at nefndum degi, ok hefir Siggeir konúngr marga virðuliga menn með sèr. Svá er sagt, at þar voru miklir eldar gerðir eptir endilángri höllinni, en nú stendr sjá hinn mikli apaldr í miðri höllinni, sem fyrr var nefndr.Svâ er sagt, at þar voru miklir eldar gerðir eptir endilángri höllinni, en nú stendr sjá hinn mikli apaldr í miðri höllinni, sem fyrr var nefndr. Nú er þess viðgetit, at þá er menn sátu við eldana um kveldit, at maðr einn gekk inní höllina, sá maðr er mönnum úkunnigr at sýn; sjá maðr hefir þessháttar búníng, at hann hefir heklu flekkótta yfir sér;sjá maðr hefir þessháttar búníng, at hann hefir heklu flekkótta yfir sèr; sá maðr var berfættr, ok hafði knýtt línbrókum at beini; sá maðr hafði sverð í hendi, ok gengr at branstokkinum, ok (hafði) hatt síðan á höfði; hann var hár mjök ok eldiligr ok einsýnn; hann bregðr sverðinu, ok stíngr því í stokkinn, svá at sverðit sökkr at hjöltum upp;hann bregðr sverðinu, ok stíngr því í stokkinn, svâ at sverðit sökkr at hjöltum upp; öllum mönnum fellust kveðjur við þenna mann; þá tekr hann til orða ok mælti: sá er þessu sverði bregðr or stokkinum, þá skal sá þat þiggja at mér at gjöf, ok skal hann þat sjálfr sanna, at aldrí bar hann betra sverð sér í hendi, enn þetta er.þá tekr hann til orða ok mælti: sá er þessu sverði bregðr or stokkinum, þá skal sá þat þiggja at mèr at gjöf, ok skal hann þat sjálfr sanna, at aldrí bar hann betra sverð sèr í hendi, enn þetta er. Eptir þetta gengr sjá enn gamli maðr út or höllinni, ok veit enginn, hverr hann er, eða hvert hann gengr. Nú standa þeir upp, ok metast ekki víð at taka sverðit, þikkist sá bezt hafa, er fyrst náir; síðan gengu til enir göfgustu menn fyrst, en þá hverr at öðrum; engi kemr sá til, er nái, þvíat engan veg bifast, er þeir taka til. Nú kom til Sigmundr, son Völsúngs konúngs, ok tók ok brá sverðinu or stokkinum, ok var sem laust lægi fyrir honum. Þetta vopn sýndist öllum svá gott, at engi þóttist sét hafa jafngott sverð, ok býðr Siggeir honum at vega þrjú jafnvægi gulls.Þetta vopn sýndist öllum svâ gott, at engi þóttist sèt hafa jafngott sverð, ok býðr Siggeir honum at vega þrjú jafnvægi gulls. Sigmundr segir: þú máttir taka þetta sverð eigi síðr enn ek, þar sem þat stóð, ef þér sæmdi at bera, en nú fær þú þat aldrí, er þat kom áðr í mína hönd, þótt þú bjóðir við allt þat gull, er þú átt.Sigmundr segir: þú máttir taka þetta sverð eigi síðr enn ek, þar sem þat stóð, ef þèr sæmdi at bera, en nú fær þú þat aldrí, er þat kom áðr í mína hönd, þótt þú bjóðir við allt þat gull, er þú átt. Siggeir konúngr reiddist við þessi orð, ok þótti sér háðuliga svarat vera;Siggeir konúngr reiddist við þessi orð, ok þótti sèr háðuliga svarat vera; en fyrir því at honum var svá varit, at hann var undirhyggjumaðr mikill, þá lætr hann nú sem hann hirðti ekki um þetta mál, en þat sama kveld hugði hann laun fyrir þetta, þau er síðarr komu fram.en fyrir því at honum var svâ varit, at hann var undirhyggjumaðr mikill, þá lætr hann nú sem hann hirðti ekki um þetta mál, en þat sama kveld hugði hann laun fyrir þetta, þau er síðarr komu fram.

Nú er þat at segja, at Siggeir gengr í rekkju hjá Signýu þenna aptan; en næsta dag eptir, þá var veðr gott; þá segir Siggeir konúngr, at hann vill heim fara ok bíða eigi þess, er vindr yxi, eða sjá gerir úfæran. Eigi er þess getit, at Völsúngr konúngr letti hann eða synir hans, allra helzt er hann sá, at hann vildi ekki annat, enn fara frá veizlunni. Nú mælti Signý við föður sinn: eigi vilda ek á brott fara með Siggeiri, ok eigi gerir hugr minn hlægja við honum, ok veit ek af framvísi minni ok af kynfylgju vorri, at af þessu ráði stendr oss mikill úfagnaðr, ef eigi er skjótt brugðit þessum ráðahag. Eigi skaltu þetta mæla, dóttir! sagði hann, þvíat þat er skömm mikil bæði honum ok svá oss, at brigða þessu við hann at saklausu, ok egum vér þá engan trúnað undir honum né vingan, ef þessu er brugðit, ok man hann gjalda illu oss, slíkt er hann má, ok samir þat eina at halda af vorri hendi.Eigi skaltu þetta mæla, dóttir! sagði hann, þvíat þat er skömm mikil bæði honum ok svâ oss, at brigða þessu við hann at saklausu, ok egum vèr þá engan trúnað undir honum nè vingan, ef þessu er brugðit, ok man hann gjalda illu oss, slíkt er hann má, ok samir þat eina at halda af vorri hendi. Nú býst Siggeir konúngr til heimferðar; ok áðr þeir fóru frá boðinu, þá bauð hann Völsúngi konúngi, mági sínum, til sín á Gautland, ok sonum hans öllum með honum, á þriggja mánaða fresti, ok því öllu liði, sem hann vildi með sér hafa ok honum væri til vegsemdar.ok áðr þeir fóru frá boðinu, þá bauð hann Völsúngi konúngi, mági sínum, til sín á Gautland, ok sonum hans öllum með honum, á þriggja mánaða fresti, ok því öllu liði, sem hann vildi með sèr hafa ok honum væri til vegsemdar. Vill nú Siggeir konúngr gjalda í því, þat er áskorti bruðlaups gerðina fyrir þess sakir, er hann vildi eigi meirr vera, enn eina nótt, ok er ekki þat siðr manna at gera svá.Vill nú Siggeir konúngr gjalda í því, þat er áskorti bruðlaups gerðina fyrir þess sakir, er hann vildi eigi meirr vera, enn eina nótt, ok er ekki þat siðr manna at gera svâ. Nú heitr Völsúngr konúngr ferðinni, ok koma á nefndum degi. Þá skiljast þeir mágar, ok ferr Siggeir konúngr heim með konu sína.

Nú er at segja frá Völsúngi konúngi ok sonum hans, at þeir fara at ákveðinni stundu til Gautlands at boði Siggeirs konúngs, mágs síns, ok hafa þrjú skip or landi ok öll vel skiput, ok verða vel reiðfara, ok koma skipum sínum við Gautland, en þat var síð um aptan. En þann sama aptan kom Signý, dóttir Völsúngs konúngs, ok kallar feðr sinn á einmæli ok bræðr sína, segir nú ætlan sína ok Siggeirs konúngs, at hann hefir dregit saman úvígan hér, ok ætlar at svíkja yðr;En þann sama aptan kom Signý, dóttir Völsúngs konúngs, ok kallar feðr sinn á einmæli ok bræðr sína, segir nú ætlan sína ok Siggeirs konúngs, at hann hefir dregit saman úvígan hèr, ok ætlar at svíkja yðr; nú bið ek yðr, segir hún, at þér farið þegar aptr í yðart ríki ok fáið yðr lið sem mest, ok farið híngat síðan ok hefnið yðar sjálfir, ok gángið eigi í úfæru, þvíat eigi missi þér svika af honum, ef eigi taki þér þetta bragð, sem ek beiði yðr.nú bið ek yðr, segir hún, at þèr farið þegar aptr í yðart ríki ok fáið yðr lið sem mest, ok farið híngat síðan ok hefnið yðar sjálfir, ok gángið eigi í úfæru, þvíat eigi missi þèr svika af honum, ef eigi taki þèr þetta bragð, sem ek beiði yðr. Þá mælti Völsúngr konúngr: þat munu allar þjóðir at orðum gera, at ek mælta eitt orð úborinn, ok strengda ek þess heit, at ek skylda hvárki flýja eld né járn fyrir hrædslu sakir, ok svá hefi ek enn gjört hér til, ok hví munda ek eigi efna þat á gamals aldri? ok eigi skulu meyjar því bregða sonum mínum í leikum, at þeir hræðist bana sinn, þvíat eitt sinn skal hverr deyja, en engi má undan komast at deyja um sinn;Þá mælti Völsúngr konúngr: þat munu allar þjóðir at orðum gera, at ek mælta eitt orð úborinn, ok strengda ek þess heit, at ek skylda hvárki flýja eld nè járn fyrir hrædslu sakir, ok svâ hefi ek enn gjört hèr til, ok hví munda ek eigi efna þat á gamals aldri? ok eigi skulu meyjar því bregða sonum mínum í leikum, at þeir hræðist bana sinn, þvíat eitt sinn skal hverr deyja, en engi má undan komast at deyja um sinn; er þat mitt ráð, at vér flyjum hvergi, ok gerum af vorri hendi sem hreystiligast;er þat mitt ráð, at vèr flyjum hvergi, ok gerum af vorri hendi sem hreystiligast; ek hefi barizt 100 sinnum, ok hefi ek haft stundum meira lið, en stundum minna, ok hefi ek jafnan sigr haft, ok eigi skal þat spyrjast, at ek flýja né friðar biðja.ek hefi barizt 100 sinnum, ok hefi ek haft stundum meira lið, en stundum minna, ok hefi ek jafnan sigr haft, ok eigi skal þat spyrjast, at ek flýja nè friðar biðja. Nú grætr Signý sárliga, ok bað, at hún skyldi eigi koma til Siggeirs konúngs. Völsúngr konúngr svarar: þú skalt at vísu fara heim til bónda þíns ok vera samt með honum, hversu sem með oss ferr. Nú gengr Signý heim, en þeir búa eptir um nóttina. Ok um myrgininn þegar er dagar, þá biðr Völsúngr konúngr upp standa sína menn alla, ok gánga á land upp, ok búast við bardaga. Nú gánga þeir á land upp allir alvopnaðir, ok er eigi lángt at bíða, áðr þar kemr Siggeir konúngr með allan sinn her, ok verðr þar in harðasta orrosta með þeim, ok eggjar konúngr lið sitt til framgaungu sem harðligast, ok er svá sagt, at Völsúngr konúngr ok synir hans gengu áttasinnum í gegnum fylkíngar Siggeirs konúngs um daginn, ok höggva á tvær hendr;Nú gánga þeir á land upp allir alvopnaðir, ok er eigi lángt at bíða, áðr þar kemr Siggeir konúngr með allan sinn her, ok verðr þar in harðasta orrosta með þeim, ok eggjar konúngr lið sitt til framgaungu sem harðligast, ok er svâ sagt, at Völsúngr konúngr ok synir hans gengu áttasinnum í gegnum fylkíngar Siggeirs konúngs um daginn, ok höggva á tvær hendr; ok er þeir ætla enn svá at fara, þá fellr Völsúngr konúngr í miðri fylkíngu sinni, ok þar allt lið hans með honum, nema synir hans 10, því at miklu meira ofrefli var í móti, enn þeir mætti viðstanda.ok er þeir ætla enn svâ at fara, þá fellr Völsúngr konúngr í miðri fylkíngu sinni, ok þar allt lið hans með honum, nema synir hans 10, því at miklu meira ofrefli var í móti, enn þeir mætti viðstanda. Nú eru synir hans allir teknir ok í bönd reknir, ok á brott leiddir. Signý varð vör við, at faðir hennar var drepinn, en bræðr hennar höndum teknir, ok til bana ráðnir; nú kallar hún Siggeir konúng á einmæli. Nú mælti Signý: þess vil ek biðja þik, at þú látir eigi svá skjótt drepa bræðr mína, ok látið þá heldr setja í stokk, ok kemr mér at því, sem mælt er, at unir auga, meðan á sér, ok því bið ek þeim eigi lengra, at ek ætla, at mér muni ekki tjóa.Nú mælti Signý: þess vil ek biðja þik, at þú látir eigi svâ skjótt drepa bræðr mína, ok látið þá heldr setja í stokk, ok kemr mèr at því, sem mælt er, at unir auga, meðan á sèr, ok því bið ek þeim eigi lengra, at ek ætla, at mèr muni ekki tjóa. Þá svarar Siggeir: ær ertu ok örvita, er þú biðr bræðrum þínum meira böls, enn þeir sé höggnir, en þó skal þat veita þér, þvíat þess betr þikki mér, er þeir þola verra, ok hafa lengri kvöl til bana.Þá svarar Siggeir: ær ertu ok örvita, er þú biðr bræðrum þínum meira böls, enn þeir sè höggnir, en þó skal þat veita þèr, þvíat þess betr þikki mèr, er þeir þola verra, ok hafa lengri kvöl til bana. Nú lætr hann svá gera, sem hún bauð, ok var tekinn einn mikill stokkr, ok feldr á fætr þeim 10 bræðrum í skógi einshversstaðar, ok sitja þeir nú þar þann dag allan til nætr;Nú lætr hann svâ gerâ, sem hún bauð, ok var tekinn einn mikill stokkr, ok feldr á fætr þeim 10 bræðrum í skógi einshversstaðar, ok sitja þeir nú þar þann dag allan til nætr; en at miðri nótt, þá kom þar ylgr ein or skógi gömul at þeim, er þeir sátu í stokkinum, hún var bæði mikil ok illilig; henni varð þat fyrir, at hún bítr einn þeirra til bana, síðan át hún þann upp allan; eptir þat fór hún í brott. En eptir um morgininn, þá sendi Signý mann til bræðra sinna, þann er hún trúði bezt, ok vita, hvat títt sé;En eptir um morgininn, þá sendi Signý mann til bræðra sinna, þann er hún trúði bezt, ok vita, hvat títt sè; ok er hann kemr aptr, segir hann henni, at dauðr sé einn þeirra;ok er hann kemr aptr, segir hann henni, at dauðr sè einn þeirra; henni þótti þetta mikit, ef þeir skulu svá fara allir, en hún mátti ekki dyga þeim.henni þótti þetta mikit, ef þeir skulu svâ fara allir, en hún mátti ekki dyga þeim. Skjótt er þar frá at segja, níu nætr í samt kom sjá en sama ylgr um miðnætti, ok etr einn þeirra senn til bana, unst allir eru dauðir, nema Sigmundr einn er eptir. Ok nú áðr tíunda nótt kemr, sendir Signý trúnaðarmann sinn til Sigmundar, bróður síns, ok seldi í hönd honum hunáng, ok mælti, at hann skyldi rýða á andlit Sigmundar ok leggja í munn honum sumt. Nú ferr hann til Sigmundar, ok gerir sem honum var boðit, ok fór heim síðan. Um nóttina eptir þá kemr sú in sama ylgr at vanda sínum, ok ætlaði at bíta hann til bana sem bræðr hans; en nú dregr hún veðrit af honum, þar sem hunángit var áriðit, ok sleikir andlit hans allt með túngu sér, ok réttir síðan túnguna í munn honum;en nú dregr hún veðrit af honum, þar sem hunángit var áriðit, ok sleikir andlit hans allt með túngu sèr, ok rèttir síðan túnguna í munn honum; hann lætr sér verða úbilt, ok beit í túnguna ylginni;hann lætr sèr verða úbilt, ok beit í túnguna ylginni; hún bregðr við fast, ok hnykkir at sér hart, ok rak fætrnar í stokkinn, svá at hann klofnaði allr í sundr, en hann heldt svá fast, at túngan gekk or ylginni uppí túnguróturium, ok fekk af því bana.hún bregðr við fast, ok hnykkir at sèr hart, ok rak fætrnar í stokkinn, svâ at hann klofnaði allr í sundr, en hann hèldt svâ fast, at túngan gekk or ylginni uppí túnguróturium, ok fèkk af því bana. En þat er sögn sumra manna, at sú hin sama ylgr væri móðir Siggeirs konúngs, ok hafi hún brugðit á sik þessu líki fyrir tröllskapar sakir ok fjölkýngi.