Bókastaðir

Glúmr gifti Þorlaugu dóttur sína víga-Skútu at Mývatni norðr, ok fyrir sakir þeira sundrlyndis, þá lét hann hana fara heim til Þverár ok lét hana eina. Þat líkaði Glúmi þungt. Síðan bað hennar Arnórr kerlingarnef, ok átti hana. Frá þeim eru komnir gǫfgir menn. Síðan var með þeim Glúmi ok Skútu fæð mikil.

Eitt sumar kom einn einhleypingr á fund Skútu ok bað sér viðtǫku. Hann spurði, hvat honum var á hǫndum. Hann lézk vera vígamaðr ok eiga óvært í sínum heruðum.

Skúta segir: "Eigi vænti ek mér vanda á við þik — eða hvat viltu til vinna ásjá minnar?"

Hann svarar: "Til hvers mælir þú?"

Skúta segir: "Þú skalt fara sendifǫr mína til víga-Glúms ok mæla þessum orðum við hann — at þú þykisk þurftugr, at hann sé forstjórnarmaðr þíns ráðs. Ek get at nú beri svá til um fund ykkarn, at hann sé í þingreið. Hann er þrautgóðr, ef menn þurfa hans, ok má vera at hann mæli, at þú farir til Þverár ok bíðir hans þar. Þú skalt segja, at meir sé þér þrǫngt, ok þú vildir heldr mega tala við hann einn saman; ok með því kann vera, at hann leggi nǫkkur ráð til. Þess skaltu beiðask, at hitta hann í Mjaðmárdal, er gengr upp frá bœnum at Þverá, ok sel hans standa í; lát þér þar líka at finna hann at ákveðnum degi". Þessu játir hann, ok gengr nú alt þetta eftir því, sem Skúta setr ráð til. Þessi flugumaðr kemr nú aftr til Skútu ok sagði honum.

Hann segir: "Þá hefir þú vel leyst þitt erendi — ok ver nú með mér". Nú líða stundir. Ok er þar kemr tíma, sem Glúmr hefir heitit sendimanni, at þeir mundi finnask, þá býsk Skúta heiman með þrjá tigu manna. Hann ríðr norðan ok kemr vestr yfir Vǫðlaheiði ok á hjalla þann, er heitir Rauðahjalli. Þar stíga þeir af baki.

Þá mælti Skúta: "Hér munu þér eiga dvǫl um hríð, enn ek mun ríða inn með hlíðinni, vita, ef nǫkkut verði til fengjar". Hann sér, er hann sœkir í dalinn, at maðr reið upp frá Þverá, mikill ok í kápu grœnni, ok kennir at þar ríðr Glúmr. Þá steig hann af hestinum. Hann hafði vesl yfir sér tvískift, svart ok hvítt. Hann lét hestinn í rjóðrit ok gengr síðan til selsins; ok var Glúmr þá kominn í selit. Skúta hafði sverð í hendi, þat er Fluga hét, ok hjálm á hǫfði; gengr at selsdyrrum ok laust á vegginn, ok víkr síðan hjá selinu. Glúmr gengr út, svá at hann hafði ekki í hendi; sér engan mann; snýr hjá selinu. Komsk þá Skúta í milli hans ok selsdyranna. Þá kennir Glúmr manninn ok hopar undan, enn árgljúfrin váru nær selinu. Skúta biðr hann bíða. Hann telr þat jafnlegt, ef þeir væri jafnbúnir við. Glúmr hopar at gljúfrunum, enn Skúta sœkir eftir. Glúmr steypisk ofan fyrir gljúfrin, enn Skúta leitar þar ofan, er ganga mátti, ok sér í gljúfrunum, hvar kápuna rak, ok hleypr til ok leggr þegar til.

Þá heyrir hann mál yfir sik — "lítil fremd at spilla klæðum manna". Skúta sér upp ok kennir þar Glúm.

Hann hafði raunar vitat, at þar var tó undir, er hann fór ofan.

Þá mælti Skúta: "Á þat áttu at minnask, Glúmr, at nú hefir þú runnit, ok beitt eigi Skútu".

Glúmr segir: "Satt er þat, enn vilja munda ek þat, at þú rynnir eigi skemra áðr sól settisk í kveld". Þá kvað Glúmr þetta:

Þar skilr með þeim því sinni. Ferr Glúmr heim ok samnar sér liði, ok segir hvert veilræði fyrir hann var sett; lézk ok vilja at brátt gyldisk. Hann fær á skamri stundu sex tigu manna. Ríða upp í dalinn. Skúta gekk til hests síns, þá er þeir Glúmr skildu, ok reið með hlíðinni, ok sér nú mannareiðina ok veit at þat má honum eigi endask at finna þá; leitar sér ráðs — brýtr spjótit af skafti ok hefir fyrir staf, tekr af sǫðulinn ok ríðr berbakt; snýr veslinu; ríðr at sauðum ok œpir hátt. Þeir koma eftir ok spyrja, ef hann sæi nǫkkurn mann ríða um leitit fram með vápnum, skǫrulegan. Hann kveðsk sét hafa.

Þeir spurðu: "Hvat heitir þú?"

Hann svarar: "Ek heiti Margr í Mývatnshverfi, enn Fár í Fiskilœkjarhverfi".

Þeir segja: "Skœtingu ok spotti viltu svara oss". Hann lézk eigi sannara kunna at segja, ok skilr með þeim. Ok þegar er þeir váru skildir, tók hann vápn sín ok sǫðulreiði; reið hvatlega til manna sinna. Þeir finna Glúm ok sǫgðu at þeir fundu mann, er þeim svaraði spotti einu, ok sǫgðu hvat er hann nefndisk.

"Nú hefir orðit ráðfátt", segir Glúmr, "þar hafi þér Skútu fundit, eða hvat mátti hann sannara segja, því at í Mývatnshverfi er margr hellisskúti, enn í Eyjafirði í Fiskilœkjarhverfi hittir engi skúta, ok hefir nú nær haft með oss — ok eftir skulum vér enn ríða". Koma at hjallanum, ok eru þeir þar fyrir. Enn þar er einstigi at, ok er þar betra at verja með þrjá tigu manna, enn sœkja at með sex tigu.

Þá mælti Skúta: "Kostgæft hefir þú nú mjǫk at sœkja eftir mér; má nú vera at þú þykisk þess eiga í at hefnask fyrir undanhaldit, ok gott áræði bartu til at hlaupa í gilit; ekki vartu þá ófóthvatr".

Glúmr segir: "Satt var þat, kunnir þú ok hræddr at verða, þá er þú lézk vera sauðreki þeira Eyfirðinga ok leyndir vápnum þínum, enn þú brauzt sum — ætla ek at eigi rynnir þú skemri leið enn ek".

"Hversu sem hér til hefir farit, þá sœk nú með hálfu fleira lið".

Glúmr svarar: "Ek ætla at nú munim vit skilja at sinni; verðr nú virt sem má í hvárn stað".

Skúta ríðr nú norðr, enn Glúmr heim til Þverár.

Þá er Þórir andaðisk, gerði Þórarinn bú fyrir norðan Espihól ok bjó þar. Glúmr gat bǫrn við konu sinni. Hét Már son hans, sem (fyrr) var getit; annarr Vigfúss. Váru báðir efnilegir ok allólíkir. Már var hljóðr ok spakr, enn Vigfúss hávaðamaðr mikill, ójafnaðarmaðr, rammr at afli ok fullhugi. Sá maðr var með Glúmi, er Hallvarðr hét, lausingi hans ok fóstri Vigfúss. Hann rakaði fé saman — refjusamr í fjárreiðum. Hann handsalaði Vigfúsi fé sitt. Ekki var hann orðsæll. Hann gerði bú á bœ þeim, er at Tjǫrn heitir, uppi í Eyjafjarðardal, ok batnuðu ekki vinsældir hans við þat; ok var svá mjǫk hendisamr í afréttum. Enn Vigfúss var farmaðr mikill.

Sá maðr bjó á Jórunnarstǫðum er Halli hét, ok var kallaðr Halli enn hvíti; hann var Þorbjarnarson. Móðir hans hét Vigdís; hon var dóttir Auðunar rotins. Hann hafði fóstrat Einar Eyjólfsson, er þá var kominn bygðum í Saurbœ. Halli var sjónlauss. Hann var við ǫll sáttmál riðinn í heraði, því at hann var bæði vitr ok réttdœmr. Hans synir váru þeir Ormr ok Brúsi skáld, ok bjuggu þeir í Torfufelli, enn Bárðr bjó á Skáldstǫðum. Hann var hávaðamaðr ok ójafnaðarmaðr mikill, ok vígr hverjum manni betr; ǫrmálugr ok ákastasamr. Hann átti Unu Oddkelsdóttur ór Þjórsárdal. Haust eitt hurfu Halla enum hvíta ór afrétt tíu eða tólf geldingar, ok fundusk eigi. Ok er þeir Bárðr feðgar fundusk, spurði Halli, hvat hann ætlaði af geldingum hans orðit.

Bárðr svarar: "Ekki undrumsk ek þó at sauðir hverfi, er þjófar sitja í næsta húsi, síðan er Hallvarðr kom hingat í sveit".

Halli segir. "Þat vil ek, at þú búir mál til á hendr honum ok stefnir honum um stuld, ok get ek at Glúmr beri eigi af honum tólftarkviðinn, ef ek læt búa þjófsǫk á hendr honum".

Bárðr svarar: "Torsótt mun at sœkja tólftarkviðinn at þeim feðgum".

Nú býr Bárðr mál til. Ok er Vigfúss veit þat, segir hann fǫður sínum, at eigi mun honum hugna, at menn búa þjófsǫk á hendr fóstra hans.

Glúmr svarar: "Veiztu at hann er ótrúr ok mun óvinsælt verða málit, at bera af honum kviðinn".

Vigfúss segir: "Um stœrra vilda ek at þá væri at mæla".

Glúmr svarar: "Betra þyki mér at gjalda fyrir hann, ok fari hann hingat ok bregði búi, heldr enn leggja fyrir slíkan mann virðing mína".

Nú koma menn til þings ok málit í dóm, ok á Glúmr at bera tólftarkvið. Þá varð Vigfúss varr við, at hann ætlaði á at bera kviðinn, ok gekk at dóminum ok kveðsk vilja mundu, ef fóstri hans yrði sekr, at Glúmi þœtti þat alkeypt. Ok varð svá, at Glúmr ónýtti málit, ok berr af honum kviðinn — ok fekk af óvirðing. Enn er þaðan leið vetr eða tveir, þá hvarf Halla túngǫltr svá feitr, at trautt mátti rísa. Þá kom Bárðr um dag ok spurði, ef galti væri drepinn. Halli sagði horfinn vera.

Bárðr svarar: "Hann mun farinn at leita sauða þeira, er stolit var it fyrra haust".

Hann segir: "Þess get ek at eina leið hafi farit — muntu stefna vilja Hallvarði?"

Bárðr svarar: "Svá skal vera, því at nú mun Glúmr eigi af honum bera kviðinn, því at Vigfúss olli þá er af var borinn, enn nú er hann eigi hér á landi". Bárðr tekr málit ok ferr í stefnufǫr. Ok er hann finnr Hallvarð, hefir hann skjót málalok, høggr af honum hǫfuð; sagði síðan fǫður sínum. Hann lét illa yfir, ok ferr þegar á fund Glúms ok sagði honum atburðinn; ok býðr honum eindœmi. Glúmr þiggr þat, gerir lítit fé, enn lét gjalda fyrir gǫltinn ok sauðina; ok mælisk þat vel fyrir. Enn er Vigfúss kom út, varð hann illa við dráp Hallvarðs.

Glúmr segir: "Eigi skal hlýða at bregða þessi sætt, er nú er ger". Nú áttusk þeir ekki við, þó at þeir fyndisk, Bárðr ok Vigfúss.

Annat sumar var stofnat hestaþing þat er ǫllum hestum skal etja, þeim er til váru í heraðinu, ok skyldu þeir í mót ór enum efra hrepp ok enum neðra, ok skyldu sinn mann hvárir til taka, ok kveða at, hvárir betr hefði; ok skulu þeira atkvæði standa, er til váru kosnir. Ofan ór hrepp var Bárðr til kosinn, enn ór neðra hrepp Vigfúss Glúmsson. Var þar fjǫldi hesta ok góð skemtan, ok mjǫk jafnvígi; ok váru mǫrg hestavíg senn um daginn. Enn svá lauk, at jafnmargir hǫfðu vel bitizk ok jafnmargir runnit, ok urðu þeir á þat sáttir, at jafnvígi væri.

Enn þá lézk Vigfúss eiga hest, er eigi var att — "ok er sá beztr þeira, er hér hafa í dag komit; leiði þér þar í mót nǫkkurn".

Bárðr svarar: "Vándr lízk oss sjá; munum vér engan þar mót láta, ok kǫllum þó jafnvígi".

Vigfúss segir: "Skortir yðr þá, ok muntu eigi þat vilja, at mælt sé at þér hafið eigi við".

"Vel hefir þú einurð haldit hér til, enn nú skýjar á heldr, ok finsk nú þat á, at þú munt oftar hafa staðit nær búrhillum ok ráðit um matargerð með móður þinni, enn gengit at hestavígum; ok er þann veg litt skegg þitt eigi síðr". Vigfúss hló at ok margir aðrir. Kemr húskarl Halla heim, ok spurði hann at hestaþinginu.

Húskarlinn svarar: "Jafnvígi þótti þeim".

Halli spurði: "Urðu þeir ásáttir, Bárðr ok Vigfúss?"

Hann svarar: "Víst vel — þó mælti Bárðr eitt orð við Vigfús".

Hann spurði: "Hvert var þat?" Hann segir.

Halli mælti: "Þat er ills efni".

Húskarlinn segir: "Hló Vigfúss at".

Halli svarar: "Þat er vani þeira feðga at hlæja, þá er víghugr er á þeim". Finnask þeir feðgar Halli ok Bárðr, ok spyrr Halli, hví honum yrði þat fyrir at mæla svá ferlegt — "ok uggir mik at dragi til mikillar ógiftu. Mun þat eitt ráð, at þú farir utan ok sœkir þér húsavið, ok ver utan þrjá vetr, ella muntu feigr".

Bárðr segir: "Ekki lag væri at, ef þú værir eigi ragr; slíkt gerir ellin, at þú hræðisk um sonu þína".

Halli svarar: "Þótt þú sér hetja mikil, mun þér torsótt at halda þik í heraðinu". Hann gerir eftir ráðum fǫður síns, ok ferr utan. Síðan kaupir Halli at einum einhleypingi at fara í Skagafjǫrð, eða vestr þaðan, ok segja, at Bárðr fœri af því utan, ok treystisk eigi ǫðru fyrir þeim feðgum, enn fara utan fyrir eitt orð — "ok engi þorir þeim í mót at gera í heraðinu". Hann gerði sem Halli bað. Þetta bragð var til þess gert, at frændr Bárðar sæti í friði fyrir hans sakar.

Bárðr var einn vetr utan, ok kom þá út til bús sins.

Halli hafði varðveitt bú Bárðar, meðan hann var utan, ok hafði látit hǫggva í skógi timbr í Mjaðmárdal, er Bárðr átti. Hann hafði ok út mikla viðu. Hann var stundum at búi sínu, stundum með feðr sínum. Bárðr segir, at hann vill sœkja timbr sitt.

Halli svarar: "Þat vilda ek, at þú fœrir eigi sjálfr, ok mun þeim eigi gott at trúa feðgum". Bárðr segir, at menn mundu ekki verða varir við ferð þeira. Hann fór ok húskarl með honum at sœkja timbrit, ok hǫfðu fjǫlda hrossa. Enn Una kona hans hafði farit í Víðines til Oddkǫtlu systur sinnar, ok kom Bárðr þar, ok bauð Hlenni honum at fá mann annan í skóginn, enn hann bíði þar — þótti þat meiri varúð. Hann kvað þat eigi þurfa. Þær systur leiða hann ór garði; enn er þær hurfu aftr, leit Una aftr um ǫxl eftir honum ok fell í óvit. Enn er hon vitkaðisk, spurði systir hennar, hvat hon hefði sét.

"Ek sá dauða menn ganga á mót honum Bárði, ok mun hann feigr vera, ok munu vit eigi sjásk síðan". Nú fara þeir Bárðr, ok leggr þoku yfir, er þeir koma á skóginn; ok binda þeir drǫgur ok hefta hross. Um morgininn snemma var smalamaðr á fótum at Þverá.

Þat var oft, at Vigfúss hitti smalamann ok spurði tíðenda — ok svá var þenna morgin — ok mælti: "Undarlegt er þat, at þú finnr jafnan fé í slíku myrkri; aldri munda ek fé finna í slíkum myrkva".

Hann svarar: "Lítit varð mér fyrir at hitta féit; meira varð þeim fyrir at finna hrossin í morgin, er ek sá í skóginum, ok stóðu nær hjá þeim sjálfum, ok létu þeir þó vænt yfir sér, ok var annarr í grœnum kyrtli ok hafði skjǫld á hlið". Vigfúss spyrr, ef hann kendi manninn. Hann kveðsk ætla, at Bárðr væri — "því at hann á skóginn, er þeir váru í".

Vigfúss mælti: "Sœk þú hesta mína þrjá". Austmenn váru þar tveir á vist; þá bað Vigfúss ríða með sér, ok kveðsk mundu ríða til laugar. Hann stefnir suðr ór garði um Laugardal.

Þá mæltu austmenn: "Hvert viltu nú ríða?"

Hann svarar: "Ríða at erendum mínum fyrst" — ok reið sýnu fyrr enn þeir; ok fóru fyrir ofan bæi suðr, þar til er þeir sá Bárð fara ór skóginum með dragnahrossin.

Húskarl Bárðar sá eftirreiðina ok mælti: "Hart ríða þessir eftir", segir hann.

"Hver tíðendi eru þat?" segir Bárðr.

Hann svarar: "Þar er Vigfúss, ok vilda ek at vit riðim undan, ok er nú svívirðingarlaust, meðan vit vitum eigi, hvat þeir vilja".

Bárðr segir: "Eigi mun Vigfúss ráða á mik við þriðja mann, ef þú ert eigi með mér".

Hann svarar: "Fúsari er ek at fara með hestana, enn þú ríðir í Víðines; er þat eigi ámælisvert, er þú ríðr þangat er þú átt erendi, enda veiztu eigi víst þeira erendi, er eftir ríða; enn Hlenni mælti, at þú skyldir eigi trúa þeim".

Bárðr segir: "Þú skalt ríða fyrir, ok gera menn vara við, ef fǫr mín verðr seinni enn líkendi sé á, því at ekki mun skjótt um skifta með okkr Vigfúsi, ef vit skulum tveir ásjásk, enn hann er betri drengr enn hann muni með þriðja mann at mér ganga. Enn ef vit erum tveir, enn þeir þrír, þá munu þeir njóta liðsmunar". Nú gerði hann sem Bárðr mælti, enn Bárðr leysti skjǫld sinn ok bjósk við sem honum þótti vænzt. Ok er þeir fundusk, þá spyrr Bárðr, hvert erendi þeira væri. Vigfúss sagði, at þeir myndi eigi báðir af þeim fundi fara lífs.

Enn Bárðr kveðsk búinn þess, ef þeir skyldu tveir við leikask — "enn þat er engi vaskleikr, at þrír gangi at einum". Þá mæltu austmenn, at þeir mundu heima hafa setit, ef þeir vissi erendit, enn létusk þó ekki lið veita mega, ef menn kœmi eigi til fulltings við Bárð, er fǫrunautr hans hleypti í brott. Vigfúss bað þá sjá fyrst, hversu fœri. Síðan bǫrðusk þeir langa hríð, ok varð hvárrgi sárr; enn Vigfúsi horfði því óvænna, at hann varð at hopa í hverju sinni, áðr hann næði hǫggfœri. Bárðr hafði sverð ok varði sik ágæta vel, ok varð ekki sárr.

Austmǫnnum sýnisk ófarnaðr mikill, ef Vigfúss er at jǫrðu lagiðr, enn þeir standi hjá, enn menn komi til fulltings við Bárð. Þá hlaupa þeir at Bárði ok drepa hann, ok var hann ørendr er þeir Hlenni kómu. Enn þeir Vigfúss riðu heim; ok lét Glúmr illa yfir verkinu ok kveðr mikinn vanda hafa aukizk í heraðinu. Halli ferr á fund fóstra síns Einars í Saurbœ, ok biðr hann taka við málinu. Hann lézk þess skyldr at mæla eftir frænda sinn ok fóstbróður sinn. Ríða síðan á fund Þórarins ok biðja hann liðveizlu. Þórarinn segir, at hann veit eigi vánir þess manns, at hann vili heldr við eiga, ok bundu sitt vinfengi með sœrum, þetta mál ok hvert annat. Fóru mál til þings, ok var leitat um sættir. Enn þar var svá þungt fyrir, at engi váru vǫl á því, því at í móti váru lǫgvitrir menn ok hugdjarfir, Mǫðrvellingar ok Esphœlingar. Lauk þessu máli svá, at austmenn urðu sekir, ok var gefit fé til farningar Vigfúsi, ok skyldi þrjú sumur leita við utanfǫr ok hafa þrjú heimili á hverjum missarum — ok var hann þá fjǫrbaugsmaðr. Enn hann mátti eigi heima vera fyrir helgi staðarins; ok var hann at Uppsǫlum lǫngum, ok ætluðu at hann mundi vera í ǫðrum fjórðungum landsins, ok vildi hann eigi utan fara á því meli. Varð hann þá alsekr, ok helt Glúmr hann á laun. Enn því skyldu eigi sekir menn þar vera, at Freyr leyfði eigi, er hof þat átti er þar var.

Fór því fram sex vetr.

Nú er þar til máls at taka, er þeir vaxa upp fóstbrœðr, Arngrímr ok Steinólfr. Enn þá er Þorgrímr andaðisk í Mǫðrufelli, fór Arngrímr til bús síns ok Steinólfr með honum, ok var þá svá ástúðigt með þeim, sem þá er bazt hafði verit. Arngrímr kvángaðisk ok átti Þórdísi Bjarnardóttur, systur Arnórs kerlingarnefs. Steinólfr var í kaupfǫrum, enn var með Arngrími, er hann var út hér. Þat var eitt sumar, er hann kom út í Eyjafirði, at Arngrímr bauð honum eigi til sín ok mælti ekki við hann, þótt þeir sæisk, ok fann þat til saka, at hann hefði fleira talat við Þórdísi konu hans, enn skaplegt væri. Enn þat er flestra manna sǫgn, at lítit væri til haft eða ekki. Þá bauð Glúmr honum til sín; ok var svá nǫkkur missari, at hann var með honum, at hann var út hér, ok var ástúðigt í frændsemi þeira. Steinólfr var atgervimaðr mikill.

Eitt sumar bauð Glúmr honum eigi til sín, ok kvaðsk vilja at hann væri at Uppsǫlum með feðr sínum, — "enn því býð ek þér eigi, at mér þykja eigi góðar húsgǫngur; enn ef þú ert með feðr þínum, þá muntu hingat ganga til Þverár, ok verð ek þá feginn er vit finnumsk". Nú ferr því fram nǫkkura vetr, at Vigfúss var at Uppsǫlum með Arnóri rauðkinn, þá er hann var í sekt, enda var Steinólfr þar.

Eitt haust gifti dóttur sína búandi í Øxnafelli, ok bauð til ǫllum búendum þeim er mestháttar váru í Eyjafirði. Steinólfi var ok boðit. Hann kom til Þverár, ok vildi fara með Glúmi. Hann lézk eigi mundu fara.

Steinólfr mælti: "Þat þyki mér at, er þú ert lausmáll".

Glúmr svarar: "Minna mein mun at lausmælgi minni enn at óvarleik þínum, ok kem ek þar eigi; — mikit ráð", segir Glúmr, "einum búanda, at kalla til sín svá marga stóreflismenn, ok fylgi því engi slœgð. Er mér á grunr, hvat undir býr þessu boði; eigi tekr búandi þetta af sjálfum sér, ok betr þyki mér at mínir vinir fari eigi". Fór Steinólfr til boðsins ok þeir er boðit var, utan Glúmr. Þeim var tíðrœtt Einari Eyjólfssyni ok Þorvaldi ok Arngrími.

Þann dag er menn skyldu á brott ríða, þá talaði Einarr langt erendi um heraðsstjórn ok kvað hœfa jafnan, at fjǫlmenni kœmi saman, at nǫkkut væri þat mælt, er þá væri mest nauðsyn til, ok þá væri betr enn áðr — "hefir lengi ófriðr á legit með ofrkappsmǫnnum; enn mín orð koma þar til, er þeir frændr eru, Arngrímr ok Steinólfr. Fæð hefir verit á með þeim; enn vér hyggjum at lygi hafi verit ok óvina mál. Nú vill Arngrímr bjóða Steinólfi til sín ok gera fǫr hans sæmilega, ef hann vill þiggja — ok leggit niðr óvingan". Steinólfr kveðsk þat vilja gjarna; lézk enga sǫk vita sér á hendr; kveðsk Arngrími mest manna unna. Síðan fór hverr til síns heimilis; enn Steinólfr fór með Arngrími, ok var hann þar nǫkkurar nætr við mikla sœmd.