Bókastaðir

Glúmr gifti Þorlaugu, dóttur sína, Víga-Skútu at Mývatni norðr. Ok fyrir sakar þeirra sundrlyndis þá lét hann hana fara heim til Þverár ok lét hana eina. Þat glíkaði Glúmi þungt. Síðan bað hennar Arnórr kerlingarnef ok átti hana. Frá þeim eru komnir gǫfgir menn. Síðan var með þeim. Glúmi ok Skútu fǽð mikil.

Eitt sumar kom einn einhleypingr á fund Skútu ok bað sér viðtǫku. Hann spurði, hvat honum var á hǫndum. Hann lézk vera vígamaðr ok eiga óvǽrt í sínum heruðum. Skúta segir:

Eigi veit ek mér vanda á við þik, eða hvat villtu til vinna ásjá minnar? Hann segir:

Til hvers mǽlir þú? Skúta segir:

Þú skalt fara sendifǫr mína til Víga-Glúms. ok mǽla þessum orðum við hann, at þú þykkisk þurftigr, at hann sé forstjórnarmaðr þíns ráðs. Ek get, at nú beri svá til um fund ykkarn, at hann sé í þingreið. Hann er þrautgóðr, ef menn þurfu hans. Ok má vera, at hann mǽli, at þú farir til Þverár ok bíðir hans þar. Þú skalt segja, at meirr sé þér þrǫngt. ok þú vildir heldr mega tala við hann einn saman. Ok með því kann vera, at hann leggi nokkur ráð til. Þess skaltu beiðask at hitta hann í Miðárdal, er gengr upp frá bǿnum at Þverá ok sel hans standa í. Lát þér þar glíka at finna hann at ákveðnum degi.

Þessu játir hann. Ok gengr nú allt þetta eftir því, sem Skúta setr ráð til. Þessi flugumaðr kemr nú aftr til Skútu ok sagði honum. Hann segir:

Þá hefir þú vel leyst þitt ørendi. ok ver nú með mér.

Nú líða stundir. Ok er þar kemr tíma, sem Glúmr hafði heitit sendimanni, at þeir myndi finnask, þá býsk Skúta heiman með þrjá tigu manna. Hann ríðr norðan ok kemr vestr yfir Vǫðlaheiði ok á hjalla þann, er heitir Rauðahjalli. Þar stíga þeir af baki. Þá mǽlti Skúta:

Hér munuð þér eiga dvǫl um hríð, en ek mun ríða inn með hlíðinni, vita, ef nokkut verði til fengjar.

Hann sér, er hann sǿkir í dalinn, at maðr reið upp frá Þverá, mikill ok í kápu grǿnni, ok kennir, at þar ríðr Glúmr. Þá sté hann af hestinum. Hann hafði vesl yfir sér tvískift, svart ok hvítt. Hann lét hestinn í rjóðrit ok gengr síðan til selsins, ok var Glúmr þá kominn í selit. Skúta hafði sverð í hendi, þat er Fluga hét, ok hjalm á hǫfði, gengr at selsdyrunum ok laust á vegginn ok víkr síðan hjá selinu. Glúmr gengr út, svá at hann hafði ekki í hendi, sér engan mann, snýr hjá selinu. Komsk þá Skúta í milli hans ok selsdyranna. Þá kennir Glúmr manninn ok hopar undan, en árgljúfrin váru nǽr selinu. Skúta biðr hann bíða. Hann telr þat jafnligt, ef þeir vǽri jafnbúnir við. Glúmr hopar at gljúfrunum, en Skúta sǿkir eftir. Glúmr steypisk ofan fyrir gljúfrin, en Skúta leitar þar ofan, er ganga mátti, ok sér í gljúfrunum, hvar kápuna rak, ok hleypr til ok leggr þegar til.

Þá heyrir hann mál yfir sik: Lítil fremð at spilla klǽðum manna. Skúta.

sér upp ok kennir þar Glúm. Hann hafði raunar vitat, at þar var undir tó ein, er hann fór ofan.

Þá mǽlti Skúta: Á þat áttu at minnask, Glúmr, at nú hefir þú runnit ok beitt eigi Skútu. Glúmr segir:

Satt er þat, en vilja munda ek þat, at þú rynnir eigi skemmra, áðr sól settisk í kveld.

Þá kvað Glúmr þetta:

Þar skilr með þeim því sinni. Ferr Glúmr heim ok safnar sér liði ok segir, hvert vélrǽði fyrir hann var sett, lézk ok vilja, at brátt gyldisk. Hann fǽr á skammri stundu sex tigu manna. Ríða upp í dalinn. Skúta gekk til hests síns, þá er þeir Glúmr skilðu, ok reið með hlíðinni ok sér nú mannareiðina ok veit, at þat má honum eigi endask at finna þá, leitar sér ráðs, brýtr spjótit af skafti ok hefir fyrir staf, tekr af sǫðulinn ok ríðr berbakt, snýr veslinu, ríðr at sauðum ok ǿpir hátt. Þeir koma eftir ok spyrja, ef hann sǽi nokkurn mann ríða um leitit fram með vápnum, skǫruligan. Hann kvazk sét hafa. Þeir spurðu:

Hvat heitir þú? Hann segir:

Ek heiti Margr í Mývatnshverfi, en Fár í Fiskilǿkjarhverfi. Þeir segja: Skǿtingu ok spotti villtu svara oss.

Hann lézk eigi sannara kunna at segja, ok skilr með þeim. Ok þegar þeir váru skilðir, tók hann vápn sín ok sǫðulreiði, reið hvatliga til manna sinna. Þeir finna Glúm ok sǫgðu, at þeir fundu mann, er þeim svaraði spotti einu, ok sǫgðu, hvat er hann nefndisk.

Nú hefir orðit ráðfátt, segir Glúmr, þar hafið þér Skútu fundit. Eða hvat mátti hann sannara segja, því at í Mývatnshverfi er margr hellisskúti, en í Eyjafirði í Fiskilǿkjarhverfi hittir engi skúta, ok hefir nú nǽr haft með oss, ok eftir skulum vér enn ríða.

Koma at hjallanum ok eru þeir þar fyrir. En þar er einstigi at, ok er þar betra at verja með þrimr tigum manna en sǿkja at með sex tigum. Þá mǽlti Skúta:

Kostgǽft hefir þú nú mjǫk at sǿkja eftir mér. Má nú vera, at þú þykkisk þess eiga í at hefnask fyrir undanhaldit, ok gott árǽði bartu til at hlaupa í gilit. Ekki vartu þá ófóthvatr. Glúmr segir:

Satt var þat. Kunnir þú ok hrǽddr at verða, þá er þú lézk vera sauðreki þeirra Eyfirðinga. ok leyndir vápnum þínum. En þú brauzt sum. Ǽtla ek, at eigi rynnir þú skemmri leið en ek.

Hversu sem hér til hefir farit, þá sǿk nú með hǫlfu fleira lið. Glúmr segir:

Ek ǽtla, at nú munim vit skilja at sinni. Verðr nú virt sem má í hvárn stað.

Skúta ríðr nú norðr, en Glúmr heim til Þverár.

Þá er Þórir andaðisk, gerði Þórarinn bú fyrir norðan Espihól ok bjó þar.

Glúmr gat bǫrn við konu sinni. Hét Már sonr hans, sem var getit. annarr Vigfúss. Váru báðir efniligir ok allóglíkir. Már var hljóðr ok spakr, en Vigfúss hávaðamaðr mikill, ójafnaðarmaðr, rammr at afli ok fullhugi.

Sá maðr var með Glúmi, er Hallvarðr hét, lausingi hans ok fóstri Vigfúss. Hann rakaði fé saman, refjusamr í fjárreiðum. Hann handsalaði Vigfúsi fé sitt. Ekki var hann orðsǽll. Hann gerði bú á bǿ þeim, er at Tjǫrn heitir, uppi í Eyjafjarðardal, ok bǫtnuðu ekki vinsǽlðir hans við þat, ok var svá mjǫk hendisamr í afréttum. En Vigfúss var farmaðr mikill.

Sá maðr bjó á Jórunnarstǫðum, er Halli hét ok var kallaðr Halli inn hvíti. Hann var Þorbjarnar son. Móðir hans hét Vigdís. Hon var dóttir Auðunar rotins. Hann hafði fóstrat Einar Eyjolfsson, er þá var kominn byggðum í Saurbǿ. Halli var sjónlauss. Hann var við ǫll sáttmál riðinn í heraði, því at hann var bǽði vitr ok réttdǿmr. Hans synir váru þeir Ormr ok Brúsi skáld, ok bjuggu þeir í Torfufelli, en Bárðr bjó á Skáldsstǫðum. Hann var hávaðamaðr ok ójafnaðarmaðr mikill ok vígr hverjum manni betr, ǫrmálugr ok ákastasamr. Hann átti Unu Oddkelsdóttur ór Þjórsárdal.

Haust eitt hurfu Halla inum hvíta ór afrétt tíu eða tolf geldingar ok fundusk eigi. Ok er þeir Bárðr feðgar fundusk, spurði Halli, hvat hann ǽtlaði af geldingum hans orðit. Bárðr segir:

Ekki undrumk ek, þó at sauðir hverfi, er þjófar sitja í nǽsta húsi, síðan er Hallvarðr kom hingat í sveit. Halli segir:

Þat vil ek, at þú búir mál til á hendr honum ok stefnir honum um stulð. Ok get ek, at Glúmr beri eigi af honum tolftarkviðinn, ef ek lǽt búa þjófsǫk á hendr hendr honum. Bárðr segir:

Torsótt mun at sǿkja tolftarkviðinn at þeim feðgum.

Nú býr Bárðr mál til. Ok er Vigfúss veit þat, segir hann fǫður sínum, at eigi mun honum hugna, at menn búa þjófsǫk á hǫnd fóstra hans. Glúmr segir:

Veiztu, at hann er ótrúr, ok mun óvinsǽlt verða málit, at bera af honum kviðinn. Vigfúss segir:

Um stǿrra vilda ek, at þá vǽri at mǽla. Glúmr segir:

Betra þykki mér at gjalda fyrir hann, ok fari hann hingat ok bregði búi, heldr en leggja fyrir slíkan mann virðing mína.

Nú koma menn til þings ok málit í dóm, ok á Glúmr at bera tolftarkvið. Þá varð Vigfúss varr við, at hann ǽtlaði á at bera kviðinn, ok gekk at dóminum ok kvazk vilja mundu, ef fóstri hans yrði sekr, at Glúmi þǿtti þat alkeypt. Ok varð svá, at Glúmr ónýtti málit ok berr af honum kviðinn ok fekk af óvirðing.

En er þaðan leið vetr eða tveir. þá hvarf Halla túngǫltr svá feitr, at trautt mátti rísa. Þá kom Bárðr um dag ok spurði, ef galti vǽri drepinn. Halli sagði horfinn vera. Bárðr svarar:

Hann mun farinn at leita sauða þeirra, er stolit var it fyrra haust. Hann segir.

Þess get ek, at eina leið hafi farit. Muntu stefna vilja Hallvarði? Bárðr segir:

Svá skal vera, því at nú mun Glúmr eigi af honum bera kviðinn, því at Vigfúss olli þá, er af var borinn, en nú er hann eigi hér á landi.

Bárðr tekr málit ok ferr í stefnufǫr. Ok er hann finnr Hallvarð, hefir hann skjót málalok, høggr af honum hǫfuð, sagði síðan fǫður sínum. Hann lét illa yfir. ok ferr þegar á fund Glúms ok sagði honum atburðinn ok býðr honum eindǿmi. Glúmr þiggr þat, gerir lítit fé, en lét gjalda fyrir gǫltinn ok sauðina, ok mǽltisk þat vel fyrir. En er Vigfúss kom út, varð hann illa við dráp Hallvarðs. Glúmr segir:

Eigi skal hlýða at bregða þessi sǽtt, er nú er gǫr.

Nú áttusk þeir ekki við, þó at þeir fyndisk, Bárðr ok Vigfúss.

Annat sumar var stofnat hestaþing, þat er ǫllum hestum skal etja, þeim er til váru í heraðinu, ok skuldu þeir í mót ór inum efra hrepp ok inum neðra, ok skuldu sinn mann hvárir til taka, ok kveða at, hvárir betr hefði, ok skulu þeirra atkvǽði standa, er til váru kosnir. Ofan ór hrepp var Bárðr til kosinn, en ór neðra hrepp Vigfúss Glúmsson. Var þar fjǫlði hesta ok góð skemmtun ok mjǫk jafnvígi. Ok váru mǫrg hestavíg sén um daginn. En svá lauk, at jafnmargir hǫfðu vel bitizk ok jafnmargir runnit. Ok urðu þeir á þat sáttir, at jafnvígi vǽri.

En þá lézk Vigfúss eiga hest, er eigi var att ok er sá beztr þeirra, er hér hafa í dag komit. Leiðið þér þar í mót nokkurn. Bárðr segir:

Vándr lízk oss sjá. Munum vér engan þar mót láta ok kǫllum þó jafnvígi. Vigfúss segir:

Skortir yðr þá, ok muntu eigi þat vilja, at mǽlt sé, at þér hafið eigi við.

Vel hefir þú einurð haldit hér til, en nú skýjar á heldr, ok finnsk nú þat á, at þú munt oftar hafa staðit nǽr búrhillum ok ráðit um matargerð með móður þinni en gengit at hestavígum. Ok er þannig litt skegg þitt eigi síðr.

Vigfúss hló at ok margir aðrir. Kemr húskarl Halla heim, ok spurði hann at hestaþinginu. Húskarlinn segir:

Jafnvígi þótti þeim. Halli spurði:

Urðu þeir ásáttir, Bárðr ok Vigfúss? Hann segir:

Víst vel, þó mǽlti Bárðr orð eitt við Vigfús. Hann spurði:

Hvert var þat?

Hann segir. Halli mǽlti:

Þat er ills efni. Húskarlinn segir:

Hló Vigfúss at. Halli segir:

Þat er vani þeirra feðga at hlǽja, þá er víghugr er á þeim.

Finnask þeir feðgar, Halli ok Bárðr, ok spyrr Halli, hví honum yrði þat fyrir, at mǽla svá ferligt ok uggir mik, at dragi til mikillar ógiftu. Mun þat eitt ráð, at þú farir útan ok sǿkir þér húsavið, ok ver útan þrjá vetr, ella muntu feigr. Bárðr segir:

Ekki lag vǽri at, ef þú vǽrir eigi ragr. Slíkt gerir ellin, at þú hrǽðisk um sonu þína. Halli segir:

Þó at þú sér hetja mikil, mun þér torsótt at halda þik í heraðinu.

Hann gerir eftir ráðum fǫður síns ok ferr útan.

Síðan kaupir Halli at einum einhleypingi at fara í Skagafjǫrð eða vestr þaðan ok segja, at Bárðr fǿri af því útan ok treystisk eigi ǫðru fyrir þeim feðgum en fara útan fyrir eitt orð. ok engi þorir þeim í mót at gera í heraðinu.

Hann gerði sem Halli bað. Þetta bragð var til þess gǫrt, at frǽndr Bárðar sǽti í friði fyrir hans sakar. Bárðr var einn vetr útan ok kom þá út til bús síns.

Halli hafði varðveitt bú Bárðar, meðan hann var útan, ok hafði látit hǫggva í skógi timbr í Miðárdal, er Bárðr átti. Hann hafði ok út mikla viðu. Hann var stundum at búi sínu, stundum með feðr sínum. Bárðr segir, at hann vill sǿkja timbr sitt. Halli segir:

Þat vilda ek, at þú fǿrir eigi sjalfr. Ok mun þeim eigi gott at trúa feðgum.

Bárðr segir, at menn mundu ekki verða varir við ferð þeirra. Hann fór ok húskarl með honum at sǿkja timbrit ok hǫfðu fjǫlða hrossa. En Una, kona hans, hafði farit í Víðines til Oddkǫtlu, systur sinnar, ok kom Bárðr þar, ok bauð Hlenni honum at fá mann annan í skóginn, en hann biði þar, þótti þat meiri varúð. Hann kvað þess eigi þurfa.

Þǽr systr leiða hann ór garði. En er þǽr hurfu aftr, leit Una aftr um ǫxl eftir honum ok fell í óvit. En er hon vitkaðisk, spurði systir hennar, hvat hon hafði sét.

Ek sá dauða menn ganga á mót honum Bárði, ok mun hann feigr vera. Ok munum vit eigi sjásk síðan.

Nú fara þeir Bárðr, ok leggr þoku yfir, er þeir koma í skóginn, ok binda þeir drǫgur ok hefta hross.

Um morgininn snemma var smalamaðr á fótum at Þverá.

Þat var oft, at Vigfúss hitti smalamann ok spurði tíðenda, ok svá var þenna morgin, ok mǽlti: Undarligt er þat, at þú finnr jafnan fé í slíku myrkri. Aldri munda ek fé finna í slíkum myrkva Hann segir:

Lítit varð mér fyrir at hitta féit. Meira varð þeim fyrir at finna hrossin í morgin, er ek sá í skóginum. ok stóðu nǽr hjá þeim sjǫlfum, ok létu þeir þó vǽnt yfir sér, ok var annarr í grǿnum kyrtli ok hafði skjǫld á hlið.

Vigfúss spyrr, ef hann kenndi manninn.

Hann kvazk ǽtla, at Bárðr vǽri, því at hann á skóginn, er þeir váru í. Vigfúss mǽlti:

Sǿk þú hesta mína þrjá.

Austmenn váru þar tveir á vist. Þá bað Vigfúss ríða með sér ok kvazk mundu ríða til laugar. Hann stefnir suðr ór garði um Laugardal.

Þá mǽltu austmenn: Hvert villtu nú ríða? Hann segir:

Ríða at ørendum mínum fyrst, ok reið sýnu fyrr en þeir, ok fóru fyrir ofan bǿi suðr, þar til er þeir sá Bárð fara ór skóginum með dragnahrossin.

Húskarl Bárðar sá eftirreiðina ok mǽlti: Hart ríða þessir eftir, segir hann.

Hver tíðendi eru þat? segir Bárðr. Hann segir:

Þar er Vigfúss ok vilda ek, at vit riðim undan, ok er nú svívirðingarlaust, meðan vit vitum eigi, hvat þeir vilja. Bárðr segir:

Eigi mun Vigfúss ráða á mik við þriðja mann, ef þú ert eigi með mér. Hann segir:

Fúsari em ek at fara með hestana. En þú ríðir í Víðines. Er þat eigi ámǽlisvert, er þú ríðr þangat, er þú átt ørendi. Enda veiztu eigi víst þeirra ørendi, er eftir ríða. En Hlenni mǽlti, at þú skyldir eigi trúa þeim. Bárðr segir:

Þú skalt ríða fyrir ok gera menn vara við, ef fǫr mín verðr seinni en glíkendi sé á, því at ekki mun skjótt um skifta með okkr Vigfúsi, ef vit skulum tveir á sjásk. En hann er betri drengr en hann muni með þriðja mann at mér ganga. En ef vit erum tveir, en þeir þrír, þá munu þeir njóta liðsmunar.

Nú gerði hann sem Bárðr mǽlti, en Bárðr leysti skjǫld sinn ok bjósk við, sem honum þótti vǽnst. Ok er þeir fundusk, þá spyrr Bárðr, hvert ørendi þeirra vǽri. Vigfúss sagði, at þeir myndi eigi báðir af þeim fundi fara lífs.

En Bárðr kvazk búinn búinn þess, ef þeir ef þeir skuldu tveir við leikask. En þat er engi vaskleikr, at þrír gangi at einum.

Þá mǽltu austmenn, at þeir mundu heima hafa setit, ef þeir vissi ørendit, en létusk þó ekki lið veita mega, ef menn kǿmi eigi til fulltings við Bárð, er fǫrunautr hans hleypti í brott. Vigfúss bað þá sjá fyrst, hversu fǿri. Síðan bǫrðusk þeir langa hríð ok varð hvárrgi sárr. En. Vigfúsi horfði því óvǽnna, at hann varð at hopa í hverju sinni, áðr hann nǽði hǫggfǿri. Bárðr hafði sverð ok varði sik ágǽta vel ok varð ekki sárr. Austmǫnnum sýnisk ófǫrnuðr mikill, ef Vigfúss er at jǫrðu lagðr, en þeir standi hjá, en menn komi til fulltings við Bárð. Þá hlaupa þeir at Bárði ok drepa hann. Ok var hann ørendr, er þeir Hlenni kómu.

En þeir Vigfúss riðu heim, ok lét Glúmr illa yfir verkinu ok kveðr mikinn vanda hafa aukizk í heraðinu. Halli ferr á fund fóstra síns, Einars í Saurbǿ, ok biðr hann taka við málinu. Hann lézk þess skyldr at mǽla eftir frǽnda sinn ok fóstbróður sinn. Ríða síðan á fund Þórarins ok biðja hann liðveizlu. Þórarinn segir, at hann veit eigi vánir þess manns, at hann vili heldr við eiga, ok bundu sitt vinfengi með sǿrum, þetta mál ok hvert annat.

Fóru mál til þings, ok var leitat um sǽttir. En þar var svá þungt fyrir, at engi váru vǫl á því, því at í móti váru lǫgvitrir menn ok hugdjarfir, Mǫðrvellingar ok Esphǿlingar. Lauk þessu máli svá, at austmenn urðu sekir, ok var gefit fé til farningar Vigfúsi, ok skyldi þrjú sumur leita við útanfǫr ok hafa þrjú heimili á hverjum misserum, ok var hann þá fjǫrbaugsmaðr. En hann mátti eigi heima vera fyrir helgi staðarins, ok var hann at Uppsǫlum lǫngum, ok ǽtluðu, at hann mundi vera í ǫðrum fjórðungum landsins, ok vildi hann eigi útan fara á því méli. Varð hann þá alsekr, ok helt Glúmr hann á laun.

En því skuldu eigi sekir menn þar vera, at Freyr leyfði eigi, er hof þat átti, er þar var. Fór því fram sex vetr.

Nú er þar til máls at taka, er þeir vaxa upp fóstbrǿðr, Arngrímr ok Steinolfr. En þá er Þorgrímr andaðisk í Mǫðrufelli, fór Arngrímr til bús síns ok Steinolfr með honum. Ok var þá svá ástúðigt með þeim sem þá, er bezt hafði verit. Arngrímr kvángaðisk ok átti Þórdísi Bjarnardóttur, systur Arnórs kerlingarnefs. Steinolfr var í kaupfǫrum. en var með Arngrími, er hann var út hér.

Þat var eitt sumar, er hann kom út í Eyjafirði, at Arngrímr bauð honum eigi til sín ok mǽlti ekki við hann, þó at þeir sǽisk. Ok fann þat til saka, at hann hefði fleira talat við Þórdísi, konu hans, en skapligt vǽri. En þat er flestra manna sǫgn, at lítit vǽri til haft eða ekki. Þá bauð Glúmr honum til sín, ok var svá þá nokkur misseri, at hann var með honum, at hann var út hér, ok var ástúðigt í frǽndsemi þeirra. Steinolfr var atgervimaðr mikill.

Eitt sumar bauð Glúmr honum eigi til sín ok kvazk vilja, at hann vǽri at Uppsǫlum með feðr sínum. En því býð ek þér eigi, at mér þykkja eigi góðar húsgǫngur. En ef þú ert með feðr þínum, þá muntu hingat ganga til Þverár. Ok verð ek þá feginn, er vit finnumsk.

Nú ferr því fram nokkura vetr, at Vigfúss var at Uppsǫlum með Arnóri rauðkinn. þá er hann var í sekð, enda var Steinolfr þar.

Eitt haust gifti dóttur sína búandi í Øxnafelli ok bauð til ǫllum búendum, þeim er mestháttar váru í Eyjafirði. Steinolfi var ok boðit. Hann kom til Þverár ok vildi fara með Glúmi. Hann lézk eigi mundu fara. Steinolfr mǽlti:

Þat þykki mér, at er þú ert lausmáll. Glúmr segir:

Minna mein mun at lausmǽlgi minni en at óvarleik þínum, ok kem ek þar eigi. Mikit ráð, segir Glúmr, einum búanda at kalla til sín svá marga stóreflismenn. Ok fylgi því engi slǿgð. Er mér á grunr, hvat undir býr þessu boði. Eigi tekr búandi þetta af sjǫlfum sér, ok betr þykki mér, at mínir vinir fari eigi.

Fór Steinolfr til boðsins ok þeir er boðit var, útan Glúmr. Þeim var tíðrǿtt Einari Eyjolfssyni ok Þorvaldi ok Arngrími.

Þann dag, er menn skuldu á brott ríða, þá talaði Einarr langt ørendi um heraðsstjórn ok kvað hǿfa jafnan, at fjǫlmenni kǿmi saman, at nokkut vǽri þat mǽlt, er þá vǽri mest nauðsyn til ok þá vǽri betr. En En hefir lengi ófriðr á legit með ofrkappsmǫnnum. En mín orð koma þar til, er þeir frǽndr eru, Arngrímr ok Steinolfr. Fǽð hefir verit á með þeim, en vér hyggjum, at lygi hafi verit ok óvina mál. Nú vill Arngrímr bjóða Steinolfi til sín ok gera fǫr hans sǿmiliga, ef hann vill þiggja, ok leggið niðr óvingun.

Steinolfr kvazk þat vilja gjarna, lézk enga sǫk vita sér á hendr, kvazk Arngrími mest manna unna. Síðan fór hverr til síns heimilis. En Steinolfr fór með Arngrími, ok var hann þar nokkurar nǽtr við mikla sǿmð.