Bókastaðir

Nú er at segja frá útanferð Glúms. Þegar er hann kom við land, fór hann upp á Vǫrs til Vigfúss. Ok er hann kom at bœnum, þá sá hann þar mikit fjǫlmenni ok margs konar skemmtun ok leika. Ok þat þóttisk hann sjá, at þar mundi á ǫllum hlutum stórmennska vera. En þar sem hann sá marga menn merkiliga, þá vissi hann eigi, hvar Vigfúss mundi vera, frændi hans. Þat mark hafði hann til hans, at hann sá mann mikinn ok vegligan í ǫndvegi í skautfeldi blám, ok lék sér at spjóti gullreknu, gekk síðan at honum ok kvaddi hann. En hann tók vel kveðju hans. Vigfúss spurði, hvat manna hann væri. En hann kvazk vera íslenzkr ok eyfirzkr. Þá spurði Vigfúss at Eyjolfi, mági sínum, ok Ástríði, dóttur sinni.

En Glúmr kvað hann andaðan. "En Ástríðr lifir."

Vigfúss spurði, hvat barna þeirra lifði, en Glúmr sagði honum til systkina sinna. En síðan sagði hann honum, at þar var einn sonr þeirra kominn fyrir hann. En er hann sagði þat, þá reitisk ekki af um talit við hann. Glúmr bað hann vísa sér til sætis, en Vigfúss kvazk eigi vita, hvat satt væri af því, er hann sagði, ok vísaði honum til sætis á hinn óœðra bekk útarliga ok veitti honum lítla virðing. Hann var fámálugr ok ósiðblendr. Þá er aðrir menn drukku eða hǫfðu aðra gleði, þá lá hann ok hafði feld á hǫfði sér. Hann þótti þótti þar fól eitt.

Þar var veizla búin at vetrnóttum ok gǫrt dísablót. Ok allir skulu þessa minning gera. Glúmr sitr í rúmi sínu ok gengr eigi til. Ok er á leið kveldit, er menn váru komnir, þá var eigi svá mikil gleði, sem glíkligt mundi þykkja fyrir fagnaðar sakir ok vina fundar, er þar váru margir saman komnir. Ok þann dag, er menn hǫfðu komit til boðsins, hafði Glúmr eigi út gengit í móti mǫnnum ok bauð engum at sitja hjá sér eða í hans rúmi.

Ok er menn váru komnir undir borð, þá var sagt, at sá maðr var kominn at bœnum með tolfta mann, er Bjǫrn hét ok kallaðr járnhaus. Hann var berserkr mikill ok var því vanr at koma til mannboða fjǫlmennra ok leitaði þar orða við menn, ef nokkurr vildi þat mæla, er hann mætti á þiggja, ok skoraði á menn til holmgǫngu.

En Vigfúss bað þess, at menn skyldu vel stilla orðum sínum. "Ok er þat minni læging en taka meira illt af honum." Ok hétu menn honum góðu um þat.

En Bjǫrn gekk í skálann inn ok leitaði orðheilla við menn, ok spurði á inn œðra bekk inn ýzta mann, hvárt hann væri jafnsnjallr honum. En hann kvað fjarri þat fara. Síðan spurði hann hvern at ǫðrum, þar til at hann kom fyrir ǫndvegit. Ýmissa orða leituðu menn sér, en þar kom niðr, at engi kvazk jafnsnjallr honum. En er hann kom fyrir Vigfús, þá spurði hann, hvar Vigfúss vissi slíkra garpa vánir. En hann lézk eigi vita hans jafningja.

Þá mælti hann: "Vel er svarat ok hyggiliga, sem ván var at. Þú ert virðingamaðr mikill, ok gengit lengi at óskum líf þitt ok engi hnekking komit vegs þíns ok sóma. Nú er þat vel, at ek ek þarf ekki við þik annat at mæla en gott eitt, en spyrja vil ek þik, ef þú þykkisk jafn við mik." Hann svarar:

"Þá er ek var ungr ok í víkingu ok vann nokkut til frama, nú veit ek eigi, hvárt ek mætta þá við þik jafnask, en nú hǫlfu síðr, at ek em gamall ok ørvasi."

Hann snýr á brott þaðan ok ferr útar með ǫðrum bekk ok spyrr enn, ef þeir þykkjask jafnsnjallir honum. En þeir kváðusk eigi jafnsnjallir honum. Þá kom hann at, þar er Glúmr lá í pallinum.

"Hví liggr sjá maðr svá," kvað Bjǫrn "en sitr eigi?"

Sessunautar hans svǫruðu, ok veittu honum orðafullting ok kváðu hann svá óvitran, at ekki mark mátti at þykkja, hvat hann mælti. Bjǫrn spyrnir á honum fœti sínum ok mælti, at hann skyldi sitja upp sem aðrir menn, ok spurði, ef hann væri jafnsnjallr honum.

En Glúmr kvað hann ekki þurfa at eiga við sik ok kvazk eigi vita um snilli hans. "Ok vil ek af því engu við þik jafnask, at út á Íslandi mundi sá maðr kallaðr fól, er þannig léti sem þú lætr. En hér hefi ek vitat alla bezt orðum stilla." Hleypr upp síðan ok at honum, þrífr af honum hjalminn. Síðan hnykkir hann upp eldistokki ok keyrir á milli herða honum, ok lýtr kappinn við, ok þegar annat ok hvert at ǫðru, svá at hann fell. Ok þá er hann vildi á fœtr fœrask, þá laust hann í hǫfuð honum ok lét svá, þar til at hann kom út fyrir dyrr.

En þá er Glúmr, vildi til sætis, er Vigfúss kominn á golfit ok allir þeir ok fagnaði þá vel frænda sínum, kvað hann nú hafa raun til gǫrt, at hann var hans ættar. "Skal ek nú virða þik, sem okkr sómir," lézk þat til hafa gengit í fyrstu, at honum sýndisk hann eigi bráðgerviligr. "Vilda ek þess at bíða, er þú fœrðir þik með skǫrungskap í þína ætt," Leiðir nú hann til sætis hjá sér.

Glúmr kvazk þiggja mundu þat sæti, þó at fyrr væri.

Annan dag eftir er sagt andlát Bjarnar.

Vigfúss bauð Glúmi at taka ríki eftir sik ok virðing. En Glúmr kvazk þiggja vilja, en fara þó út fyrst til Íslands, at eigi eignaðisk þeir fǫðurleifð hans, er hann ann eigi at njóta, kvazk aftr munu koma sem fyrst. Vigfúss kvazk ætla þat forlǫg Glúms at auka sína ætt ok sóma á Íslandi.

At sumri lætr Vigfúss búa skip til handa Glúmi ok gefr honum farminn á ok mikit fé í gulli ok silfri ok mælti: "Svá segir mér hugr um, at vit sjáimsk eigi síðan. En einkagripi vil ek þér gefa, feld ok spjót ok sverð, er vér hǫfum mikinn trúnuð á haft frændr. Ok meðan þú átt gripina, vænti ek, at þú týnir eigi virðingu. En þá em ek hræddr um, ef þú lógar þeim."

Síðan skiljask þeir.

Nú ferr Glúmr út til Íslands ok heim til Þverár. Ok móður sína hitti hann brátt. Ok fagnaði hon honum vel ok sagði ójǫfnuð þeirra feðga ok bað hann þó hafa við þolinmœði, en kvazk til lítils um fœr at ganga þeim í móti. Síðan reið hann heim at garði.

Þá sá hann at fœrðr var garðrinn ok gengit á hans hlut. Ok þá kvað hann vísu:

En þat hafði orðit til tíðenda út hér meðan:

Sigmundr óhœgði Ástríði ok vildi koma henni af staðfestu.

Um haustit varð vant kvígna tveggja, er Glúmr hafði útan verit, þeim Þorkatli ok Sigmundi. Ok hugðu þat, at stolit mundi vera, ok létu glíkligsta til þræla, er Ástríðr átti, ok segja þá einætum etit hafa ok stefndu þeim um várit um stulð. En þessir þrælar váru miklu hollastir Ástríði fyrir umsjá ok verknuð.

Hon þóttisk varla mega búi sínu halda, ef þeir fœri frá, ok ferr á fund Þorsteins, sonar síns, ok segir honum, hvern ágang þeir veita, biðr hann svara fyrir þrælana. "Vil ek heldr fé bœta fyrir þá en þeir verði sekir verði um álygi, ef eigi er betri fǫng á. Ok þœtti mér þú nú eiga at vera brjóst fyrir oss ok segjask svá í góða ætt."

Þorsteinn lézk þat ætla, at mál muni svá upp borit af þeirra hendi, at þeir munu ætla at fylgja með afla mága sinna. "Sýnisk mér þat ráð, ef þessir menn halda upp ráði þínu, at vér eigim hlut í fébótum, at þeim komi við." Hon segir:

"Svá segir mér hugr um, at þær einar fébœtr verði, er oss mun meins í leitat. En fyrir því, at þar er til lítillar liðsemðar at leita, er þú ert, mun verða at leggja á þeirra vald."

En þau gœði fylgðu mest Þverárlandi, þat var akr, er kallaðr var Vitazgjafi, því at hann varð aldrigi ófrær. En honum hafði svá skift verit með landinu, at sitt sumar hǫfðu hvárir.

Nú segir Ástríðr þeim feðgum, at "mér lízk, at þit vilið mjǫk fyrirkoma mínu ráði ok sjáið þat, at hér þrýtr forystu. En heldr en þrælar sé upp gefnir, vil ek þetta mál leggja á ykkarn dóm."

Þeir kváðu þat vitrligra ráð. Gera þeir nú ráð sitt. En sú var ráðagerð þeirra, at hafa sjalfdœmi fyrir þrælana eða sœkja þá. En Þorsteinn fylgði eigi betr málinu en þeir hǫfðu sjalfdœmi ok gerðu til handa sér akrinn, at þeir skuldu hann einir eiga, ok ætla svá at komask at landinu ǫllu at kippa undan þeirri stoð, er áðr helt mest upp ráði hennar.

Ok þat sumar, er þá fór í hǫnd, átti hon at hafa akrinn, ef at réttu fœri. En um sumarit, er menn fóru til þings, er þessu máli var sett, þá fór nautamaðr um haga ok fann kvígurnar í einu jarðfalli, ok hafði fokit yfir ǫndverðan vetr, ok varð nú bert illmælit við þrælana.

Ok er þeir feðgar spurðu, at kvígurnar váru fundnar, þá buðu þeir fé at gjalda fyrir akrinn, en þeir vildu eigi láta handsǫl sín af akrinum.

En Ástríðr segir, at eigi muni þó of mikit koma fyrir illmælit, þó at hon hefði sitt. "Ok vil ek annathvárt hafa þat, er ek á, eða missa. Þó vilja engir rétta málit, þá skal enn bíða, ok vænti ek, at Glúmr muni út koma ok leiðrétta várt mál." Sigmundr segir:

"Seint til vánar sá mun erja, sitr sá nú í hjá, er glíkligri væri til þinna sona." Hon segir:

"Illa sezk oft ofsinn, Sigmundr, ok rangendi. Kann ok vera, at þat hendi þik."

Ok lítlu síðar sumars kom Glúmr út ok er lítla hríð við skip, ferr til bús síns með auð fjár. En it sama skaplyndi hafði hann sem fyrr, var fálátr ok lét sem hann heyrði eigi þat, er gǫrsk hafði út hér meðan. Hvern morgin svaf hann til dagmála ok annaðisk ekki um bú. Þat sumar áttu þau Glúmr akrinn at hafa, ef at réttu fœri. Fé Sigmundar gekk þeim at meini mjǫk ok var hvern morgin í túni þeirra.

Einn morgin vakti Ástríðr Glúm ok sagði, at nautafjǫlði Sigmundar var kominn í tún ok vildi brjóta andvirki, "en ek hefi eigi fráleik til at reka í brott, en verkmenn at vinnu." Hann segir:

"Lítt hefir þú mik til vinnu kvatt, ok skal eigi illa við verða," Sprettr hann upp ok tekr hest sinn ok í hǫnd sér trélurk ok keyrði nautin knáliga ok barði þau mjǫk, þar til er þau koma í tún Þorkels ok Sigmundar, lætr þau þar spilla, sem þau vildu. Þorkell gætti heima andvirkis um morgna, en Sigmundr fylgði húskǫrlum.

Þorkell mælti við Glúm: "Þess áttu ván, at menn munu þat eigi sitja þér, ef þú meiðir fé manna, þó at þú þykkisk hafa framit þik útanlendis."

Glúmr kvað ómeidd vera ǫll naut hans nú. "En ef þau koma oftar oss at meini, þá munu eigi ǫll ólamit, ok láttu þó vel yfir. Þú kemr því einu við. Munum vér ok eigi lengr hafa mein af fé yðru." Þá mælti Sigmundr:

"Stórliga lætr þú nú, Glúmr. Slíkr glópaldi þykkir oss þú nú sem þá, er þú fórt útan, ok munum vér ekki várt ráð gera eftir geipun þinni."

Glúmr veik heim, ok setti at honum hlátr. Ok brá honum svá við, at hann gerði fǫlvan í andliti, ok hrutu ór augum honum tár þau, er því váru glík sem hagl, þat er stórt er. Ok þann veg brá honum oft við síðan, þá er víghugr var á honum.

Þat er sagt, þá er á leið á haustit, at Ástríðr kom enn at máli við Glúm einn morgin ok vakti hann ok bað hann skipa til verks. Kvað nú heyverkum lokit verða í dag, ef svá væri til skipat sem hœfði. Lokit hǫfðu þeir Sigmundr heyverkum fyrir stundu.

"Ok fóru þau Sigmundr ok Vigdís snemma í morgin til akrs Vitazgjafa, ok munu þau vel hyggja, er þau hafa akrinn, er vér ættim, ef at réttu fœri."

Þá stóð Glúmr upp ok varð þó eigi fyrr búinn en at dagmálum. Hann tók þá feldinn blá ok spjótit gullrekna, í hǫnd sér, lét sǫðla hest sinn. En Ástríðr sagði:

"Mjǫk vandar þú nú, sonr minn, búning til heyverksins." Hann segir:

"Eigi fer ek oft til at vinna, en bæði skal þá gera mikit at ok búask vel til, ok kann ek þó ekki vel til verksins at skipa. Mun ek ríða til Hóla upp ok þiggja heimboð at Þorsteini, bróður mínum."

Síðan reið hann suðr yfir ána. En þá er hann kom til akrsins, þá tók hann dalkinn ór feldinum. En þau váru í akri, Vigdís ok Sigmundr.

Ok er hon Vigdís sá hann, gekk hon í mót honum ok bað hann heilan koma. "Þykkir oss þat illa, er svá fátt er í frændsemi várri, ok viljum vér eiga í allan hlut, at fleira sé um." Glúmr segir:

"Ekki er enn þess at orðit, er eigi megi vel verða í frændsemi várri. En því veik ek hingat, at dalkrinn er ór feldi mínum, ok vil ek, at þú saumir á nisting."

Hon lézk þat gjarna vilja, ok gerði hon þat.

Glúmr leit yfir akrinn ok mælti: "Eigi brásk hann Vitazgjafi enn."

Síðan fór hann í feldinn ok tók spjótit í hǫnd sér. Síðan snarar hann at honum Sigmundi ok brá spjótinu, en hann spratt upp í móti. En Glúmr hjó þegar í hǫfuð honum, ok þurfti Sigmundr eigi fleiri.

Þá gekk hann at Vigdísi ok sagði, at hon skyldi heim fara. "Ok seg Þorkatli, at Sigmundr er eigi einfœrr af akrinum."

En Glúmr reið upp til Hóla ok segir bróður sínum engi tíðendi. En er Þorsteinn sá gerðar hans, er hann hafði, bæði feld ok spjót, þá fann hann blóð í málunum ok spyrr, ef hann hefði hǫggvit með því fyrir skǫmmu. Hann segir:

"Þat er satt, eigi hefir mér í hug komit at segja," kvað Glúmr, "at ek drap Sigmund Þorkelsson í dag." Þorsteinn segir:

"Þat mun þeim tíðendi þykkja, Þorkatli eða Esphœlingum, mágum hans." Glúmr segir:

"Þat er fornt mál, at blóðnætr eru hverjum bráðastar. Ok mun þeim þykkja lítils um vert, er frá líðr."

Glúmr var þar þrjár nætr at kynni sínu, en þá býsk hann heim. Þorsteinn býðr at fara með honum.

Glúmr segir þess eigi þurfa. "Gættu bús þíns. Ek mun ríða rétta leið mína til Þverár. Munu þeir ekki svá mjǫk eftir þessu ganga."

Ferr Glúmr heim til Þverár.

En er tíðendi þessi spyrjask, ferr Þorkell á fund Þórarins ok leitar þangat ráða ok meðferðar. Hann segir:

"Vera má nú þá, at hon segi, Ástríðr, at hann hafi eigi til engis risit á legginn." Þorkell segir:

"Þat ætla ek, at hann hafi á þann legg risit, er hann fær eigi á stigit." Þórarinn segir:

"Þat er nú sem gerisk. Hafið þér lengi sýnt þeim ójǫfnuð ok ætlat at fœra þau við útgarða ok litit eigi á þat, hver ván væri á um afkvæmi slíkra manna sem Eyjolfr var, er bæði var ættstórr ok inn mesti garpr. En oss er vandi á mjǫk mikill við Glúm fyrir frændsemis sǫkum, en við yðr um mægðir, ok óhógligt sýnisk mér málit, ef. Glúmr fylgir, sem ek get, at vera muni."

Þá fór Þorkell, heim ok váru þessi mál kyrr um vetrinn. Glúmr hafði nøkkvi mannfleira en hann var vanr um vetrinn.

Þat er sagt at Glúm dreymði eina nótt. Hann þóttisk vera úti staddr á bœ sínum ok sjá út til fjarðarins. Hann þóttisk sjá konu eina ganga útan eftir heraðinu, ok stefndi þangat til Þverár. En hon var svá mikil, at axlirnar tóku út fjǫllin tveggja vegna. En hann þóttisk ganga ór garði á mót henni ok bauð henni til sín. Ok síðan vaknaði hann.

Ǫllum þótti undarligt, en hann segir svá: "Draumr er mikill ok merkiligr, en svá mun ek hann ráða, at Vigfúss, móðurfaðir minn, mun nú vera andaðr. Ok mundi kona sjá hans hamingja vera, er fjǫllum hæra gekk. Ok var hann um aðra menn fram um flesta hluti at virðingu. Ok hans hamingja mun leita sér þangat staðfestu, sem ek em."

En um sumarit, er skip kómu út, spurðisk andlát Vigfúss.

Þá kvað Glúmr vísu:

Um várit hitti Þorkell Þorvald krók ok aðra sonu Þóris. Leitar eftir, at þeir muni fylgja þessu máli. En hann talði til skyldu við dóttur sína ok marga aðra vináttu, er hann hefir þeim gǫrt ok Sigmundr, sonr hans. Þorvaldr hittir Þórarin, segir, at ámælissamt mun verða, nema þeir fylgi máli mágs síns.

Hann lézk vilja slíkt allt at veita, sem hann hefir fǫng á. "Ok þat er nú auðsætt, at at Glúmr ætlar at miklask af vígi Sigmundar, en vér unnum oss eigi verr metorða í heraðinu." Þórarinn segir:

"Svá lízk mér, sem vant muni svá málinu at fylgja, at øruggt sé, at vér vaxim af. Ok enn við uppgang Glúms er þess eigi ørvænt, at honum kippi í kyn ok ætt sína. Fer ek því tregari at en þér, at mér sýnisk óvís virðingin at deila við Glúm. En mér þykkir ok eigi gott, ef aukask vill óvirðing vár."

En með áeggjun þá bjó Þórarinn Þórisson mál til alþingis á hendr Glúmi um víg Sigmundar. En Glúmr bjó mál til á hendr Þorkatli inum háva um illmæli við þrælana. Ok annat bjó hann á hǫnd Sigmundi ok stefndi honum um stulð ok kvazk hann drepit hafa á eign sinni ok stefnir honum til óhelgi, er hann fell á hans eign, ok gróf Sigmund upp.

Síðan fóru mál til alþingis við svá búit. Ok sótti Glúmr þá frændr sína at liðveizlu, Gizur hvíta ok Teit, son Ketilbjarnar frá Mosfelli, ok Ásgrím Elliða-Grímsson ok segir þeim allan málavǫxt ok ágang þeirra feðga, ok ranglæti ok marga svívirðing. Kvazk hann þar vætta eflingar til réttra laga, er þeir váru, en hann væri sjalfr fyrir. Þeir kváðusk allir þess skyldir, at hans hlutr lægi eigi í óvina hendi, kváðusk fegnir því verða, ef hans uppreist yrði í þeirri ætt.

Líðr þingit at dómum fram, ok hafa Esphœlingar fram vígsmálit með áeggjun þeirra, er harma sinna áttu at minnask, en víst væri, at eigi mundu spjǫllin á vera. Glúmr hefir málit á hendr Þorkatli, ok kómu sakar í dóm. Hafði Glúmr mikinn frænda afla ok vina.

Ok er til varna var boðit, Glúmr segir: "Á þá leið er, at þat má mǫrgum kunnigt vera, at þér hafið málit meirr til búit með óskapi en eigi sé spjǫllin á, því at Sigmund drap ek á mínu fé. Ok áðr ek ríða til þings, stefnda ek honum til óhelgi."

Hann nefndi sér at því vátta ok verr svá sǫkina, ok veittu þeir frændr honum svá, at Sigmundr fell óheilagr. Síðan hefir Glúmr mál fram á hendr Þorkatli um brekráð til fjár síns, ok horfir þar óvænt Þorkatli, því at vitni gengu at með Glúmi, ok finnask þar eigi lǫgvarnir í móti. Ok horfði til þess, at Þorkell mundi verða sekr. Var leitat um sættir við Glúm.

Hann segir þá tvá kosti vera, at hann mundi sǫk fram hafa eða Þorkell seldi honum Þverárland með slíku verði sem hann vildi á kveða, ok var þat eigi betr en halfvirði. "Má ok Þorkell þat ætla, ef hann verðr sekr, at vit skulum eigi báðir á þingi annat sumar."

Ok nú áttu hlut í vinir Þorkels, at hann sættisk, ok tók Þorkell þat ráð, sem honum hœfði, sættisk á mál ok seldi Glúmi landit, skyldi búa þau misseri, ok váru þá sáttir at kalla, ok undu Esphœlingar illa við málalok. Ok heðan frá greri aldrigi um heilt með þeim Glúmi ok Esphœlingum.

Ok áðr Þorkell fór á brott frá Þverá, þá gekk hann til hófs Freys ok leiddi þangat oxa gamlan ok mælti svá: "Freyr," sagði hann, "er lengi hefir hefir fulltrúi minn verit ok margar gjafar at mér þegit ok vel launat, nú gef ek þér oxa þenna til þess, at Glúmr fari eigi ónauðgari af Þverárlandi en ek fer nú. Ok láttu sjá nokkurar jarteignir, hvárt u þiggr eða eigi."

En oxanum brá svá við, at hann kvað við ok fell niðr dauðr. Ok þótti Þorkatli vel hafa við látit ok var nú hughœgra, er honum þótti sem þegit mundi heitit. Hann fór síðan norðr til Mývatns ok bjó þar. Ok er hann ór sǫgunni.

Glúmr tók nú virðing mikla í heraðinu.

Sá maðr bjó at Lóni í Hǫrgárdal, er Gunnsteinn hét, mikilmenni ok auðigr ok talðr með hinum stœrrum mǫnnum. Hann átti konu þá, er Hlíf hét. Þorgrímr hét sonr þeirra ok var kenndr við móður sína ok var kallaðr Hlífar son, fyrir því at hon lifði lengr en Gunnsteinn. Hon var skǫrungr mikill. Þorgrímr var mannaðr vel ok gerðisk mikilmenni, Grímr hét annarr sonr þeirra, er kallaðr var eyrarleggr. Halldóra hét dóttir þeirra. Hon var væn kona ok vel skapi farin. Sá kostr þótti vera einnhverr beztr fyrir sakar frænda ok mest kunnustu ok framkvæmðar hennar. Þessar konu bað Glúmr.

Lézk hann lítt þurfa mundu frænda at segja ætt sína né svá fjárhluti eða atferð. "Þat mun yðr kunnigt vera. En ráðakost þenna hefi ek mér ætlat, með því at frændr hennar vilja."

Honum var vel svarat þessu máli. Er hon fǫstnuð Glúmi með miklu fé ok gǫrt brúðhlaup þeirra vel. Ok nú er hans ráð enn virðuligra en áðr.

Þorvaldr hét maðr Refs son, er bjó at Barði í Fljótum. Hann átti Þuríði, dóttur Þórðar frá Hǫfða. Bǫrn þeirra váru Klaufi ok Þorgerðr, er átti Þórarinn á Espihóli.

Þorvaldr krókr á Grund átti Þorkǫtlu ór Þjórsárdal.

Hlenni inn gamli Ǫrnolfs son tǫskubaks bjó í Víðinesi ok átti Oddkǫtlu Oddkelsdóttur ór Þjórsárdal.

Gizurr hét maðr ok var Kaðals son. Hann bjó at Tjǫrnum í Eyjafjarðardal. Hann átti konu þá, er Saldís hét. Hon var gild húsfreyja. Gizurr var ok í inu stœrra bónda tali, vel fjáreigandi. Dœtr þeirra eru tvær nefndar, Þórdís ok Herþrúðr, konur vænar ok oflátar miklir. Þóttu vera kostir góðir. Óxu þar upp heima. Bróðir Gizurar hét Rúnolfr. Hann var faðir Valgerðar, móður Eyjolfs á Mǫðruvǫllum. Þórdís var dóttir Kaðals, er átti Þórir á Espihóli. Ok þeirra bǫrn váru þau, sem sagt var fyrr. Þorgrímr Þórisson var eigi Þórdísar son ok þó skilgetinn. Þorgrímr var mikilmenni ok vel at sér. Hann ríðr á fund Gizurar þess ørendis at biðja Þórdísar, dóttur hans, sér til eiginkonu. Váru flytendr þessa máls bróðir hans ok vinir, frændr konunnar, þóttusk vera nær komnir at ráða fyrir kosti frændkonu sinnar, ok leizk þeim allvænliga stofnat. En Þorgrími var synjat konunnar. En ǫllum þótti hann hafa mælt til jafnræðis, ok fyrir þótti brœðrum hans ok frændum.