Bókastaðir

Glúmr gifti Þorlaugu dóttur sína víga-Skútu at Mývatni norðr, ok fyrir sakir þeira sundrlyndis, þá lét hann hana fara heim til Þverár ok lét hana eina. Þat líkaði Glúmi þungt. Síðan bað hennar Arnórr kerlingarnef, ok átti hana. Frá þeim eru komnir gǫfgir menn.Frá þeim eru komnir göfgir menn. Síðan var með þeim Glúmi ok Skútu fæð mikil.

Eitt sumar kom einn einhleypingr á fund Skútu ok bað sér viðtǫku.Eitt sumar kom einn einhleypingr á fund Skútu ok bað sér viðtöku. Hann spurði, hvat honum var á hǫndum.Hann spurði, hvat honum var á höndum. Hann lézt vera vígamaðr ok eiga óvært í sínum heruðum. Skúta segir: "Eigi vænti ek mér vanda á við þik — eða hvat viltu til vinna ásjá minnar?" Hann svarar: "Til hvers mælir þú?" Skúta segir: "Þú skalt fara sendifǫr mína til víga-Glúms ok mæla þessum orðum við hann — at þú þykist þurftugr, at hann sé forstjórnarmaðr þíns ráðs.Skúta segir: "Þú skalt fara sendiför mína til víga-Glúms ok mæla þessum orðum við hann — at þú þykist þurftugr, at hann sé forstjórnarmaðr þíns ráðs. Ek get at nú beri svá til um fund ykkarn, at hann sé í þingreið. Hann er þrautgóðr, ef menn þurfa hans, ok má vera at hann mæli, at þú farir til Þverár ok bíðir hans þar. Þú skalt segja, at meir sé þér þrǫngt, ok þú vildir heldr mega tala við hann einn saman;Þú skalt segja, at meir sé þér þröngt, ok þú vildir heldr mega tala við hann einn saman; ok með því kann vera, at hann leggi nǫkkur ráð til.ok með því kann vera, at hann leggi nökkur ráð til. Þess skaltu beiðast, at hitta hann í Mjaðmárdal, er gengr upp frá bœnum at Þverá, ok sel hans standa í;Þess skaltu beiðast, at hitta hann í Mjaðmárdal, er gengr upp frá bænum at Þverá, ok sel hans standa í; lát þér þar líka at finna hann at ákveðnum degi". Þessu játir hann, ok gengr nú alt þetta eftir því, sem Skúta setr ráð til. Þessi flugumaðr kemr nú aftr til Skútu ok sagði honum. Hann segir: "Þá hefir þú vel leyst þitt erendi - - ok ver nú með mér". Nú líða stundir. Ok er þar kemr tíma, sem Glúmr hefir heitit sendimanni, at þeir mundi finnast, þá býst Skúta heiman með þrjá tigu manna. Hann ríðr norðan ok kemr vestr yfir Vǫðlaheiði ok á hjalla þann, er heitir Rauðahjalli.Hann ríðr norðan ok kemr vestr yfir Vöðlaheiði ok á hjalla þann, er heitir Rauðahjalli. Þar stíga þeir af baki. Þá mælti Skúta: "Hér munu þér eiga dvǫl um hríð, enn ek mun ríða inn með hlíðinni, vita, ef nǫkkut verði til fengjar".Þá mælti Skúta: "Hér munu þér eiga dvöl um hríð, enn ek mun ríða inn með hlíðinni, vita, ef nökkut verði til fengjar". Hann sér, er hann sœkir í dalinn, at maðr reið upp frá Þverá, mikill ok í kápu grœnni, ok kennir at þar ríðr Glúmr.Hann sér, er hann sækir í dalinn, at maðr reið upp frá Þverá, mikill ok í kápu grænni, ok kennir at þar ríðr Glúmr. Þá steig hann af hestinum. Hann hafði vesl yfir sér tvískift, svart ok hvítt. Hann lét hestinn í rjóðrit ok gengr síðan til selsins; ok var Glúmr þá kominn í selit. Skúta hafði sverð í hendi, þat er Fluga hét, ok hjálm á hǫfði;Skúta hafði sverð í hendi, þat er Fluga hét, ok hjálm á höfði; gengr at selsdyrrum ok laust á vegginn, ok víkr síðan hjá selinu. Glúmr gengr út, svá at hann hafði ekki í hendi; sér engan mann; snýr hjá selinu. Komst þá Skúta í milli hans ok selsdyranna. Þá kennir Glúmr manninn ok hopar undan, enn árgljúfrin váru nær selinu. Skúta biðr hann bíða. Hann telr þat jafnlegt, ef þeir væri jambúnir við. Glúmr hopar at gljúfrunum, enn Skúta sœkir eftir.Glúmr hopar at gljúfrunum, enn Skúta sækir eftir. Glúmr steypist ofan fyrir gljúfrin, enn Skúta leitar þar ofan, er ganga mátti, ok sér í gljúfrunum, hvar kápuna rak, ok hleypr til ok leggr þegar til. Þá heyrir hann mál yfir sik — "lítil fremd at spilla klæðum manna". Skúta sér upp ok kennir þar Glúm.

Hann hafði raunar vitat, at þar var tó undir, er hann fór ofan.

Þá mælti Skúta: "Á þat áttu at minnast, Glúmr, at nú hefir þú runnit, ok beitt eigi Skútu". Glúmr segir: "Satt er þat, enn vilja munda ek þat, at þú rynnir eigi skemra áðr sól settist í kveld". Þá kvað Glúmr þetta:

Þar skilr með þeim því sinni. Ferr Glúmr heim ok samnar sér liði, ok segir hvert veilræði fyrir hann var sett; lézt ok vilja at brátt gyldist. Hann fær á skamri stundu sex tigu manna. Ríða upp í dalinn. Skúta gekk til hests síns, þá er þeir Glúmr skildu, ok reið með hlíðinni, ok sér nú mannareiðina ok veit at þat má honum eigi endast at finna þá; leitar sér ráðs — brýtr spjótit af skafti ok hefir fyrir staf, tekr af sǫðulinn ok ríðr berbakt;leitar sér ráðs — brýtr spjótit af skafti ok hefir fyrir staf, tekr af söðulinn ok ríðr berbakt; snýr veslinu; ríðr at sauðum ok œpir hátt.ríðr at sauðum ok æpir hátt. Þeir koma eftir ok spyrja, ef hann sæi nǫkkurn mann ríða um leitit fram með vápnum, skǫrulegan.Þeir koma eftir ok spyrja, ef hann sæi nökkurn mann ríða um leitit fram með vápnum, skörulegan. Hann kveðst sét hafa. Þeir spurðu: "Hvat heitir þú?" Hann svarar: "Ek heiti Margr í Mývatnshverfi, enn Fár í Fiskilœkjarhverfi".Hann svarar: "Ek heiti Margr í Mývatnshverfi, enn Fár í Fiskilækjarhverfi". Þeir segja: "Skœtingu ok spotti viltu svara oss".Þeir segja: "Skætingu ok spotti viltu svara oss". Hann lézt eigi sannara kunna at segja, ok skilr með þeim. Ok þegar er þeir váru skildir, tók hann vápn sín ok sǫðulreiði;Ok þegar er þeir váru skildir, tók hann vápn sín ok söðulreiði; reið hvatlega til manna sinna. Þeir finna Glúm ok sǫgðu at þeir fundu mann, er þeim svaraði spotti einu, ok sǫgðu hvat er hann nefndist.Þeir finna Glúm ok sögðu at þeir fundu mann, er þeim svaraði spotti einu, ok sögðu hvat er hann nefndist. "Nú hefir orðið ráðfátt", segir Glúmr, "þar hafi þér Skútu fundit, eða hvat mátti hann sannara segja, því at í Mývatnshverfi er margr hellisskúti, enn í Eyjafirði í Fiskilœkjarhverfi hittir engi skúta, ok hefir nú nær haft með oss — ok eftir skulum vér enn ríða"."Nú hefir orðið ráðfátt", segir Glúmr, "þar hafi þér Skútu fundit, eða hvat mátti hann sannara segja, því at í Mývatnshverfi er margr hellisskúti, enn í Eyjafirði í Fiskilækjarhverfi hittir engi skúta, ok hefir nú nær haft með oss — ok eftir skulum vér enn ríða". Koma at hjallanum, ok eru þeir þar fyrir. Enn þar er einstigi at, ok er þar betra at verja með þrjá tigu manna, enn sœkja at með sex tigu.Enn þar er einstigi at, ok er þar betra at verja með þrjá tigu manna, enn sækja at með sex tigu. Þá mælti Skúta: "Kostgæft hefir þú nú mjǫk at sœkja eftir mér;Þá mælti Skúta: "Kostgæft hefir þú nú mjök at sækja eftir mér; má nú vera at þú þykist þess eiga í at hefnast fyrir undanhaldit, ok gott áræði bartu til at hlaupa í gilit; ekki vartu þá ófóthvatr". Glúmr segir: "Satt var þat, kunnir þú ok hræddr at verða, þá er þú lézt vera sauðreki þeira Eyfirðinga ok leyndir vápnum þínum, enn þú brauzt sum — ætla ek at eigi rynnir þú skemri leið enn ek". "Hversu sem hér til hefir farit, þá sœk nú með hálfu fleira lið"."Hversu sem hér til hefir farit, þá sæk nú með hálfu fleira lið". Glúmr svarar: "Ek ætla at nú munim vit skilja at sinni;

Verðr nú virt sem má í hvárn stað".

Skúta ríðr nú norðr, enn Glúmr heim til Þverár.

Þá er Þórir andaðist, gerði Þórarinn bú fyrir norðan Espihól ok bjó þar. Glúmr gat bǫrn við konu sinni.Glúmr gat börn við konu sinni. Hét Már son hans, sem (fyrr) var getit; annarr Vigfúss. Váru báðir efnilegir ok allólíkir. Már var hljóðr ok spakr, enn Vigfúss hávaðamaðr mikill, ójafnaðarmaðr, rammr at afli ok fullhugi. Sá maðr var með Glúmi, er Hallvarðr hét, lausingi hans ok fóstri Vigfúss. Hann rakaði fé saman — refjusamr í fjárreiðum. Hann handsalaði Vigfúsi fé sitt. Ekki var hann orðsæll. Hann gerði bú á bœ þeim, er at Tjǫrn heitir, uppi í Eyjafjarðardal, ok batnuðu ekki vinsældir hans við þat;Hann gerði bú á bæ þeim, er at Tjörn heitir, uppi í Eyjafjarðardal, ok batnuðu ekki vinsældir hans við þat; ok var svá mjǫk hendisamr í afréttum.ok var svá mjök hendisamr í afréttum. Enn Vigfúss var farmaðr mikill.

Sá maðr bjó á Jórunnarstǫðum er Halli hét, ok var kallaðr Halli enn hvíti;Sá maðr bjó á Jórunnarstöðum er Halli hét, ok var kallaðr Halli enn hvíti; hann var Þorbjarnarson. Móðir hans hét Vigdís; hon var dóttir Auðunar rotins. Hann hafði fóstrat Einar Eyjólfsson, er þá var kominn bygðum í Saurbœ.Hann hafði fóstrat Einar Eyjólfsson, er þá var kominn bygðum í Saurbæ. Halli var sjónlauss. Hann var við ǫll sáttmál riðinn í heraði, því at hann var bæði vitr ok réttdœmr.Hann var við öll sáttmál riðinn í heraði, því at hann var bæði vitr ok réttdæmr. Hans synir váru þeir Ormr ok Brúsi skáld, ok bjuggu þeir í Torfufelli, enn Bárðr bjó á Skáldstǫðum.Hans synir váru þeir Ormr ok Brúsi skáld, ok bjuggu þeir í Torfufelli, enn Bárðr bjó á Skáldstöðum. Hann var hávaðamaðr ok ójafnaðarmaðr mikill, ok vígr hverjum manni betr; ǫrmálugr ok ákastasamr.örmálugr ok ákastasamr. Hann átti Unu Oddkelsdóttur ór Þjórsárdal. Haust eitt hurfu Halla enum hvíta ór afrétt tíu eða tólf geldingar, ok fundust eigi. Ok er þeir Bárðr feðgar fundust, spurði Halli, hvat hann ætlaði af geldingum hans orðit. Bárðr svarar: "Ekki undrumst ek þó at sauðir hverfi, er þjófar sitja í næsta húsi, síðan er Hallvarðr kom hingat í sveit". Halli segir. "Þat vil ek, at þú búir mál til á hendr honum ok stefnir honum um stuld, ok get ek at Glúmr beri eigi af honum tólftarkviðinn, ef ek læt búa þjófsǫk á hendr honum"."Þat vil ek, at þú búir mál til á hendr honum ok stefnir honum um stuld, ok get ek at Glúmr beri eigi af honum tólftarkviðinn, ef ek læt búa þjófsök á hendr honum". Bárðr svarar: "Torsótt mun at sœkja tólftarkviðinn at þeim feðgum".Bárðr svarar: "Torsótt mun at sækja tólftarkviðinn at þeim feðgum".

Nú býr Bárðr mál til. Ok er Vigfúss veit þat, segir hann fǫður sínum, at eigi mun honum hugna, at menn búa þjófsǫk á hendr fóstra hans.Ok er Vigfúss veit þat, segir hann föður sínum, at eigi mun honum hugna, at menn búa þjófsök á hendr fóstra hans. Glúmr svarar: "Veiztu at hann er ótrúr ok mun óvinsælt verða málit, at bera af honum kviðinn". Vigfúss segir: "Um stœrra vilda ek at þá væri at mæla".Vigfúss segir: "Um stærra vilda ek at þá væri at mæla". Glúmr svarar: "Betra þyki mér at gjalda fyrir hann, ok fari hann hingat ok bregði búi, heldr enn leggja fyrir slíkan mann virðing mína".

Nú koma menn til þings ok málit í dóm, ok á Glúmr at bera tólftarkvið. Þá varð Vigfúss varr við, at hann ætlaði á at bera kviðinn, ok gekk at dóminum ok kveðst vilja mundu, ef fóstri hans yrði sekr, at Glúmi þœtti þat alkeypt.Þá varð Vigfúss varr við, at hann ætlaði á at bera kviðinn, ok gekk at dóminum ok kveðst vilja mundu, ef fóstri hans yrði sekr, at Glúmi þætti þat alkeypt. Ok varð svá, at Glúmr ónýtti málit, ok berr af honum kviðinn — ok fekk af óvirðing. Enn er þaðan leið vetr eða tveir, þá hvarf Halla túngǫltr svá feitr, at trautt mátti rísa.Enn er þaðan leið vetr eða tveir, þá hvarf Halla túngöltr svá feitr, at trautt mátti rísa. Þá kom Bárðr um dag ok spurði, ef galti væri drepinn. Halli sagði horfinn vera. Bárðr svarar: "Hann mun farinn at leita sauða þeira, er stolit var it fyrra haust". Hann segir: "Þess get ek at eina leið hafi farit — muntu stefna vilja Hallvarði?" Bárðr svarar: "Svá skal vera, því at nú mun Glúmr eigi af honum bera kviðinn, því at Vigfúss olli þá er af var borinn, enn nú er hann eigi hér á landi". Bárðr tekr málit ok ferr í stefnufǫr.Bárðr tekr málit ok ferr í stefnuför. Ok er hann finnr Hallvarð, hefir hann skjót málalok, høggr af honum hǫfuð;Ok er hann finnr Hallvarð, hefir hann skjót málalok, höggr af honum höfuð; sagði síðan fǫður sínum.sagði síðan föður sínum. Hann lét illa yfir, ok ferr þegar á fund Glúms ok sagði honum atburðinn; ok býðr honum eindœmi.ok býðr honum eindæmi. Glúmr þiggr þat, gerir lítit fé, enn lét gjalda fyrir gǫltinn ok sauðina;Glúmr þiggr þat, gerir lítit fé, enn lét gjalda fyrir göltinn ok sauðina; ok mælist þat vel fyrir. Enn er Vigfúss kom út, varð hann illa við dráp Hallvarðs. Glúmr segir: "Eigi skal hlýða at bregða þessi sætt, er nú er ger". Nú áttust þeir ekki við, þó at þeir fyndist, Bárðr ok Vigfúss.

Annat sumar var stofnat hestaþing þat er ǫllum hestum skal etja, þeim er til váru í heraðinu, ok skyldu þeir í mót ór enum efra hrepp ok enum neðra, ok skyldu sinn mann hvárir til taka, ok kveða at, hvárir betr hefði;Annat sumar var stofnat hestaþing þat er öllum hestum skal etja, þeim er til váru í heraðinu, ok skyldu þeir í mót ór enum efra hrepp ok enum neðra, ok skyldu sinn mann hvárir til taka, ok kveða at, hvárir betr hefði; ok skulu þeira atkvæði standa, er til váru kosnir. Ofan ór hrepp var Bárðr til kosinn, enn ór neðra hrepp Vigfúss Glúmsson. Var þar fjǫldi hesta ok góð skemtan, ok mjǫk jamvígi;Var þar fjöldi hesta ok góð skemtan, ok mjök jamvígi; ok váru mǫrg hestavíg senn um daginn.ok váru mörg hestavíg senn um daginn. Enn svá lauk, at jammargir hǫfðu vel bitizt ok jammargir runnit, ok urðu þeir á þat sáttir, at jamvígi væri.Enn svá lauk, at jammargir höfðu vel bitizt ok jammargir runnit, ok urðu þeir á þat sáttir, at jamvígi væri. Enn þá lézt Vigfúss eiga hest, er eigi var att — "ok er sá beztr þeira, er hér hafa í dag komit; leiði þér þar í mót nǫkkurn".leiði þér þar í mót nökkurn". Bárðr svarar: "Vándr lízt oss sjá; munum vér engan þar mót láta, ok kǫllum þó jamvígi".munum vér engan þar mót láta, ok köllum þó jamvígi". Vigfúss segir: "Skortir yðr þá, ok muntu eigi þat vilja, at mælt sé at þér hafið eigi við". "Vel hefir þú einurð haldit hér til, enn nú skýjar á heldr, ok finst nú þat á, at þú munt oftar hafa staðið nær búrhillum ok ráðit um matargerð með móður þinni, enn gengit at hestavígum; ok er þann veg litt skegg þitt eigi síðr". Vigfúss hló at ok margir aðrir. Kemr húskarl Halla heim, ok spurði hann at hestaþinginu. Húskarlinn svarar: "Jamvígi þótti þeim". Halli spurði: "Urðu þeir ásáttir, Bárðr ok Vigfúss?" Hann svarar: "Víst vel — þó mælti Bárðr eitt orð við Vigfús". Hann spurði: "Hvert var þat?" Hann segir. Halli mælti: "Þat er ills efni". Húskarlinn segir: "Hló Vigfúss at". Halli svarar: "Þat er vani þeira feðga at hlæja, þá er víghugr er á þeim". Finnast þeir feðgar Halli ok Bárðr, ok spyrr Halli, hví honum yrði þat fyrir at mæla svá ferlegt — "ok uggir mik at dragi til mikillar ógiftu. Mun þat eitt ráð, at þú farir utan ok sœkir þér húsavið, ok ver utan þrjá vetr, ella muntu feigr".Mun þat eitt ráð, at þú farir utan ok sækir þér húsavið, ok ver utan þrjá vetr, ella muntu feigr". Bárðr segir: "Ekki lag væri at, ef þú værir eigi ragr; slíkt gerir ellin, at þú hræðist um sonu þína". Halli svarar: "Þótt þú sér hetja mikil, mun þér torsótt at halda þik í heraðinu". Hann gerir eftir ráðum fǫður síns, ok ferr utan.Hann gerir eftir ráðum föður síns, ok ferr utan. Síðan kaupir Halli at einum einhleypingi at fara í Skagafjǫrð, eða vestr þaðan, ok segja, at Bárðr fœri af því utan, ok treystist eigi ǫðru fyrir þeim feðgum, enn fara utan fyrir eitt orð — "ok engi þorir þeim í mót at gera í heraðinu".Síðan kaupir Halli at einum einhleypingi at fara í Skagafjörð, eða vestr þaðan, ok segja, at Bárðr færi af því utan, ok treystist eigi öðru fyrir þeim feðgum, enn fara utan fyrir eitt orð — "ok engi þorir þeim í mót at gera í heraðinu". Hann gerði sem Halli bað. Þetta bragð var til þess gert, at frændr Bárðar sæti í friði fyrir hans sakar.

Bárðr var einn vetr utan, ok kom þá út til bús sins.

Halli hafði varðveitt bú Bárðar, meðan hann var utan, ok hafði látit hǫggva í skógi timbr í Mjaðmárdal, er Bárðr átti.Halli hafði varðveitt bú Bárðar, meðan hann var utan, ok hafði látit höggva í skógi timbr í Mjaðmárdal, er Bárðr átti. Hann hafði ok út mikla viðu. Hann var stundum at búi sínu, stundum með feðr sínum. Bárðr segir, at hann vill sœkja timbr sitt.Bárðr segir, at hann vill sækja timbr sitt. Halli svarar: "Þat vilda ek, at þú fœrir eigi sjálfr, ok mun þeim eigi gott at trúa feðgum".Halli svarar: "Þat vilda ek, at þú færir eigi sjálfr, ok mun þeim eigi gott at trúa feðgum". Bárðr segir, at menn mundu ekki verða varir við ferð þeira. Hann fór ok húskarl með honum at sœkja timbrit, ok hǫfðu fjǫlda hrossa.Hann fór ok húskarl með honum at sækja timbrit, ok höfðu fjölda hrossa. Enn Una kona hans hafði farit í Víðines til Oddkǫtlu systur sinnar, ok kom Bárðr þar, ok bauð Hlenni honum at fá mann annan í skóginn, enn hann bíði þar — þótti þat meiri varúð.Enn Una kona hans hafði farit í Víðines til Oddkötlu systur sinnar, ok kom Bárðr þar, ok bauð Hlenni honum at fá mann annan í skóginn, enn hann bíði þar — þótti þat meiri varúð. Hann kvað þat eigi þurfa. Þær systur leiða hann ór garði; enn er þær hurfu aftr, leit Una aftr um ǫxl eftir honum ok fell í óvit.enn er þær hurfu aftr, leit Una aftr um öxl eftir honum ok fell í óvit. Enn er hon vitkaðist, spurði systir hennar, hvat hon hefði sét. "Ek sá dauða menn ganga á mót honum Bárði, ok mun hann feigr vera, ok munu vit eigi sjást síðan". Nú fara þeir Bárðr, ok leggr þoku yfir, er þeir koma á skóginn; ok binda þeir drǫgur ok hefta hross.ok binda þeir drögur ok hefta hross. Um morgininn snemma var smalamaðr á fótum at Þverá. Þat var oft, at Vigfúss hitti smalamann ok spurði tíðenda — ok svá var þenna morgin — ok mælti: "Undarlegt er þat, at þú finnr jafnan fé í slíku myrkri; aldri munda ek fé finna í slíkum myrkva". Hann svarar: "Lítit varð mér fyrir at hitta féit; meira varð þeim fyrir at finna hrossin í morgin, er ek sá í skóginum, ok stóðu nær hjá þeim sjálfum, ok létu þeir þó vænt yfir sér, ok var annarr í grœnum kyrtli ok hafði skjǫld á hlið".meira varð þeim fyrir at finna hrossin í morgin, er ek sá í skóginum, ok stóðu nær hjá þeim sjálfum, ok létu þeir þó vænt yfir sér, ok var annarr í grænum kyrtli ok hafði skjöld á hlið". Vigfúss spyrr, ef hann kendi manninn. Hann kveðst ætla, at Bárðr væri — "því at hann á skóginn, er þeir váru í". Vigfúss mælti: "Sœk þú hesta mína þrjá".Vigfúss mælti: "Sæk þú hesta mína þrjá". Austmenn váru þar tveir á vist; þá bað Vigfúss ríða með sér, ok kveðst mundu ríða til laugar. Hann stefnir suðr ór garði um Laugardal. Þá mæltu austmenn: "Hvert viltu nú ríða?" Hann svarar: "Ríða at erendum mínum fyrst" — ok reið sýnu fyrr enn þeir; ok fóru fyrir ofan bæi suðr, þar til er þeir sá Bárð fara ór skóginum með dragnahrossin. Húskarl Bárðar sá eftirreiðina ok mælti: "Hart ríða þessir eftir", segir hann. "Hver tíðendi eru þat?" segir Bárðr. Hann svarar: "Þar er Vigfúss, ok vilda ek at vit riðim undan, ok er nú svívirðingarlaust, meðan vit vitum eigi, hvat þeir vilja". Bárðr segir: "Eigi mun Vigfúss ráða á mik við þriðja mann, ef þú ert eigi með mér". Hann svarar: "Fúsari er ek at fara með hestana, enn þú ríðir í Víðines; er þat eigi ámælisvert, er þú ríðr þangat er þú átt erendi, enda veiztu eigi víst þeira erendi, er eftir ríða; enn Hlenni mælti, at þú skyldir eigi trúa þeim".

Bárðr segir: "Þú skalt ríða fyrir, ok gera menn vara við, ef fǫr mín verðr seinni enn líkendi sé á, því at ekki mun skjótt um skifta með okkr Vigfúsi, ef vit skulum tveir ásjást, enn hann er betri drengr enn hann muni með þriðja mann at mér ganga.Bárðr segir: "Þú skalt ríða fyrir, ok gera menn vara við, ef för mín verðr seinni enn líkendi sé á, því at ekki mun skjótt um skifta með okkr Vigfúsi, ef vit skulum tveir ásjást, enn hann er betri drengr enn hann muni með þriðja mann at mér ganga. Enn ef vit erum tveir, enn þeir þrír, þá munn þeir njóta liðsmunar". Nú gerði hann sem Bárðr mælti, enn Bárðr leysti skjǫld sinn ok bjóst við sem honum þótti vænzt.Nú gerði hann sem Bárðr mælti, enn Bárðr leysti skjöld sinn ok bjóst við sem honum þótti vænzt. Ok er þeir fundust, þá spyrr Bárðr, hvert erendi þeira væri. Vigfúss sagði, at þeir myndi eigi báðir af þeim fundi fara lífs. Enn Bárðr kveðst búinn þess, ef þeir skyldu tveir við leikast — "enn þat er engi vaskleikr, at þrír gangi at einum". Þá mæltu austmenn, at þeir mundu heima hafa setit, ef þeir vissi erendit, enn létust þó ekki lið veita mega, ef menn kœmi eigi til fulltings við Bárð, er fǫrunautr hans hleypti í brott.Þá mæltu austmenn, at þeir mundu heima hafa setit, ef þeir vissi erendit, enn létust þó ekki lið veita mega, ef menn kæmi eigi til fulltings við Bárð, er förunautr hans hleypti í brott. Vigfúss bað þá sjá fyrst, hversu fœri.Vigfúss bað þá sjá fyrst, hversu færi. Síðan bǫrðust þeir langa hríð, ok varð hvárrgi sárr;Síðan börðust þeir langa hríð, ok varð hvárrgi sárr; enn Vigfúsi horfði því óvænna, at hann varð at hopa í hverju sinni, áðr hann næði hǫggfœri.enn Vigfúsi horfði því óvænna, at hann varð at hopa í hverju sinni, áðr hann næði höggfæri. Bárðr hafði sverð ok varði sik ágæta vel, ok varð ekki sárr.

Austmǫnnnm sýnist ófarnaðr mikill, ef Vigfúss er at jǫrðu lagiðr, enn þeir standi hjá, enn menn komi til fulltings við Bárð.Austmönnnm sýnist ófarnaðr mikill, ef Vigfúss er at jörðu lagiðr, enn þeir standi hjá, enn menn komi til fulltings við Bárð. Þá hlaupa þeir at Bárði ok drepa hann, ok var hann ørendr er þeir Hlenni kómu.Þá hlaupa þeir at Bárði ok drepa hann, ok var hann örendr er þeir Hlenni kómu. Enn þeir Vigfúss riðu heim; ok lét Glúmr illa yfir verkinu ok kveðr mikinn vanda hafa aukizt í heraðinu. Halli ferr á fund fóstra síns Einars í Saurbœ, ok biðr hann taká við málinu.Halli ferr á fund fóstra síns Einars í Saurbæ, ok biðr hann taká við málinu. Hann lézt þess skyldr at mæla eftir frænda sinn ok fóstbróður sinn. Ríða síðan á fund Þórarins ok biðja hann liðveizlu. Þórarinn segir, at hann veit eigi vánir þess manns, at hann vili heldr við eiga, ok bundu sitt vinfengi með sœrum, þetta mál ok hvert annat.Þórarinn segir, at hann veit eigi vánir þess manns, at hann vili heldr við eiga, ok bundu sitt vinfengi með særum, þetta mál ok hvert annat. Fóru mál til þings, ok var leitat um sættir. Enn þar var svá þungt fyrir, at engi váru vǫl á því, því at í móti váru lǫgvitrir menn ok hugdjarfir, Mǫðrvellingar ok Esphœlingar.Enn þar var svá þungt fyrir, at engi váru völ á því, því at í móti váru lögvitrir menn ok hugdjarfir, Möðrvellingar ok Esphælingar. Lauk þessu máli svá, at austmenn urðu sekir, ok var gefit fé til farningar Vigfúsi, ok skyldi þrjú sumur leita við utanfǫr ok hafa þrjú heimili á hverjum missarum — ok var hann þá fjǫrbaugsmaðr.Lauk þessu máli svá, at austmenn urðu sekir, ok var gefit fé til farningar Vigfúsi, ok skyldi þrjú sumur leita við utanför ok hafa þrjú heimili á hverjum missarum — ok var hann þá fjörbaugsmaðr. Enn hann mátti eigi heima vera fyrir helgi staðarins; ok var hann at Uppsǫlum lǫngum, ok ætlaðu at hann mundi vera í ǫðrum fjórðungum landsins, ok vildi hann eigi utan fara á því meli.ok var hann at Uppsölum löngum, ok ætlaðu at hann mundi vera í öðrum fjórðungum landsins, ok vildi hann eigi utan fara á því meli. Varð hann þá alsekr, ok helt Glúmr hann á laun. Enn því skyldu eigi sekir menn þar vera, at Freyr leyfði eigi, er hof þat átti er þar var.

Fór því fram sex vetr.

Nú er þar til máls at taka, er þeir vaxa upp fóstbrœðr, Arngrímr ok Steinólfr.Nú er þar til máls at taka, er þeir vaxa upp fóstbræðr, Arngrímr ok Steinólfr. Enn þá er Þorgrímr andaðist í Mǫðrufelli, fór Arngrímr til bús síns ok Steinólfr með honum, ok var þá svá ástúðigt með þeim, sem þá er bazt hafði verit.Enn þá er Þorgrímr andaðist í Möðrufelli, fór Arngrímr til bús síns ok Steinólfr með honum, ok var þá svá ástúðigt með þeim, sem þá er bazt hafði verit. Arngrímr kvángaðist ok átti Þórdísi Bjarnardóttur, systur Arnórs kerlingarnefs. Steinólfr var í kaupfǫrum, enn var með Arngrími, er hann var út hér.Steinólfr var í kaupförum, enn var með Arngrími, er hann var út hér. Þat var eitt sumar, er hann kom út í Eyjafirði, at Arngrímr bauð honum eigi til sín ok mælti ekki við hann, þótt þeir sæist, ok fann þat til saka, at hann hefði fleira talat við Þórdísi konu hans, enn skaplegt væri. Enn þat er flestra manna sǫgn, at lítit væri til haft eða ekki.Enn þat er flestra manna sögn, at lítit væri til haft eða ekki. Þá bauð Glúmr honum til sín; ok var svá nǫkkur missari, at hann var með honum, at hann var út hér, ok var ástúðigt í frændsemi þeira.ok var svá nökkur missari, at hann var með honum, at hann var út hér, ok var ástúðigt í frændsemi þeira. Steinólfr var atgervimaðr mikill. Eitt sumar bauð Glúmr honum eigi til sín, ok kvaðst vilja at hann væri at Uppsǫlum með feðr sínum, — "enn því býð ek þér eigi, at mér þykja eigi góðar húsgǫngur;Eitt sumar bauð Glúmr honum eigi til sín, ok kvaðst vilja at hann væri at Uppsölum með feðr sínum, — "enn því býð ek þér eigi, at mér þykja eigi góðar húsgöngur; enn ef þú ert með feðr þínum, þá muntu hingat ganga til Þverár, ok verð ek þá feginn er vit finnumst". Nú ferr því fram nǫkkura vetr, at Vigfúss var at Uppsǫlum með Arnóri rauðkinn, þá er hann var í sekt, enda var Steinólfr þar.Nú ferr því fram nökkura vetr, at Vigfúss var at Uppsölum með Arnóri rauðkinn, þá er hann var í sekt, enda var Steinólfr þar.

Eitt haust gifti dóttur sína búandi í Øxnafelli, ok bauð til ǫllum búendum þeim er mestháttar váru í Eyjafirði.Eitt haust gifti dóttur sína búandi í Öxnafelli, ok bauð til öllum búendum þeim er mestháttar váru í Eyjafirði. Steinólfi var ok boðit. Hann kom til Þverár, ok vildi fara með Glúmi. Hann lézt eigi mundu fara. Steinólfr mælti: "Þat þyki mér at, er þú ert lausmáll". Glúmr svarar: "Minna mein mun at lausmælgi minni enn at óvarleik þínum, ok kem ek þar eigi; — mikit ráð", segir Glúmr, "einum búanda, at kalla til sín svá marga stóreflismenn, ok fylgi því engi slœgð.— mikit ráð", segir Glúmr, "einum búanda, at kalla til sín svá marga stóreflismenn, ok fylgi því engi slægð. Er mér á grunr, hvat undir býr þessu boði; eigi tekr búandi þetta af sjálfum sér, ok betr þyki mér at mínir vinir fari eigi". Fór Steinólfr til boðsins ok þeir er boðit var, utan Glúmr. Þeim var tíðrœtt Einari Eyjólfssyni ok Þorvaldi ok Arngrími.Þeim var tíðrætt Einari Eyjólfssyni ok Þorvaldi ok Arngrími. Þann dag er menn skyldu á brott ríða, þá talaði Einarr langt erendi um heraðsstjórn ok kvað hœfa jafnan, at fjǫlmenni kœmi saman, at nǫkkut væri þat mælt, er þá væri mest nauðsyn til, ok þá væri betr enn áðr — "hefir lengi ófriðr á legit með ofrkappsmǫnnum;Þann dag er menn skyldu á brott ríða, þá talaði Einarr langt erendi um heraðsstjórn ok kvað hæfa jafnan, at fjölmenni kæmi saman, at nökkut væri þat mælt, er þá væri mest nauðsyn til, ok þá væri betr enn áðr — "hefir lengi ófriðr á legit með ofrkappsmönnum; enn mín orð koma þar til, er þeir frændr eru, Arngrímr ok Steinólfr. Fæð hefir verit á með þeim; enn vér hyggjum at lygi hafi verit ok óvina mál. Nú vill Arngrímr bjóða Steinólfi til sín ok gera fǫr hans sæmilega, ef hann vill þiggja — ok leggit niðr óvingan".Nú vill Arngrímr bjóða Steinólfi til sín ok gera för hans sæmilega, ef hann vill þiggja — ok leggit niðr óvingan". Steinólfr kveðst þat vilja gjarna; lézt enga sǫk vita sér á hendr; kveðst Arngrími mest manna unna.lézt enga sök vita sér á hendr; kveðst Arngrími mest manna unna. Síðan fór hverr til síns heimilis; enn Steinólfr fór með Arngrími, ok var hann þar nǫkkurar nætr við mikla sœmd.enn Steinólfr fór með Arngrími, ok var hann þar nökkurar nætr við mikla sæmd.