Bókastaðir

Sá maðr er nefndr til sǫgunnar, er Arnórr hét ok var kallaðr rauðkinnr.Sá maðr er nefndr til sögunnar, er Arnórr hét ok var kallaðr rauðkinnr. Hann var Steinólfs son Ingjaldssonar ok brœðrungr Glúms at frændsemi.Hann var Steinólfs son Ingjaldssonar ok bræðrungr Glúms at frændsemi. Hann hafði lengi í fǫrum verit ok var vel metinn, ok var með Glúmi jafnan, er hann var út hér.Hann hafði lengi í förum verit ok var vel metinn, ok var með Glúmi jafnan, er hann var út hér. Hann veik til við Glúm, at hann biði konu til handa honum. Glúmr spyrr, hverrar konu hann vili biðja. Arnórr segir: "Þórdísar Gizurardóttur, er Þorgrími Þórissyni var synjat". Glúmr svarar: "Óvænt þyki mér þat horfa, því at mér þykir ykkar engi munr. Enn Þorgrímr á bústað góðan ok auð fjár, frænda afla mikinn, enn þú átt engan bústað ok ógnóg fé. Enn ek vil eigi ójafnað bjóða Gizuri, svá at eigi ráði hann fyrir dóttur sinni sem hann vill, því at Gizurr er góðs verðr frá mér". Arnórr segir: "Þá nýt ek góðra frænda, — ef ek get þá betra kost — at þú flytir mitt mál. Heittu honum vinfengi þínu, ok mun hann þá gefa konuna, því at þetta mundi jamræði kallat, ef eigi hefði svá fríðum manni verit frá vísat áðr, sem Þorgrímr er". Glúmr lét at eggjast, ok fór með honum á fund Gizurar, ok tjár málit fyrir honum. Gizurr svarar: "Vera kann þat, Glúmr", segir hann, "at þat verði mælt, at mér mislítist, ef ek gef dóttur mína Arnóri frænda þínum, enn mér sýndist eigi at gefa Þorgrími". Glúmr segir: "Rétt er mælt, enn þó er því at lýsa, ef þú vill várt mál virða, at þar í mót mun mitt vinfengi koma". Gizurr svarar: "Þat þyki mér mikils vert, enn grunar mik at þá komi í mót óvinfengi annarra manna". Glúmr segir: "Þú sér ok ráð þitt, enn miklu mun hér um skifta minn þótta, hvárt þú gerir". Þá segir Gizurr: "Eigi skaltu erendislaust fara þetta sinn" — ok rétti fram hǫndina ok festi Arnórr sér konu.Þá segir Gizurr: "Eigi skaltu erendislaust fara þetta sinn" — ok rétti fram höndina ok festi Arnórr sér konu. Enn Glúmr segir, at hann vill þat til leggja, at brullaup skal vera at Þverá um haustit. Ok skilja þeir nú við svá búit.

Arnórr átti malt út at Gásum, ok skyldi hann sjálfr sœkja ok húskarl einn með honum.Arnórr átti malt út at Gásum, ok skyldi hann sjálfr sækja ok húskarl einn með honum. Enn Þorgrímr Þórisson fór þann dag til laugar, er þeira var utan ván með maltit, ok váru at Hrafnagilslaugu ok sex húskarlar hans með honum. Enn er þeir kómu utan ok vildu ríða yfir ána, þá mælti Þorgrímr: "Mun eigi nú mjǫk vel fallit at hitta þá Arnór?Enn er þeir kómu utan ok vildu ríða yfir ána, þá mælti Þorgrímr: "Mun eigi nú mjök vel fallit at hitta þá Arnór? Missum eigi maltanna, ef vér skulum þó missa konunnar". Gengu þeir Þorgrímr í móti þeim með brugðin sverð; ok er þeir Arnórr sá þat, hverr liðsmunr var, þá hleypti hann á kaf ok svá yfir ána, enn klyfjahestarnir váru fyrir vestan ána. Þá mælti Þorgrímr: "Eigi berum vér til alls ógiftu; ǫlit skulum vér drekka, enn þeir munu ráða kosti konunnar".ölit skulum vér drekka, enn þeir munu ráða kosti konunnar". Þorgrímr ríðr til Espihóls hins syðra. Þórir var þá sjónlauss. Enn þeir fǫrunautar Þorgríms váru allkátir ok hlógu mjǫk, ok spyrr Þórir, hvat þeim þœtti svá hlœglegt.Enn þeir förunautar Þorgríms váru allkátir ok hlógu mjök, ok spyrr Þórir, hvat þeim þætti svá hlæglegt. Þeir sǫgðust eigi vita, hvárir fyrr mundu veizluna halda;Þeir sögðust eigi vita, hvárir fyrr mundu veizluna halda; sǫgðu þar fǫngin, enn þá frá elta er áttu — "enn brúðguminn á kafi".sögðu þar föngin, enn þá frá elta er áttu — "enn brúðguminn á kafi". Ok er Þórir heyrir þetta, þá mælti hann: "Þykir yðr vel komit málinu yðru, er þér hlæit svá mjǫk, eða hvert mun nú órræði yðvart?Ok er Þórir heyrir þetta, þá mælti hann: "Þykir yðr vel komit málinu yðru, er þér hlæit svá mjök, eða hvert mun nú órræði yðvart?

Ætli þér hér í nótt at sofa ok engis annars við þurfa? eigi kunni þér þá skaplyndi Glúms, ef honum þykir góð fǫr frænda síns.Ætli þér hér í nótt at sofa ok engis annars við þurfa? eigi kunni þér þá skaplyndi Glúms, ef honum þykir góð för frænda síns. Ek kalla ráð at safna mǫnnum.Ek kalla ráð at safna mönnum. Meiriván, at Glúmr hafi nú saman dregit marga menn". Þar var þá vað á ánni er nú er ekki. Þeir sǫfnuðu nú at sér átta tigum vígra manna um nóttina ok bjuggust við á hólinum framanverðum, því at þar var vaðit á ánni við hólinn sjálfan.Þeir söfnuðu nú at sér átta tigum vígra manna um nóttina ok bjuggust við á hólinum framanverðum, því at þar var vaðit á ánni við hólinn sjálfan. Enn frá Arnóri er at segja, at hann finnr Glúm ok segir honum frá fǫrum sínum.Enn frá Arnóri er at segja, at hann finnr Glúm ok segir honum frá förum sínum. Hann segir: "Ekki kom mér þat at óvǫrum, at þeir léti eigi kyrt, ok er nú á vandi nǫkkur, svívirðing, ef kyrt er, enn allósýn virðing, ef við er leitat at rétta — enn þó skal nú safna mǫnnum".Hann segir: "Ekki kom mér þat at óvörum, at þeir léti eigi kyrt, ok er nú á vandi nökkur, svívirðing, ef kyrt er, enn allósýn virðing, ef við er leitat at rétta — enn þó skal nú safna mönnum". Ok er ljóst var um morgininn, þá kom Glúmr at ánni með sex tigu manna ok vildi ríða yfir ána. Enn þeir grýttu á þá Esphœlingar ok gekk eigi fram reiðin, ok hvarf Glúmr aftr, ok bǫrðust yfir ána með grjóti ok skotum;Enn þeir grýttu á þá Esphælingar ok gekk eigi fram reiðin, ok hvarf Glúmr aftr, ok börðust yfir ána með grjóti ok skotum; ok urðu þar margir sárir, enn engir eru nefndir. Ok er heraðsmenn urðu varir við, þá drifu þeir til um daginn ok gengu í milli, ok var á komit sættum ok leitat, hvat Esphœlingar vilja bjóða fyrir ósœmdar hlut þann, er þeir hǫfðu gert Arnóri.Ok er heraðsmenn urðu varir við, þá drifu þeir til um daginn ok gengu í milli, ok var á komit sættum ok leitat, hvat Esphælingar vilja bjóða fyrir ósæmdar hlut þann, er þeir höfðu gert Arnóri. Enn þau kómu svǫr í móti, at ekki mundu bœtr fyrir þat koma, þó at Arnórr hleypti frá maltklyfjum sínum.Enn þau kómu svör í móti, at ekki mundu bætr fyrir þat koma, þó at Arnórr hleypti frá maltklyfjum sínum. Þá var leitat, at Glúmr mundi eiga hlut í at biðja Herþrúðar Gizurardóttur til handa Þorgrími, ok skyldu því at eins ráð takast með þeim Arnóri ok Þórdísi, nema Glúmr geti konu þessa til handa Þorgrími — ok þótti sú betr gefin, er Þorgrímr ætti. Nú með því at margir áttu hlut í, þá heitr Glúmr sinni umsýslu; hittir Gizur ok vekr þetta mál, ok mælti: "Þat má virðast hlutgirni, ef ek bið bæði konu mínum frændum ok Esphœlingum.hittir Gizur ok vekr þetta mál, ok mælti: "Þat má virðast hlutgirni, ef ek bið bæði konu mínum frændum ok Esphælingum. Enn at óhǫpp stǫðvist í heraði, þá þykjumst ek skyldr at veita þér mína hollustu, ef þú gerir at mínum vilja".Enn at óhöpp stöðvist í heraði, þá þykjumst ek skyldr at veita þér mína hollustu, ef þú gerir at mínum vilja". Gizurr svarar: "Svá sýnist mér bezt at þú ráðir, því at mér sýnist vel boðit dóttur minni at þetta sé". Takast nú ráðin hvárratveggju. Gerði Arnórr bú at Uppsǫlum, enn Þorgrímr bjó í Mǫðrufelli.Gerði Arnórr bú at Uppsölum, enn Þorgrímr bjó í Möðrufelli. Litlu síðarr andast Gizurr. Þá fœrði Saldís bygð sína á Uppsali.Þá færði Saldís bygð sína á Uppsali. Arnórr gat son við Þórdísi, er Steinólfr hét. Annan son átti Þorgrímr, ok hét sá Arngrímr, ok var efnilegr maðr í uppvexti sínum ǫllum.Annan son átti Þorgrímr, ok hét sá Arngrímr, ok var efnilegr maðr í uppvexti sínum öllum.

Saldís bauð heim dóttursyni sínum hvárumtveggja. Arngrímr var tveim vetrum ellri enn Steinólfr, ok óxu eigi vinsælli menn upp í Eyjafirði eða allbetr væri at sér gervir, ok unnust allmikit. Þá er annarr var fjǫgurra vetra, enn annarr sex vetra, léku þeir sér um dag, ok bað Steinólfr Arngrím ljá sér messingarhest.Þá er annarr var fjögurra vetra, enn annarr sex vetra, léku þeir sér um dag, ok bað Steinólfr Arngrím ljá sér messingarhest. Arngrímr svaraði: "Ek mun gefa þér, því at þat er nú heldr þitt leika enn mitt, fyrir aldrs sǫkum".Arngrímr svaraði: "Ek mun gefa þér, því at þat er nú heldr þitt leika enn mitt, fyrir aldrs sökum". Enn Steinólfr sagði fóstru sinni, hvé góða gjǫf hann hefði þegit.Enn Steinólfr sagði fóstru sinni, hvé góða gjöf hann hefði þegit. Hon kvað þat vel vera, at hvárr þeira var svá vel til annars.

Kona sú fór þar um herað, at Oddbjǫrg hét, gleðimaðr, fróð ok framsýn.Kona sú fór þar um herað, at Oddbjörg hét, gleðimaðr, fróð ok framsýn. Þótti mikit undir, at húsfreyjur fagnaði henni vel um heraðit; sagði nǫkkut vilhalt, sem henni var beini veittr.sagði nökkut vilhalt, sem henni var beini veittr. Hon kom til Uppsala, ok tók Saldís vel við henni ok bað hana spá nǫkkut um þá sveinana, ok spá vel.Hon kom til Uppsala, ok tók Saldís vel við henni ok bað hana spá nökkut um þá sveinana, ok spá vel. Hon segir: "Vænlegir eru þessir sveinar, ef þeim vinst gæfan til — þat er mér vansét". Saldís mælti: "Eigi ætla ek þér nú allgóðan þykja beinann fyrir skútu þessa". Hon svarar: "Ekki mun þetta ráða verðgetum þínum, ok þarftu eigi svá orðvǫnd at at vera".Hon svarar: "Ekki mun þetta ráða verðgetum þínum, ok þarftu eigi svá orðvönd at at vera". Saldís mælti: "Fámælt skaltu þar um vera, ef þér segir eigi vel hugr um". Hon segir: "Ekki hefi enn ofmælt hér um, enn eigi ætla ek lengi ástúðigt með þeim". Saldís mælti: "Annars þœttumst ek maklegri fyrir góðan beina, ok muntu vera rekin í brott, ef þú ferr með illspár".Saldís mælti: "Annars þættumst ek maklegri fyrir góðan beina, ok muntu vera rekin í brott, ef þú ferr með illspár". Oddbjǫrg segir: "Ek ætla nú eigi þurfa at hlífast við, ef þú lætr svá um enga sǫk;Oddbjörg segir: "Ek ætla nú eigi þurfa at hlífast við, ef þú lætr svá um enga sök; mun ek þik ok eigi oftar heim sœkja, enn þú uni við svá vel sem þú vill enn þat kann ek þér at segja, at þeir munu banaspjót eftir berast, ok mun hvat ǫðru verra af hljótast hér í heraði".mun ek þik ok eigi oftar heim sækja, enn þú uni við svá vel sem þú vill enn þat kann ek þér at segja, at þeir munu banaspjót eftir berast, ok mun hvat öðru verra af hljótast hér í heraði".

Ok er Oddbjǫrg ór sǫgunni.Ok er Oddbjörg ór sögunni.

Þat gerist eitt sumar á alþingi, at í Fangrabrekku gengust menn at sveitum, Norðlendingar ok Vestfirðingar; gekk Norðlendingum þyngra; var fyrir sveit þeira Már sonr Glúms; kemr þar at maðr einn er Ingólfr hét, son Þorvalds. Faðir hans bjó á Rangárvǫllum.Faðir hans bjó á Rangárvöllum. Már mælti: "Þú ert þreklegr maðr; muntu vera sterkr; veit mér atgang at fangs". Hann svarar: "Þat mun ek gera fyrir þínar sakir". Sá fell er í móti var; gengr til annarr ok enn þriði ok fór svá. Nú hugnaði Norðlendingum. Þá mælti Már: "Ef þú þarft míns formælis, skal ek þér at liði verða — eða hvat skal nú ráða þinna?" Hann svarar: "Ekki hefi ek ráðit, ok vilda ek helzt norðr um ok taka verknað". Már segir: "Þat vil ek at þú farir með mér, ok mun ek fá þér vist". Ingólfr átti stóðhross góð ok kallaði hestinn Snækoll. Hann fór norðr af þingi til Þverár; var þar um stund. Einn dag spurði Már, hvat Ingólfr ætlaði fyrir sér — "hér þyrfti verkstjóra ok væri hagr nǫkkut.Einn dag spurði Már, hvat Ingólfr ætlaði fyrir sér — "hér þyrfti verkstjóra ok væri hagr nökkut. "Hér er sleði einn, er þú skalt gera, ok ertu bjarghagr, ef þú kant þetta". Ingólfr svarar: "Til þessar vistar væra ek fúsastr, enn þat hefir orðið stundum, at mein hefir þótt at hrossum mínum í búfjárhǫgum".Ingólfr svarar: "Til þessar vistar væra ek fúsastr, enn þat hefir orðið stundum, at mein hefir þótt at hrossum mínum í búfjárhögum". Már segir: "Ekki mun hér at slíku talit". Ingólfr gerir nú at sleðanum, ok kemr Glúmr, ok lítr á smíðit. "Þetta er vel gert", segir Glúmr, "eða hvat er ráða þinna?" Ingólfr svarar: "Ek hefi ekki ráðit". Glúmr segir: "Mik vantar verkstjóra, eða ertu nǫkkut við þat brugðinn?"Glúmr segir: "Mik vantar verkstjóra, eða ertu nökkut við þat brugðinn?" Hann svarar: "Lítt í slíkum stǫðum, enn fúss væra ek með þér at vera".Hann svarar: "Lítt í slíkum stöðum, enn fúss væra ek með þér at vera". Glúmr segir: "Hví skal eigi þat? sé ek at þit Már leggið lag ykkart saman". Nú kemr Már heim, ok segir Ingólfr honum. Hann svarar: "Gott þyki mér ef þetta verðr vel, ok segja mun ek þér þrisvar sinnum, ef fǫður mínum mislíkar, enn ef þá gerir þú eigi at, mun ek hætta".Hann svarar: "Gott þyki mér ef þetta verðr vel, ok segja mun ek þér þrisvar sinnum, ef föður mínum mislíkar, enn ef þá gerir þú eigi at, mun ek hætta". Ingólfr tekr nú til umsýslu ok líkar Glúmi vel. Einn dag ferr Glúmr til hestaþings ok verkstjóri hans; ríðr hann meri, enn hestr hans rennr hjá. Er þar skemtan góð. Þar var Kálfr frá Stokkahlǫðu.Þar var Kálfr frá Stokkahlöðu. Hann átti hestklár einn gamlan — enn hann kom hverjum hesti fyrir. Hann mælti: "Hví skal eigi þann hér í móti leiða dýrkálkinn þeira Þveræinga?" Glúmr svarar: "Þat er ójamlegt, hestr sá ok klárr þinn". Hann segir: "Því munu þér eigi vilja, at engi hugr mun í vera — kann vera at sanni it fornkveðna, at fé sé drotni glíkt". Glúmr svarar: "Þat mun þér ókunnigt — mun ek ok eigi neita fyrir hans hǫnd, enn at mun vera eigi lengr enn hann vill".Glúmr svarar: "Þat mun þér ókunnigt — mun ek ok eigi neita fyrir hans hönd, enn at mun vera eigi lengr enn hann vill". Kálfr segir: "Vánir má þess vita, at fátt mun í móti yðrum vilja". Váru hestar fram leiddir ok bitust vel, ok þótti ǫllum hestr Ingólfs betr ganga, ok vill Glúmr þá skilja.Váru hestar fram leiddir ok bitust vel, ok þótti öllum hestr Ingólfs betr ganga, ok vill Glúmr þá skilja. Ríða heim. Er Ingólfr þar þau missari ok hugnaði Glúmi vel við hann. Samkváma var við Djúpadalsá. Þar kemr Glúmr, ok Ingólfr með hest sinn. Kálfr kemr þar — hann var vinr Esphœlinga.Kálfr kemr þar — hann var vinr Esphælinga. Þar var hestr hans, ok býðr, at nú skulu þeir til þrautar leggja hestaatit. Glúmr kveðr Ingólf ráða skulu. Hann lézt ófúss vera, enn nenti eigi undan at ganga. Eru hestar fram leiddir; keyrir Kálfr hest sinn; gengr hestr Ingólfs betr í ǫllum lotum.gengr hestr Ingólfs betr í öllum lotum. Þá keyrir Kálfr stafinn við eyra hesti Ingólfs, svá at hann svimrar, ok þegar eftir réð hann á. Glúmr gekk þá at ok náist jafnaðr, ok lýkr svá, at hestr Kálfs gekk út. Varð þá óp mikit. Ok at skilnaði laust Kálfr Ingólf með stafnum. Standa menn nú á milli. Glúmr mælti: "Gefum engan gaum at slíku — svá lýkr hér hverju hestaþingi". Már mælti við Ingólf: "Svá mun faðir minn til ætla, at þér verði engi svívirðing at þessu hǫggi".Már mælti við Ingólf: "Svá mun faðir minn til ætla, at þér verði engi svívirðing at þessu höggi".

Þorkell hét maðr, er bjó á Hamri. Þangat ferr Ingólfr ok hittir dóttur bónda. Hon var fríð kona. Faðir hennar hafði vel fé; ekki var hann mikilmenni. Þó geymir Ingólfr vel umsýslu heima, enn smíðar færa enn var. Már rœddi um við hann um sinn: "Nú finn ek at fǫður mínum mislíkar, er þú gengr frá húsi".Már ræddi um við hann um sinn: "Nú finn ek at föður mínum mislíkar, er þú gengr frá húsi". Ingólfr svarar vel, enn þó dregr til sama munar. Már talar tll ǫðru sinni ok it þriðja sinn, ok stoðar þó ekki.Már talar tll öðru sinni ok it þriðja sinn, ok stoðar þó ekki. Þat var eitt kveld, er hann kom síð heim ok váru menn mettir, þá mælti Glúmr: "Nú skulum vér taka oss fulltrúa ok skemtum oss; mun ek kjósa fyrst, ok eru þrír mínir fulltrúar — einn er fésjóðr minn, annarr ex mín, þriði stokkabúr". Þá kaus annarr at ǫðrum.Þá kaus annarr at öðrum. Þá mælti Glúmr: "Hvern kýs þú, Ingólfr?" Hann svarar: "Þorkel at Hamri". Hann Glúmr sprettr upp ok hefir sverðshjǫltin fyrir sér, ok gekk at honum ok mælti: "Maklegan fulltrúa kauztu þér".Hann Glúmr sprettr upp ok hefir sverðshjöltin fyrir sér, ok gekk at honum ok mælti: "Maklegan fulltrúa kauztu þér". Allir sá at Glúmr var reiðr. Hann gekk út ok Ingólfr með honum. Þá mælti Glúmr við Ingólf: "Far þú nú til fulltrúa þíns, ok seg at þú hafir vegit hlǫðu-Kálf".Þá mælti Glúmr við Ingólf: "Far þú nú til fulltrúa þíns, ok seg at þú hafir vegit hlöðu-Kálf". Hann svarar: "Hví muna ek því ljúga á mik?" "Svá skaltu gera sem ek vil". Ok nú gengu þeir báðir saman, ok nú víkr hann Glúmr í hlǫðu, ok sá þar kálf einn, ok høggr í hǫfuðit ok fær honum sverðit blóðugt.Ok nú gengu þeir báðir saman, ok nú víkr hann Glúmr í hlöðu, ok sá þar kálf einn, ok höggr í höfuðit ok fær honum sverðit blóðugt. "Gakk nú suðr yfir ána, ok seg at þú væntir þar at eins trausts, ok sýn honum blóðugt sverðit, at jartegnir sé skýrar". Hann gerir svá; finnr Þorkel ok sagði honum tíðendin, at hann mintist hǫggs þess, er Kálfr laust hann, ok kvaðst hafa drepit hann — "ok leita ek mér hegat til trausts, sem þú hefir mælt".finnr Þorkel ok sagði honum tíðendin, at hann mintist höggs þess, er Kálfr laust hann, ok kvaðst hafa drepit hann — "ok leita ek mér hegat til trausts, sem þú hefir mælt". Hann svarar: "Þú ert glópr mikill, drepit góðan dreng — ok dragst út sem skjótast; eigi vil ek at þú sér drepinn í húsum mínum". Hann ferr heim ok kemr á fund Glúms, ok spyrr hann: "Hversu gafst nú fulltrúinn?" Ingólfr svarar: "Eigi gafst vel". Glúmr segir: "Reyn þú nú minn fulltrúa þá" — ok fylgdi honum í stokkabúr út — "vandhœfr muntu verða, ef hann er drepinn hlǫðu-Kálfr".Glúmr segir: "Reyn þú nú minn fulltrúa þá" — ok fylgdi honum í stokkabúr út — "vandhæfr muntu verða, ef hann er drepinn hlöðu-Kálfr". Annan dag eftir er sagt víg hlǫðu-Kálfs frá Stokkahlǫðu.Annan dag eftir er sagt víg hlöðu-Kálfs frá Stokkahlöðu. Ok nú segir Þorkell, at sá maðr hafði þar komit, er því óhappi lýsti á sik; hafa allir þat fyrir satt. Líðr nú vetr sá. Glúmr sendir Ingólf norðr til Einars Konálssonar, ok fekk honum níu hundruð vaðmála ok mælti: "Þú hefir ekki kaup haft með mér, ok við fégætni þína þá máttu þessu koma þér í gagn. Enn mál þetta, er þér er kent, mun ek annast, ok mun þik ekki saka; galt ek þér þat fyrir þrályndi þína. Ok ef þú kemr út, máttu mín vitja". Ingólfr mælti: "Þess bið ek, at þú látir eigi gifta konu frá mér". "Því væni ek þér". Hross hans váru þar eftir. Einarr Konálsson kom Ingólfi utan. Enn Þorvaldr bjó mál eftir Kálf til Hegranessþings, ok horfði til þess at Ingólfr mundi verða sekr. Glúmr var ok þar ok frændr Ingólfs nǫkkurir.Glúmr var ok þar ok frændr Ingólfs nökkurir. Þeir hitta Glúm ok biðja hann ásjá, ok kváðust til mundu leggja ok bœta fyrir hann.Þeir hitta Glúm ok biðja hann ásjá, ok kváðust til mundu leggja ok bæta fyrir hann. Glúmr svarar: "Ek mun ásjá þetta mál fébótalaust". Þá er dómr fór út ok til varna var boðit, þá sagði Glúmr, at ónýtt var málit — "hafi þér ǫðrum manni á hendr búit málit enn vegit hefir — enn víginu veld ek".Þá er dómr fór út ok til varna var boðit, þá sagði Glúmr, at ónýtt var málit — "hafi þér öðrum manni á hendr búit málit enn vegit hefir — enn víginu veld ek". Síðan nefnir hann vátta, at ónýtt er málit — "enn þó at Ingólfr dræpi hlǫðukálf, gaf ek honum enga sǫk á því.Síðan nefnir hann vátta, at ónýtt er málit — "enn þó at Ingólfr dræpi hlöðukálf, gaf ek honum enga sök á því. Nú mun ek bjóða sætt, meir eftir því sem maðr var verðr, enn eftir ofsa yðrum Esphœlinga".Nú mun ek bjóða sætt, meir eftir því sem maðr var verðr, enn eftir ofsa yðrum Esphælinga". Fóru menn heim af þingi.

Ingólfr var utan þann vetr, ok undi því eigi lengr; verr fé sínu ok kaupir góða gripi, ok tjǫld þau er góðir gripir váru.verr fé sínu ok kaupir góða gripi, ok tjöld þau er góðir gripir váru. Glúmr hafði gefit honum feld góðan; þann skifti hann í skarlazkyrtil. Ok þat sumar er hann fór utan, kom út sá maðr, er Þjóðólfr hét. Móðir hans bjó á Æsustǫðum.Móðir hans bjó á Æsustöðum. Hann ferr til Hamars ok hittir Helgu. Einn dag hafði Glúmr riðit upp til Hóla, ok er hann reið ofan til Saurbœjar, kom þar í móti honum Þjóðólfr.Einn dag hafði Glúmr riðit upp til Hóla, ok er hann reið ofan til Saurbæjar, kom þar í móti honum Þjóðólfr. Þá sagði Glúmr: "Um kvámur þínar er mér ekki til Hamars, ok ætla ek mér at annast um ráð Helgu — enn ef þú lætr eigi af, mun ek bjóða þér hólmgǫngu".Þá sagði Glúmr: "Um kvámur þínar er mér ekki til Hamars, ok ætla ek mér at annast um ráð Helgu — enn ef þú lætr eigi af, mun ek bjóða þér hólmgöngu". Hann svarar, ok kveðst ekki mundu keppa við Glúm, ok lætr af kvámum.

Nú kemr út Ingólfr ok ferr til Þverár, ok tekr Glúmr við honum ok bauð með sér setugrið. Þat þiggr hann. Einn dag mælti Ingólfr: "Nú vil ek, Glúmr, at þú sjáir yfir varning minn". Hann gerir svá, ok sýnist honum vel varit vera. Þá mælti Ingólfr: "Þú fekt mér fararefni; nú kalla ek þik eiga þetta fé". Þá segir Glúmr: "Þat eitt fé hefir þú, at ek ætla ekki mér þat". "Hér eru þó tjǫld, er ek hefi keypt til handa þér, þau skaltu þiggja — hér er einn kyrtill"."Hér eru þó tjöld, er ek hefi keypt til handa þér, þau skaltu þiggja — hér er einn kyrtill". Glúmr svarar: "Þiggja skal ek gjafar þínar". Einn dag spurði Glúmr, hvárt Ingólfr vildi vera heima með honum. Ingólfr svarar: "Þat er í hugnum, at skiljast eigi við þik, ef þess er kostr — stóðhross mín vil ek þér gefa". Glúmr segir: "Ek mun þiggja hrossin, enn nú skulum vit finna Þorkel á Hamri í dag". Svá gera þeir. Þorkell fagnar vel Glúmi. Þá mælti Glúmr: "Þú hefir gert sakar við Ingólf, enn nú máttu bœta þat með þeim hætti, at gifta honum dóttur þína.Þá mælti Glúmr: "Þú hefir gert sakar við Ingólf, enn nú máttu bæta þat með þeim hætti, at gifta honum dóttur þína. Er hann þess ráðs maklegr, enn ek mun fé til leggja með honum, ok ek hefi hann reynt at góðum dreng — enn ef þú gerir eigi svá, muntu missmíði á sjá". Þessu játir hann, ok fær Ingólfr þessar konu, ok gerist búmaðr ok nýtr drengr.