Bókastaðir

Útilegumenn og ránsmenn voru mjög í þenna tíma bæði suður og norður svo að nálega mátti engi á sínu halda. Útilegumenn ok ránsmenn váru mjǫk í þenna tíma bǽði suðr ok norðr svá at nálega mátti engi á sínu halda. Á einni nótt rændu þeir að Haukagili mat miklum því að þar voru gnóttir hversvetna. Á einni nótt rǽntu þeir at Haukagili mat miklum því at þar váru gnóttir hversvetna. Ólafur fór og hitti Ingólf og sagði honum. Óláfr fór ok hitti Ingólf ok sagði honum. Ingólfur bjóst heiman við fimmtánda mann. Ingólfr bjósk heiman við fimmtánda mann. Ólafur bað hann vera varfæran og kvað sér meira varða að hann kæmi heill heim en hitt hvar matur hans færi. Óláfr bað hann vera varfæran ok kvað sér meira varða at hann kǿmi heill heim en it hvar matr hans fǿri. Þeir riðu suður á heiði og ræddu um ránið Ólafs. Þeir riðu suðr á heiði ok rǿddu um ránit Óláfs. Þjófarnir höfðu rænt til fimmtán hundraða. Þjófarnir hǫfðu rǽnt til fimmtán hundraða. Þeir Ingólfur komu á sporin þeirra og röktu þau þar til er þeir villtust um því að sporin lágu þá tvo vega. Þeir Ingólfr kómu á sporin þeira ok röktu þau þar til er þeir villtust um því at sporin lágu þá tvá vega. Þá skiptu þeir og liði sínu, fóru átta í öðrum stað en sjö í öðrum og leituðu svo lengi. Þá skiptu þeir ok liði sínu, fóru átta í ǫðrum stað en sjö í ǫðrum ok leituðu svá lengi. Þar voru sel skammt frá þeim og fóru þeir þangað. Þar váru sel skammt frá þeim ok fóru þeir þangat. Þar sáu þeir átján hross hjá selinu og ræddu um að þar mundu vera komnir þjófarnir og kváðu þá ráðlegast að leita eftir förunautum sínum. Þar sá þeir átján hross hjá selinu ok rǿddu um at þar mundu vera komnir þjófarnir ok kváðu þá ráðlegast at leita eftir fǫrunautum sínum.

Ingólfur kvað það fyrir sumt óráðlegra " því að þeir mega þá ná til hellisins því að hann er skammt frá þeim og eru þeir hólpnir ef þeir fá hann og er þá vor för sljóleg en eigi víst hvar vorir menn eru. " Ingólfr kvað þat fyrir sumt óráðlegra " því at þeir megu þá ná til hellisins því at hann er skammt frá þeim ok eru þeir hólpnir ef þeir fá hann ok er þá vor fǫr sljóleg en eigi víst hvar vorir menn eru. "

Ingólfur spratt af baki og hljóp í gil nokkuð er hjá honum var og þrífur upp hellur tvær, lætur aðra koma fyrir brjóst sér en aðra milli herða og gyrti að utan. Ingólfr spratt af baki ok hljóp í gil nakkvat er hjá honum var ok þrífr upp hellur tvǽr, lǽtr aðra koma fyrir brjóst sér en aðra milli herða ok gyrði at útan. Hann hafði í hendi sverðið Ættartanga og gekk síðan að selinu. Hann hafði í hendi sverðit Ættartanga ok gekk síðan at selinu. Það var tvídyrt. Þat var tvídyrt. Það segja menn að Ingólfur væri þar þá eigi fjölmennari en við annan mann. Þat segja menn at Ingólfr vǽri þar þá eigi fjǫlmennari en við annan mann. Þá mælti förunautur Ingólfs að þeir mundu gera sína menn við vara. Þá mǽlti fǫrunautr Ingólfs at þeir mundu gera sína menn við vara. Ingólfur kvaðst verja mundu seldyrnar en hann færi eftir mönnum þeirra. Ingólfr kvazk verja mundu seldyrnar en hann fǿri eftir mǫnnum þeira.

Hann kvaðst nú eigi mundu á burt fara " þykir mér þínir eigi of margir. " Hann kvazk nú eigi mundu á brott fara " þykkir mér þínir eigi of margir. "

Ingólfur vildi þegar inn ráða að þeim og bað hann fylgja sér drengilega. Ingólfr vildi þegar inn ráða at þeim ok bað hann fylgja sér drengilega. Þjófarnir lögðu þegar að honum er hann kom inn og honum hlífðu hellur þær er hann hafði og svöddu lögin af honum. Þjófarnir lǫgðu þegar at honum er hann kom inn ok honum hlífðu hellur þǽr er hann hafði ok svöddu lǫgin af honum. Sóttu þeir þá að Ingólfi öllumegin en hann varðist vel og drengilega. Sóttu þeir þá at Ingólfi öllumegin en hann varðisk vel ok drengilega. Þá reiddi hann upp Ættartanga og kom sverðið í höfuð þeim er stóð að baki honum svo að sá fékk bana en hjó þann banahögg er fyrir stóð og drap Ingólfur þá báða í einu höggi. Þá reiddi hann upp Ættartanga ok kom sverðit í hǫfuð þeim er stóð at baki honum svá at sá fekk bana en hjó þann banahǫgg er fyrir stóð ok drap Ingólfr þá báða í einu hǫggvi. Þeir áttu snarpan bardaga og lauk svo að Ingólfur drap fimm menn enda var þá fallinn fylgdarmaður hans. Þeir áttu snarpan bardaga ok lauk svá at Ingólfr drap fimm menn enda var þá fallinn fylgdarmaður hans. Voru þeir þá komnir út úr selinu en Ingólfur var sár mjög. Váru þeir þá komnir út ór selinu en Ingólfr var sár mjǫk. Komu þá að menn hans. Kómu þá at menn hans. Þjófarnir stukku þá í brott en þeir tóku ránið og bundu á hesta sína og ráku norður aftur. Þjófarnir stukku þá í brott en þeir tóku ránit ok bundu á hesta sína ok ráku norðr aftr.

Ingólfur lá í sárum vetur þenna og greri yfir að kalla. Ingólfr lá í sárum vetr þenna ok greri yfir at kalla. En um vorið er sumarhita tók rifnuðu upp aftur öll svo að það leiddi hann til bana. En um várit er sumarhita tók rifnuðu upp aftr ǫll svá at þat leiddi hann til bana. Og áður Ingólfur andaðist bað hann sig grafa í öðru holti en þeir voru grafnir frændur hans og kvað þá hugkvæmra Vatnsdalsmeyjum ef hann væri svo nær götu. Ok áðr Ingólfr andaðisk bað hann sik grafa í ǫðru holti en þeir váru grafnir frǽndr hans ok kvað þá hugkvǽmra Vatnsdalsmeyjum ef hann vǽri svá nǽr gǫtu. Síðan andaðist hann. Síðan andaðisk hann. Þar heitir Ingólfsholt sem hann var jarðaður. Þar heitir Ingólfsholt sem hann var jarðaðr. Alþýða manna harmaði mjög fráfall Ingólfs. Alþýða manna harmaði mjǫk fráfall Ingólfs. Tólf vetur lifði hann eftir andlát föður síns með mikilli virðingu. Tólf vetr lifði hann eftir andlát fǫður síns með mikilli virðingu. Óttar gifti Valgerði dóttur sína stafhylskum manni. Óttar gifti Valgerði dóttur sína stafhylskum manni.

En er Ingólfur var andaður var höfðingjalaust í Vatnsdal því að synir Ingólfs voru eigi til færir sakir aldurs að varðveita goðorðið. En er Ingólfr var andaðr var höfðingjalaust í Vatnsdal því at synir Ingólfs váru eigi til fǿrir sakir aldrs at varðveita goðorðit. Var nú um leitað hversu fara skyldi. Var nú um leitat hversu fara skyldi. En það voru lög í þann tíma meðan erfingjar voru í ómegð að sá skyldi af þingmönnum varðveita goðorðið sem best þætti til fallinn. En þat váru lǫg í þann tíma meðan erfingjar váru í ómegð at sá skyldi af þingmǫnnum varðveita goðorðit sem bezt þǿtti til fallinn.

Þorkell krafla Þorgrímsson var maður bæði mikill og sterkur. Þorkell krafla Þorgrímsson var maðr bǽði mikill ok sterkr. Hann var þá tólf vetra er þetta var tíðinda. Hann var þá tólf vetra er þetta var tíðenda. Þorgrímur gekk eigi við faðerni hans en hann var þó miklu fræknlegri en skírgetnir synir hans. Þorgrímr gekk eigi við faðerni hans en hann var þó miklu fræknlegri en skírgetnir synir hans.

Þorkell silfri frá Helgavatni var hamrammur mjög og þó margkunnigur. Þorkell silfri frá Helgavatni var hamrammr mjǫk ok þó margkunnigr. Hann var vellauðigur að fé, eigi vinsæll og óþokkasæll af flestum mönnum en þó verður mikils. Hann var vellauðigr at fé, eigi vinsǽll ok óþokkasǽll af flestum mǫnnum en þó verðr mikils.

Þenna sama dag er fundurinn var stefndur að Kárnsá um goðorðsmálið mælti kona Þorkels silfra: " Hvað ætlar þú í dag að gera? " Þenna sama dag er fundrinn var stefndr at Kárnsá um goðorðsmálit mǽlti kona Þorkels silfra: " Hvat ǽtlar þú í dag at gera? "

Þorkell svarar: " Fara til fundarins og vera í kveld goðorðsmaður er eg kem heim. " Þorkell svarar: " Fara til fundarins ok vera í kveld goðorðsmaðr er ek kem heim. "

" Eigi vildi eg að þú færir, " segir hún, " til þess að þú ætlaðir þér að verða yfirmaður Vatnsdæla því að þér mun það eigi lagið verða enda ertu eigi til þess felldur. " " Eigi vilda ek at þú fǿrir, " segir hon, " til þess at þú ǽtlaðir þér at verða yfirmaðr Vatnsdǿla því at þér mun þat eigi lagit verða enda ert eigi til þess felldr. "

Hann svarar: " Í öðru skulu þín ráð standast en eigi hér um. " Hann svarar: " Í ǫðru skulu þín ráð standast en eigi hér um. "

Til þess fundar ætlaði og Klakka-Ormur og Þorgrímur frá Kárnsá dótturson Ingimundar. Til þess fundar ǽtlaði ok Klakka-ormr ok Þorgrímr frá Kárnsá dóttursonr Ingimundar. Þorgrímur þótti best til fallinn fyrir frændsemi við Vatnsdæli en þó skyldi það til hlutfalls leggja því að margir þóttust vel til fallnir. Þorgrímr þótti bezt til fallinn fyrir frǽndsemi við Vatnsdæli en þó skyldi þat til hlutfalls leggja því at margir þóttust vel til fallnir. Þessi fundur var lagiður að einmánuði í Forsæludal að Klakka-Orms. Þessi fundr var lagiðr at einmánuði í Forsæludal at Klakka-Orms.

Þorkel silfra dreymdi hina næstu nótt áður fundurinn var og sagði Signýju konu sinni að hann þóttist ríða ofan eftir Vatnsdal hesti rauðum og þótti honum trautt við jörðina koma " og vil eg svo ráða að rautt mun fyrir brenna og til virðingar snúa. " Þorkel silfra dreymði ina nǽstu nótt áðr fundrinn var ok sagði Signýju konu sinni at hann þóttist ríða ofan eftir Vatnsdal hesti rauðum ok þótti honum trautt við jǫrðina koma " ok vil ek svá ráða at rautt mun fyrir brenna ok til virðingar snúa. "

Signý kvaðst annan veg ætla: " Sýnist mér þetta illur draumur " og kvað hest mar heita " en mar er manns fylgja " og kvað rauða sýnast ef blóðug yrði " og má vera að þú sért veginn á fundinum ef þú ætlar þér goðorðið því að nógir munu þér þess fyrirmuna. " Signý kvazk annan veg ætla: " Sýnisk mér þetta illr draumr " ok kvað hest mar heita " en mar er manns fylgja " ok kvað rauða sýnast ef blóðug yrði " ok mun vera at þú sér veginn á fundinum ef þú ǽtlar þér goðorðit því at nógir munu þér þess fyrirmuna. "

Þorkell lét sem hann heyrði eigi og bjóst vel heiman að klæðum og vopnum því að hann var skartsmaður hinn mesti og kom í síðasta lagi. Þorkell lét sem hann heyrði eigi ok bjósk vel heiman at klǽðum ok vopnum því at hann var skartsmaðr inn mesti ok kom í síðasta lagi.

Þorgrímur kom snemma dags og sat í öndvegi hjá Ormi. Þorgrímr kom snemma dags ok sat í ǫndvegi hjá Ormi. Hann gekk aldrei við faðerni Þorkels kröflu. Hann gekk aldrei við faðerni Þorkels kröflu. Hann lék sér þá enn á gólfi með öðrum börnum og var bæði mikill og sterkur og manna fríðastur. Hann lék sér þá enn á gólfi með ǫðrum bǫrnum ok var bǽði mikill ok sterkr ok manna fríðastr. Hann nam staðar fyrir Þorgrími og horfði á hann mjög lengi og á taparöxi er hann hélt á. Hann nam staðar fyrir Þorgrími ok horfði á hann mjǫk lengi ok á taparøxi er hann helt á.

Þorgrímur spurði hví ambáttarson sjá stirði svo á hann. Þorgrímr spurði hví ambáttarson sjá stirði svá á hann. Þorkell kvað eigi of mikið sitt gaman þó að hann horfði á hann. Þorkell kvað eigi of mikit sitt gaman þó at hann horfði á hann.

Þorgrímur spurði: " Hvað viltu til vinna Krafla að eg gefi þér öxina því að eg sé að þér líst allvel á hana og hitt að eg gangi við frændsemi þinni? " Þorgrímr spurði: " Hvat vill til vinna Krafla at ek gefa þér øxina því at ek sé at þér lízk allvel á hana ok it at ek ganga við frǽndsemi þinni? "

Þorkell bað hann á kveða. Þorkell bað hann á kveða.

Þorgrímur mælti: " Þú skalt færa öxina í höfuð Silfra svo að hann fái aldrei goðorðið Vatnsdæla. Þorgrímr mǽlti: " Þú skalt færa øxina í hǫfuð Silfra svá at hann fái aldrei goðorðit Vatnsdǿla. Þykir mér þú þá sjálfur færa þig í Vatnsdælakyn. " Þykkir mér þú þá sjálfr færa þik í Vatnsdælakyn. "

Þorkell kvaðst þetta gera mundu. Þorkell kvazk þetta gera mundi. Þorgrímur leggur nú ráð til að hann láti sem verst með öðrum sveinum. Þorgrímr leggr nú ráð til at hann láti sem verst með ǫðrum sveinum. Silfri sat svo jafnan að hann setti hönd undir kinn en lagði fót á kné sér. Silfri sat svá jafnan at hann setti hǫnd undir kinn en lagði fót á kné sér. Þorkell skyldi hlaupa í saur en aðra stund inn og koma við klæði Silfra og vita ef hann reiddist. Þorkell skyldi hlaupa í saur en aðra stund inn ok koma við klǽði Silfra ok vita ef hann reiddisk. Nú ræða þeir um goðorðið og verða eigi ásáttir. Nú rǿða þeir um goðorðit ok verða eigi ásáttir. Vildi hver sinn hlut fram draga. Vildi hverr sinn hlut fram draga. Þá leggja þeir hluti í skaut og kom jafnan upp hlutur Silfra því að hann var margkyndugur. Þá leggja þeir hluti í skaut ok kom jafnan upp hlutr Silfra því at hann var margkyndugr. Þorgrímur gekk þá fram og mætti Þorkeli kröflu í dyrum hjá sveinum. Þorgrímr gekk þá fram ok mætti Þorkatli kröflu í dyrum hjá sveinum.

Þorgrímur mælti þá: " Nú vil eg að þú greiðir öxarverðið. " Þorgrímr mǽlti þá: " Nú vil ek at þú greiðir öxarverðið. "

Þorkell mælti þá: " Öxar er eg allfús og má eg nú vel greiða verðið þótt eigi sé nú þann veg vara til sem þú vildir. " Þorkell mǽlti þá: " Øxar em ek allfús ok má ek nú vel greiða verðit þótt eigi sé nú þann veg vara til sem þú vildir. "

Þorgrímur svarar: " Fleira mun nú tekið en vara ein. " Þorgrímr svarar: " Fleira mun nú tekit en vara ein. "

Þorkell mælti: " Viltu nú að eg drepi Silfra? " Þorkell mǽlti: " Vill nú at ek drepa Silfra? "

" Já, " kvað Þorgrímur. " Já, " kvað Þorgrímr.

Þá var komið goðorðið í hlut Silfra. Þá var komit goðorðit í hlut Silfra. Þorkell krafla kom inn í stofu og gekk hjá Silfra og kom við fót honum en hann hratt honum frá sér og kallaði hann ambáttarson. Þorkell krafla kom inn í stofu ok gekk hjá Silfra ok kom við fót honum en hann hratt honum frá sér ok kallaði hann ambáttarson. Þorkell hljóp upp í sætið hjá og keyrði taparöxina í höfuð honum, og var Þorkell silfri þegar dauður, og kvaðst eigi of mikið vinna til öxarinnar. Þorkell hljóp upp í sǽtit hjá ok keyrði taparøxina í hǫfuð honum, ok var Þorkell silfri þegar dauðr, ok kvazk eigi of mikit vinna til öxarinnar.

Þorgrímur kvað sveininn hafa verið illa beiddan " enda hefir hann eigi vel staðist. Þorgrímr kvað sveininn hafa verit illa beiddan " enda hefir hann eigi vel staðist. Hefir piltur þessi nú næsta sagt sig í Vatnsdælakyn og mun eg ganga við faðerni þínu. " Hefir piltr þessi nú nǽsta sagt sik í Vatnsdælakyn ok mun ek ganga við faðerni þínu. "

Síðan tók Þorgrímur goðorðið og var kallaður Kárnsárgoði. Síðan tók Þorgrímr goðorðit ok var kallaðr Kárnsárgoði. Sæst var á víg Silfra því að synir hans voru ungir. Sǽst var á víg Silfra því at synir hans váru ungir. Þorkell fór heim til Kárnsár með föður sínum og beiddist að fara utan og vita hve til tækist ef hann hitti Sigurð jarl Hlöðvisson frænda sinn. Þorkell fór heim til Kárnsár með fǫður sínum ok beiddisk at fara útan ok vita hve til tǿkisk ef hann hitti Sigurð jarl Hlöðvisson frǽnda sinn. Þorgrímur kvað hann hafa skyldu það er hann vildi. Þorgrímr kvað hann hafa skyldu þat er hann vildi.

Björn hét austmaður er skip átti búið til hafs. Bjǫrn hét austmaðr er skip átti búit til hafs. Með honum fór Þorkell krafla utan. Með honum fór Þorkell krafla útan. Þeir komu við Orkneyjar. Þeir kómu við Orkneyjar. Þá var Sigurður jarl í eyjunum. Þá var Sigurðr jarl í eyjunum. Björn var jarli kunnigur og leitaði að hann tæki við þeim Þorkeli og kvað hann góðra manna og mikils verðan og mjög fyrir íslenskum mönnum. Bjǫrn var jarli kunnigr ok leitaði at hann tǿki við þeim Þorkatli ok kvað hann góðra manna ok mikils verðan ok mjǫk fyrir íslenzkum mǫnnum. Jarl kvaðst mundu taka við þeim og spurði að ætt Þorkels en hann sagði til hver var en hann hugleiddi það lítt. Jarl kvazk mundu taka við þeim ok spurði at ǽtt Þorkels en hann sagði til hver var en hann hugleiddi þat lítt. Síðan tók jarl við þeim. Síðan tók jarl við þeim. Einlyndur þótti þeim jarlsmönnum Þorkell vera. Einlyndr þótti þeim jarlsmǫnnum Þorkell vera. Aldrei gekk hann úr rúmi sínu nema jarl gengi og honum var hann mjög fylgjusamur. Aldrei gekk hann ór rúmi sínu nema jarl gengi ok honum var hann mjǫk fylgjusamr.

Eitt sinn um vorið fór hirðin til leiks úr höllinni en jarl sat eftir með fá menn og mælti: " Þú ert staðfastari en flestir menn aðrir Þorkell að þú ferð eigi til leiks eða hvað sagðir þú mér af ætterni þínu? " Eitt sinn um várit fór hirðin til leiks ór hǫllinni en jarl sat eftir með fá menn ok mǽlti: " Þú ert staðfastari en flestir menn aðrir Þorkell at þú ferr eigi til leiks eða hvat sagðir þú mér af ǽtterni þínu? "

Þorkell taldi þá ætt sína og vaknaði jarl við og svarar: " Þú munt vera skyldur mér og ertu seinn mjög í slíkum sögnum. " Þorkell talði þá ǽtt sína ok vaknaði jarl við ok svarar: " Þú munt vera skyldr mér ok ert seinn mjǫk í slíkum sǫgnum. "

Jarl jók þá virðing hans og um sumarið eftir fór jarl í hernað og spurði Þorkel hvort hann vildi fara með honum. Jarl jók þá virðing hans ok um sumarit eftir fór jarl í hernað ok spurði Þorkel hvárt hann vildi fara með honum. Hann kvaðst fara vildu ef jarl vildi. Hann kvazk fara vildu ef jarl vildi. Þeir herjuðu víða um sumarið. Þeir herjuðu víða um sumarit. Og eitt sinn er þeir gerðu upprás í Skotlandi og komu aftur til skipa spurði jarl hversu margra manna vant væri. Ok eitt sinn er þeir gerðu upprás í Skotlandi ok kómu aftr til skipa spurði jarl hversu margra manna vant vǽri. Var þá að hugað og var Þorkels eins saknað. Var þá at hugat ok var Þorkels eins saknat. Hann hafði verið á skipi jarls. Hann hafði verit á skipi jarls. Þeir kváðu engan skaða vera um svo tómlátan mann. Þeir kváðu engan skaða vera um svá tómlátan mann. Jarl bað fara í stað og leita hans. Jarl bað fara í stað ok leita hans. Og svo var. Ok svá var. Þeir fundu Þorkel í skógarrjóðri við eik eina. Þeir fundu Þorkel í skógarrjóðri við eik eina. Tveir menn sóttu að honum en fjórir lágu dauðir hjá honum. Tveir menn sóttu at honum en fjórir lágu dauðir hjá honum. Á brott hlupu atsóknarmenn Þorkels þegar jarlsmenn komu. Á brott hljópu atsóknarmenn Þorkels þegar jarlsmenn kómu. Jarl spurði hvað dvalið hefði. Jarl spurði hvat dvalit hefði.

Þorkell mælti: " Það hefi eg heyrt yður mæla að renna skyldi frá skipum og á land upp en aldrei það að renna til skipa svo að hver hlypi frá öðrum. " Þorkell mǽlti: " Þat hefi ek heyrt yðr mǽla at renna skyldi frá skipum ok á land upp en aldrei þat at renna til skipa svá at hver hlypi frá ǫðrum. "

Jarl svarar: " Þú segir satt frændi. Jarl svarar: " Þú segir satt frǽndi. Skal og svo vera héðan af. Skal ok svá vera héðan af. En sá skal engi hlutskipti taka er það gerir að renna frá merki af landi ofan. " En sá skal ekki hlutskipti taka er þat gerir at renna frá merki af landi ofan. "

Jarl spurði hvort það væru landsmenn er dauðir lágu hjá honum eða hans menn. Jarl spurði hvárt þat vǽri landsmenn er dauðir lágu hjá honum eða hans menn. Þorkell kvað það landsmenn. Þorkell kvað þat landsmenn.

Hann kvaðst farið hafa hjá kastala einum " og þar sem eg gekk hröpuðu úr steinvegginum steinar nokkurir og þar í fann eg fé eigi svo lítið. Hann kvazk farit hafa hjá kastala einum " ok þar sem ek gekk hröpuðu ór steinvegginum steinar nokkurir ok þar í fann ek fé eigi svá lítit. Og þetta sáu kastalamenn og sóttu eftir mér og varð þá fundur vor slíkur sem sjá mátti. " Ok þetta sá kastalamenn ok sóttu eftir mér ok varð þá fundr vor slíkr sem sjá mátti. "

Jarl tjáði þá fyrir þeim fræknleik hans. Jarl tjáði þá fyrir þeim frǿknleik hans. Síðan spurði jarl hve mikið fé það væri. Síðan spurði jarl hve mikit fé þat vǽri. Hann kvað vera tuttugu merkur silfurs. Hann kvað vera tuttugu merkr silfrs. Jarl kvað hann eiga þann fjárhlut og engan annan. Jarl kvað hann eiga þann fjárhlut ok engan annan. Þorkell kvað jarl eiga og allt sitt hlutskipti. Þorkell kvað jarl eiga ok allt sitt hlutskipti. Jarl kvað þá báða eiga skyldu og eigi kom það fé í skipti. Jarl kvað þá báða eiga skyldu ok eigi kom þat fé í skipti. Jarl lagði mikla virðing á Þorkel fyrir þessa för. Jarl lagði mikla virðing á Þorkel fyrir þessa fǫr. Hann var með jarli tvo vetur. Hann var með jarli tvá vetr. Þá fýstist Þorkell til Íslands og sagði það jarli. Þá fýstisk Þorkell til Íslands ok sagði þat jarli.

Hann svarar: " Þess væntir mig að frændum þínum verði sæmd að þér. " Hann svarar: " Þess vǽntir mik at frǽndum þínum verði sæmd at þér. "

Hann gerðist handgenginn jarli og hann gaf honum öxi gullrekna og góð klæði og kvaðst vera skyldu vinur hans. Hann gerðisk handgenginn jarli ok hann gaf honum øxi gullrekna ok góð klǽði ok kvazk vera skyldi vinr hans. Jarl gaf honum kaupskip með farmi þeim sem hann kjöri. Jarl gaf honum kaupskip með farmi þeim sem hann kaus. Gullhring sendi hann Þorgrími til frelsis Nereiði er vó hálfa mörk. Gullhring sendi hann Þorgrími til frelsis Nereiði er vá hálfa mǫrk. Nereiði sendi hann allan kvenbúnað góðan fyrir frændsemi. Nereiði sendi hann allan kvenbúnað góðan fyrir frǽndsemi. Síðan lét Þorkell í haf og fórst honum vel. Síðan lét Þorkell í haf ok fórsk honum vel. Hann kom skipi sínu í Húnavatnsós. Hann kom skipi sínu í Húnavatnsós. Þorgrímur Kárnsárgoði reið til skips og fagnaði vel syni sínum og bauð honum til sín og það þá hann. Þorgrímr Kárnsárgoði reið til skips ok fagnaði vel syni sínum ok bauð honum til sín ok þat þá hann. Þorgrímur gaf Nereiði frelsi svo sem jarl hafði orð til sent. Þorgrímr gaf Nereiði frelsi svá sem jarl hafði orð til sent. Litlu eftir þetta tók Þorgrímur sótt og andaðist en synir hans skírgetnir tóku arf allan sem lög stóðu til. Litlu eftir þetta tók Þorgrímr sótt ok andaðisk en synir hans skírgetnir tóku arf allan sem lǫg stóðu til.

Þórormur var bróðir Klakka-Orms, föður Þorgríms, föður Þorkels. Þórormr var bróðir Klakka-Orms, fǫður Þorgríms, fǫður Þorkels. Þórormur fór á fund Þorkels og bauð honum til sín og það þá hann. Þórormr fór á fund Þorkels ok bauð honum til sín ok þat þá hann. Þorkell var blíður maður og lyndisgóður. Þorkell var blíðr maðr ok lyndisgóðr.

Þorgils hét maður er bjó að Svínavatni. Þorgils hét maðr er bjó at Svínavatni. Hann átti sér húsfreyju og með henni fjóra sonu og eru tveir nefndir, Þorvaldur og Ormur. Hann átti sér húsfreyju ok með henni fjóra sonu ok eru tveir nefndir, Þorvaldr ok Ormr. Glæðir hét bróðurson Þorgils en hann var systurson Guðmundar hins ríka á Möðruvöllum. Glǿðir hét bróðurson Þorgils en hann var systurson Guðmundar ins ríka á Mǫðruvǫllum. Glæðir var áburðarmaður mikill, málugur og óvitur og hinn mesti gapuxi. Glǿðir var áburðarmaðr mikill, málugr ok óvitr ok inn mesti gapuxi.

Þeir feðgar Þorgils og Þorvaldur fóru til Klakka-Orms að biðja Sigríðar dóttur hans. Þeir feðgar Þorgils ok Þorvaldr fóru til Klakka-Orms at biðja Sigríðar dóttur hans. Var því vel svarað og ákveðin brúðhlaupsstefna að veturnóttum í Forsæludal. Var því vel svarat ok ákveðin brúðhlaupsstefna at veturnóttum í Forsæludal. Þar var fámennt heima en starf mikið fyrir höndum, bæði að sækja á fjall sauði og svín og mart annað að gera. Þar var fámennt heima en starf mikit fyrir hǫndum, bǽði at sǿkja á fjall sauði ok svín ok margt annat at gera. Þorkell bauðst til að fara með verkmönnum á fjall. Þorkell bauzk til at fara með verkmönnum á fjall. Ormur kvaðst það vilja. Ormr kvazk þat vilja. Þeir fóru síðan og sóttist þeim seint því að féið var styggt. Þeir fóru síðan ok sóttisk þeim seint því at féit var styggt. Sótti engi knálegar en Þorkell. Sótti engi knálegar en Þorkell. Það þótti torsóttlegast að eiga við svínin. Þat þótti torsóttlegast at eiga við svínin. Þorkell var óhlífinn og bauðst jafnan til þess er öðrum þótti verra að gera. Þorkell var óhlífinn ok bauzk jafnan til þess er ǫðrum þótti verra at gera.

Og er þeir skyldu búa sér vistir mælti Þorkell: " Mun eigi vel fallið að taka oss grísinn nokkurn til matar? " Ok er þeir skuldu búa sér vistir mǽlti Þorkell: " Mun eigi vel fallit at taka oss grísinn nokkurn til matar? "

Þorkell tók einn og bjó til borðs. Þorkell tók einn ok bjó til borðs. Allir urðu á það sáttir að Þorkell var fyrir þeim um alla liðsemd. Allir urðu á þat sáttir at Þorkell var fyrir þeim um alla liðsemd. Þeir komu heim. Þeir kómu heim.

Ávaldi hét maður er var með Klakka-Ormi. Ávaldi hét maðr er var með Klakka-Ormi. Hann var Ingjaldsson. Hann var Ingjaldsson. Hann var umsýslumaður en Hildur kona hans fyrir innan stokk. Hann var umsýslumaðr en Hildr kona hans fyrir innan stokk. Hún var dóttir Eyvindar sörkvis. Hon var dóttir Eyvindar sǫrkvis.

Litlu áður en brúðhlaupið skyldi vera kom Glæðir austan úr Fjörðum og frétti nú þessi tíðindi og ráðastofnun. Litlu áðr en brúðhlaupit skyldi vera kom Glǿðir austan ór Fjǫrðum ok frétti nú þessi tíðendi ok ráðastofnun.

Glæðir kvaðst hafa og spurt önnur tíðindi " en það er fjallferð Þorkels kröflu, að hann var valiður til svínagæslu, " kvað hann það og maklegast um ambáttarsoninn og kvað hann drepið hafa grísinn þann er drukkið hafði spenann um nóttina áður og legið hjá galta " því að hann kól sem aðra hundtík. " Glæðir kvazk hafa ok spurt ǫnnur tíðendi " en þat er fjallferð Þorkels kröflu, at hann var valiðr til svínagæslu, " kvað hann þat ok maklegast um ambáttarsoninn ok kvað hann drepit hafa grísinn þann er drukkit hafði spenann um nóttina áðr ok legit hjá galta " því at hann kól sem aðra hundtík. "

Þorgils mælti: " Þetta er heimsklegt gaman er þú hefir og er svo sagt að Þorkell hafi svo farið að þannig sami best, bæði þar og annars staðar. " Þorgils mǽlti: " Þetta er heimsklegt gaman er þú hefir ok er svá sagt at Þorkell hafi svá farit at þannig sami bezt, bǽði þar ok annars staðar. "

" Auvirðlega þykir mér honum tekist hafa, " segir Glæðir. " Auvirðlega þykkir mér honum tekist hafa, " segir Glǿðir.

Nú koma menn til brúðhlaups. Nú koma menn til brúðhlaups.

Þá mælti Þorkell til Orms fóstra síns: " Eg mun vinna mönnum beina og vera fyrir starfi og til ætlanar. " Þá mǽlti Þorkell til Orms fóstra síns: " Ek mun vinna mǫnnum beina ok vera fyrir starfi ok til ǽtlanar. "

Ormur kvaðst það gjarna vilja þiggja. Ormr kvazk þat gjarna vilja þiggja. Þorkell veitti vel og stórmannlega. Þorkell veitti vel ok stórmannlega. Þeir Ormur sátu í öndvegi en Þorgrímur hinum óæðra megin og hans menn. Þeir Ormr sátu í ǫndvegi en Þorgrímr inu óǿðra megin ok hans menn. Þorkell gekk mjög um beina og var lítillátur í sinni þjónustu. Þorkell gekk mjǫk um beina ok var lítillátr í sinni þjónustu. Þeir úr Svínadal hlógu að honum mjög og kváðu ærið stóran vera ambáttarsoninn. Þeir ór Svínadal hlógu at honum mjǫk ok kváðu ærið stóran vera ambáttarsoninn. Þorkell kvað meiri kurteisi að láta gleði og gamanræður koma í mót beinleika en skaup eða atyrði. Þorkell kvað meiri kurteisi at láta gleði ok gamanræður koma í mót beinleika en skaup eða atyrði.

Glæðir kvað hann mörg stórvirki unnið hafa " og máttu af því stórlega láta. Glǿðir kvað hann mǫrg stórvirki unnit hafa " ok mátt af því stórlega láta. Það nú fyrir skemmstu er þú drapst grísinn þann er eina nótt hafði drukkið spenann. Þat nú fyrir skemmstu er þú drapst grísinn þann er eina nótt hafði drukkit spenann. Er það og þín iðn. " Er þat ok þín iðn. "

Þorkell svarar: " Fá eru mín stórvirki Glæðir en þó munu þau fleiri en þín og er þér óskylt um þetta að tala. " Þorkell svarar: " Fá eru mín stórvirki Glǿðir en þó munu þau fleiri en þín ok er þér óskylt um þetta at tala. "

Glæðir hló að Þorkeli fyrir Þorvaldi og kvað hann fimastan við matreiðuna. Glǿðir hló at Þorkatli fyrir Þorvaldi ok kvað hann fimastan við matreiðuna. Þorvaldur kvað Glæði óviturlega mæla. Þorvaldr kvað Glǿði óviturlega mǽla. Og um kveldið fóru menn að sofa. Ok um kveldit fóru menn at sofa.

Um morguninn gekk Þorkell í útibúr og hvatti öxina jarlsnaut og gekk síðan í anddyri. Um morguninn gekk Þorkell í útibúr ok hvatti øxina jarlsnaut ok gekk síðan í anddyri. Þá var Glæðir þar og tók laugar. Þá var Glǿðir þar ok tók laugar. Þá gengu menn hjá honum með sláturtrog. Þá gengu menn hjá honum með sláturtrog.

Glæðir mælti til Þorkels: " Nær muntu verið hafa búverkunum í morgun og munum vér skulu nú njóta hans galta og lát það feitast er fyrir oss kumpána kemur. Glæðir mǽlti til Þorkels: " Nǽr munt verit hafa búverkunum í morgun ok munum vér skulu nú njóta hans galltar ok lát þat feitast er fyrir oss kumpána kemr. Það hæfir vel ambáttarsyni. " Þat hǿfir vel ambáttarsyni. "

" Mun eigi vel fallið að brytja fyrst höfuðið, " kvað Þorkell, " og velja stykkin fyrir þig og aldrei veit eg að þú sért nú svo frekur að torsótt sé að fylla þig. " " Mun eigi vel fallit at brytja fyrst hǫfuðit, " kvað Þorkell, " ok velja stykkin fyrir þik ok aldrei veit ek at þú sér nú svá frekr at torsótt sé at fylla þik. "

Þann dag skyldi frá boðinu ríða. Þann dag skyldi frá boðinu ríða. Þorgils spurði hvort búinn væri dagverður. Þorgils spurði hvárt búinn vǽri dagverður. Þorkell kvað búinn þegar soðið var og kvað skammt til þess og gekk út verkmanna dyr og inn aðrar dyr og tók öxi sína er stóð hjá dyrum. Þorkell kvað búinn þegar soðit var ok kvað skammt til þess ok gekk út verkmanna dyr ok inn aðrar dyr ok tók øxi sína er stóð hjá dyrum. Og er Glæðir gekk út gekk Þorkell eftir honum og hjó til hans í höfuðið og hafði Glæðir þegar bana. Ok er Glæðir gekk út gekk Þorkell eftir honum ok hjó til hans í hǫfuðit ok hafði Glæðir þegar bana. Þorkell hljóp til norðurdyra því að þeir voru fyrir suðurdyrum. Þorkell hljóp til norðurdyra því at þeir váru fyrir suðurdyrum. Matur stóð um allt húsið. Matr stóð um allt húsit. Þorgils var fjölmennur og hlupu menn hans um húsið og hyggja Þorkel eigi skulu út komast og ætla að hafa hendur á honum. Þorgils var fjǫlmennr ok hljópu menn hans um húsit ok hyggja Þorkel eigi skulu út komast ok ǽtla at hafa hendr á honum. Þorkell hljóp um sætin. Þorkell hljóp um sǽtin. Skot voru um húsið og lokhvílur og úr einni lokhvílu mátti hlaupa í skotið. Skot váru um húsit ok lokhvílur ok ór einni lokhvílu mátti hlaupa í skotit. Hann leitar þangað sem konur sátu og földuðu sér. Hann leitar þangat sem konur sátu ok földuðu sér. Hann hljóp þar að er Hildur var fyrir. Hann hljóp þar at er Hildr var fyrir. Hún spurði hví hann færi svo hart. Hon spurði hví hann fǿri svá hart. Þorkell segir sem var. Þorkell segir sem var. Hún bað hann fara í skotið hjá sér og þar komst hann út. Hon bað hann fara í skotit hjá sér ok þar komsk hann út.

Þorgils mælti: " Snúum þar að er konurnar eru því að mér þótti maðurinn þangað hlaupa. " Þorgils mǽlti: " Snúum þar at er konurnar eru því at mér þótti maðrinn þangat hlaupa. "

Hildur tók öxi í hönd sér og kvað eigi skyldu einn þeirra af sér taka. Hildr tók øxi í hǫnd sér ok kvað eigi skyldu einn þeira af sér taka. Þorgils hyggur Þorkel þar nú vera munu og biður bera klæði að þeim. Þorgils hyggr Þorkel þar nú vera munu ok biðr bera klǽði at þeim. Og var svo gert og fannst Þorkell eigi. Ok var svá gert ok fannsk Þorkell eigi. Þorgils sá nú að þetta var eigi utan prettur og dvöl og fóru út síðan. Þorgils sá nú at þetta var eigi útan prettur ok dvǫl ok fóru út síðan. Og er þeir komu út þóttust þeir sjá svip manns niður við ána. Ok er þeir kómu út þóttust þeir sjá svip manns niðr við ána. Þorgils bað leita þangað og svo var gert og fannst hann eigi. Þorgils bað leita þangat ok svá var gert ok fannsk hann eigi. Þorkell vissi að þar var hellir við ána er nú heitir Kröfluhellir og þar var hann. Þorkell vissi at þar var hellir við ána er nú heitir Kröfluhellir ok þar var hann.

Þeir Þórormur og Klakka-Ormur leituðu um sættir. Þeir Þórormr ok Klakka-ormr leituðu um sǽttir. Eigi vildi Þorgils bætur taka en brugðu eigi ráðahag þessum og kváðu mannhefndir skyldu fyrir koma víg Glæðis. Eigi vildi Þorgils bǿtr taka en brugðu eigi ráðahag þessum ok kváðu mannhefndir skuldu fyrir koma víg Glǿðis. Þórormur leiddi brúðmenn úr garði og leitaði jafnan um sættir og fékk eigi og skildu að því. Þórormr leiddi brúðmenn ór garði ok leitaði jafnan um sǽttir ok fekk eigi ok skilðu at því.

Þorkell var ýmist þann vetur á Kárnsá með bræðrum sínum eða með öðrum frændum sínum því að allir vildu honum veita nokkura ásjá og hugðu gott til að nokkur þroski yrði hans í þeirri sveit svo að eigi settust þar utanhéraðsmenn yfir þá. Þorkell var ýmist þann vetr á Kárnsá með brǿðrum sínum eða með ǫðrum frǽndum sínum því at allir vildu honum veita nǫkkura ásjá ok hugðu gott til at nokkurr þroski yrði hans í þeirri sveit svá at eigi settusk þar utanhéraðsmenn yfir þá. Þeir fóru Vatnsdælir að leita honum trausts til Þórdísar spákonu er bjó að Spákonufelli. Þeir fóru Vatnsdælir at leita honum trausts til Þórdísar spákonu er bjó at Spákonufelli. Hún var mikils verð og margs kunnandi og báðu hana ásjá og fulltings um mál Þorkels og kváðu þar allmikið undir þykja að hún legði til nokkuð ráð. Hon var mikils verð ok margs kunnandi ok báðu hana ásjá ok fulltings um mál Þorkels ok kváðu þar allmikit undir þykkja at hon legði til nǫkkut ráð. Hún kvað og svo vera skyldu. Hon kvað ok svá vera skyldu.

Þorgils fór að hitta Guðmund ríka og kvað honum skyldast vera að mæla eftir frænda sinn " en eg mun að fylgja. " Þorgils fór at hitta Guðmund ríka ok kvað honum skyldast vera at mǽla eftir frǽnda sinn " en ek mun at fylgja. "

Guðmundur mælti: " Eigi þykir mér málið svo hægt því að eg hygg að Þorkell verði mikilmenni en margur frændi til aðstoðar en mér hefir svo til spurst að eigi sé fyrir sakleysi tiltekt Þorkels. Guðmundr mǽlti: " Eigi þykkir mér málit svá hǿgt því at ek hygg at Þorkell verði mikilmenni en margr frǽndi til aðstoðar en mér hefir svá til spurst at eigi sé fyrir sakleysi tiltekt Þorkels. Nú bú þú til málið en eg mun við taka í sumar á þingi. " Nú bú þú til málit en ek mun við taka í sumar á þingi. "

Um vorið bjó Þorgils málið til alþingis. Um várit bjó Þorgils málit til alþingis. Vatnsdælir fjölmenntu mjög og svo hvorirtveggju. Vatnsdælir fjǫlmenntu mjǫk ok svá hvárirtveggju. Þorgils reið til þings með mikla sveit manna. Þorgils reið til þings með mikla sveit manna. Þorkell reið og til þings með frændum sínum. Þorkell reið ok til þings með frǽndum sínum. Þar reið með þeim Þórdís spákona og átti ein sér búð og hennar menn. Þar reið með þeim Þórdís spákona ok átti ein sér búð ok hennar menn. Tók þá Guðmundur við málinu. Tók þá Guðmundr við málinu. Þeir Vatnsdælir buðu sættir en þeir Guðmundur vildu ekki utan sektir. Þeir Vatnsdælir buðu sǽttir en þeir Guðmundr vildu ekki útan sektir. Þórormur hitti Þórdísi og ræðst um við hana því að hún var forvitra og framsýn og var tekin til þess að gera um stórmál. Þórormr hitti Þórdísi ok rǽzk um við hana því at hon var forvitra ok framsýn ok var tekin til þess at gera um stórmál.

Hún mælti þá: " Fari Þorkell hingað til búðar minnar og sjáum hvað í gerist. " Hon mǽlti þá: " Fari Þorkell hingat til búðar minnar ok sjáum hvat í gerisk. "

Svo gerði Þorkell. Svá gerði Þorkell.

Þórdís mælti við Þórorm: " Far þú og bjóð Guðmundi sættir en eg geri um málið. " Þórdís mǽlti við Þórorm: " Far þú ok bjóð Guðmundi sǽttir en ek geri um málit. "

Þorkell gaf Þórdísi tvö hundruð silfurs. Þorkell gaf Þórdísi tvö hundruð silfrs. Þórormur bauð dóm Þórdísar á málinu en Guðmundur nítti og kvaðst eigi vilja taka fébætur. Þórormr bauð dóm Þórdísar á málinu en Guðmundr nítti ok kvazk eigi vilja taka fébǿtr.

Þórdís mælti: " Eg ætla mér og engan vanda við Guðmund. " Þórdís mǽlti: " Ek ǽtla mér ok engan vanda við Guðmund. "

Síðan mælti hún við Þorkel: " Far þú nú í kufl minn hinn svarta og tak stafsprotann í hönd þér er Högnuður heitir. Síðan mǽlti hon við Þorkel: " Far þú nú í kufl minn inn svarta ok tak stafsprotann í hendi þér er Högnuður heitir. Eða muntu þora að ganga í flokk Guðmundar við svo búið? " Eða munt þora at ganga í flokk Guðmundar við svá búit? "

Hann kvaðst þora mundu með hennar ráði. Hann kvazk þora mundu með hennar ráði.

Hún svarar: " Hættum nú til þessa. Hon svarar: " Hǽttum nú til þessa. Nú skaltu ganga til Guðmundar og drepa sprotanum þrisvar sinnum á hina vinstri kinn honum og eigi sýnist mér þú bráðfeiglegur og vænti eg að dugi. " Nú skalt ganga til Guðmundar ok drepa sprotanum þrisvar sinnum á ina vinstri kinnina honum ok eigi sýnisk mér þú bráðfeiglegr ok vǽnti ek at dugi. "

Hann kom í flokkinn Guðmundar og sá engi maður til hans. Hann kom í flokkinn Guðmundar ok sá engi maðr til hans. Hann kom að Guðmundi og gat á leið komið því sem honum boðið var. Hann kom at Guðmundi ok gat á leið komit því sem honum boðit var. Nú frestaðist þeim sókn sakarinnar og dvelst málið. Nú frestaðist þeim sókn sakarinnar ok dvelsk málit.

Þorgils mælti: " Hví gengur eigi fram málið? " Þorgils mǽlti: " Hví gengr eigi fram málit? "

Guðmundur kvað brátt greiðast mundu en það varð eigi og dvaldist stundin svo að ónýtt varð málið til sóknar. Guðmundr kvað brátt greiðast mundu en þat varð eigi ok dvalðisk stundin svá at ónýtt varð málit til sóknar.

Þórdís hitti Vatnsdæli og bað þá ganga að dómum og bjóða nú fé fyrir manninn " og má vera að nú taki þeir og lúkist svo málið. " Þórdís hitti Vatnsdæli ok bað þá ganga at dómum ok bjóða nú fé fyrir manninn " ok má vera at nú taki þeir ok lúkist svá málit. "

Þeir gerðu svo, gengu til dóma og hittu Guðmund og buðu sættir og fébætur. Þeir gerðu svá, gengu til dóma ok hittu Guðmund ok buðu sǽttir ok fébætur.

Guðmundur svarar: " Eg veit eigi hvað þér viljið bjóða en mikils vil eg það virða í málinu að sá er veginn var hafði mælt sér til óhelgi. " Guðmundr svarar: " Ek veit eigi hvat þér vilið bjóða en mikils vil ek þat virða í málinu at sá er veginn var hafði mǽlt sér til óhelgi. "

Þeir kváðust vel vilja bjóða fyrir hans sakir og báðu hann um mæla. Þeir kváðusk vel vilja bjóða fyrir hans sakir ok báðu hann um mǽla. Og er hann skildi í hvert efni komið var málinu og eigi mátti sækja til laga þá tók hann sjálfdæmi af Þórormi að gera fé slíkt sem hann vildi að undanskildum utanferðum og héraðssektum. Ok er hann skilði í hvert efni komit var málinu ok eigi mátti sǿkja til laga þá tók hann sjálfdæmi af Þórormi at gera fé slíkt sem hann vildi at undanskildum utanferðum ok héraðssektum. Var þá handsalað niðurfall að sökum. Var þá handsalat niðurfall at sǫkum. Þá sendi Þórdís Þorkel í annað sinn til Guðmundar að láta koma stafsprotann við hægri kinn honum og svo gerði hann. Þá sendi Þórdís Þorkel í annat sinn til Guðmundar at láta koma stafsprotann við hǿgri kinn honum ok svá gerði hann. Þá tók Guðmundur minnið og þótti kynlegt að það hafði frá honum horfið. Þá tók Guðmundr minnit ok þótti kynlegt at þat hafði frá honum horfit. Guðmundur gerði hundrað silfurs fyrir víg Glæðis og féllu þá niður gagnsakir og guldu þau Þórormur og Þórdís allt féið og skildust sáttir. Guðmundur gerði hundrað silfrs fyrir víg Glǿðis ok fellu þá niðr gagnsakir ok guldu þau Þórormur ok Þórdís allt féit ok skilðusk sáttir. Þorkell fór til Spákonufells með Þórdísi heim. Þorkell fór til Spákonufells með Þórdísi heim.

Þorgils mælti til Guðmundar: " Hví skipaðist svo skjótt hugur þinn um málin í dag? " Þorgils mǽlti til Guðmundar: " Hví skipaðisk svá skjótt hugr þinn um málin í dag? "

Guðmundur svarar: " Því, að eg kunni eigi orð að mæla frá munni og því var eg tregur og má vera að við ramman væri reip að draga. " Guðmundr svarar: " Því, at ek kunna eigi orð at mǽla frá munni ok því var ek tregr ok má vera at við ramman vǽri reip at draga. "

Fóru nú heim af þingi. Fóru nú heim af þingi.

Vatnsdælar efldu Þorkel kröflu mjög til virðingar um alla hluti. Vatnsdǿlar efldu Þorkel kröflu mjǫk til virðingar um alla hluti. Þeir báðu konu til handa honum og goðorðið lagðist til hans því að þeir Surtur og Högni Ingólfssynir voru þá ellefu vetra en annar fimmtán og náðu þeir eigi staðfestum sínum af Þorkeli og var Hofsland keypt til handa honum og gerðist Þorkell nú höfðingi yfir Vatnsdælum. Þeir báðu konu til handa honum ok goðorðit lagðisk til hans því at þeir Surtr ok Hǫgni Ingólfssynir váru þá ellefu vetra en annarr fimmtán ok náðu þeir eigi staðfestum sínum af Þorkatli ok var Hofsland keypt til handa honum ok gerðisk Þorkell nú hǫfðingi yfir Vatnsdǿlum.

Lið Óttars dreifðist norður til sveita og var eigi að því gaumur gefinn. Lið Óttars dreifðisk norðr til sveita ok var eigi at því gaumr gefinn. Hallfreður og Galti synir Óttars fóru norður og enn fleira barna hans. Hallfreðr ok Galti synir Óttars fóru norðr ok enn fleira barna hans. Oft kom Hallfreður til Skegg-Ávalda og talaði við dóttur hans er Kolfinna hét. Oft kom Hallfreðr til Skegg-Ávalda ok talaði við dóttur hans er Kolfinna hét. Þeirrar konu fékk Grís Sæmingsson en þó lék hið sama orð á með þeim Hallfreði sem segir í sögu hans. Þeirrar konu fekk Grís Sæmingsson en þó lék it sama orð á með þeim Hallfreði sem segir í sǫgu hans. Og eitt sinn er hann kom út, því að hann var farmaður, en Grís var á þingi þá kom Hallfreður þar sem Kolfinna var í seli og lá þar hjá henni. Ok eitt sinn er hann kom út, því at hann var farmaðr, en Grís var á þingi þá kom Hallfreðr þar sem Kolfinna var í seli ok lá þar hjá henni. Og er Grís vissi þetta líkaði honum stórilla en Hallfreður fór utan þegar samsumars. Ok er Grís vissi þetta líkaði honum stórilla en Hallfreðr fór útan þegar samsumars.

Á leiðmóti í Vatnsdal var fjölmenni mikið og tjölduðu menn búðir því að vera skyldi tveggja nátta leið. Á leiðmóti í Vatnsdal var fjǫlmenni mikit ok tjǫlduðu menn búðir því at vera skyldi tveggja nátta leið. Þorkell átti búð mesta og fjölmennasta. Þorkell átti búð mesta ok fjǫlmennasta. Skegg-Ávaldi átti búð saman og Hermundur son hans og er Galti Óttarsson var genginn erinda sinna mætti hann Hermundi en hann minntist á sakir þær er Hallfreður hafði gert við þá og hljóp að Galta og drap hann og fór síðan í búð til föður síns. Skegg-Ávaldi átti búð saman ok Hermundr son hans ok er Galti Óttarsson var genginn erenda sinna mætti hann Hermundi en hann minntisk á sakir þǽr er Hallfreðr hafði gert við þá ok hljóp at Galta ok drap hann ok fór síðan í búð til fǫður síns. Og er Þorkell spyr vígið spratt hann upp með sveit sína og vill hefna. Ok er Þorkell spyrr vígit sprakk hann upp með sveit sína ok vill hefna.

Hildur stóð í dyrum, móðir Hermundar, og mælti: " Hitt er nú Þorkell betra ráð að hlaupa eigi svo skjótt og var þér það í hug eitt sinn þá er við fundumst að þú mundir eigi drepa son minn fyrir augum mér. " Hildr stóð í dyrum, móðir Hermundar, ok mǽlti: " It er nú Þorkell betra ráð at hlaupa eigi svá skjótt ok var þér þat í hug eitt sinn þá er við fundumsk at þú myndir eigi drepa son minn fyrir augum mér. "

Þorkell svarar: " Nú er fleira í komið en þá vissum við von. Þorkell svarar: " Nú er fleira í komit en þá vissum við ván. Gakk nú út úr búðinni, " kvað Þorkell, " því að þá muntu eigi sjá son þinn höggvinn fyrir augum þér ef þú gerir svo. " Gakk nú út ór búðinni, " kvað Þorkell, " því at þá munt eigi sjá son þinn hǫggvinn fyrir augum þér ef þú gerir svá. "

Hún skildi þó raunar hvað hann mælti til hjálpar manninum og þótti bæði skjótt og skörulegt hans úrræði og tók hún síðan búnaðinn af höfði sér og bjó hann með en settist í rúm hans að eigi gengju fleiri konur út en von var. Hon skilði þó raunar hvat hann mǽlti til hjálpar manninum ok þótti bǽði skjótt ok skörulegt hans úrræði ok tók hon síðan búnaðinn af hǫfði sér ok bjó hann með en settisk í rúm hans at eigi gengi fleiri konur út en ván var.

Þorkell bað þær skynda og þröngdist að þeim og mælti: " Standið þér eigi svo því að ærin er þó raun konunnar að hún sjái eigi manninn höggvinn eða heyri til. " Þorkell bað þǽr skynda ok þröngdist at þeim ok mǽlti: " Standið þér eigi svá því at ǿrin er þó raun konunnar at hon sjái eigi manninn hǫggvinn eða heyri til. "

Þeir vildu þegar inn hlaupa og drepa Hermund. Þeir vildu þegar inn hlaupa ok drepa Hermund.

Þorkell fór þá í búðardyrnar og mælti: " Sjáum hvað oss hæfir, að drepa eigi héraðsmenn vorra sjálfra og þingmenn, og sættumst heldur. " Þorkell fór þá í búðardyrnar ok mǽlti: " Sjáum hvat oss hǿfir, at drepa eigi héraðsmenn vorra sjálfra ok þingmenn, ok sǽttumst heldr. "

Var þá leitað um sættir milli þeirra og var svo til þuklað að hvorirtveggju undu vel við og gervar bætur svo miklar að þeir voru vel sæmdir er taka áttu. Var þá leitat um sǽttir milli þeira ok var svá til þuklat at hvárirtveggju undu vel við ok gervar bǿtur svá miklar at þeir váru vel sǿmdir er taka áttu. Leysti Þorkell svo þetta mál sér af hendi með drengskap og allir undu vel við. Leysti Þorkell svá þetta mál sér af hendi með drengskap ok allir undu vel við. Öllum málum var til hans skotið um héraðið því að hann þótti mestrar náttúru í Vatnsdælakyni annar en Þorsteinn Ingimundarson. Ǫllum málum var til hans skotit um héraðit því at hann þótti mestrar náttúru í Vatnsdælakyni annarr en Þorsteinn Ingimundarson.