Bókastaðir

Frá því er sagt eitt sumar að skip kom í Hrútafjörð. Frá því er sagt eitt sumar at skip kom í Hrútafjǫrð. Þar voru á systur tvær, Þórey og Gróa. Þar váru á systr tvǽr, Þórey ok Gróa. Þær fóru báðar til vistar til Hofs og voru þar um veturinn með Þorsteini en sóttu hann að um vorið að hann skyldi fá þeim staðfestu nokkura. Þǽr fóru báðar til vistar til Hofs ok váru þar um vetrinn með Þorsteini en sóttu hann at um várit at hann skyldi fá þeim staðfestu nǫkkura. Þórey keypti land að ráði Þorsteins og bjó þar en Gró fékk hann bústað nær sér. Þórey keypti land at ráði Þorsteins ok bjó þar en Gró fekk hann bústað nǽr sér. Þorsteinn hafði beðið ámæli af konu sinni Þuríði að hann legði hug á Gró fyrir sakir fjölkynngi hennar. Þorsteinn hafði beðit ámǽli af konu sinni Þuríði at hann legði hug á Gró fyrir sakir fjǫlkynngi hennar. Gróa keypti malt og bjó til veislu og bauð Ingimundarsonum þangað. Gróa keypti malt ok bjó til veizlu ok bauð Ingimundarsonum þangat. Eigi þóttu þær systur svo lítils háttar vera. Eigi þóttu þǽr systr svá lítils háttar vera. Hún bauð og Mávi af Mársstöðum og mörgum héraðsmönnum. Hon bauð ok Mávi af Mársstǫðum ok mǫrgum héraðsmönnum.

Og hina þriðju nótt áður Þorsteinn skyldi heiman ríða dreymdi hann að kona sú er fylgt hafði þeim frændum kom að honum og bað hann hvergi fara. Ok ina þriðju nótt áðr Þorsteinn skyldi heiman ríða dreymði hann at kona sú er fylgt hafði þeim frǽndum kom at honum ok bað hann hvergi fara. Hann kvaðst heitið hafa. Hann kvazk heitit hafa.

Hún mælti: " Það líst mér óvarlegra og þú munt og illt af hljóta. " Hon mǽlti: " Þat lízk mér óvarlegra ok þú munt ok illt af hljóta. "

Og svo fór þrjár nætur að hún kom og ávítaði hann og kvað honum eigi hlýða mundu og tók á augum hans. Ok svá fór þrjár nætur at hon kom ok ávitaði hann ok kvað honum eigi hlýða mundu ok tók á augum hans.

Það var siðvenja þeirra þegar Þorsteinn skyldi nokkur heiman fara að allir komu þann dag til Hofs er ríða skyldu. Þat var siðvenja þeira þegar Þorsteinn skyldi nokkur heiman fara at allir kómu þann dag til Hofs er ríða skuldu. Komu þeir Jökull og Þórir, Már og þeir menn aðrir er fara skyldu. Kómu þeir Jǫkull ok Þórir, Már ok þeir menn aðrir er fara skuldu. Þorsteinn bað þá heim fara. Þorsteinn bað þá heim fara. Hann kvaðst vera sjúkur. Hann kvazk vera sjúkr. Þeir gera svo. Þeir gera svá.

Þann aftan þá er sól var undir gengin sá sauðamaður Gró að hún gekk út og gekk andsælis um hús sín og mælti: " Erfitt mun verða að standa í mót giftu Ingimundarsona. " Þann aftan þá er sól var undir gengin sá sauðamaðr Gró at hon gekk út ok gekk andsælis um hús sitt ok mǽlti: " Erfitt mun verða at standa í mót giftu Ingimundarsona. "

Hún horfði upp í fjallið og veifði giska eða dúki þeim er hún hafði knýtt í gull mikið er hún átti og mælti: " Fari nú hvað sem búið er. " Hon horfði upp í fjallit ok veifði giska eða dúki þeim er hon hafði knýtt í gull mikit er hon átti ok mǽlti: " Fari nú hvat sem búit er. "

Síðan gekk hún inn og lauk aftur hurðu. Síðan gekk hon inn ok lauk aftr hurðu. Þá hljóp aurskriða á bæinn og dóu allir menn. Þá hljóp aurskriða á bǿinn ok dóu allir menn.

Og er þetta spurðist þá ráku þeir bræður á burt Þóreyju systur hennar úr sveit. Ok er þetta spurðisk þá ráku þeir brǿðr á brott Þóreyju systur hennar ór sveit. Þar þótti reimt jafnan síðan er byggð Gró hafði verið og vildu menn þar eigi búa frá því upp. Þar þótti reimt jafnan síðan er byggð Gró hafði verit ok vildu menn þar eigi búa frá því upp.

Þorgrímur á Kárnsá gat barn við frillu sinni er Nereiður hét og af orðum konu hans var barnið út borið. Þorgrímr á Kárnsá gat barn við frillu sinni er Nereiðr hét ok af orðum konu hans var barnit út borit.

Ástúðigt var með þeim bræðrum Ingimundarsonum og oft fundust þeir. Ástúðigt var með þeim brǿðrum Ingimundarsonum ok oft fundusk þeir.

Eitt sinn hitti Þorsteinn Þóri bróður sinn. Eitt sinn hitti Þorsteinn Þóri bróður sinn. Leiddi Þórir hann á götu. Leiddi Þórir hann á gǫtu. Þorsteinn spyr þá Þóri hver honum þætti fyrir þeim bræðrum. Þorsteinn spyrr þá Þóri hver honum þǿtti fyrir þeim brǿðrum.

Þórir kvað það eigi getumál " að þú ert fyrir oss um allar ráðagerðir og vitsmuni. " Þórir kvað þat eigi getumál " at þú ert fyrir oss um allar ráðagerðir ok vitsmuni. "

Þorsteinn svarar: " Jökull er brjóst fyrir oss um öll harðræði. " Þorsteinn svarar: " Jǫkull er brjóst fyrir oss um ǫll harðrǽði. "

Þórir kvaðst minnst háttar af þeim " fyrir það að á mig kemur berserksgangur jafnan þá er eg vildi síst og vildi eg bróðir að þú gerðir að. " Þórir kvazk minnst háttar af þeim " fyrir þat at á mik kemr berserksgangr jafnan þá er ek vilda síst ok vilda ek bróðir at þú gerðir at. "

" Því er eg hér kominn að eg hefi spurt að Þorgrímur frændi vor hefir látið bera út barn sitt af orðum konu sinnar og er það illa gert. " Því er ek hér kominn at ek hefi spurt at Þorgrímr frǽndi vor hefir látit bera út barn sitt af orðum konu sinnar ok er þat illa gert. Þykir mér og með stórum meinum að þú ert eigi í öðli þínu sem aðrir menn. " Þykkir mér ok með stórum meinum at þú ert eigi í öðli þínu sem aðrir menn. "

Þórir kvaðst hvatvetna mundu til vinna að þetta hyrfi af honum. Þórir kvazk hversvetna myndi til vinna at þetta hyrfi af honum.

Þorsteinn kvaðst og vilja ráð til leggja " eða hvað muntu vilja til vinna? " Þorsteinn kvazk ok vilja ráð til leggja " eða hvat munt vilja til vinna? "

Þórir svarar: " Það sem þú vilt. " Þórir svarar: " Þat sem þú vill. "

Þorsteinn mælti: " Einn er sá hlutur er eg beiðist en það er goðorðið til handa sonum mínum. " Þorsteinn mǽlti: " Einn er sá hlutr er ek beiðist en þat er goðorðit til hǫndum sonum mínum. "

Þórir kvað það vera skyldu. Þórir kvað þat vera skyldu.

Þorsteinn mælti: " Nú vil eg heita á þann er sólina hefir skapað, því að eg trúi hann máttkastan, að sjá ótími hverfi af þér. Þorsteinn mǽlti: " Nú vil ek heita á þann er sólina hefir skapat, því at ek trúi hann máttkastan, at sjá ótími hverfi af þér. Vil eg það gera í staðinn fyrir hans sakir að hjálpa við barninu og fæða upp til þess að sá er skapað hefir manninn mætti honum til sín snúa síðan því að eg get honum þess auðið verða. " Vil ek þat gera í staðinn fyrir hans sakir at hjálpa við barninu ok fǿða upp til þess at sá er skapat hefir manninn mǽtti honum til sín snúa síðan því at ek get honum þess auðit verða. "

Síðan stigu þeir á hesta sína og fóru þangað til er þeir vissu að barnið var fólgið og þræll Þóris hafði fundið við Kárnsá og sáu þeir að breitt hafði verið yfir andlitið og kraflaði fyrir nösunum og var þá komið að bana. Síðan stigu þeir á hesta sína ok fóru þangat til er þeir vissu at barnit var fólgit ok þrǽll Þóris hafði fundit við Kárnsá ok sá þeir at breitt hafði verit yfir andlitit ok kraflaði fyrir nǫsunum ok var þá komit at bana. Þeir tóku barnið og fluttu heim til Þóris og hann fæddi upp sveininn og var kallaður Þorkell krafla. Þeir tóku barnit ok fluttu heim til Þóris ok hann fǿddi upp sveininn ok var kallaðr Þorkell krafla. En berserksgangur kom aldrei síðan á Þóri. En berserksgangr kom aldrei síðan á Þóri. Komst svo Þorsteinn að goðorðinu. Komsk svá Þorsteinn at goðorðinu.

Ólafur bjó að Haukagili en Óttar í Grímstungum. Óláfr bjó at Haukagili en Óttar í Grímstungum. Hann átti Ásdísi dóttur Ólafs og á lögfundum áttu þeir eina búð. Hann átti Ásdísi dóttur Óláfs ok á lǫgfundum áttu þeir eina búð.

Synir Þorsteins óxu upp og voru gervilegir menn. Synir Þorsteins óxu upp ok váru gervilegir menn. Guðbrandur var mikill maður og sterkur. Guðbrandr var mikill maðr ok sterkr. Ingólfur var manna fríðastur og þó mikill. Ingólfr var manna fríðastr ok þó mikill. Hann hafði og atgervi yfir flesta menn. Hann hafði ok atgervi yfir flesta menn.

Og á einu haustþingi komu þar margir menn saman og var leikur stofnaður. Ok á einu haustþingi kómu þar margir menn saman ok var leikr stofnaðr. Ingólfur var í leiknum og sýndi þá enn atgervi sína. Ingólfr var í leiknum ok sýndi þá enn atgervi sína. Og eitt sinn er hann sótti eftir knetti sínum bar svo til að hann fló til Valgerðar Óttarsdóttur. Ok eitt sinn er hann sótti eftir knetti sínum bar svá til at hann fló til Valgerðar Óttarsdóttur. Hún svipti að möttli sínum og töluðust þau við um hríð. Hon svipti at möttli sínum ok tǫluðusk þau við um hríð. Honum sýndist konan forkunnlega fríð. Honum sýndisk konan forkunnlega fríð. Og hvern dag þann er eftir þingsins var kom hann til tals við hana. Ok hvern dag þann er eftir þingsins var kom hann til tals við hana. Eftir það gerir hann þangað komur sínar jafnan. Eftir þat gerir hann þangat komur sínar jafnan. Óttari var þetta í móti skapi og kom á ræðu við Ingólf og bað hann eigi það gera er báðum þeim var til ósæmdar og kvaðst heldur vilja gefa honum konuna með sæmd en hann fífldi hana með vanvirðu. Óttari var þetta í móti skapi ok kom á rǿðu við Ingólf ok bað hann eigi þat gera er báðum þeim var til ósæmdar ok kvazk heldr vilja gefa honum konuna með sæmd en hann fífldi hana með vanvirðu. Ingólfur kvaðst gera mundu um komur sem honum sýndist og kvað honum enga ósæmd að því. Ingólfr kvazk gera mundu um komur sem honum sýndisk ok kvað honum enga ósæmd at því. Óttar hitti nú Þorstein og bað hann eiga hlut í með Ingólfi að hann gerði að. Óttar hitti nú Þorstein ok bað hann eiga hlut í með Ingólfi at hann gerði at. Hann kvað svo vera skyldu. Hann kvað svá vera skyldu.

Þorsteinn mælti til Ingólfs: " Hví verður þér það fyrir að gera Óttari sneypu eða svívirða dóttur hans? Þorsteinn mǽlti til Ingólfs: " Hví verðr þér þat fyrir at gera Óttari sneypu eða svívirða dóttur hans? Hefir þú illt ráð upp tekið og mun okkur verða að sundurþykki ef þú gerir eigi að. " Hefir þú illt ráð upp tekit ok mun okkr verða at sundurþykki ef þú gerir eigi at. "

Lét Ingólfur þá af komum en orti mansöngsvísur nokkurar um Valgerði og kvað síðan. Lét Ingólfr þá af komum en orti mansöngsvísur nokkurar um Valgerði ok kvað síðan.

Óttar fór enn á fund Þorsteins og kvaðst illa una við kveðskapinn Ingólfs: " Þykir mér þú skyldur til að leggja nokkuð ráð á. " Óttar fór enn á fund Þorsteins ok kvazk illa una við kveðskapinn Ingólfs: " Þykkir mér þú skyldr til at leggja nǫkkut ráð á. "

Þorsteinn kvað eigi að sínu skapi gert " og hefi eg um talað og tjóar eigi. " Þorsteinn kvað eigi at sínu skapi gert " ok hefi ek um talat ok tjóar eigi. "

Óttar mælti: " Bæta máttu fé fyrir Ingólf eða leggja leyfi til að vér sækjum hann til laga. " Óttar mǽlti: " Bǿta mátt fé fyrir Ingólf eða leggja leyfi til at vér sǿkjum hann til laga. "

" Fýsa vil eg þig, " kvað Þorsteinn, " að þú gefir að engan gaum og máttu að lögum gera það. " " Fýsa vil ek þik, " kvað Þorsteinn, " at þú gefir at engan gaum ok mátt at lǫgum gera þat. "

Óttar fór stefnuför til Hofs og stefndi Ingólfi til Húnavatnsþings og bjó mál til sóknar. Óttar fór stefnufǫr til Hofs ok stefndi Ingólfi til Húnavatnsþings ok bjó mál til sóknar.

Og er Jökull spyr þetta gerði hann sig óðan um og kvað slíkt mikil endemi ef þeir frændur skyldu þar sekir gervir í átthaga sínum og kvað Þorstein mjög eldast " og þótt vér séum eigi lögmenn þá munum vér eyða málið með öxarhömrum. " Ok er Jǫkull spyrr þetta gerði hann sik óðan um ok kvað slíkt mikil endemi ef þeir frǽndr skyldi þar sekir gervir í átthaga sínum ok kvað Þorstein mjǫk eldast " ok þótt vér sém eigi lǫgmenn þá munum vér eyða málit með öxarhömrum. "

Og er vorþing kom bað Ingólfur Þorstein leggja ráð til um málið ella kvaðst hann mundu færa öxi í höfuð Óttari. Ok er vorþing kom bað Ingólfr Þorstein leggja ráð til um málit ella kvazk hann mundu færa øxi í hǫfuð Óttari.

Þorsteinn mælti: " Nú vil eg að þú neytir goðorðsins og takir við. " Þorsteinn mǽlti: " Nú vil ek at þú neytir goðorðsins ok takir við. "

Og var svo gert. Ok var svá gert.

Og er í dóm kom málið gengu þeir Ingólfur og Jökull að dóminum og hleyptu upp með höggum og féll niður málið. Ok er í dóm kom málit gengu þeir Ingólfr ok Jǫkull at dóminum ok hleyptu upp með hǫggum ok fell niðr málit.

Litlu eftir þingið segir Óttar Ólafi mági sínum að hann mundi eigi við vera og selja land sitt. Litlu eftir þingit segir Óttar Óláfi mági sínum at hann myndi eigi við vera ok selja land sitt. Hann gerði svo, færði bú sitt suður um heiði. Hann gerði svá, fǿrði bú sitt suðr um heiði.

En eigi langan tíma upp frá þessu tók Þorsteinn sótt og andaðist og þó að fyrr segi líflát Þorsteins þá lést Jökull fyrstur þeirra bræðra en Þórir lifði lengst. En eigi langan tíma upp frá þessu tók Þorsteinn sótt ok andaðisk ok þó at fyrr segi líflát Þorsteins þá lézk Jǫkull fyrstr þeira brǿðra en Þórir lifði lengst. Þorkell krafla var þá þrevetur er Þórir andaðist fóstri hans. Þorkell krafla var þá þrevetr er Þórir andaðisk fóstri hans. Þá fór Þorkell til Þórorms og var þar upp fóstraður. Þá fór Þorkell til Þórorms ok var þar upp fóstraðr. Eigi ætluðu menn að fá mundi iðgjöld Þorsteins og bræðra hans en þó þótti mönnum synir hans vel stíga í spor honum. Eigi ǽtluðu menn at fá myndi iðgjöld Þorsteins ok brǿðra hans en þó þótti mǫnnum synir hans vel stíga í spor honum. Ingólfur þótti konunum vænstur svo sem kveðið var: Ingólfr þótti konunum vǽnstr svá sem kveðit var:

Þeir bræður skiptu arfi með sér. Þeir brǿðr skiptu arfi með sér. Ingólfur bjó að Hofi en Guðbrandur að Guðbrandsstöðum. Ingólfr bjó at Hofi en Guðbrandr at Guðbrandsstöðum. Ingólfur átti Halldísi dóttur Ólafs frá Haukagili. Ingólfr átti Halldísi dóttur Óláfs frá Haukagili. Hún var yngri en Ásdís, er Óttar átti, er móðir var Valgerðar og Hallfreðar vandræðaskálds. Hon var yngri en Ásdís, er Óttar átti, er móðir var Valgerðar ok Hallfreðar vandrǽðaskálds. Ingólfur kom að finna Valgerði jafnan er hann fór til þings eða frá. Ingólfr kom at finna Valgerði jafnan er hann fór til þings eða frá. Það líkaði Óttari illa. Þat líkaði Óttari illa. Hún gerði honum og klæði öll þau er mest skyldi vanda. Hon gerði honum ok klǽði ǫll þau er mest skyldi vanda.

Nokkurum vetrum eftir líflát Þorsteins Ingimundarsonar fann Óttar er hann reið af þingi á Bláskógaheiði mann sekjan er Þórir nefndist, kominn að austan úr Fjörðum og kvaðst hafa sekur orðið um konumál og bað hann Óttar viðtöku. Nokkurum vetrum eftir líflát Þorsteins Ingimundarsonar fann Óttar er hann reið af þingi á Bláskógaheiði mann sekjan er Þórir nefndisk, kominn at austan ór Fjǫrðum ok kvazk hafa sekr orðit um konumál ok bað hann Óttar viðtǫku.

Óttar kvaðst mundu gera á þessu kost " ef þú ferð sendiferð mína. " Óttar kvazk mundu gera á þessu kost " ef þú ferr sendiferð mína. "

Hann spyr hver sú væri. Hann spyrr hver sú vǽri.

Óttar svarar: " Eg vil senda þig norður í Vatnsdal til Ingólfs að þú sitjir um líf hans eða annars hvors þeirra bræðra því að eigi er ólíklegt ef að líkindum fer að þeir verði eigi giftudrjúgir. Óttar svarar: " Ek vil senda þik norðr í Vatnsdal til Ingólfs at þú sitir um líf hans eða annars hvors þeira brǿðra því at eigi er ólíklegt ef at líkindum ferr at þeir verði eigi giftudrjúgir. Nú ef þú ferð mun eg veita þér ásjá. " Nú ef þú ferr mun ek veita þér ásjá. "

Hann kvaðst til þess vel fær " því að eigi brestur mig áræði. " Hann kvazk til þess vel fær " því at eigi brestur mik árǽði. "

Hann fór heim með Óttari og keyptu þessu saman að hann skyldi drepa Ingólf eða Guðbrand ef hann næði honum heldur en Óttar skyldi koma honum utan. Hann fór heim með Óttari ok keyptu þessu saman at hann skyldi drepa Ingólf eða Guðbrand ef hann nǽði honum heldr en Óttar skyldi koma honum útan.

Hann fór norður til Vatnsdals og kom til Hofs, var þar um nótt og bað Ingólf ásjá, kvaðst vera sekur maður. Hann fór norðr til Vatnsdals ok kom til Hofs, var þar um nótt ok bað Ingólf ásjá, kvazk vera sekr maðr. Ingólfur kvaðst eigi þurfa utanhéraðsmanna og kvað sér slíka auðfengna, bað hann á burtu verða skjótt og kvaðst illa á hann lítast. Ingólfr kvazk eigi þurfa utanhéraðsmanna ok kvað sér slíka auðfengna, bað hann á brott verða skjótt ok kvazk illa á hann lítast.

Þórir fór á brott og kom til Guðbrands. Þórir fór á brott ok kom til Guðbrands. Hann tók við honum og var hann þar um hríð. Hann tók við honum ok var hann þar um hríð. Og einn morgun bað Guðbrandur hann taka sér hest og gekk út en Þórir eftir. Ok einn morgun bað Guðbrandr hann taka sér hest ok gekk út en Þórir eftir. Og er Guðbrandur kom á þreskjöldinn þá laut hann við en Þórir veitti honum þá tilræði. Ok er Guðbrandr kom á þreskjǫldinn þá laut hann við en Þórir veitti honum þá tilrǽði. Og er hann heyrði að öxin þaut veik hann sér hjá dyrunum en Þórir hjó í ásinn er fram tók úr vindskeiðunum og stóð öxin þar föst en Þórir hljóp á burt úr garði en Guðbrandur eftir. Ok er hann heyrði at øxin þaut veik hann sér hjá dyrunum en Þórir hjó í ásinn er fram tók ór vindskeiðunum ok stóð øxin þar fǫst en Þórir hljóp á brott ór garði en Guðbrandr eftir. Þórir hljóp yfir árgljúfrin þegar er hann kom að og lá fallinn. Þórir hljóp yfir árgljúfrin þegar er hann kom at ok lá fallinn. Guðbrandur skaut eftir honum sverði og kom á hann miðjan. Guðbrandr skaut eftir honum sverði ok kom á hann miðjan. Hann hafði knýtt beislinu um sig og kom sverðið á beislhringinn. Hann hafði knýtt beislinu um sik ok kom sverðit á beislhringinn. Guðbrandur hljóp yfir ána og að Þóri og var hann þá dauður. Guðbrandr hljóp yfir ána ok at Þóri ok var hann þá dauðr. Kasaði hann hann þar. Kastaði hann hann þar. Skörð voru fallin í sverðinu og eitt það er leggja mátti í fingrargóm. Skörð váru fallin í sverðinu ok eitt þat er leggja mátti í fingrargóm. Brýnt var að síðan og var hið besta vopn. Brýnt var at síðan ok var it bezta vápn.

Guðbrandur fór að finna bróður sinn og sagði honum þessi tíðindi og kvað þetta vera ráð Óttars og lét þá við slíku mundu búast eiga. Guðbrandr fór at finna bróður sinn ok sagði honum þessi tíðendi ok kvað þetta vera ráð Óttars ok lét þá við slíku mundu búast eiga. Ingólfur kvað slík mikil firn og riðu þegar suður til Borgarfjarðar og báru þetta að Óttari en hann mælti móti því að þar var þá fjölmennt og náðu þeir honum eigi. Ingólfr kvað slík mikil firn ok riðu þegar suðr til Borgarfjarðar ok báru þetta at Óttari en hann mǽlti móti því at þar var þá fjǫlmennt ok náðu þeir honum eigi.

Var þá leitað um sættir og sættust að því að Óttar galt hundrað silfurs en Þórir skyldi ógildur. Var þá leitat um sǽttir ok sǽttusk at því at Óttar galt hundrað silfrs en Þórir skyldi ógildr. Það fylgdi og þessi sætt að Ingólfur skyldi óheilagur falla ef hann kæmi að finna Valgerði svo að Guðbrandur fylgdi honum eigi. Þat fylgði ok þessi sǽtt at Ingólfr skyldi óheilagr falla ef hann kǿmi at finna Valgerði svá at Guðbrandr fylgði honum eigi.

Þá mælti Ingólfur: " Til þess máttu ætla Óttar ef fleiri farar verða óvingjarnlegar til vor en sjá að þá mun eigi fébótum við koma og þér mun þá að verðugu goldin svikræðin. " Þá mǽlti Ingólfr: " Til þess mátt ætla Óttar ef fleiri farar verða óvingjarnlegar til vár en þessi at þá mun eigi fébótum við koma ok þér mun þá at verðugu goldin svikrǽðin. "

Hann kvað það marga mæla mundu að væru sakir til áður þetta var gert. Hann kvað þat marga mǽla mundu at vǽri sakir til áðr þetta var gert. Síðan skildu þeir. Síðan skilðu þeir.

Svartur hét maður er skipi sínu kom á Minþakseyri. Svartr hét maðr er skipi sínu kom á Minþakseyri. Hann var suðureyskur að ætterni, maður mikill og sterkur, óvinsæll og lítt við alþýðuskap. Hann var suðureyskr at ǽtterni, maðr mikill ok sterkr, óvinsǽll ok lítt við alþýðuskap. Hann kom af brotnu skipi. Hann kom af brotnu skipi. Og er menn vissu hvers háttar maður hann var þá urðu engir til að taka við honum og fór hann um sveitir uns hann kom til Óttars og bað hann viðtöku og ásjá. Ok er menn vissu hvers háttar maðr hann var þá urðu engir til at taka við honum ok fór hann um sveitir uns hann kom til Óttars ok bað hann viðtǫku ok ásjá.

Hann svarar: " Ómaklega sýnist mér til þín gert að veita eigi slíkum manni sem þú ert og vil eg við þér taka því að þú ert maður eigi lítilmótlegur og hygg eg að mér sé traust að þér mikið. " Hann svarar: " Ómaklega sýnisk mér til þín gert at veita eigi slíkum manni sem þú ert ok vil ek við þér taka því at þú ert maðr eigi lítilmótlegr ok hygg ek at mér sé traust at þér mikit. "

Hann kvað hann þess maklegan. Hann kvað hann þess maklegan. Svartur átti nokkuð fé. Svartur átti nakkvat fé.

Var hann nú með Óttari og eigi lengi áður hann mælti til Svarts: " Eg vil senda þig norður til Vatnsdals til Hofs. Var hann nú með Óttari ok eigi lengi áðr hann mǽlti til Svarts: " Ek vil senda þik norðr til Vatnsdals til Hofs. Sá maður býr þar er Ingólfur heitir. Sá maðr býr þar er Ingólfr heitir. Hann er sakadólgur minn og hefir gert mér margs konar skammir og fæ eg eigi rétt af honum en hann er þó mikilhæfur maður en eg hygg þig munu gæfu til bera með mínu tilstilli að hefna því að mér líst vel á þig. " Hann er sakadólgur minn ok hefir gert mér margs kyns skammir ok fǽ ek eigi rétt af honum en hann er þó mikilhǽfr maðr en ek hygg þik munu gǽfu til bera með mínu tilstilli at hefna því at mér lízk vel á þik. "

Svartur kvaðst verið hafa þar er eigi þótti öllum einn veg, kvað það og líklegra að hann fengi erindið, sagðist verið hafa í víking og oft einn á brott komist. Svartr kvazk verit hafa þar er eigi þótti ǫllum einn veg, kvað þat ok líklegra at hann fengi erindit, sagðisk verit hafa í víkingu ok oft einn á brott komist.

Skip stóð uppi í Hvítá. Skip stóð uppi í Hvítá. Og með þeim hætti keyptu þeir saman að hann skyldi höggva hönd eða fót af Ingólfi eða drepa Guðbrand ef hann næði eigi Ingólfi en Óttar skyldi fá honum veturvist og koma honum utan. Ok með þeirri hǽtti keyptu þeir saman at hann skyldi hǫggva hǫnd eða fót af Ingólfi eða drepa Guðbrand ef hann nǽði eigi Ingólfi en Óttar skyldi fá honum veturvist ok koma honum útan. Svartur skyldi leita fyrir sér ef hann kæmi eigi fram verkinu en ella fara til vistar sinnar. Svartr skyldi leita fyrir sér ef hann kǿmi eigi fram verkinu en ella fara til vistar sinnar. Óttar fékk sér varning frá skipi og fékk hann Svarti til meðferðar. Óttar fekk sér varning frá skipi ok fekk hann Svarti til meðferðar. Hann fékk honum og mann til fylgdar og hesta tvo, sagði honum til byggða eða hverjar leiðir honum var best að fara norður eða norðan. Hann fekk honum ok mann til fylgdar ok hesta tvá, sagði honum til byggða eða hverjar leiðir honum var bezt at fara norðr eða norðan.

Svartur fór þar til er hann kom í Hvanndali, tók þar af hestum sínum og bjó um farning sinn en hestar gengu á bit. Svartr fór þar til er hann kom í Hvanndali, tók þar af hestum sínum ok bjó um farning sinn en hestar gengu á bit. Svartur kom gangandi til Hofs snemma dags og var Ingólfur úti og skefti spjót. Svartr kom gangandi til Hofs snemma dags ok var Ingólfr úti ok skefti spjót. Svartur kvaddi Ingólf og kvað sér eigi greitt farist hafa, kvað sér horfna á heiðinni hesta tvo en varning sinn liggja þar, kistu og húðfat, og bað Ingólf fá til menn að leita með sér eða flytja föng sín til byggða, kvaðst vilja flytjast norður til Eyjafjarðar og kvað sig verið hafa að Hrafnagili fyrir nokkurum vetrum. Svartur kvaddi Ingólf ok kvað sér eigi greitt farist hafa, kvað sér horfna á heiðinni hesta tvá en varning sinn liggja þar, kistu ok húðfat, ok bað Ingólf fá til menn at leita með sér eða flytja fǫng sín til byggða, kvazk vilja flytjast norðr til Eyjafjarðar ok kvað sik verit hafa at Hrafnagili fyrir nokkurum vetrum.

Ingólfur kvað nú fátt manna á bænum " en eg vil hvergi fara og verð í brottu í stað. " Ingólfr kvað nú fátt manna á bǿnum " en ek vil hvergi fara ok verð í brott í stað. "

" Þá muntu vilja fylgja mér á götu og vísa mér til annars bæjar. " " Þá munt vilja fylgja mér á gǫtu ok vísa mér til annars bǿjar. "

Og svo var. Ok svá var. Hann fór með honum á götuna og varaðist Ingólfur hann þó af hugboði sínu því að Svartur vildi ávallt síðar fara. Hann fór með honum á gǫtuna ok varaðisk Ingólfr hann þó af hugboði sínu því at Svartr vildi ávallt síðar fara. Hann var gyrður sverði en hafði spjót í hendi mjög mikið. Hann var gyrðr sverði en hafði spjót í hendi mjǫk mikit. Það var fjaðurspjót langskeft og vafið járni skaftið. Þat var fjaðurspjót langskeft ok vafit járni skaftit.

Svartur beiddist viðtöku en Ingólfur hefði af varningi slíkt er hann vildi: " Ertu víðfrægur maður og samir þér vel að taka útlenda menn, allra helst ef eigi skortir fé til forgiftar. " Svartur beiddisk viðtǫku en Ingólfr hefði af varningi slíkt er hann vildi: " Ert víðfrǽgr maðr ok samir þér vel at taka útlenda menn, allra helzt ef eigi skortir fé til forgiftar. "

" Eigi er eg því vanur, " kvað Ingólfur, " að taka ókunna menn til mín. " Eigi er ek því vanr, " kvað Ingólfr, " at taka ókunna menn til mín. Gefast þeir margir illa og ertu eigi til þess ólíklegur því að þú hefir illslegt bragð á þér " og vísaði honum skjótt af höndum og kvaðst engu vilja við hann kaupa og hvarf aftur. Gefask þeir margir illa ok ert eigi til þess ólíklegr því at þú hefir illslegt bragð á þér " ok vísaði honum skjótt af hǫndum ok kvazk engu vilja við hann kaupa ok hvarf aftr.

Svartur fór og kom til Guðbrands og sagði honum hina sömu sögu. Svartr fór ok kom til Guðbrands ok sagði honum ina sǫmu sǫgu. Guðbrandur mælti: " Eigi gefist þér vel hinir ókunnu menn en sækja má eg láta varning þinn en gerum síðan sem sýnist um vistafar. " Guðbrandr mǽlti: " Eigi gefist þér vel inir ókunnu menninir en sǿkja má ek láta varning þinn en gerum síðan sem sýnisk um vistafar. "

Þeir fóru og fundu varninginn en ætluðu hestana hafa í burt hlaupið. Þeir fóru ok fundu varninginn en ǽtluðu hestana hafa í brott hlaupit. Þeir fundu þá fljótt. Þeir fundu þá fljótt. Guðbrandur hafði heim til sín allt saman og tók við Svarti. Guðbrandr hafði heim til sín allt saman ok tók við Svarti.

Og er það spyr Ingólfur hitti hann bróður sinn og þótti óvarleg hans tiltekja " og vil eg að hann fari á burt. " Ok er þat spyrr Ingólfr hitti hann bróður sinn ok þótti óvarleg hans tiltekja " ok vil ek at hann fari á brott. "

Guðbrandur kvaðst ætla að eigi mundi sjá maður honum til skaða ætlaður og kvað hann sig eigi líklegan hafa til gert síðan hann kom. Guðbrandr kvazk ætla at eigi myndi sjá maðr honum til skaða ǽtlaðr ok kvað hann sik eigi líklegan hafa til gert síðan hann kom.

Ingólfur svarar: " Þá líst okkur eigi það einn veg því að mér líst maðurinn flugumannlegur og illa mun hann reynast og vil eg eigi að hann sé hjá þér því að mér segir illa hugur um hann en mér þykir betri hinn fyrri varinn. " Ingólfr svarar: " Þá lízk okkr eigi þat einn veg því at mér lízk maðrinn flugumannlegr ok illa mun hann reynast ok vil ek eigi at hann sé hjá þér því at mér segir illa hugr um hann en mér þykkir betri inn fyrri varinn. "

En það varð þó eigi og var hann þar um veturinn. En þat varð þó eigi ok var hann þar um vetrinn.

En um vorið þá er sumra tók færði Guðbrandur lið sitt í sel og var svo til skipað að húsfreyja reið ein saman en Guðbrandur og Svartur einum hesti báðir og reið Svartur að baki. En um várit þá er sumra tók fǿrði Guðbrandr lið sitt í sel ok var svá til skipat at húsfreyja reið ein saman en Guðbrandr ok Svartr einum hesti báðir ok reið Svartr at baki. En er þau komu á mýrar þær er nú heita Svartsfellsmýrar þá liggur í hesturinn undir þeim og bað Guðbrandur Svart skreiðast aftur af hestinum og svo gerir hann. En er þau kómu á mýrar þǽr er nú heita Svartsfellsmýrar þá liggr í hestrinn undir þeim ok bað Guðbrandr Svart skreiðast aftr af hestinum ok svá gerir hann. Og nú sem Svartur sér að Guðbrandur varast hann eigi þá snýr hann spjótinu. Ok nú sem Svartr sér at Guðbrandr varask hann eigi þá snýr hann spjótinu.

Þetta sér húsfreyja og mælti: " Varastu hundinn er vill svíkja þig og drepa. " Þetta sér húsfreyja ok mǽlti: " Varastu hundinn er vill svíkja þik ok drepa. "

Og í því lagði Svartur Guðbrand með spjótinu undir hendina og þegar á hol. Ok í því lagði Svartr Guðbrand með spjótinu undir hǫndina ok þegar á hol. Guðbrandur fékk brugðið sverðinu og slæmir eftir honum og í sundur í miðju. Guðbrandr fekk brugðit sverðinu ok slǿmir eftir honum ok í sundr í miðju. Húsfreyja kom til sels og sagði líflát þeirra beggja og þóttu þetta ill tíðindi. Húsfreyja kom til sels ok sagði líflát þeira beggja ok þóttu þetta ill tíðendi.

Ingólfur spyr þetta og kvað farið hafa eftir sínu hugboði og bjó þegar mál til á hendur Óttari til alþingis um fjörráð við sig og bróður sinn. Ingólfr spyrr þetta ok kvað farit hafa eftir sínu hugboði ok bjó þegar mál til á hendr Óttari til alþingis um fjǫrráð við sik ok bróður sinn. Og er menn komu til þings var leitað um sættir og var það mjög torsótt við Ingólf. Ok er menn kómu til þings var leitat um sǽttir ok var þat mjǫk torsótt við Ingólf. En sakir þess að margir góðgjarnir áttu hlut í og hitt annað að Ingólfur hafði eigi haldið sætt sína við Óttar um fundi við Valgerði þá tók hann sættir og komu fyrir fjörráð við Guðbrand þrjú hundruð silfurs. En sakir þess at margir góðgjarnir áttu hlut í ok it annat at Ingólfr hafði eigi haldit sǽtt sína við Óttar um fundi við Valgerði þá tók hann sǽttir ok kómu fyrir fjǫrráð við Guðbrand þrjú hundruð silfrs. Skyldi þá og niður falla sættarof við Óttar um Valgerðar mál. Skyldi þá ok niðr falla sættarof við Óttar um Valgerðar mál. Skiljast nú við þetta og voru sáttir. Skiljask nú við þetta ok váru sáttir.

Ingólfur átti tvo sonu við konu sinni og hétu þeir Surtur og Högni. Ingólfr átti tvá sonu við konu sinni ok hétu þeir Surtr ok Hǫgni. Þeir voru báðir gervilegir menn. Þeir váru báðir gervilegir menn. Ingólfur þótti mikill höfðingi og stíga vel í spor sínum föður um marga hluti. Ingólfr þótti mikill hǫfðingi ok stíga vel í spor sínum fǫður um marga hluti.

Ólafur að Haukagili tók þá að eldast mjög. Óláfr at Haukagili tók þá at eldast mjǫk.