Bókastaðir

Þorsteinn frá Hofi var stórlátur af búi sínu við héraðsmenn. Þorsteinn frá Hofi var stórlátr af búi sínu við héraðsmenn. Þar var öllum mönnum matur heimill og hestaskipti og allur annar farargreiði og skylt þótti það öllum utanhéraðsmönnum að hitta Þorstein fyrstan og segja honum tíðindi úr sveitum og það er til nýlundu varð. Þar var ǫllum mǫnnum matr heimill ok hestaskipti ok allr annarr farargreiði ok skylt þótti þat ǫllum utanhéraðsmönnum at hitta Þorstein fyrstan ok segja honum tíðendi ór sveitum ok þat er til nýlundu varð.

Eyjarengi heitir það er best er með Hofslandi. Eyjarengi heitir þat er bezt er með Hofslandi. Þar áttu verkmenn Þorsteins tjald á sumrum. Þar áttu verkmenn Þorsteins tjald á sumrum. Þau sáu einn dag að tíu menn áðu í enginu og var kona eitt. Þau sá einn dag at tíu menn áðu í enginu ok var kona eitt. Þeir voru allir í litklæðum. Þeir váru allir í litklǽðum. Vesl hafði einn yfir sér og slæður af góðu klæði. Vesl hafði einn yfir sér ok slǿður af góðu klǽði. Þau sáu hvað þessi maður gerði. Þau sá hvat þessi maðr gerði. Hann brá sverði og sneið af neðan það er saurugt hafði orðið í reiðinni og kastaði á braut, það var spannarbreitt, og mælti svo að þau heyrðu að hann kvaðst eigi vilja reiða eftir sér saur. Hann brá sverði ok sneið af neðan þat er saurugt hafði orðit í reiðinni ok kastaði á braut, þat var spannarbreitt, ok mǽlti svá at þau heyrðu at hann kvazk eigi vilja reiða eftir sér saur. Eigi hittu þau mennina en illa þótti þeim gert að æja í engjum manna. Eigi hittu þau mennina en illa þótti þeim gert at ǽja í engjum manna. Griðkona tók það er hann hafði af skorið og kvað þenna mann mega heita hinn mesta ofláta. Griðkona tók þat er hann hafði af skorit ok kvað þenna mann mega heita inn mesta ofláta.

Þorsteinn spurði þau tíðinda um kveldið en þau kváðust engi segja kunna og þó nýlundu litla. Þorsteinn spurði þau tíðenda um kveldit en þau kváðusk engi segja kunna ok þó nýlundu lítla. Síðan sögðu þau það sem þau höfðu séð og heyrt til manna þessa og sýndu það sem hann hafði skorið af slæðunum. Síðan sǫgðu þau þat sem þau hǫfðu sét ok heyrt til manna þessa ok sýndu þat sem hann hafði skorit af slǿðunum.

Þorsteinn kvað þetta bragð tveggja hvort, að spilla gripum sínum þótt stykki á og síðan að æja í engjum manna " nokkurs heimsks manns og óráðvands ella mikils manns og ofláta. Þorsteinn kvað þetta bragð tveggja hvárt, at spilla gripum sínum þótt stykki á ok síðan at ǽja í engjum manna " nokkurs heimsks manns ok óráðvands ella mikils manns ok ofláta. Þessir menn hafa og eigi mig hitt sem siður er til langferðamanna. Þessir menn hafa ok eigi mik hitt sem siðr er til langferðamanna. Nú mun eg geta til að þar mun hafa verið Bergur hinn rakki er út hefir komið í sumar, systurson Finnboga hins ramma frá Borg úr Víðidal. Nú mun ek geta til at þar mun hafa verit Bergr inn rakki er út hefir komit í sumar, systurson Finnboga hins ramma frá Borg ór Víðidal. Hann er rammur að afli og hinn mesti ofurkappsmaður. " Hann er rammr at afli ok inn mesti ofurkappsmaður. "

Var þetta sem annað það er Þorsteinn leiddi getum um að hann varð nærgætur. Var þetta sem annat þat er Þorsteinn leiddi getum um at hann varð nǽrgǽtr.

Bergur kom til Borgar og tók Finnbogi við honum allvel og spurði hann tíðinda en hann sagði slík er hann vissi. Bergr kom til Borgar ok tók Finnbogi við honum allvel ok spurði hann tíðenda en hann sagði slík er hann vissi. Finnbogi spurði hvort hann hefði nokkuð hitt Þorstein Ingimundarson. Finnbogi spurði hvárt hann hefði nǫkkut hitt Þorstein Ingimundarson. Bergur kvaðst eigi hann hitt hafa og riðið fyrir neðan garð. Bergr kvazk eigi hann hitt hafa ok riðit fyrir neðan garð. Finnbogi lét hitt þó venjulegra að hitta hann fyrst og segja honum tíðindi. Finnbogi lét it þó venjulegra at hitta hann fyrst ok segja honum tíðendi.

Bergur kvaðst eigi vilja lægja sig svo að finna hann " því að erindi mitt var eigi til hans. " Bergr kvazk eigi vilja lǽgja sik svá at finna hann " því at erendi mitt var eigi til hans. "

Þorgrímur hét maður er bjó að Borg hinni minni í Víðidal. Þorgrímr hét maðr er bjó at Borg inni minni í Víðidal. Hann festi sér konu þá er Þorbjörg hét og var Skíðadóttir. Hann festi sér konu þá er Þorbjǫrg hét ok var Skíðadóttir. Þorgrímur bauð þeim Finnboga og Bergi til boðsins. Þorgrímr bauð þeim Finnboga ok Bergi til boðsins. Þeir hétu ferðinni. Þeir hétu ferðinni. Brúðhlaupið skyldi vera að veturnóttum að Skíða. Brúðhlaupit skyldi vera at veturnóttum at Skíða.

Hann hitti þá Ingimundarsonu og bauð þeim til boðsins " því að mér þykir þetta eigi með fullum sóma nema þér komið. " Hann hitti þá Ingimundarsonu ok bauð þeim til boðsins " því at mér þykkir þetta eigi með fullum sóma nema þér komit. "

Þeir hétu að fara. Þeir hétu at fara.

Veðrátta var eigi algóð og illt yfir Vatnsdalsá og fórst þeim Víðdælum heldur ógreitt. Veðrátta var eigi algóð ok illt yfir Vatnsdalsá ok fórsk þeim Víðdælum heldr ógreitt. Létu þeir Finnbogi eftir hestana að bónda þess er bjó við ána. Létu þeir Finnbogi eftir hestana at bónda þess er bjó við ána. Áin var opin um mitt en lágu að fram höfuðísar. Áin var opin um mitt en lágu at fram hǫfuðísar.

Bergur mælti: " Eg mun bera yfir fólk. " Bergr mǽlti: " Ek mun bera yfir fólk. "

Og svo gerði hann, sótti knálega. Ok svá gerði hann, sótti knálega. Frost var á mikið og fraus um hann klæðin. Frost var á mikit ok fraus um hann klǽðin.

Skíði gekk í mót boðsmönnum og fyrirboðsmenn hans, Þorsteinn og þeir bræður. Skíði gekk í mót boðsmönnum ok fyrirboðsmenn hans, Þorsteinn ok þeir brǿðr. Síðan voru eldar gervir og þídd klæði manna. Síðan váru eldar gervir ok þídd klǽði manna. Þorsteinn bóndi gekk mjög að að vinna mönnum beinleika og taka við klæðum manna því að hann var hverjum manni lítillátari. Þorsteinn bóndi gekk mjǫk at at vinna mǫnnum beinleika ok taka við klǽðum manna því at hann var hverjum manni lítillátari. Finnbogi gekk fyrstur og skyldi sitja í öndvegi gegnt Þorsteini, þá Bergur. Finnbogi gekk fyrstr ok skyldi sitja í ǫndvegi gegnt Þorsteini, þá Bergr. Hann var í slæðum og skinnúlpu. Hann var í slæðum ok skinnúlpu. Stóð þetta út af honum er hann var allur frosinn og þurfti hann rúm mikið og færðist að eldinum og vildi þíða sig. Stóð þetta út af honum er hann var allr frosinn ok þurfti hann rúm mikit ok fǿrðisk at eldinum ok vildi þíða sik.

Hann gekk þar hjá sem Þorsteinn var og mælti: " Gef mér rúm maður. " Hann gekk þar hjá sem Þorsteinn var ok mǽlti: " Gef mér rúm maðr. "

Hann gekk svo snúðugt að Þorsteinn hrataði fyrir og við því búið að hann mundi falla á eldinn. Hann gekk svá snúðugt at Þorsteinn hrataði fyrir ok við því búit at hann myndi falla á eldinn.

Jökull sá þetta og varð reiður mjög. Jǫkull sá þetta ok varð reiðr mjǫk. Hann hélt á Ættartanga, spratt upp og hljóp að honum, laust milli herðanna Bergi með hjöltunum svo að hann féll við áfram og mælti: " Hvað vill skelmir þinn, viltu eigi hlífa goða vorum Vatnsdæla? " Hann helt á Ættartanga, spratt upp ok hljóp at honum, laust milli herðanna Bergi með hjǫltunum svá at hann fell við áfram ok mǽlti: " Hvat vill skelmir þinn, vill eigi hlífa goða vorum Vatnsdǿla? "

Bergur spratt upp og varð ákaflega reiður og tók til vopna. Bergur spratt upp ok varð ákaflega reiðr ok tók til vápna. Stóðu þá menn í milli þeirra og hélt þó við að þeir mundu á berjast því að Bergi eirði hið versta. Stóðu þá menn í milli þeira ok helt þó við at þeir mundu á berjast því at Bergi eirði it versta. Urðu þeir þó skildir. Urðu þeir þó skildir.

Þorsteinn mælti: " Illa hefir nú enn tekist fyrir bráðræði Jökuls bróður míns. Þorsteinn mǽlti: " Illa hefir nú enn tekist fyrir bráðrǽði Jǫkuls bróður míns. Vil eg bjóða fébætur svo að Bergur sé vel sæmdur af. " Vil ek bjóða fébǿtr svá at Bergr sé vel sǿmdr af. "

Bergur kvað sig eigi fé skorta og kvaðst sjálfur hefna skyldu. Bergur kvað sik eigi fé skorta ok kvazk sjálfr hefna skyldu. Jökull kvað hann æ því vesalla verða skyldu sem þeir ættust fleira við. Jǫkull kvað hann ǽ því vesalla verða skyldu sem þeir áttusk fleira við. Skíði bað að þeir Finnbogi færu á brott og ættust menn eigi við. Skíði bað at þeir Finnbogi fǿri á brott ok ættust menn eigi við.

Þorsteinn kvað það eigi hæfa að ráðahag þessum væri brugðið " og skulum vér ríða bræður með vorum mönnum á Mársstaði. " Þorsteinn kvað þat eigi hǿfa at ráðahag þessum vǽri brugðit " ok skulum vér ríða brǿðr með vorum mǫnnum á Mársstaði. "

Og svo var. Ok svá var.

Bergur lýsti högginu til Húnavatnsþings og bjó þangað til málið. Bergr lýsti hǫgginu til Húnavatnsþings ok bjó þangat til málit. Síðan komu menn til þings og leituðu um sættir. Síðan kómu menn til þings ok leituðu um sǽttir.

Bergur kvaðst eigi mundu fébætur taka og því að eins sættast að Jökull gengi undir þrjú jarðarmen sem þá var siður eftir stórar afgerðir " og sýna svo lítillæti við mig. " Bergr kvazk eigi mundu fébǿtr taka ok því at eins sǽttast at Jǫkull gengi undir þrjú jarðarmen sem þá var siðr eftir stórar afgerðir " ok sýna svá lítillæti við mik. "

Jökull kvað fyrr mundu hann tröll taka en hann lyti honum svo. Jǫkull kvað fyrr mundu hann trǫll taka en hann lyti honum svá.

Þorsteinn kvað þetta vera álitamál " og mun eg ganga undir jarðarmenið. " Þorsteinn kvað þetta vera álitamál " ok mun ek ganga undir jarðarmenit. "

Bergur kvað þá goldið. Bergur kvað þá goldit. Hið fyrsta jarðarmen tók í öxl, annað í bróklinda, þriðja í mitt lær. It fyrsta jarðarmen tók í ǫxl, annat í bróklinda, þriðja í mitt lǽr. Þá gekk Þorsteinn undir hið fyrsta. Þá gekk Þorsteinn undir it fyrsta.

Bergur mælti þá: " Svínbeygði eg nú þann sem æðstur var af Vatnsdælum. " Bergr mǽlti þá: " Svínbeygða ek nú þann sem ǿztr var af Vatnsdǿlum. "

Þorsteinn svarar: " Þetta þurftir þú eigi að mæla en það mun fyrst í mót koma þessum orðum að eg mun eigi ganga undir fleiri. " Þorsteinn svarar: " Þetta þurftir þú eigi at mǽla en þat mun fyrst í móti koma þessum orðum at ek mun eigi ganga undir fleiri. "

Finnbogi mælti: " Þetta er víst eigi vel mælt en þó kemur eigi mikið fyrir vansa Bergs er hann fékk af Jökli ef hér skal staðar nema og þykir yður allt lágt hjá yður Vatnsdælum og vil eg skora á þig Þorsteinn til hólmgöngu á vikufresti við stakkgarð þann er stendur í eyjunni fyrir neðan bæ minn að Borg. " Finnbogi mǽlti: " Þetta er víst eigi vel mǽlt en þó kemr eigi mikit fyrir vansa Bergs er hann fekk af Jǫkli ef hér skal staðar nema ok þykkir yðr allt lágt hjá yðr Vatnsdǿlum ok vil ek skora á þik Þorsteinn til hólmgöngu á vikufresti við stakkgarð þann er stendr í eyjunni fyrir neðan bǿ minn at Borg. "

Bergur mælti þá: " Slíkt hið sama vil eg mæla við þig Jökull að eg býð þér hólmgöngu að á kveðnum tíma Finnboga og skuluð þér þá lútir fara Hofverjar. " Bergr mǽlti þá: " Slíkt it sama vil ek mǽla við þik Jǫkull at ek býð þér hólmgöngu at á kveðnum tíma Finnboga ok skuluð þér þá lútir fara Hofverjar. "

Jökull svarar: " Heyr hvað mannfýlan mælir að þú dirfir þig að því að jafnast við oss eða bjóða mér hólmgöngu því að mér þykir mér eigi ofætlað þótt eg berjist við ykkur Finnboga báða. Jǫkull svarar: " Heyr hvat mannfýlan mǽlir at þú dirfir þik at því at jafnast við oss eða bjóða mér hólmgöngu því at mér þykkir mér eigi ofætlað þótt ek berjist við ykkr Finnboga báða. Skal og það vera og vil eg leysa undan Þorstein bróður minn því að það er skaði að honum verði nokkuð til meins en það er þó eigi örvænt ef þeir Finnbogi berjast því að hann er hinn mesti ofurhugi en hér er hvoriga að spara sem vér erum. Skal ok þat vera ok vil ek leysa undan Þorstein bróður minn því at þat er skaði at honum verði nǫkkut til meins en þat er þó eigi ørvǽnt ef þeir Finnbogi berjast því at hann er inn mesti ofurhugi en hér er hvoriga at spara sem vér erum. Fór Bergur þá lútari, bikkjan, er eg sló hann svo að hann féll við, enda kom þú nú til hólmstefnunnar ef þú hefir heldur manns hug en merar. Fór Bergr þá lútari, bikkjan, er ek sló hann svá at hann fell við, enda kom þú nú til hólmstefnunnar ef þú hefir heldr manns hug en merar. En ef nokkurir koma eigi þá skal þeim reisa níð með þeim formála að hann skal vera hvers manns níðingur og vera hvergi í samlagi góðra manna, hafa goða gremi og griðníðings nafn. " En ef nokkurir koma eigi þá skal þeim reisa níð með þeim formála at hann skal vera hvers manns níðingr ok vera hvergi í samlagi góðra manna, hafa goða gremi ok griðníðings nafn. "

Skilja þeir síðan við svo búið og fór hver heim til síns heimilis. Skilja þeir síðan við svá búit ok fór hver heim til síns heimilis. Var þetta nú gert að tíðindasögn um sveitir. Var þetta nú gert at tíðindasögn um sveitir. Það bar saman hólmstefnur þessar og Þorsteinn hafði vinaboð að Hofi því að svo gerði hann hvert haust. Þat bar saman hólmstefnur þessar ok Þorsteinn hafði vinaboð at Hofi því at svá gerði hann hvert haust.

Helga hét kona. Helga hét kona. Hún kom út með Bergi og var frilla hans. Hon kom út með Bergi ok var frilla hans. Hún var mikil kona og sköruleg, framsýn og forspá og margkunnig um flesta hluti. Hon var mikil kona ok sköruleg, framsýn ok forspá ok margkunnig um flesta hluti.

Hún mælti til Bergs: " Óviturlega hefir ykkur frændum orðið að þið ætlið að þreyta hamingju við sonu Ingimundar. Hon mǽlti til Bergs: " Óviturlega hefir ykkr frǽndum orðit at þit ǽtlið at þreyta hamingju við sonu Ingimundar. Það fer eigi svo því að Þorsteinn er reyndur bæði að viti og gæfu en það er sannmælt til Jökuls að engi berserkur er slíkur í öllum Norðlendingafjórðungi sem hann og ertu eigi hans jafningi þóttú sért mikill fyrir þér. Þat ferr eigi svá því at Þorsteinn er reyndr bǽði at viti ok gǽfu en þat er sannmælt til Jǫkuls at engi berserkr er slíkr í ǫllum Norðlendingafjórðungi sem hann ok ert eigi hans jafningi þóttú sér mikill fyrir þér. Og svo mikla sneypu sem þú hefir áður farið fyrir honum þá ferð þú nú aðra hálfu meiri ef þið eigist nokkuð við. " Ok svá mikla sneypu sem þú hefir áðr farit fyrir honum þá ferr þú nú aðra hálfu meiri ef þit eigist nakkvat við. "

Bergur svarar: " Mikið hefir Jökull um mælt svo að mér er það eigi þolanda. " Bergr svarar: " Mikit hefir Jǫkull um mǽlt svá at mér er þat eigi þolanda. "

Helga svarar: " Þóttú sért svo heimskur að þú kunnir eigi fyrir þér að sjá þá skal eg það að gera að sjá hólmganga skal engi verða. " Helga svarar: " Þóttú sér svá heimskr at þú kunnir eigi fyrir þér at sjá þá skal ek þat at gera at þessi hólmganga skal engi verða. "

" Muntu eigi ráða því, " sagði Bergur. " Munt eigi ráða því, " sagði Bergr.

Eigi vissi Finnbogi þessi ráð. Eigi vissi Finnbogi þessi ráð.

Svo er sagt að þann sama morgun, að fara skyldi til hólmgöngu þessarar, var komið á svo mikið kafafjúk með frosti að engu vætta var út komanda. Svá er sagt at þann sama morgun, at fara skyldi til hólmgöngu þessarar, var komit á svá mikit kafafjúk með frosti at engu vǽtta var út komanda. Þann sama morgun snemma var barið á dyr að Hofi. Þann sama morgun snemma var barit á dyr at Hofi. Þorsteinn gekk til dyra og heilsaði Jökli bróður sínum. Þorsteinn gekk til dyra ok heilsaði Jǫkli bróður sínum.

Hann mælti: " Ertu búinn Þorsteinn til hólmstefnunnar? " Hann mǽlti: " Ert búinn Þorsteinn til hólmstefnunnar? "

Hann svarar: " Þykir þér einsætt að fara því að þetta er illviðri? " Hann svarar: " Þykkir þér einsǽtt at fara því at þetta er illviðri? "

Jökull mælti: " Það þykir mér víst. " Jǫkull mǽlti: " Þat þykkir mér víst. "

Þorsteinn svarar: " Gakk inn fyrst bróðir og bíðum ef veður batnar. " Þorsteinn svarar: " Gakk inn fyrst bróðir ok bíðum ef veðr batnar. "

Jökull kvaðst eigi inn vilja og þíða á sér snjó " og þóttú viljir hvergi fara þá skal eg þó fara. " Jökull kvazk eigi inn vilja ok þíða á sér snjó " ok þóttú vilir hvergi fara þá skal ek þó fara. "

Þorsteinn mælti: " Aldrei skal sá munur hreysti okkarrar að eg sitji eftir en þú farir, og bíð mín. " Þorsteinn mǽlti: " Aldrei skal sá munr hreysti okkarrar at ek sitja eftir en þú farir, ok bíð mín. "

Þorsteinn gekk inn og bjóst og mælti við boðsmenn sína að þeir skyldu þar sitja og eigi þaðan fara fyrr en algott væri, bað húsfreyju og sonu sína vinna mönnum beinleika. Þorsteinn gekk inn ok bjósk ok mǽlti við boðsmenn sína at þeir skyldi þar sitja ok eigi þaðan fara fyrr en algott vǽri, bað húsfreyju ok sonu sína vinna mǫnnum beinleika. Þeir fóru báðir bræður saman. Þeir fóru báðir brǿðr saman.

Þá mælti Þorsteinn: " Hver er nú ráðagerð þín? " Þá mǽlti Þorsteinn: " Hver er nú ráðagerð þín? "

Jökull svarar: " Þetta veit eg þig eigi fyrr gert hafa að leita ráða undir mig. Jökull svarar: " Þetta veit ek þik eigi fyrr gert hafa at leita ráða undir mik. Mun hér og til lítils að sjá ef þeirra þarf við en þó verður mér eigi til þessa ráðfátt. Mun hér ok til lítils at sjá ef þeira þarf við en þó verðr mér eigi til þessa ráðfátt. Við skulum fara til Undunfells og skal Þórir fara með okkur, bróðir okkar. " Við skulum fara til Undunfells ok skal Þórir fara með okkr, bróðir okkar. "

Þeir gerðu svo, fóru þaðan og komu að kveldi til Faxa - Brands. Þeir gerðu svá, fóru þaðan ok kómu at kveldi til Faxa - Brands. Hann var vinur Jökuls. Hann var vinr Jǫkuls. Voru þar um nóttina. Váru þar um nóttina. Brandur átti hest föxóttan er kallaður var Freysfaxi. Brandr átti hest föxóttan er kallaðr var Freysfaxi. Hann var virkur að hestinum og þótti góður. Hann var virkr at hestinum ok þótti góðr. Var hann og öruggur til alls, bæði vígs og annars. Var hann ok øruggr til alls, bǽði vígs ok annars. Höfðu flestir það fyrir satt að Brandur hefði átrúnað á Faxa. Hǫfðu flestir þat fyrir satt at Brandr hefði átrúnað á Faxa.

Um morguninn eftir var hin sama hríð, nema meiri væri. Um morguninn eftir var in sama hríð, nema meiri vǽri. Þeir vildu fara bræður þótt eigi batnaði. Þeir vildu fara brǿðr þótt eigi batnaði. Brandur hafði tjaldað sleða með húðum og beitt fyrir Faxa og kvað þá mundu hitta leið báða saman. Brandr hafði tjaldat sleða með húðum ok beitt fyrir Faxa ok kvað þá myndi hitta leið báða saman.

Jökull mælti: " Þorsteinn og Þórir skulu setjast í sleða en við Faxa-Brandur skulum ganga fyrir. " Jǫkull mǽlti: " Þorsteinn ok Þórir skulu setjast í sleða en við Faxa-brandr skulum ganga fyrir. "

Þeir komu snemma dags undir stakkgarðinn og var ekki komið. Þeir kómu snemma dags undir stakkgarðinn ok var ekki komit.

Um morguninn mælti Finnbogi til Bergs: " Ætlar þú eigi Jökul kominn vera til hólmstefnunnar? " Um morguninn mǽlti Finnbogi til Bergs: " Ǽtlar þú eigi Jǫkul kominn vera til hólmstefnunnar? "

" Eigi ætla eg, " segir hann, " því að það er einkis manns að fara í þvílíku veðri. " " Eigi ǽtla ek, " segir hann, " því at þat er einkis manns at fara í þvílíku veðri. "

" Annar maður er Jökull þá en eg ætla, " segir Finnbogi, " ef hann er eigi kominn og hefði betra verið að ganga eigi jafnlangt fram við hann og þola nú eigi hverja skömm á aðra ofan. " " Annarr maðr er Jǫkull þá en ek ǽtla, " segir Finnbogi, " ef hann er eigi kominn ok hefði betra verit at ganga eigi jafnlangt fram við hann ok þola nú eigi hverja skǫmm á aðra ofan. "

" Það hafið þér of síð séð, " segir Helga, " og svo illt sem nú er frá að taka þá mun þó síðar verra. " " Þat hafið þér of síð sét, " segir Helga, " ok svá illt sem nú er frá at taka þá mun þó síðar verra. "

" Ætlar þú Jökul kominn? " segir Bergur. " Ǽtlar þú Jǫkul kominn? " segir Bergr.

" Ekki mun eg um ætla, " segir hún, " en hitt ætla eg sem gangast mun að hann er eigi yðvar maður. " " Ekki mun ek um ætla, " segir hon, " en it ǽtla ek sem gangast mun at hann er eigi yðvar maðr. "

Fellur þetta þar niður en þeir fara hvergi. Fellr þetta þar niðr en þeir fara hvergi.

Þeir bræður biðu til nóns og er svo var komið þá fóru þeir Jökull og Faxa-Brandur til sauðahúss Finnboga er þar var hjá garðinum og tóku súlu eina og báru undir garðinn. Þeir brǿðr biðu til nóns ok er svá var komit þá fóru þeir Jǫkull ok Faxa-brandr til sauðahúss Finnboga er þar var hjá garðinum ok tóku súlu eina ok báru undir garðinn. Þar voru og hross er þangað höfðu farið til skjóls í hríðinni. Þar váru ok hross er þangat hǫfðu farit til skjóls í hríðinni. Jökull skar karlshöfuð á súluendanum og reist á rúnar með öllum þeim formála sem fyrr var sagður. Jǫkull skar karlshöfuð á súluendanum ok reist á rúnar með ǫllum þeim formála sem fyrr var sagðr. Síðan drap Jökull meri eina og opnuðu hana hjá brjóstinu og færðu á súluna og létu horfa heim á Borg, fóru síðan heimleiðis og voru að Faxa-Brands um nóttina, voru nú kátir mjög um kveldið. Síðan drap Jǫkull meri eina ok opnuðu hana hjá brjóstinu ok fǿrðu á súluna ok létu horfa heim á Borg, fóru síðan heimleiðis ok váru at Faxa-Brands um nóttina, váru nú kátir mjǫk um kveldit.

Jökull mælti: " Þannig er nú Þorsteinn frændi að þú ert maður miklu vinsælli en eg og átt vini fleiri en þó er nú svo komið að vinir mínir duga nú eigi verr en þínir. Jǫkull mǽlti: " Þannig er nú Þorsteinn frǽndi at þú ert maðr miklu vinsǽlli en ek ok átt vini fleiri en þó er nú svá komit at vinir mínir duga nú eigi verr en þínir. Þykir mér sem Faxa-Brandur hafi vel dugað. " Þykkir mér sem Faxa-brandr hafi vel dugat. "

" Vel hefir Brandur gefist, " segir Þorsteinn. " Vel hefir Brandr gefist, " segir Þorsteinn.

Brandur mælti: " Gott er slíkum manni að duga við sem Jökull er því að hann er fárra líki. " Brandur mǽlti: " Gott er slíkum manni at duga við sem Jǫkull er því at hann er fárra líki. "

Þeir Faxa-Brandur og Jökull kváðu þetta gerningaveður verið hafa og kenndu það Helgu frá Borg. Þeir Faxa-brandr ok Jǫkull kváðu þetta gerningaveðr verit hafa ok kenndu þat Helgu frá Borg. Þeir komu heim bræður og urðu allir menn þeim fegnir. Þeir kómu heim brǿðr ok urðu allir menn þeim fegnir.

Spurðist þetta nú um allar sveitir hversu mikla sneypu Borgarmenn höfðu enn farið fyrir þeim bræðrum. Spurðisk þetta nú um allar sveitir hversu mikla sneypu Borgarmenn hǫfðu enn farit fyrir þeim brǿðrum.

Einhvern tíma skammt frá þessu heimti Finnbogi og þeir Bergur menn saman um Víðidal og urðu saman þrír tigir. Einhvern tíma skammt frá þessu heimti Finnbogi ok þeir Bergr menn saman um Víðidal ok urðu saman þrír tigir. Helga spurði hvað þeir ætluðu. Helga spurði hvat þeir ǽtluðu. Finnbogi kvaðst eiga ferð til Vatnsdals. Finnbogi kvazk eiga ferð til Vatnsdals.

" Já, " sagði Helga, " nú munuð þið ætla ykkar að hefna á þeim bræðrum en eg ætla að þið farið því fleiri ófarar sem þér eigist fleira við. " " Já, " sagði Helga, " nú munuð þit ætla ykkar at hefna á þeim brǿðrum en ek ǽtla at þit farið því fleiri ófarar sem þér eigist fleira við. "

" Á það skal nú hætta, " segir Finnbogi. " Á þat skal nú hǽtta, " segir Finnbogi.

Helga svarar: " Farið þér, eigi mun yður óannara heim en heiman. " Helga svarar: " Farið þér, eigi mun yðr óannara heim en heiman. "

Þetta spurðist nú brátt víða og kom til Hofs til Þorsteins. Þetta spurðisk nú brátt víða ok kom til Hofs til Þorsteins. Hann sendi orð bræðrum sínum og komu þeir til hans. Hann sendi orð brǿðrum sínum ok kómu þeir til hans. Segir hann þeim slíkt er hann hafði spurt. Segir hann þeim slíkt er hann hafði spurt. Gera nú það ráð að þeir safna mönnum og þann dag er þeirra Finnboga var utan von komu saman að Hofi sex tigir manna. Gera nú þat ráð at þeir safna mǫnnum ok þann dag er þeira Finnboga var útan ván kómu saman at Hofi sex tigir manna. Þar var Már af Mársstöðum frændi þeirra og Eyjólfur úr Kárnsnesi og aðrir vinir þeirra. Þar var Már af Mársstǫðum frǽndi þeira ok Eyjólfr ór Kárnsnesi ok aðrir vinir þeira. Var þá og sén reið þeirra Finnboga. Var þá ok sén reið þeira Finnboga.

Þorsteinn mælti: " Nú skulum vér stíga á hesta vora og ríða í mót þeim því að eg vil eigi spark þeirra á bæ mínum. " Þorsteinn mǽlti: " Nú skulum vér stíga á hesta vora ok ríða í mót þeim því at ek vil eigi spark þeira á bǿ mínum. "

Þeir gera svo. Þeir gera svá.

Jökull mælti: " Ríðum að vel og hlaupum á þá svo að þeir verði eigi við búnir. " Jǫkull mǽlti: " Ríðum at vel ok hlaupum á þá svá at þeir verði eigi við búnir. "

Þorsteinn svarar: " Eigi skulum vér óðlega láta og skal eg hafa orð fyrir oss og vita hvað þeir vilja og má vera að lítils þurfi við en veit eg frændi að þú ert búinn til allra atgerða. " Þorsteinn svarar: " Eigi skulum vér óðlega láta ok skal ek hafa orð fyrir oss ok vita hvat þeir vilja ok má vera at lítils þurfi við en veit ek frǽndi at þú ert búinn til allra atgerða. "

Jökull svarar: " Von var þess að þú mundir eigi vilja að lengi stæðu mínar ráðagerðir yfir. " Jǫkull svarar: " Ván var þess at þú myndir eigi vilja at lengi stǿði mínar ráðagerðir yfir. "

" Vel dugði þá frændi, " sagði Þorsteinn, " er þín ráð voru höfð en nú mun lítils við þurfa. " " Vel dugði þá frǽndi, " sagði Þorsteinn, " er þín ráð váru hǫfð en nú mun lítils við þurfa. "

Finnbogi mælti til sinna manna: " Menn ríða frá Hofi eigi allfáir og er það sannast að segja að Þorsteini kemur fátt á óvart. Finnbogi mǽlti til sinna manna: " Menn ríða frá Hofi eigi allfáir ok er þat sannast at segja at Þorsteini kemr fátt á óvart. Eru nú tveir kostir fyrir höndum og hvorgi góður, ríða undan og heim við svo búið og er það þó hin mesta sneypa eða að hætta á fundi við þá og er þó nokkuð hættu við liðsmun þann sem mér sýnist að sé. " Eru nú tveir kostir fyrir hǫndum ok hvorgi góðr, ríða undan ok heim við svá búit ok er þat þó in mesta sneypa eða at hǽtta á fundi við þá ok er þó nǫkkut hǽttu við liðsmun þann sem mér sýnisk at sé. "

" Mun nú eigi verða að hætta á eitthvað, " segir Bergur, " og skulum vér víst finnast. " " Mun nú eigi verða at hǽtta á eitthvat, " segir Bergr, " ok skulum vér víst finnast. "

Finnbogi mælti: " Stígum af baki og bindum hesta vora og höldum oss saman vel hvað sem í gerist. " Finnbogi mǽlti: " Stígum af baki ok bindum hesta vora ok hǫldum oss saman vel hvat sem í gerisk. "

Þetta sjá þeir Þorsteinn og stigu af baki og bundu sína hesta. Þetta sjá þeir Þorsteinn ok stigu af baki ok bundu sína hesta.

Þá mælti Þorsteinn: " Nú skulum vér ganga til móts við þá en eg skal hafa orð fyrir oss. " Þá mǽlti Þorsteinn: " Nú skulum vér ganga til móts við þá en ek skal hafa orð fyrir oss. "

Þá mælti Þorsteinn: " Hver er foringi þessa manna sem hér eru komnir? " Þá mǽlti Þorsteinn: " Hver er foringi þessa manna sem hér eru komnir? "

Finnbogi segir til sín. Finnbogi segir til sín.

Þorsteinn mælti: " Hver eru erindi hingað í dalinn? " Þorsteinn mǽlti: " Hver eru erendi hingat í dalinn? "

" Oft eru smá erindi um sveitir, " segir Finnbogi. " Oft eru smá erendi um sveitir, " segir Finnbogi.

Þorsteinn mælti: " Þess get eg að nú sé orðið það erindi, sem ætlað var þá er þér fóruð heiman þótt annan veg hafi að borið en hugsað var, að finna oss bræður. Þorsteinn mǽlti: " Þess get ek at nú sé orðit þat erendi, sem ǽtlat var þá er þér fóruð heiman þótt annan veg hafi at borit en hugsat var, at finna oss brǿðr. Ef svo er þá hefir nú vel til borið. Ef svá er þá hefir nú vel til borit. Skal nú gera þér tvo kosti Finnbogi, eigi fyrir því tvo að eigi væri hitt maklegra að þú hefðir einn. Skal nú gera þér tvá kosti Finnbogi, eigi fyrir því tvá at eigi vǽri it maklegra at þú hefðir einn. Far heim til Borgar við svo búið og sit í búi þínu. Far heim til Borgar við svá búit ok sit í búi þínu. Hinn er annar kostur að nú skulum vér þreyta hólmgöngur vorar og þó með því móti að nú munu hvorir njóta síns brautargengis og muntu þá vita hvað þú vinnur á þóttú sért bæði stór og sterkur. Inn er annarr kostr at nú skulum vér þreyta hólmgöngur vorar ok þó með því móti at nú munu hvorir njóta síns brautargengis ok munt þá vita hvat þú vinnur á þóttú sér bǽði stór ok sterkr. Það skal þessu fylgja að þú skalt fara brott úr Víðidal að vori og vera eigi vistum milli Jökulsár í Skagafirði og Hrútafjarðarár og ætla þér aldrei síðan að deila kappi við oss bræður. Þat skal þessu fylgja at þú skalt fara brott ór Víðidal at vori ok vera eigi vistum milli Jǫkulsár í Skagafirði ok Hrútafjarðarár ok ætla þér aldrei síðan at deila kappi við oss brǿðr. En þú Bergur hefir mjög dregist til óvísu við oss bræður. En þú Bergr hefir mjǫk dregist til óvísu við oss brǿðrum. Þú gerðir mér og lítið óspektarbragð fyrst er þú komst í hérað. Þú gerðir mér ok lítit óspektarbragð fyrst er þú komsk í hérað. Þá áðir þú hestum þínum í engjum mínum og ætlaðir mig það lítilmenni að eg mundi hirða hvar hestar þínir bitu gras. Þá áðir þú hestum þínum í engjum mínum ok ǽtlaðir mik þat lítilmenni at ek munda hirða hvar hestar þínir bitu gras. En þar er Jökull bróðir minn laust þig högg, það skaltu hafa bótalaust því að þú afníttir þá er þér voru boðnar. En þar er Jǫkull bróðir minn laust þik hǫgg, þat skalt hafa bótalaust því at þú afníttir þá er þér váru boðnar. Þú skalt og eigi vera í þessu takmarki er Finnboga er bannað og hafið þið þá nokkurar minjar vorra viðskipta. Þú skalt ok eigi vera í þessu takmarki er Finnboga er bannat ok hafið þit þá nokkurar minjar vorra viðskipta. Takið nú skjótt annan hvorn. " Takið nú skjótt annan hvorn. "

Jökull stóð hjá Þorsteini með Ættartanga og var búinn að bregða. Jǫkull stóð hjá Þorsteini með Ættartanga ok var búinn at bregða. Finnbogi og þeir Bergur ganga til hesta sinna og stíga á bak, ríða á brott og létta eigi fyrr en þeir koma heim til Borgar. Finnbogi ok þeir Bergr ganga til hesta sinna ok stíga á bak, ríða á brott ok létta eigi fyrr en þeir koma heim til Borgar. Helga stóð úti og spyr tíðinda. Helga stóð úti ok spyrr tíðenda. Þeir kváðust engi segja kunna. Þeir kváðusk engi segja kunna.

" Vera má að ykkur þyki svo en eigi mun það öðrum þykja þar sem þið eruð gervir héraðssekir sem illræðismenn og hefir nú yfir tekið um ykkrar ófarar. " " Vera má at ykkr þyki svá en eigi mun þat ǫðrum þykkja þar sem þit eruð gervir héraðssekir sem illræðismenn ok hefir nú yfir tekit um ykkrar ófarar. "

Þorsteinn og þeir bræður riðu heim til Hofs og hver til síns heimilis. Þorsteinn ok þeir brǿðr riðu heim til Hofs ok hverr til síns heimilis. Þakkaði Þorsteinn þeim vel fylgdina. Þakkaði Þorsteinn þeim vel fylgdina. Sat hann nú enn í virðingu um þetta mál sem öll önnur. Sat hann nú enn í virðingu um þetta mál sem ǫll ǫnnur.

Um vorið seldi Finnbogi landið að Borg og réðst norður á Strandir í Trékyllisvík og bjó þar. Um várit seldi Finnbogi landit at Borg ok rézk norðr á Strandir í Trékyllisvík ok bjó þar. Bergur fór og á burt og er það eigi sagt í þessi sögu hvað hann lagði helst fyrir sig. Bergur fór ok á brott ok er þat eigi sagt í þessi sǫgu hvat hann lagði helzt fyrir sik. Og lýkur þar skiptum þeirra Ingimundarsona. Ok lýkur þar skiptum þeira Ingimundarsona.