Bókastaðir

Þorsteinn hitti úti smalamann sinn og mælti: " Far þú í Ás og drep á dyr og hygg að hversu skjótt er til hurðar gengið og kveð meðan vísu. Þorsteinn hitti úti smalamann sinn ok mǽlti: " Far þú í Ás ok drep á dyr ok hygg at hversu skjótt er til hurðar gengit ok kveð meðan vísu. Gef þér það til erindis að spyrja að sauðum og spurður muntu vera hvort vér séum heim komnir en þú skalt segja að vér séum eigi heim komnir. " Gef þér þat til erindis at spyrja at sauðum ok spurðr munt vera hvárt vér sém heim komnir en þú skalt segja at vér sém eigi heim komnir. "

Sauðamaður fór og kom í Ás og drap á dyr og var eigi fyrr til gengið en hann hafði kveðið tólf vísur. Sauðamaðr fór ok kom í Ás ok drap á dyr ok var eigi fyrr til gengit en hann hafði kveðit tólf vísur. Þá kom húskarl út og spurði tíðinda eða hvort þeir bræður væru heim komnir. Þá kom húskarl út ok spurði tíðenda eða hvárt þeir brǿðr vǽri heim komnir. Hann kvað þá eigi heim komna og spurði að sauðum sínum. Hann kvað þá eigi heim komna ok spurði at sauðum sínum. Hann kvað þá eigi þar komna. Hann kvað þá eigi þar komna. Sauðamaður fór aftur og sagði Þorsteini hve margar vísur hann hafði kveðið. Sauðamaðr fór aftr ok sagði Þorsteini hve margar vísur hann hafði kveðit.

Þorsteinn kvað hann úti hafa staðið þá stund að mart mátti að hafast inni á meðan " eða komstu nokkuð inn? " Þorsteinn kvað hann úti hafa staðit þá stund at margt mátti at hafast inni á meðan " eða komt nǫkkut inn? "

Hann kvaðst ganga inn og skyggnast um. Hann kvazk ganga inn ok skyggnast um.

Þorsteinn spurði: " Var bjartur eldur á arni eða eigi? " Þorsteinn spurði: " Var bjartr eldr á arni eða eigi? "

Hann svarar: " Svo nokkuð sem fyrir litlu hefði verið kveiktur. " Hann svarar: " Svá nǫkkut sem fyrir litlu hefði verit kveiktr. "

Þorsteinn mælti: " Sástu nokkura nýlundu í húsinu? " Þorsteinn mǽlti: " Sátt nǫkkura nýlundu í húsinu? "

Hann kveðst séð hafa hrúgu eina mikla og koma undan fram rautt klæði. Hann kvezk sét hafa hrúgu eina mikla ok koma undan fram rautt klǽði.

Þorsteinn mælti: " Þar muntu séð hafa Hrolleif og blótklæði hans. Þorsteinn mǽlti: " Þar munt sét hafa Hrolleif ok blótklæði hans. Nú mun þangað eftir að leita. Nú mun þangat eftir at leita. Búumst nú skjótt og hættum á hvað gerir. " Búumst nú skjótt ok hǽttum á hvat gerir. "

Þeir fóru og komu í Ás og var ekki manna úti. Þeir fóru ok kómu í Ás ok var ekki manna úti. Þeir sáu hlaðið skíðum á húsvegginn tveim megin mænis. Þeir sá hlaðit skíðum á húsvegginn tveim megin mænis. Þeir sáu hús standa lítið fyrir dyrum og hlið í milli og heimadyranna. Þeir sá hús standa lítit fyrir dyrum ok hlið í milli ok heimadyranna.

Þorsteinn mælti: " Þetta mun vera blóthús og mun Hrolleifi hingað ætlað þá hún hefir fullgert sitt efni og allan sinn fjandskap en mér er minna um það. Þorsteinn mǽlti: " Þetta mun vera blóthús ok mun Hrolleifi hingat ǽtlat þá hon hefir fullgert sitt efni ok allan sinn fjandskap en mér er minna um þat. Nú gangið þér í krókinn hjá húsunum en eg mun sitja yfir dyrum uppi og hafa kefli í hendi. Nú gangið þér í krókinn hjá húsunum en ek mun sitja yfir dyrum uppi ok hafa kefli í hendi. En ef Hrolleifur gengur út þá mun eg kasta keflinu til yðvar og hlaupið þér þá til mín. " En ef Hrolleifr gengr út þá mun ek kasta keflinu til yðvar ok hlaupið þér þá til mín. "

Jökull mælti: " Auðséð er það bróðir að þú vilt virðing af þessu hafa sem öllu öðru en eg vil eigi það og mun eg sitja við keflið. " Jǫkull mǽlti: " Auðsét er þat bróðir at þú vill virðing af þessu hafa sem ǫllu ǫðru en ek vil eigi þat ok mun ek sitja við keflit. "

Þorsteinn mælti: " Þú munt ráða vilja þó eigi sé svo betra því mér þykir þú ráðinn til nokkurra slysa. " Þorsteinn mǽlti: " Þú munt ráða vilja þó eigi sé svá betra því mér þykkir þú ráðinn til nokkurra slysa. "

Jökull settist í skíðahlaðann og vonum bráðara kom út maður og kagaði hjá dyrum og sá eigi mennina er komnir voru. Jǫkull settisk í skíðahlaðann ok vonum bráðara kom út maðr ok kagaði hjá dyrum ok sá eigi mennina er komnir váru. Þá kom út maður annar og hinn þriðji og var það Hrolleifur. Þá kom út maðr annarr ok inn þriði ok var þat Hrolleifr. Jökull kenndi hann gjörla og vast við hart og féll skíðahlaðinn og þó gat hann kastað keflinu til bræðra sinna og hljóp ofan af húsinu og gat þrifið Hrolleif svo að honum gafst eigi undanrásin. Jǫkull kenndi hann gjörla ok vast við hart ok fell skíðahlaðinn ok þó gat hann kastat keflinu til brǿðra sinna ok hljóp ofan af húsinu ok gat þrifit Hrolleif svá at honum gafsk eigi undanrásin. Engi var þeirra aflamunur og ultu báðir ofan fyrir brekkuna og lágu ýmsir undir. Engi var þeira aflamunur ok ultu báðir ofan fyrir brekkuna ok lágu ýmsir undir.

Og er þeir bræður komu að mælti Högni: " Hvað fjanda fer hér að oss er eg veit eigi hvað er? " Ok er þeir brǿðr kómu at mǽlti Hǫgni: " Hvat fjanda ferr hér at oss er ek veit eigi hvat er? "

Þorsteinn svarar: " Þar fer Ljót kerling og hefir breytilega um búist. " Þorsteinn svarar: " Þar ferr Ljót kerling ok hefir breytilega um búist. "

Hún hafði rekið fötin fram yfir höfuð sér og fór öfug og rétti höfuðið aftur milli fótanna. Hon hafði rekit fötin fram yfir hǫfuð sér ok fór ǫfug ok rétti hǫfuðit aftr milli fótanna. Ófagurlegt var hennar augnabragð hversu hún gat þeim tröllslega skotið. Ófagurlegt var hennar augnabragð hversu hon gat þeim tröllslega skotit.

Þorsteinn mælti til Jökuls: " Dreptu nú Hrolleif, þess hefir þú lengi fús verið. " Þorsteinn mǽlti til Jǫkuls: " Dreptu nú Hrolleif, þess hefir þú lengi fús verit. "

Jökull svarar: " Þess er eg nú albúinn. " Jǫkull svarar: " Þess em ek nú albúinn. "

Hjó hann þá af honum höfuðið og bað hann aldrei þrífast. Hjó hann þá af honum hǫfuðit ok bað hann aldrei þrífast.

" Já, já, " sagði Ljót, " nú lagði allnær að eg mundi vel geta hefnt Hrolleifs sonar míns og eruð þér Ingimundarsynir giftumenn miklir. " " Já, já, " sagði Ljót, " nú lagði allnǽr at ek mundi vel geta hefnt Hrolleifs sonar míns ok eruð þér Ingimundarsynir giftumenn miklir. "

Þorsteinn svarar: " Hvað er nú helst til marks um það? " Þorsteinn svarar: " Hvat er nú helzt til marks um þat? "

Hún kvaðst hafa ætlað að snúa þar um landslagi öllu " en þér ærðust allir og yrðuð að gjalti eftir á vegum úti með villidýrum og svo mundi og gengið hafa ef þér hefðuð mig eigi fyrr séð en eg yður. " Hon kvazk hafa ǽtlat at snúa þar um landslagi ǫllu " en þér ǿrðust allir ok yrðið at gjalti eftir á megum úti með villidýrum ok svá myndi ok gengit hafa ef þér hefðið mik eigi fyrr sét en ek yðr. "

Þorsteinn kvað þess von að hamingja skipti með þeim. Þorsteinn kvað þess ván at hamingja skipti með þeim.

Síðan dó Ljót kerling í móð sínum og trölldómi og eru þau úr þessi sögu. Síðan dó Ljót kerling í móð sínum ok trölldómi ok eru þau ór þessi sǫgu.

Eftir dráp þeirra Hrolleifs og Ljótar fóru þeir bræður heim og urðu menn þeim fegnir. Eftir dráp þeira Hrolleifs ok Ljótar fóru þeir brǿðr heim ok urðu menn þeim fegnir.

Nokkuru síðar mælti Þorsteinn við bræður sína: " Nú þykist eg kominn til að kjósa kostgrip einhvern af eigu vorri. " Nǫkkuru síðar mǽlti Þorsteinn við brǿðr sína: " Nú þykist ek kominn til at kjósa kostgrip einhvern af eign vorri. "

Þeir játtuðu því. Þeir játtu því.

" Þá kýs eg bæinn að Hofi og landið með búinu. " " Þá kýs ek bǿinn at Hofi ok landit með búinu. "

Þeir kváðu það varla einn grip vera og þótti freklega á horfast. Þeir kváðu þat varla einn grip vera ok þótti freklega á horfast.

Þorsteinn kvað allt saman eigi að fara, land og bú " en þótt yður þyki þetta nokkuð freklega horfa þá er á hitt að líta að vor virðing mun þá mest að vér séum sem sáttastir og hitt annað að eg sjái sem helst fyrir. Þorsteinn kvað allt saman eigi at fara, land ok bú " en þótt yðr þyki þetta nǫkkut freklega horfa þá er á it at líta at vor virðing mun þá mest at vér sém sem sáttastir ok it annat at ek sjáa sem helzt fyrir. Eru hér og fleiri kostgripir og ann eg yður þeirra allvel. " Eru hér ok fleiri kostgripir ok ann ek yðr þeira allvel. "

Var þá lagið til skiptis. Var þá lagit til skiptis. Hlaut Högni skipið Stíganda því hann var farmaður. Hlaut Hǫgni skipit Stíganda því hann var farmaðr. Þórir hafursþjó hlaut goðorðið en Jökull Ættartanga. Þórir hafursþjó hlaut goðorðit en Jǫkull Ættartanga. Hafði hann sverðið á leikmótum og hestaþingum en Þorsteinn bar hann á leiðum og lögmótum því að Jökull vildi að svo væri. Hafði hann sverðit á leikmótum ok hestaþingum en Þorsteinn bar hann á leiðum ok lögmótum því at Jǫkull vildi at svá vǽri. Þórir mælti og slíkum orðum þótt hann ætti goðorðið að hann unni Þorsteini best allra virðinga af málaferlum. Þórir mǽlti ok slíkum orðum þótt hann ǽtti goðorðit at hann ynni Þorsteini bezt allra virðinga af málaferlum.

Þorsteinn mælti: " Það er mér auðsætt að þér bræður mínir viljið mér í öllu sæmdar leita en þótt eg hafi kosið mér bústað þá ann eg yður þó fjár fyrir. Þorsteinn mǽlti: " Þat er mér auðsǽtt at þér brǿðr mínir vilið mér í ǫllu sæmdar leita en þótt ek hafa kosit mér bústað þá ann ek yðr þó fjár fyrir. Nú þykir mér ráð að vér færum sess vorn í öndvegi föður vors. " Nú þykkir mér ráð at vér fǿrum sess vorn í ǫndvegi fǫður vors. "

Og svo gerðu þeir. Ok svá gerðu þeir.

Þorsteinn gerðist höfðingi yfir Vatnsdælum og Vesturhópi og öllum þeim sveitum sem Ingimundur faðir hans hafði haft. Þorsteinn gerðisk hǫfðingi yfir Vatnsdǿlum ok Vesturhópi ok ǫllum þeim sveitum sem Ingimundr faðir hans hafði haft. Þorsteinn átti þá konu er Gyða hét og var Sölmundardóttir Guðmundarsonar. Þorsteinn átti þá konu er Gyða hét ok var Sölmundardóttir Guðmundarsonar. Hann var faðir Víga-Barða. Hann var faðir Víga-Barða. Þótti þá virðingarvænlegt að tengjast við Vatnsdæla. Þótti þá virðingarvænlegt at tengjast við Vatnsdæla. Jökull bjó í Tungu en Smiður á Smiðsstöðum, Þórir hafursþjó að Nautabúi. Jǫkull bjó í Tungu en Smiðr á Smiðsstöðum, Þórir hafursþjó at Nautabúi. Það heitir nú að Undunfelli. Þat heitir nú at Undunfelli.

Nú skal segja frá þeim manni er hét Þórólfur sleggja. Nú skal segja frá þeim manni er hét Þórólfr sleggja. Hann gerðist hinn mesti óspektarmaður. Hann gerðisk inn mesti óspektarmaður. Bæði var hann þjófur og þó um annað stórilla fallinn. Bǽði var hann þjófr ok þó um annat stórilla fallinn. Þótti mönnum með stórmeinum hans byggð og einkis ills örvænt fyrir honum. Þótti mǫnnum með stórmeinum hans byggð ok einkis ills ørvǽnt fyrir honum. Og þótt hann hefði eigi fjölmenni hjá sér þá átti hann þá hluti er hann vænti trausts að. Ok þótt hann hefði eigi fjǫlmenni hjá sér þá átti hann þá hluti er hann vǽnti trausts at. Það voru tuttugu kettir. Þat váru tuttugu kettir. Þeir voru ákaflega stórir og allir svartir og mjög trylltir. Þeir váru ákaflega stórir ok allir svartir ok mjǫk trylltir. Fóru menn nú til Þorsteins og sögðu honum sín vandræði og létu til hans koma um alla héraðsstjórn, sögðu Þórólf frá mörgum stolið hafa og gert svo mart ómannlegt annað. Fóru menn nú til Þorsteins ok sǫgðu honum sín vandrǽði ok létu til hans koma um alla héraðsstjórn, sǫgðu Þórólf frá mǫrgum stolit hafa ok gert svá margt ómannlegt annat.

Þorsteinn kvað þá satt segja " en eigi er allhægt við heljarmanninn að eiga og við köttu hans og þar til spara eg alla mína menn. " Þorsteinn kvað þá satt segja " en eigi er allhægt við heljarmanninn at eiga ok við kǫttu hans ok þar til spari ek alla mína menn. "

Þeir sögðu hann varla mega halda sæmd sinni ef eigi væri að gert. Þeir sǫgðu hann varla mega halda sæmd sinni ef eigi vǽri at gert.

Eftir þetta safnaði Þorsteinn mönnum og vildi undir sér eiga fyrir mannfjölda sakir. Eftir þetta safnaði Þorsteinn mǫnnum ok vildi undir sér eiga fyrir mannfjölda sakir. Með honum voru bræður hans allir og Austmaður hans. Með honum váru brǿðr hans allir ok Austmaðr hans. Þeir fóru á Sleggjustaði. Þeir fóru á Sleggjustaði. Þórólfur gaf sér ekki að. Þórólfr gaf sér ekki at. Aldrei mátti hann góða menn með sér hafa. Aldrei mátti hann góða menn með sér hafa.

Hann gekk inn er hann sá mannareiðina og mælti: " Nú er við gestum að taka og ætla eg þar til köttu mína og mun eg setja þá alla í dyr út og mun seint ráðast inngangan ef þeir verja dyrnar. " Hann gekk inn er hann sá mannareiðina ok mǽlti: " Nú er við gestum at taka ok ǽtla ek þar til kǫttu mína ok mun ek setja þá alla í dyr út ok mun seint ráðast inngangan ef þeir verja dyrnar. "

Síðan magnaði hann þá mjög og voru þeir þá stórum illilegir með emjun og augnaskotum. Síðan magnaði hann þá mjǫk ok váru þeir þá stórum illilegir með emjun ok augnaskotum.

Jökull mælti við Þorstein: " Nú tókstu gott ráð attú lést eigi sitja mannfjanda þenna lengur kyrran. " Jǫkull mǽlti við Þorstein: " Nú tókt gott ráð attú lezt eigi sitja mannfjanda þenna lengr kyrran. "

Þeir voru átján menn. Þeir váru átján menn.

Þórólfur mælti: " Nú skal eld gera og hirði eg eigi þótt reykur fylgi því að koma Vatnsdæla mun eigi vera friðsamleg. " Þórólfr mǽlti: " Nú skal eld gera ok hirði ek eigi þótt reykr fylgi því at koma Vatnsdǿla mun eigi vera friðsamleg. "

Hann lét ketil yfir eld og bar undir ull og hvers konar harka og var fullt húsið af reyk. Hann lét ketil yfir eld ok bar undir ull ok hvers konar harka ok var fullt húsit af reyk.

Þorsteinn kom að dyrum og mælti: " Útgöngu beiðum vér þig Þórólfur. " Þorsteinn kom at dyrum ok mǽlti: " Útgǫngu beiðum vér þik Þórólfr. "

Hann kvaðst ætla að það eitt mundi erindi þeirra að eigi væri vingjarnlegt. Hann kvazk ætla at þat eitt mundi erendi þeira at eigi vǽri vingjarnlegt. Þá tóku kettirnir þegar að amra og illa láta. Þá tóku kettirnir þegar at amra ok illa láta.

Þorsteinn mælti: " Þetta er ill sveit. " Þorsteinn mǽlti: " Þetta er ill sveit. "

Jökull svarar: " Göngum inn að þeim og hirðum eigi um köttu þessa. " Jökull svarar: " Gǫngum inn at þeim ok hirðum eigi um kǫttu þessa. "

Þorsteinn kvað það eigi skyldu " því að meiri von er að vér höldum eigi liði voru heilu með öllu saman, köttunum og vopnum Þórólfs, því að hann er garpur mikill og þætti mér betra að hann gæfi sig upp sjálfur og gengi út því að meira efni hefir hann til eldingar en honum megi vel eira inni að vera. " Þorsteinn kvað þat eigi skyldu " því at meiri ván er at vér hǫldum eigi liði váru heilu með ǫllu saman, kǫttunum ok vopnum Þórólfs, því at hann er garpr mikill ok þǿtti mér betra at hann gǽfi sik upp sjálfr ok gengi út því at meira efni hefir hann til eldingar en honum megi vel eira inni at vera. "

Þórólfur reiddi ketilinn af eldinum en felldi á ullarhlaðann og lagði út remmuna svo að þeir Þorsteinn máttu eigi vera allnær dyrunum. Þórólfr reiddi ketilinn af eldinum en felldi á ullarhlaðann ok lagði út remmuna svá at þeir Þorsteinn máttu eigi vera allnǽr dyrunum.

Hann mælti þá: " Varist þér köttuna að þeir hremmsi yður eigi og fleygjum eldinum upp að húsunum. " Hann mǽlti þá: " Varist þér kǫttuna at þeir hremmsi yðr eigi ok fleygjum eldinum upp at húsunum. "

Jökull þreif einn eldibrand mikinn og fleygði upp að dyrunum en kettirnir hörfuðu undan og féll hurðin við það aftur. Jǫkull þreif einn eldibrand mikinn ok fleygði upp at dyrunum en kettirnir hǫrfuðu undan ok fell hurðin við þat aftr. Veðrið stóð á húsin en bálið tók að vaxa. Veðrit stóð á húsin en bálit tók at vaxa.

Þorsteinn mælti: " Stöndum út við garðinn þar er reykurinn er mestur og sjáum þá hvað hann taki til því að meira efni hefir hann til um eldsgerð en það megi honum lengi duga. " Þorsteinn mǽlti: " Stǫndum út við garðinn þar er reykrinn er mestr ok sjáum þá hvat hann taki til því at meira efni hefir hann til um eldsgerð en þat megi honum lengi duga. "

Varð Þorsteinn þess og nærgætur. Varð Þorsteinn þess ok nǽrgǽtr. Hljóp Þórólfur þá út með kistur tvær fullar af silfri og fór með reyknum. Hljóp Þórólfr þá út með kistur tvǽr fullar af silfri ok fór með reykinum.

Og þá er hann kom út var þar fyrir Austmaðurinn og mælti: " Hér fer nú fjandinn og er illslegur. " Ok þá er hann kom út var þar fyrir Austmaðrinn ok mǽlti: " Hér ferr nú fjandinn ok er illslegr. "

Austmaðurinn hljóp eftir honum ofan til Vatnsdalsár. Austmaðrinn hljóp eftir honum ofan til Vatnsdalsár. Þórólfur kom þar að er voru augu djúp eða fen. Þórólfr kom þar at er váru augu djúp eða fen.

Þórólfur snerist þá í mót honum og greip til hans og brá honum undir hönd sér og mælti: " Til rásar kostar þú nú og förum að því báðir saman " og hljóp í fenið og sukku svo að hvorgi kom upp. Þórólfr snerisk þá í mót honum ok greip til hans ok brá honum undir hǫnd sér ok mǽlti: " Til rásar kostar þú nú ok fǫrum at því báðir saman " ok hljóp í fenit ok sukku svá at hvorgi kom upp.

Þorsteinn mælti: " Stórilla hefir nú tekist er Austmaðurinn minn hefir týnst en það mun bóta að endast mun fé Þórólfs að bæta hann. " Þorsteinn mǽlti: " Stórilla hefir nú tekist er Austmaðrinn minn hefir týnst en þat mun bóta at endast mun fé Þórólfs at bǿta hann. "

Og var svo gert. Ok var svá gert.

Þar heita síðan Sleggjustaðir er Þórólfur hafði búið og sáust jafnan kettir og illt þótti þar oftlega síðan. Þar heita síðan Sleggjustaðir er Þórólfr hafði búit ok sásk jafnan kettir ok illt þótti þar oftlega síðan. Sjá bær er ofan frá Helgavatni. Sjá bǿr er ofan frá Helgavatni.

Már Jörundarson færði bú sitt af Grund á Mársstaði. Már Jörundarson fǿrði bú sitt af Grund á Mársstaði. Góð var frændsemi með þeim Ingimundarsonum. Góð var frǽndsemi með þeim Ingimundarsonum.

Það var til tíðinda eitt haust að Mávi hurfu sauðir nokkurir og var víða leitað og fundust eigi. Þat var til tíðenda eitt haust at Mávi hurfu sauðir nokkurir ok var víða leitat ok fundusk eigi.

Þorgrímur hét maður og var kallaður skinnhúfa. Þorgrímr hét maðr ok var kallaðr skinnhúfa. Hann bjó á Hjallalandi. Hann bjó á Hjallalandi. Hann var fjölkunnigur mjög og þó að öðru illa. Hann var fjǫlkunnigr mjǫk ok þó at ǫðru illa.

Var nú orðræða mikil um sauðahvörfin og þótti dalurinn víðast vel skipaður. Var nú orðrǿða mikil um sauðahvörfin ok þótti dalrinn víðast vel skipaðr. Eitt kveld er sauðamaður kom heim spurði Már tíðinda. Eitt kveld er sauðamaðr kom heim spurði Már tíðenda.

Hann sagði að sauðir hans voru fundnir og hafði engi illur að orðið " en þó fylgir annað meira. Hann sagði at sauðir hans váru fundnir ok hafði engi illr at orðit " en þó fylgir annat meira. Land hefi eg fundið í skógum og er ágætajörð góð og hafa sauðirnir þar verið og eru allvel holdir. " Land hefi ek fundit í skógum ok er ágætajörð góð ok hafa sauðirnir þar verit ok eru allvel holdir. "

Már spurði: " Hvort er það í mínu landi eða annarra? " Már spurði: " Hvárt er þat í mínu landi eða annarra? "

Hann kvaðst ætla að honum mundi berast " en þó liggja við lönd Ingimundarsona. Hann kvazk ætla at honum mundi berast " en þó liggja við lǫnd Ingimundarsona. Má og úr þínu landi aðeins í ganga. " Má ok ór þínu landi aðeins í ganga. "

Már sá landskostinn og þótti góður og eignaði sér. Már sá landskostinn ok þótti góðr ok eignaði sér. Þorgrímur kvaðst ætla að þeir mundu haldið fá landinu fyrir Ingimundarsonum. Þorgrímr kvazk ætla at þeir myndi haldit fá landinu fyrir Ingimundarsonum.

Þorsteinn spyr þetta og mælti: " Mjög þykir mér Már frændi minn bera sinn sann á þetta og unna oss varla laga. " Þorsteinn spyrr þetta ok mǽlti: " Mjǫk þykkir mér Már frǽndi minn bera sinn sann á þetta ok unna oss varla laga. "

Litlu eftir það hitti Jökull Þorstein bróður sinn og varð þeim talað mart og sagði Jökull það mikil firn ef menn skyldu ræna þá þar í dalnum " og dregst sú mannfýla mjög óþarfi til, hann Þorgrímur skinnhúfa, að reita oss og væri hæfilegt að hann tæki gjöld fyrir. " Litlu eftir þat hitti Jǫkull Þorstein bróður sinn ok varð þeim talat margt ok sagði Jǫkull þat mikil firn ef menn skyldi rǽna þá þar í dalnum " ok dregsk sú mannfýla mjǫk óþarfi til, hann Þorgrímr skinnhúfa, at reita oss ok vǽri hæfilegt at hann tǿki gjǫld fyrir. "

Þorsteinn kvað hann eigi sparnaðarmann " en eigi veit eg hvort hann er svo þegar upp næmdur. " Þorsteinn kvað hann eigi sparnaðarmann " en eigi veit ek hvárt hann er svá þegar upp næmdur. "

Þorsteinn bað að þeir færu á fund Þorgríms. Þorsteinn bað at þeir fǿri á fund Þorgríms. Jökull kvaðst þess albúinn. Jǫkull kvazk þess albúinn. Og er Þorgrímur varð þess var fór hann og hitti Má. Ok er Þorgrímr varð þess var fór hann ok hitti Má. Þeir kvöddust vel. Þeir kvǫddusk vel.

Þorgrímur lést kominn af hlaupi " og munu Ingimundarsynir hér koma. " Þorgrímr lézk kominn af hlaupi " ok munu Ingimundarsynir hér koma. "

Már spurði hvað hann vissi til þess. Már spurði hvat hann vissi til þess.

Þorgrímur svarar: " Þeir eru nú á ferð komnir til bæjar míns og vilja drepa mig og mun það jafnan sýnast að eg veit fleira en aðrir menn. " Þorgrímr svarar: " Þeir eru nú á ferð komnir til bǿjar míns ok vilja drepa mik ok mun þat jafnan sýnast at ek veit fleira en aðrir menn. "

Og er þeir komu á bæinn mælti Þorsteinn: " Hér eigum vér við hrekkvísan um er Þorgrímur er því að hann mun eigi heima vera. " Ok er þeir kómu á bǿinn mǽlti Þorsteinn: " Hér eigum vér við hrekkvísan um er Þorgrímr er því at hann mun eigi heima vera. "

Jökull mælti: " Gerum hér þó nokkuð illt. " Jǫkull mǽlti: " Gerum hér þó nǫkkut illt. "

Þorsteinn kvaðst það eigi vilja: " Nenni eg eigi að það sé mælt að vér tökum upp fé hans en fáum eigi veitt hann sjálfan " og fóru heim við svo búið. Þorsteinn kvazk þat eigi vilja: " Nenni ek eigi at þat sé mǽlt at vér tǫkum upp fé hans en fám eigi veitt hann sjálfan " ok fóru heim við svá búit.

Eitt sinn mælti Þorsteinn enn til bræðra sinna: " Forvitni væri mér á að freista að vér gætum fundið Þorgrím. " Eitt sinn mǽlti Þorsteinn enn til brǿðra sinna: " Forvitni vǽri mér á at freista at vér gǽtum fundit Þorgrím. "

" Nú er eg og albúinn, " sagði Jökull. " Nú er ek ok albúinn, " sagði Jǫkull.

Enn fór Þorgrímur að hitta Má og mælti: " Enn eru þeir eigi afhuga við mig Ingimundarsynir. Enn fór Þorgrímr at hitta Má ok mǽlti: " Enn eru þeir eigi afhuga við mik Ingimundarsynir. Vildi eg að þú færir nú heim með mér og skulu þeir það sanna að eg þori að bíða þeirra heima. " Vilda ek at þú fǿrir nú heim með mér ok skulu þeir þat sanna at ek þori at bíða þeira heima. "

Már fór þangað. Már fór þangat. Þá riðu og að garði Ingimundarsynir og fundust þeir í túni. Þá riðu ok at garði Ingimundarsynir ok fundusk þeir í túni.

Þorsteinn mælti: " Eigi fer þann veg frændsemi vor Már sem skyldi. Þorsteinn mǽlti: " Eigi ferr þann veg frǽndsemi vor Már sem skyldi. Vildi eg að hvorir vægðu til við aðra en þú settir eigi niður vandræðamenn þá er bægjast vilja við oss. " Vilda ek at hvorir vǽgðu til við aðra en þú settir eigi niðr vandræðamenn þá er bǽgjast vilja við oss. "

Már kvað þá sýna af sér óvingjarnlegar heimsóknir og lést eigi mundu láta sinn hlut fyrir þeim. Már kvað þá sýna af sér óvingjarnlegar heimsóknir ok lézk eigi mundu láta sinn hlut fyrir þeim. Jökull kvað og einsætt að þeir reyndu þá með sér. Jökull kvað ok einsǽtt at þeir reyndu þá með sér.

Þorsteinn kvaðst tregur til vandræða við frændur sína " en þó er eigi örvænt að þar komi ef vér náum eigi réttindum. " Þorsteinn kvazk tregr til vandrǽða við frǽndr sína " en þó er eigi ørvǽnt at þar komi ef vér náum eigi réttindum. "

Þeir fóru á braut því þeir máttu eigi ná Þorgrími fyrir fjölkynngi hans en mótgangi Más og var annað tveggja að Þorgrímur hvarf af bæ sínum eða Már sat þar við fjölmenni og stóð þetta mál svo nokkura hríð. Þeir fóru á braut því þeir máttu eigi ná Þorgrími fyrir fjǫlkynngi hans en mótgangi Márs ok var annat tveggja at Þorgrímr hvarf af bǿ sínum eða Már sat þar við fjǫlmenni ok stóð þetta mál svá nǫkkura hríð.

Í þenna tíma kom út Högni Ingimundarson með skip sitt Stíganda og var með Þorsteini um veturinn og sagði frá ferðum sínum merkilega meðan hann hafði utan verið, svo og það að hann hafði eigi skip reynt jafngott Stíganda. Í þenna tíma kom út Hǫgni Ingimundarson með skip sitt Stíganda ok var með Þorsteini um vetrinn ok sagði frá ferðum sínum merkilega meðan hann hafði útan verit, svá ok þat at hann hafði eigi skip reynt jafngott Stíganda.

Mikill orðrómur gerðist á um héraðið um málaferli þeirra frænda. Mikill orðrómr gerðisk á um héraðit um málaferli þeira frǽnda. Jökull hitti oft Þorstein bróður sinn og kvað hann enn undan vilja leita við Má. Jökull hitti oft Þorstein bróður sinn ok kvað hann enn undan vilja leita við Má.

Þorsteinn svarar: " Svo hefir verið til þessa en þó munum vér nú sitja um Þorgrím og segir mér þó í meðallagi hugur um. " Þorsteinn svarar: " Svá hefir verit til þessa en þó munum vér nú sitja um Þorgrím ok segir mér þó í meðallagi hugr um. "

Þeir bjuggust heiman bræður einn dag og voru hálfur þriðji tugur manna. Þeir bjuggusk heiman brǿðr einn dag ok váru hálfr þriðji tugur manna. Voru þeir bræður fimm. Váru þeir brǿðr fimm.

Þá mælti Þorgrímur: " Nú eru ills efni í. Þá mǽlti Þorgrímr: " Nú eru ills efni í. Þeir munu hér koma brátt Ingimundarsynir. " Þeir munu hér koma brátt Ingimundarsynir. "

Hann hljóp út og tók klæði sín áður. Hann hljóp út ok tók klǽði sín áðr.

Hann hitti Má og sagði að þá væru Ingimundarsynir á ferð " og munu oss ætla með grimmum hug að fá og er nú ráð að búast við og leiða þeim hlaup þeirra. " Hann hitti Má ok sagði at þá vǽri Ingimundarsynir á ferð " ok munu oss ætla með grimmum hug at fá ok er nú ráð at búast við ok leiða þeim hlaup þeira. "

Már safnaði mönnum. Már safnaði mǫnnum. Hrómundur son Eyvindar sörkvis, kappi mikill, hann átti dóttur Más. Hrómundr son Eyvindar sǫrkvis, kappi mikill, hann átti dóttur Márs. Hann var þar á búi. Hann var þar á búi. Hann kvað einsætt að þeir reyndu þá með sér. Hann kvað einsǽtt at þeir reyndu þá með sér. Þeir urðu alls fjórir tigir manna og umfram tveir systursynir Más, ungir menn og vænlegir. Þeir urðu alls fjórir tigir manna ok umfram tveir systursynir Márs, ungir menn ok vænlegir.

Þorgrímur mælti: " Það er ráð að fara í mót Ingimundarsonum. " Þorgrímr mǽlti: " Þat er ráð at fara í mót Ingimundarsonum. "

Og svo var gert. Ok svá var gert.

Þorsteinn sá það og mælti: " Nú mun oss gefa til að reyna oss og þykir mér nú ráð að hver gefist eftir efnum. " Þorsteinn sá þat ok mǽlti: " Nú mun oss gefa til at reyna oss ok þykkir mér nú ráð at hverr gefisk eftir efnum. "

Jökull brá þá Ættartanga og kvaðst allgott til hyggja að reyna hann í hálsum manna Más. Jǫkull brá þá Ættartanga ok kvazk allgott til hyggja at reyna hann í hálsum manna Márs. Þeir fundust á Kárnsnesi. Þeir fundusk á Kárnsnesi.

Þorgrímur segir Mávi að hann mundi felast " og má þó vera að eg sé eigi óþarfari en þótt eg standi hjá yður en eg trúi mér eigi til framgöngu. " Þorgrímr segir Mávi at hann mundi felast " ok má þó vera at ek sjá eigi óþarfari en þótt ek standa hjá yðr en ek trúi mér eigi til framgǫngu. "

Már svarar engu. Már svarar engu.

Tókst síðan bardagi og er hann hafði gengið um hríð mælti Jökull: " Eigi hæli eg bitinu hans Ættartanga. " Tóksk síðan bardagi ok er hann hafði gengit um hríð mǽlti Jǫkull: " Eigi hǽli ek bitinu hans Ættartanga. "

Þorsteinn svarar: " Slík dæmi eru með oss og verður nú vorum mönnum skeinisamt. " Þorsteinn svarar: " Slík dǿmi eru með oss ok verðr nú vorum mǫnnum skeinisamt. "

Jökull var fremstur af öllum og hjó til beggja handa. Jökull var fremstr af ǫllum ok hjó til beggja handa. Maðurinn var reyndur að afli en hinn mesti fullhugi. Maðrinn var reyndr at afli en inn mesti fullhugi. Hann hjó svo að lamdist fyrir en eigi beit. Hann hjó svá at lamðisk fyrir en eigi beit.

Jökull mælti: " Ertu nú heillum horfinn Ættartangi eða hvað? " Jǫkull mǽlti: " Ert nú heillum horfinn Ættartangi eða hvat? "

Þorsteinn svarar: " Og svo sýnist mér sem þeir standi upp er eg hefi höggið eða sjáið þér nokkuð Þorgrím? " Þorsteinn svarar: " Ok svá sýnisk mér sem þeir standi upp er ek hefi hǫggit eða sjáið þér nakkvat Þorgrím? "

Þeir kváðust eigi hann sjá. Þeir kváðusk eigi hann sjá.

Þorsteinn bað Jökul þá víkja frá orustunni og vita hvort þeir sæju hann eigi " en þú Högni frændi halt upp meðan bardaganum. " Þorsteinn bað Jǫkul þá víkja frá orrustunni ok vita hvárt þeir sǽi hann eigi " en þú Hǫgni frǽndi halt upp meðan bardaganum. "

Hann kvaðst svo gera mundu. Hann kvazk svá gera mundu. Síðan leituðu þeir hans. Síðan leituðu þeir hans.

Jökull mælti: " Eg sé hvar fjandinn kemur upp. " Jǫkull mǽlti: " Ek sé hvar fjandinn kemr upp. "

Þorsteinn mælti: " Þar liggur nú grenskollinn. " Þorsteinn mǽlti: " Þar liggr nú grenskollinn. "

Og í því koglaði hann til þeirra þaðan sem hann lá. Ok í því koglaði hann til þeira þaðan sem hann lá. Það var við ána. Þat var við ána. Jökull hljóp eftir honum og báðir þeir bræður. Jǫkull hljóp eftir honum ok báðir þeir brǿðr. Þorgrímur hljóp undan til árinnar. Þorgrímr hljóp undan til árinnar. Jökull komst svo nær að sverðið tók til hans og af það er nam en það voru þjóhnapparnir báðir allt við bakhlut. Jǫkull komsk svá nǽr at sverðit tók til hans ok af þat er nam en þat váru þjóhnapparnir báðir allt við bakhlut. Þar heitir síðan Húfuhylur er hann hljóp á kaf Þar heitir síðan Húfuhylur er hann hljóp á kaf

Jökull mælti: " Beit nú Ættartangi. " Jǫkull mǽlti: " Beit nú Ættartangi. "

Þorsteinn svarar: " Svo get eg að héðan af sé. " Þorsteinn svarar: " Svá get ek at héðan af sé. "

Þess verður nú að geta síðan hvað tíðinda varð í bardaganum. Þess verðr nú at geta síðan hvat tíðenda varð í bardaganum. Hrómundur gekk fast fram í mót Högna og áttust þeir hart höggvaskipti við. Hrómundr gekk fast fram í mót Hǫgna ok áttusk þeir hart höggvaskipti við. Lauk svo þeirra skipti að Högni féll fyrir Hrómundi. Lauk svá þeira skipti at Hǫgni fell fyrir Hrómundi. Og í því kom Jökull að og tók þá í annað sinn æsing sinn hinn mikla, sótti þá að Hrómundi með ákafa. Ok í því kom Jǫkull at ok tók þá í annat sinn æsing sinn inn mikla, sótti þá at Hrómundi með ákafa. Skorti þá eigi að sverðið beit, bæði hans og annarra. Skorti þá eigi at sverðit beit, bǽði hans ok annarra. Hann hjó á fót Hrómundi og veitti honum svo mikið sár að hann var alla ævi síðan örkumlaður og var kallaður Hrómundur halti. Hann hjó á fót Hrómundi ok veitti honum svá mikit sár at hann var alla ǽvi síðan örkumlaður ok var kallaðr Hrómundr halti. Þar féllu systursynir Más. Þar fellu systursynir Márs. Og nú er svo er komið bardaganum þá sáu menn af bæjum fund þeirra og fóru til að skilja þá. Ok nú er svá er komit bardaganum þá sá menn af bǿjum fund þeira ok fóru til at skilja þá. Var þar fyrstur Þorgrímur að Kárnsá og aðrir bændur. Var þar fyrstr Þorgrímr at Kárnsá ok aðrir bǿndr. Hann var frændi Ingimundarsona. Hann var frǽndi Ingimundarsona. Voru þeir þá skildir og var sárt mart en allir mæddir. Váru þeir þá skildir ok var sárt margt en allir mǿddir.

Þorgrímur mælti: " Þú Már hefir sýnt þrályndi mikla við þá bræður í mótgangi en þeir eru eigi þínir líkar við að eiga. Þorgrímr mǽlti: " Þú Már hefir sýnt þrályndi mikla við þá brǿðr í mótgangi en þeir eru eigi þínir líkar við at eiga. Er það nú mitt ráð að þú vægir til við þá og seljir Þorsteini sjálfdæmi. " Er þat nú mitt ráð at þú vǽgir til við þá ok selir Þorsteini sjálfdæmi. "

Hann kvað þetta heilræði og sættust að þessu. Hann kvað þetta heilrǽði ok sǽttusk at þessu. Þorsteinn kvaðst eigi mundu gerð upp lúka fyrr en á nokkuru lögþingi. Þorsteinn kvazk eigi mundu gerð upp lúka fyrr en á nǫkkuru lǫgþingi. Fóru menn nú heim af þessum fundi. Fóru menn nú heim af þessum fundi.

Og er það þing kom er Þorsteinn vildi gerð upp lúka fjölmenntu þeir mjög Hofverjar. Ok er þat þing kom er Þorsteinn vildi gerð upp lúka fjǫlmenntu þeir mjǫk Hofverjar.

Þorsteinn mælti þá: " Það er flestum mönnum kunnigt hér um sveitir hversu fór um fund vorn Más frænda vors og svo hitt að það mál er undir mig komið. Þorsteinn mǽlti þá: " Þat er flestum mǫnnum kunnigt hér um sveitir hversu fór um fund vorn Márs frǽnda vors ok svá it at þat mál er undir mik komit. Er það nú gerð mín að jafnt skal víg Högna bróður míns og ákomur þær er fengu menn Más, smár og stórar. Er þat nú gerð mín at jafnt skal víg Hǫgna bróður míns ok ákomur þǽr er fengu menn Márs, smár ok stórar. Hrómundur skal sekur vera milli Hrútafjarðarár og Jökulsár í Skagafirði fyrir víg Högna en hafa ekki fyrir örkuml sín. Hrómundr skal sekr vera milli Hrútafjarðarár ok Jǫkulsár í Skagafirði fyrir víg Hǫgna en hafa ekki fyrir ørkuml sín. Már skal eiga Hjallaland því að úr hans landi að eins má upp ganga en gjalda oss bræðrum hundrað silfurs. Már skal eiga Hjallaland því at ór hans landi at eins má upp ganga en gjalda oss brǿðrum hundrað silfrs. Þorgrímur skinnhúfa skal ekki hafa fyrir sína ákomu og er hann þó verra verður. " Þorgrímr skinnhúfa skal ekki hafa fyrir sína ákomu ok er hann þó verra verðr. "

Síðan fóru menn heim og voru sáttir að þessu. Síðan fóru menn heim ok váru sáttir at þessu. Skinnhúfa fór í brott úr héraði og kom niður norður á Melrakkasléttu og var þar til dauðadags. Skinnhúfa fór í brott ór héraði ok kom niðr norðr á Melrakkasléttu ok var þar til dauðadags.

Þorsteinn átti tvo sonu. Þorsteinn átti tvá sonu. Hét annar Ingólfur. Hét annarr Ingólfr. Hann var manna vænstur. Hann var manna vǽnstr. Annar hét Guðbrandur. Annarr hét Guðbrandr. Hann var og fríður maður. Hann var ok fríðr maðr. Jórunni dóttur Ingimundar átti Ásgeir æðikollur, faðir Kálfs og Hrefnu er átti Kjartan Ólafsson og Þorbjargar er kölluð var bæjarbót. Jórunni dóttur Ingimundar átti Ásgeirr ǿðikollr, faðir Kálfs ok Hrefnu er átti Kjartan Ólafsson ok Þorbjargar er kǫlluð var bæjarbót.

Frá Þórólfi heljarskinn er það að segja að hann bjó fyrst í Forsæludal og var illa kenndur af mönnum. Frá Þórólfi heljarskinn er þat at segja at hann bjó fyrst í Forsæludal ok var illa kenndr af mǫnnum.

Þorsteinn frá Hofi kom til hans og kvaðst eigi vilja byggð hans þar " nema þú takir annan hátt en þú hefir áður ella munum vér eigi láta kyrrt vera. " Þorsteinn frá Hofi kom til hans ok kvazk eigi vilja byggð hans þar " nema þú takir annan hátt en þú hefir áðr ella munum vér eigi láta kyrrt vera. "

Þórólfur kvað það vænst að Þorsteinn réði því hvort hann byggi þar eða eigi " en sjálfur mun eg ráða háttum mínum. " Þórólfr kvað þat vǽnst at Þorsteinn réð því hvárt hann byggi þar eða eigi " en sjálfr mun ek ráða háttum mínum. "

Síðan færði hann bú sitt og gerði sér virki suður við Friðmundará. Síðan fǿrði hann bú sitt ok gerði sér virki suðr við Friðmundará. Þórólfur lagðist á fé manna og gerðist hinn mesti þjófur. Þórólfr lagðisk á fé manna ok gerðisk inn mesti þjófr. Hann átti og blótgrafir því að menn hugðu að hann blótaði bæði mönnum og fé. Hann átti ok blótgrafir því at menn hugðu at hann blótaði bǽði mǫnnum ok fé. Illt varð honum til eftirgöngu manna þeirra er góðir voru en þó voru þeir níu saman þá er þeir voru flestir, allir hans jafningjar eða verri. Illt varð honum til eftirgöngu manna þeira er góðir váru en þó váru þeir níu saman þá er þeir váru flestir, allir hans jafningjar eða verri. Og er þeir spurðu að Þorsteinn ætlaði að gera til þeirra flýðu sumir úr virkinu og vildu eigi bíða. Ok er þeir spurðu at Þorsteinn ǽtlaði at gera til þeira flýðu sumir ór virkinu ok vildu eigi bíða. Héraðsmenn hittu Þorstein og báðu hann þenna mann af taka er svo var illur í byggðarlagi að menn máttu eigi um tæla eða við búa. Héraðsmenn hittu Þorstein ok báðu hann þenna mann af taka er svá var illr í byggðarlagi at menn máttu eigi um tǿla eða við búa. Hann kvað þá satt mæla, sendir síðan eftir bræðrum sínum, Jökli og Þóri. Hann kvað þá satt mǽla, sendir síðan eftir brǿðrum sínum, Jǫkli ok Þóri. Á Þóri kom stundum berserksgangur. Á Þóri kom stundum berserksgangr. Þótti það þá með stórum meinum um þvílíkan mann því að honum varð það að engum frama. Þótti þat þá með stórum meinum um þvílíkan mann því at honum varð þat at engum frama.

Jökull mælti til Þorsteins: " Vel gerir þú það að þú lætur hér í dalnum engi illmenni fá nokkura uppreist. " Jǫkull mǽlti til Þorsteins: " Vel gerir þú þat at þú lǽtr hér í dalnum engi illmenni fá nǫkkura uppreist. "

Síðan fóru þeir nítján saman og er þeir sáu virki Þórólfs mælti Þorsteinn: " Eigi veit eg hversu vér fáum að sótt virkinu fyrir árgljúfrum þessum. " Síðan fóru þeir nítján saman ok er þeir sá virki Þórólfs mǽlti Þorsteinn: " Eigi veit ek hversu vér fám at sótt virkinu fyrir árgljúfrum þessum. "

Jökull svarar: " Þetta er engi torveldi og mun eg gefa hér ráð til. Jǫkull svarar: " Þetta er engi torveldi ok mun ek gefa hér ráð til. Þú Þorsteinn og menn með þér skuluð skjóta að þeim og glettast við þá en eg mun fara upp með ánni við fá menn og vita ef eg mætti komast á bak þeim í virkið og ættu þeir þá við hvorutveggjum að sjá. " Þú Þorsteinn ok menn með þér skuluð skjóta at þeim ok glettast við þá en ek mun fara upp með ánni við fá menn ok vita ef ek mǽtta komast á bak þeim í virkit ok ǽtti þeir þá við hvorutveggjum at sjá. "

Þorsteinn kvað það hættuferð mikla. Þorsteinn kvað þat hættuferð mikla. Jökull fór þá upp með ánni við fá menn. Jǫkull fór þá upp með ánni við fá menn.

Þeir Þórólfur sáu eigi það og bað þá sína menn vel gefast " en þó hafa þeir bræður rammar fylgjur. Þeir Þórólfr sá eigi þat ok bað þá sína menn vel gefast " en þó hafa þeir brǿðr rammar fylgjur. Leitum vér þá til leyna vorra ef að oss ekur. " Leitum vér þá til leyna vorra ef at oss ekur. "

Jökull komst yfir ána fyrir ofan virkið. Jǫkull komsk yfir ána fyrir ofan virkit. Hann hafði í hendi öxi mikla er hann átti. Hann hafði í hendi øxi mikla er hann átti. Síðan komst hann að virkinu og gat krækt öxinni upp á virkið og las sig síðan eftir skaftinu og komst svo í virkið. Síðan komsk hann at virkinu ok gat krǿkt øxinni upp á virkit ok las sik síðan eftir skaftinu ok komsk svá í virkit. Hann fór snyðjandi að leita Þórólfs og varð hann eigi fyrir augum. Hann fór snyðjandi at leita Þórólfs ok varð hann eigi fyrir augum. Jökull gat þá að líta hvar Þórólfur kom upp úr blótgröf sinni og hljóp úr virkinu en Jökull eftir honum. Jǫkull gat þá at líta hvar Þórólfr kom upp ór blótgröf sinni ok hljóp ór virkinu en Jǫkull eftir honum. Menn Jökuls leita að förunautum Þórólfs og eru þar eltingar miklar. Menn Jǫkuls leita at fǫrunautum Þórólfs ok eru þar eltingar miklar. Þá var Þórólfur kominn á mýri nokkura upp með ánni en Jökull sótti eftir. Þá var Þórólfr kominn á mýri nǫkkura upp með ánni en Jǫkull sótti eftir. En er Þórólfur sá að hann mundi eigi komast undan þá settist hann niður í mýrinni og grét. En er Þórólfr sá at hann myndi eigi komast undan þá settisk hann niðr í mýrinni ok grét. Þar heitir síðan Grátsmýr. Þar heitir síðan Grátsmýr. Jökull kom þá að honum og kvað hann vera mikla mannfýlu og illmenni en þó engan þróttinn í. Jökull kom þá at honum ok kvað hann vera mikla mannfýlu ok illmenni en þó engan þróttinn í. Jökull hjó hann þá banahögg. Jǫkull hjó hann þá banahǫgg. Þorsteinn sótti að virkinu því að þeir illvirkjarnir voru þá aftur komnir. Þorsteinn sótti at virkinu því at þeir illvirkjarnir váru þá aftr komnir. Jökull skopar að skeið og komst í virkið. Jǫkull skopar at skeið ok komsk í virkit. Og er þeir sjá það er í virkinu voru óttuðust þeir og hljópu undan honum tveir í nestangann og drap hann þá báða. Ok er þeir sjá þat er í virkinu váru óttuðust þeir ok hljópu undan honum tveir í nestangann ok drap hann þá báða. Hinn þriðji hljóp fyrir hamra ofan. Inn þriðji hljóp fyrir hamra ofan. Eigi þótti röskvari ferð farin hafa verið en sú er Jökull fór þá. Eigi þótti rǫskvari ferð farin hafa verit en sú er Jǫkull fór þá.

Þeir fóru heim bræður eftir þetta og höfðu unnið mikla héraðsbót í drápi Þórólfs heljarskinns. Þeir fóru heim brǿðr eftir þetta ok hǫfðu unnit mikla héraðsbót í drápi Þórólfs heljarskinns.