Bókastaðir

Nú voru þau Hrolleifur með Ingimundi tvo vetur eða þrjá. Nú váru þau Hrolleifr með Ingimundi tvá vetr eða þrjá. Þau skiptu eigi skapsmunum sínum svo við sonu Ingimundar sem við aðra menn en þeir þoldu það illa og einna verst Jökull því að þeir áttu svo harða og marga leika að við meiðingar stóð og kvað Jökull illa vera sendingina Sæmundar " og sætir þó hófi, " segir hann, " ef eigi verður meira að " og kvað aldrei þann mannfjanda yfir þá skyldu ganga. Þau skiptu eigi skapsmunum sínum svá við sonu Ingimundar sem við aðra menn en þeir þolðu þat illa ok einna verst Jǫkull því at þeir áttu svá harða ok marga leika at við meiðingar stóð ok kvað Jǫkull illa vera sendingina Sǽmundar " ok sǽtir þó hofi, " segir hann, " ef eigi verðr meira at " ok kvað aldrei þann mannfjanda yfir þá skyldi ganga.

Engi var munur þeirra á vöxt og afl því að hvortveggi var ærið sterkur. Engi var munr þeira á vǫxt ok afl því at hvárrtveggi var ǿrið sterkr.

Ingimundur mælti: " Illa gerir þú Hrolleifur er þú stillir eigi skap þitt og launar eigi góðu gott. Ingimundr mǽlti: " Illa gerir þú Hrolleifr er þú stillir eigi skap þitt ok launar eigi góðu gott. Nú sé eg að eigi má svo búið hlýða og mun eg fá þér bústað hér yfir í Ási. " Nú sé ek at eigi má svá búit hlýða ok mun ek fá þér bústað hér yfir í Ási. "

Hrolleifur kvað sér það og eigi óvinveittra " en vera hér við illlyndi sona þinna. " Hrolleifr kvað sér þat ok eigi óvinveittra " en vera hér við illlyndi sona þinna. "

" Leitt er mér að segja þig afhendan, " kvað Ingimundur, " því að það hefi eg aldrei gert ef eg hefi við manni tekið. " " Leitt er mér at segja þik afhendan, " kvað Ingimundr, " því at þat hefi ek aldrei gert ef ek hefi við manni tekit. "

Þorsteinn kvaðst ætla að síðar mundi verra. Þorsteinn kvazk ætla at síðar myndi verra.

Ingimundur byggði þeim Hrolleifi og Ljót móður hans bæinn í Ási og bjuggu þau þar lengi og hélt Hrolleifur sig í öllu til jafns við sonu Ingimundar. Ingimundr byggði þeim Hrolleifi ok Ljót móður hans bǿinn í Ási ok bjuggu þau þar lengi ok helt Hrolleifr sik í ǫllu til jafns við sonu Ingimundar.

Í þenna tíma komu út bræður tveir. Í þenna tíma kómu út brǿðr tveir. Hét annar Hallormur en annar Þórormur og voru auðgir menn. Hét annarr Hallormr en annarr Þórormr ok váru auðgir menn. Þeir voru með Ingimundi um veturinn. Þeir váru með Ingimundi um vetrinn. Hallormur hefur uppi orð sín og biður Þórdísar dóttur Ingimundar. Hallormr hefir uppi orð sín ok biðr Þórdísar dóttur Ingimundar. Honum var vel svarað. Honum var vel svarat. Kvað Ingimundur að honum mikinn styrk sakir ríkdóms og var hún honum gefin. Kvað Ingimundur at honum mikinn styrk sakir ríkdóms ok var hon honum gefin. Fylgdi henni heiman Kárnsnesland. Fylgði henni heiman Kárnsnesland. Þeirra son var Þorgrímur. Þeira son var Þorgrímr. En Þórormur bjó í Tungu hinni neðri í Vatnsdal. En Þórormr bjó í Tungu inni neðri í Vatnsdal. Þar var síðan kölluð Þórormstunga. Þar var síðan kǫlluð Þórormstunga.

Þess er getið að veiður mikil var í Vatnsdalsá, bæði laxa og annarra fiska. Þess er getit at veiðr mikil var í Vatnsdalsá, bǽði laxa ok annarra fiska. Þeir skiptu með sér verkum bræður, synir Ingimundar, því að það var siður ríkra manna barna í þann tíma að hafa nokkura iðn fyrir hendi. Þeir skiptu með sér verkum brǿðr, synir Ingimundar, því at þat var siðr ríkra manna barna í þann tíma at hafa nǫkkura iðn fyrir hendi. Að þessu voru þeir fjórir bræður, Þorsteinn, Jökull, Þórir og Högni, en Smiður hafðist annað að. At þessu váru þeir fjórir brǿðr, Þorsteinn, Jǫkull, Þórir ok Hǫgni, en Smiðr hafðisk annat at. Þeir bræður fara í ána og fengu mikið af. Þeir brǿðr fara í ána ok fengu mikit af.

Hrolleifur hafði venju sína. Hrolleifr hafði venju sína. Voru það illar búsifjar við alla þá er í nánd voru. Váru þat illar búsifjar við alla þá er í nánd váru. Hafði það og eigi verið vina ráð að Ingimundur tók nokkurn tíma við honum. Hafði þat ok eigi verit vina ráð at Ingimundr tók nokkurn tíma við honum. Synir Ingimundar tóku því stórilla er Hrolleifur sat í kostum þeirra en miðlaði illt eina í mót og kölluðu það mjög hafa orðið á fyrir föður sínum að hann tók hann til sín. Synir Ingimundar tóku því stórilla er Hrolleifr sat í kostum þeira en miðlaði illt eina í móti ok kǫlluðu þat mjǫk hafa orðit á fyrir fǫður sínum at hann tók hann til sín. Þeir áttu veiði allir saman Hofsmenn og Hrolleifur. Þeir áttu veiði allir saman Hofsmenn ok Hrolleifr. En svo var mælt að Hrolleifur skyldi hafa veiði ef eigi kæmu Ingimundarsynir til eða þeirra menn en að því gaf hann engan gaum því að hann virti meira vilja sinn og ranglæti en hvað skilið var. En svá var mǽlt at Hrolleifr skyldi hafa veiði ef eigi kǿmi Ingimundarsynir til eða þeira menn en at því gaf hann engan gaum því at hann virði meira vilja sinn ok ranglǽti en hvat skilit var.

Og eitt sinn er húskarlar Ingimundar komu til árinnar mæltu þeir til Hrolleifs að hann skyldi rýma netlögin fyrir þeim. Ok eitt sinn er húskarlar Ingimundar kómu til árinnar mǽltu þeir til Hrolleifs at hann skyldi rýma netlögin fyrir þeim. Hrolleifur kvaðst mundu gefa að því engan gaum hvað sem þrælar segðu. Hrolleifr kvazk mundu gefa at því engan gaum hvat sem þrǽlar segði. Þeir svöruðu og sögðu honum það betur sama að halda eigi til kapps við þá Hofsmenn og kváðu honum það eigi endast munu þótt hann kæmi því fram við aðra. Þeir svǫruðu ok sǫgðu honum þat betr sama at halda eigi til kapps við þá Hofsmenn ok kváðu honum þat eigi endast munu þótt hann kǿmi því fram við aðra. Hrolleifur bað þá dragast á brott, vonda þræla, og hæta sér eigi mönnum. Hrolleifr bað þá dragast á brott, vonda þrǽla, ok hǿta sér eigi mǫnnum. Hann keyrði þá í braut hraklega og ómaklega. Hann keyrði þá í braut hraklega ok ómaklega.

Þeir sögðu: " Illa gerir þú það svo mikils góðs sem Ingimundur er maklegur frá þér þá er hann tók við þér og gaf þér bæði bú og veiðina og mart annað gott þar er áður þóttir þú hvergi hæfur með dugandi mönnum. " Þeir sǫgðu: " Illa gerir þú þat svá mikils góðs sem Ingimundr er maklegr frá þér þá er hann tók við þér ok gaf þér bǽði bú ok veiðina ok margt annat gott þar er áðr þóttir þú hvergi hǿfr með dugandi mǫnnum. "

Hrolleifur kvað sig eigi skyldan að ganga úr ánni fyrir illskuþrælum og lætur vaða stein til eins þeirra svo að sá liggur í svíma og lét þeim eigi skyldu hlýða að vera allfjölorðir. Hrolleifr kvað sik eigi skyldan at ganga ór ánni fyrir illskuþrælum ok lǽtr vaða stein til eins þeira svá at sá liggr í svíma ok lét þeim eigi skyldu hlýða at vera allfjölorðir.

Þeir komu heim er menn sátu yfir borðum. Þeir kómu heim er menn sátu yfir borðum. Þeir fóru flaumósa. Þeir fóru flaumósa. Ingimundur spyr hví þeir fara svo hrapallega. Ingimundr spyrr hví þeir fara svá hrapallega. Þeir kváðust reknir braut úr ánni með meiðingu og illum orðum af Hrolleifi. Þeir kváðusk reknir braut ór ánni með meiðingu ok illum orðum af Hrolleifi.

Jökull svarar: " Hann mun vilja gerast Vatnsdælagoði og vilja búa við oss sem aðra fyrr en það skal aldrei verða að sá manndjöfull kúgi oss. " Jökull svarar: " Hann mun vilja gerast Vatnsdælagoði ok vilja búa við oss sem aðra fyrr en þat skal aldrei verða at sá manndjöfull kúgi oss. "

Þorsteinn kvað of mikið bragð að vera en þó vænst að gæta til með stillingu " og var ósynju nokkurn tíma tekið við Hrolleifi. " Þorsteinn kvað of mikit bragð at vera en þó vǽnst at gǽta til með stillingu " ok var ósynju nokkurn tíma tekit við Hrolleifi. "

" Mikið er til þess haft, " kvað Ingimundur, " en þó gerið þér svo vel að þér sættist á því að þér eigið ójöfnum til að verja. " Mikit er til þess haft, " kvað Ingimundr, " en þó gerið þér svá vel at þér sǽttist á því at þér eiguð ójǫfnum til at verja. Hann er heljarmaður og von að illt hljótist af. " Hann er heljarmaður ok ván at illt hljótist af. "

Jökull kvaðst reyna skyldu hvort hann gengi úr ánni og hljóp fram undan borðinu og út. Jökull kvazk reyna skyldu hvárt hann gengi ór ánni ok hljóp fram undan borðinu ok út.

Ingimundur mælti: " Þorsteinn frændi, þér treysti eg best til um alla stilling og far þú með bræðrum þínum. " Ingimundr mǽlti: " Þorsteinn frǽndi, þér treysti ek bezt til um alla stilling ok far þú með brǿðrum þínum. "

Þorsteinn lést eigi vita hversu hægt vera mundi að halda Jökli " en eg mun eigi standa hjá ef hann berst við Hrolleif. " Þorsteinn lézk eigi vita hversu hǿgt vera mundi at halda Jǫkli " en ek mun eigi standa hjá ef hann bersk við Hrolleif. "

Og er þeir komu að ánni þá sáu þeir að Hrolleifur var í ánni og veiddi. Ok er þeir kómu at ánni þá sá þeir at Hrolleifr var í ánni ok veiddi.

Þá mælti Jökull: " Dragstu úr ánni fjandinn og dirf þig eigi að þreyta við oss og skulum vér nú ellegar reyna með oss til fulls. " Þá mǽlti Jǫkull: " Dragsk ór ánni fjandinn ok dirf þik eigi at þreyta við oss ok skulum vér nú ellegar reyna með oss til fulls. "

Hrolleifur mælti: " Eigi að síður þótt þér séuð þrír eða fjórir mun eg halda minni sýslu fyrir blóti þínu. " Hrolleifr mǽlti: " Eigi at síðr þótt þér séð þrír eða fjórir mun ek halda minni sýslu fyrir blóti þínu. "

Jökull mælti: " Þitt illmenni treystir tröllskap móður þinnar ef þú ætlar að verja oss veiðina einn öllum. " Jǫkull mǽlti: " Þitt illmenni treystir tröllskap móður þinnar ef þú ǽtlar at verja oss veiðina einn ǫllum. "

Jökull réðst þá í ána að honum en Hrolleifur fór eigi burt. Jǫkull rézk þá í ána at honum en Hrolleifr fór eigi brott.

Þorsteinn mælti: " Lát af þrályndi þinni Hrolleifur og það mun þér að illu verða ef vér náum eigi réttu af þér. Þorsteinn mǽlti: " Lát af þrályndi þinni Hrolleifr ok þat mun þér at illu verða ef vér náum eigi rétt af þér. Þá má vera að fleiri gjaldi. Þá má vera at fleiri gjaldi. Dugir og eigi að þú gangir yfir menn með rangindum. " Dugir ok eigi at þú gangir yfir menn með rangindum. "

Jökull mælti þá: " Drepum mannfjanda þenna. " Jökull mǽlti þá: " Drepum mannfjanda þenna. "

Þá lét Hrolleifur hefjast að landi þar sem grjót var fyrir og grýtti að þeim og þeir í móti um ána þvera en sumir skutu og varð Hrolleifi eigi skeinusamt. Þá lét Hrolleifr hefjast at landi þar sem grjót var fyrir ok grýtti at þeim ok þeir í móti um ána þvera en sumir skutu ok varð Hrolleifi eigi skeinusamt. Jökull vill ráðast að honum annars staðar yfir ána og kvað eigi meðalskömm í vera ef þeir bera eigi af honum. Jǫkull vill ráðast at honum annars staðar yfir ána ok kvað eigi meðalskömm í vera ef þeir bera eigi af honum.

Þorsteinn mælti: " Hitt er mitt ráð að víkjast aftur hingað og eiga heldur undir oss en ganga í greipur þeim mæðginum því að eg hygg hana skammt frá hefjast og er sem menn reyni sig eigi við dugandi menn þótt vér eigum við gerningar þeirra. " Þorsteinn mǽlti: " It er mitt ráð at víkjast aftr hingat ok eiga heldr undir oss en ganga í greipur þeim mǿðginum því at ek hygg hana skammt frá hefjast ok er sem menn reyni sik eigi við dugandi menn þótt vér eigum við gerningar þeira. "

Jökull kvaðst aldrei það hirða og leitar að fara en bræður hans grýta og skjóta að Hrolleifi. Jökull kvazk aldrei þat hirða ok leitar at fara en brǿðr hans grýta ok skjóta at Hrolleifi.

Nú kom maður heim til Hofs hlaupandi og sagði Ingimundi að í óefni var komið og þeir börðust um ána þvera " og er búi þinn fæstum líkur. " Nú kom maðr heim til Hofs hlaupandi ok sagði Ingimundi at í óefni var komit ok þeir bǫrðusk um ána þvera " ok er búi þinn fæstum líkr. "

Ingimundur mælti: " Búið hest minn og vil eg til ríða. " Ingimundr mǽlti: " Búit hest minn ok vil ek til ríða. "

Hann var þá gamall og nær blindur. Hann var þá gamall ok nǽr blindr. Hafði hann og þá af höndum látið öll fjárforræði og svo bú. Hafði hann ok þá af hǫndum látit ǫll fjárforræði ok svá bú. Sveinn var honum fenginn til fylgdar. Sveinn var honum fenginn til fylgdar. Ingimundur var í blárri kápu. Ingimundr var í blárri kápu. Sveinninn leiddi hestinn undir honum. Sveinninn leiddi hestinn undir honum. Og er þeir komu á árbakkann þá sjá synir hans hann. Ok er þeir kómu á árbakkann þá sjá synir hans hann.

Þorsteinn mælti: " Kominn er faðir vor og látum hefjast undan og mun hann ætla að vér munum gera vilja hans en hræddur er eg um komu hans " og bað nú Jökul hefta sig. Þorsteinn mǽlti: " Kominn er faðir vor ok látum hefjast undan ok mun hann ætla at vér munum gera vilja hans en hrǽddr em ek um kómu hans " ok bað nú Jökul hefta sik.

Ingimundur reið á ána og mælti: " Gakk úr ánni Hrolleifur og hygg að hvað þér hæfir. " Ingimundr reið á ána ok mǽlti: " Gakk ór ánni Hrolleifr ok hygg at hvat þér hǿfir. "

Og er Hrolleifur sá hann skaut hann til hans spjóti og kom á hann miðjan. Ok er Hrolleifr sá hann skaut hann til hans spjóti ok kom á hann miðjan.

Og er hann fékk lagið reið hann aftur að bakkanum og mælti: " Þú sveinn, fylg mér heim. " Ok er hann fekk lagit reið hann aftr at bakkanum ok mǽlti: " Þú sveinn, fylg mér heim. "

Hann hitti eigi sonu sína. Hann hitti eigi sonu sína. Og er þeir komu heim var mjög liðið á aftaninn. Ok er þeir kómu heim var mjǫk liðit á aftaninn.

Og er Ingimundur skyldi af baki fara þá mælti hann: " Stirður er eg nú og verðum vér lausir á fótum hinir gömlu mennirnir. " Ok er Ingimundr skyldi af baki fara þá mǽlti hann: " Stirðr em ek nú ok verðum vér lausir á fótum inir gömlu menninir. "

Og er sveinninn tók við honum þá þaut í sárinu. Ok er sveinninn tók við honum þá þaut í sárinu. Sá sveinninn þá að spjótið stóð í gegnum hann. Sá sveinninn þá at spjótit stóð í gegnum hann.

Ingimundur mælti: " Þú hefir mér lengi trúr verið. Ingimundr mǽlti: " Þú hefir mér lengi trúr verit. Ger nú sem eg bið þig. Ger nú sem ek bið þik. Meiri von að eg krefji þig fás héðan af. Meiri ván at ek krefja þik fás héðan af. Far þú nú og seg Hrolleifi að áður morgunn kemur get eg að synir mínir þykist eiga þangað að sjá eftir föðurhefndum sem hann er og gæti hann svo síns ráðs að hann fari í braut áður dagur komi. Far þú nú ok seg Hrolleifi at áðr morgunn kemr get ek at synir mínir þykisk eiga þangat at sjá eftir fǫðurhefndum sem hann er ok gǽti hann svá síns ráðs at hann fari í braut áðr dagr komi. Mín er eigi að betur hefnt þótt hann deyi en mér samir að skjóta skjóli yfir þann er eg hefi áður á hendur tekist meðan eg má um mæla, hversu sem síðar fer. " Mín er eigi at betr hefnt þótt hann deyi en mér samir at skjóta skjóli yfir þann er ek hefi áðr á hendr tekist meðan ek má um mǽla, hversu sem síðar ferr. "

Hann braut spjótið af skafti og gekk inn með fulltingi sveinsins og settist í öndvegi sitt og bað hann eigi ljós gera áður synir hans kæmu heim. Hann braut spjótit af skafti ok gekk inn með fulltingi sveinsins ok settisk í ǫndvegi sitt ok bað hann eigi ljós gera áðr synir hans kǿmi heim.

Sveinninn kom til árinnar og sá þar laxa marga er Hrolleifur hafði veitt. Sveinninn kom til árinnar ok sá þar laxa marga er Hrolleifr hafði veitt.

Sveinninn mælti: " Það er sannmælt að þú ert mestur mannhundur. Sveinninn mǽlti: " Þat er sannmælt at þú ert mestr mannhundur. Þú hefir það gert að vér munum aldrei bætur bíða, veitt Ingimundi bónda bana, og bað hann mig svo segja þér að þú skyldir eigi morguns heima bíða og kvaðst það ætla að synir hans mundu til þín eiga eftir föðurhefndum að leita. Þú hefir þat gert at vér munum aldrei bǿtr bíða, veitt Ingimundi bónda bana, ok bað hann mik svá segja þér at þú skyldir eigi morguns heima bíða ok kvazk þat ætla at synir hans mundu til þín eiga eftir fǫðurhefndum at leita. Og gerði eg þetta meir að bæn hans en hitt að þú værir mér svo spar undir öxi þeirra bræðra. " Ok gerði ek þetta meir at bǿn hans en it at þú vǽrir mér svá sparr undir øxi þeira brǿðra. "

Hrolleifur svarar: " Eg trúi því er þú segir en eigi skyldir þú héðan heill fara ef þú hefðir eigi þessi tíðindi sagt. " Hrolleifr svarar: " Ek trúi því er þú segir en eigi skyldir þú héðan heill fara ef þú hefðir eigi þessi tíðendi sagt. "

Nú er það að segja frá Ingimundarsonum að þeir fóru heim um kveldið og ræddu með sér að Hrolleifur væri endemismaður. Nú er þat at segja frá Ingimundarsonum at þeir fóru heim um kveldit ok rǿddu með sér at Hrolleifr vǽri endemismaður.

Þorsteinn mælti: " Enn vitum vér eigi gjörla hversu illt vér munum af honum hlotið hafa og segir mér eigi létt hugur um ferð föður vors. " Þorsteinn mǽlti: " Enn vitum vér eigi gjörla hversu illt vér munum af honum hlotit hafa ok segir mér eigi létt hugr um ferð fǫður vors. "

Þeir komu heim og gekk Þorsteinn í eldaskálann og stakk niður hendinni er hann hrataði og mælti: " Hví er vott húsfreyja? " Þeir kómu heim ok gekk Þorsteinn í eldaskálann ok stakk niðr hendinni er hann hrataði ok mǽlti: " Hví er vott húsfreyja? "

Hún svarar: " Það ætla eg að runnið muni hafa úr klæðum Ingimundar bónda. " Hon svarar: " Þat ǽtla ek at runnit muni hafa ór klǽðum Ingimundar bónda. "

Þorsteinn svarar: " Þetta er hált sem blóð og kveikið ljós skjótt. " Þorsteinn svarar: " Þetta er hált sem blóð ok kveikið ljós skjótt. "

Og svo var gert. Ok svá var gert.

Sat þá Ingimundur í öndvegi sínu og var dauður. Sat þá Ingimundr í ǫndvegi sínu ok var dauðr. Stóð þar spjótið í gegnum hann. Stóð þar spjótinu í gegnum hann.

Jökull mælti: " Allillt er slíkt að vita um svo göfgan mann að slíkt illmenni skal hafa honum að bana orðið og förum þegar og drepum hann. " Jǫkull mǽlti: " Allillt er slíkt at vita um svá gǫfgan mann at slíkt illmenni skal hafa honum at bana orðit ok fǫrum þegar ok drepum hann. "

Þorsteinn mælti: " Eigi kanntu góðgirnd föður vors ef hann hefir honum eigi undan skotið eða hvar er sveinn sá er honum fylgdi? " Þorsteinn mǽlti: " Eigi kannt góðgirnd fǫður vors ef hann hefir honum eigi undan skotit eða hvar er sveinn sá er honum fylgði? "

Nú sást hann eigi. Nú sásk hann eigi.

Þorsteinn mælti: " Eigi get eg nú Hrolleifs heima að vænta og munum vér með ráðum verða hans að leita en eigi með áhlaupum. Þorsteinn mǽlti: " Eigi get ek nú Hrolleifs heima at vǽnta ok munum vér með ráðum verða hans at leita en eigi með áhlaupum. En við það megum vér huggast að mikill manna munur er orðinn með þeim Hrolleifi og njóta mun faðir minn þess frá þeim er sólina hefir skapt og allan heiminn, hver sem sá er. En við þat megum vér huggast at mikill manna munr er orðinn með þeim Hrolleifi ok njóta mun faðir minn þess frá þeim er sólina hefir skapt ok allan heiminn, hverr sem sá er. En það má vita að það mun nokkur gert hafa. " En þat má vita at þat mun nokkurr gert hafa. "

Jökull var svo óður að varla fengu þeir stillt hann. Jǫkull var svá óðr at varla fengu þeir stillt hann. Í því bili kom inn sveinninn og sagði sitt erindi. Í því bili kom inn sveinninn ok sagði sitt erendi. Jökull kvað það óþarft. Jǫkull kvað þat óþarft.

Þorsteinn mælti: " Eigi er hann um að kunna því að hann gerði sem faðir vor vildi. " Þorsteinn mǽlti: " Eigi er hann um at kunna því at hann gerði sem faðir vor vildi. "

Ingimundur var lagiður í bátinn frá skipinu Stíganda og búið um virðulega sem þá var siður um tigna menn. Ingimundur var lagiðr í bátinn frá skipinu Stíganda ok búit um virðulega sem þá var siðr um tigna menn. Þetta spurðist nú víða og þótti sem var mikil tíðindi og ill. Þetta spurðisk nú víða ok þótti sem var mikil tíðendi ok ill.

Þorsteinn mælti við bræður sína: " Það sýnist mér ráð að vér setjumst eigi í sæti föður vors hvorki heima né í mannboðum meðan hans er óhefnt. " Þorsteinn mǽlti við brǿðr sína: " Þat sýnisk mér ráð at vér setjumst eigi í sǽti fǫður vors hvorki heima né í mannboðum meðan hans er óhefnt. "

Og svo gerðu þeir og sóttu lítt til leika eða mannfundi. Ok svá gerðu þeir ok sóttu lítt til leika eða mannfundi.

En er Eyvindur sörkvir frá þetta þá mælti hann við fósturson sinn: " Far þú og seg Gauti vin mínum hvað eg tek til og slíkt þætti mér honum til liggja. " En er Eyvindr sǫrkvir frá þetta þá mǽlti hann við fósturson sinn: " Far þú ok seg Gauti vin mínum hvat ek tek til ok slíkt þǿtti mér honum til liggja. "

Síðan brá hann saxi undan skikkju sinni og lét fallast á ofan og dó svo. Síðan brá hann saxi undan skikkju sinni ok lét fallast á ofan ok dó svá.

Og er Gautur spyr þetta mælti hann: " Erat vinum líft Ingimundar, og skal neyta góðs bragðs Eyvindar vinar míns " og brá saxi fyrir brjóst sér og drap sig. Ok er Gautr spyrr þetta mǽlti hann: " Er vinum líft Ingimundar, ok skal neyta góðs bragðs Eyvindar vinar míns " ok brá saxi fyrir brjóst sér ok drap sik.

Hermundur hét son hans Eyvindar og Hrómundur hinn halti er síðar verður getið. Hermundur hét son hans Eyvindar ok Hrómundr inn halti er síðar verðr getit.

Látum þar nú fyrst líða um en segjum nokkuð frá Hrolleifi. Látum þar nú fyrst líða um en segjum nakkvat frá Hrolleifi. Hann hittir móður sína og segir henni tíðindin. Hann hittir móður sína ok segir henni tíðindin. Hún kvað engan komast yfir skapadægur sitt, kvað Ingimund hafa lengi aldurs notið. Hon kvað engan komast yfir skapadægur sitt, kvað Ingimund hafa lengi aldrs notit.

" Er það mitt ráð, " segir hún, " að þú farir á braut fyrst því að blóðnætur eru bráðastar. " Er þat mitt ráð, " segir hon, " at þú farir á braut fyrst því at blóðnætur eru bráðastar. Vitja þá hingað er mér þætti vænst að nokkuð yrði af framkvæmd um mína ráðagerð en eigi sé eg þar á milli hvort drjúgara verður, vitsmunir Þorsteins og gifta eða brögð mín. " Vitja þá hingat er mér þǿtti vǽnst at nǫkkut yrði af framkvæmd um mína ráðagerð en eigi sjá ek þar á milli hvárt drjúgara verðr, vitsmunir Þorsteins ok gifta eða brǫgð mín. "

Síðan fór Hrolleifur norður til Skagafjarðar og kom í Sæmundarhlíð og var Sæmundur þá andaður en Geirmundur réð þá fyrir eignum. Síðan fór Hrolleifr norðr til Skagafjarðar ok kom í Sǽmundarhlíð ok var Sæmundur þá andaðr en Geirmundr réð þá fyrir eignum. Bróðir hans hét Arnaldur. Bróðir hans hét Arnaldr. Geirmundur spyr tíðinda. Geirmundr spyrr tíðenda. Hrolleifur kvaðst segja líflát Ingimundar bónda frá Hofi. Hrolleifr kvazk segja líflát Ingimundar bónda frá Hofi.

Geirmundur svarar: " Þar fór nýtur maður eða hvað varð honum að bana? " Geirmundr svarar: " Þar fór nýtr maðr eða hvat varð honum at bana? "

Hrolleifur sagði: " Hann var hafður að skotspæni " og sagði síðan allan atburðinn. Hrolleifur sagði: " Hann var hafðr at skotspǽni " ok sagði síðan allan atburðinn.

Geirmundur svarar: " Það sé eg að þú ert hinn versti óhappamaður og far á brottu, hin vonda mannfýla, og kom hér aldrei. " Geirmundr svarar: " Þat sé ek at þú ert inn versti óhappamaðr ok far á brottu, in vonda mannfýla, ok kom hér aldrei. "

Hann kvaðst hvergi fara mundu " og skal eg hér drepinn þér til svívirðingar og man eg það enn að faðir minn féll í liði föður þíns og Ingimundar og hefir það af þér hlotist og þínum mönnum. " Hann kvazk hvergi fara mundu " ok skal ek hér drepinn þér til svívirðingar ok man ek þat enn at faðir minn fell í liði fǫður þíns ok Ingimundar ok hefir þat af þér hlotist ok þínum mǫnnum. "

Geirmundur kvað það dugandi menn henda að falla í bardögum " og fram mun eg þig selja þegar er Ingimundarsynir koma. " Geirmundr kvað þat dugandi menn henda at falla í bardǫgum " ok fram mun ek þik selja þegar er Ingimundarsynir koma. "

Honum kvaðst þess að von eða annars verra. Honum kvazk þess at ván eða annars verra. Hann var þar á laun í gervibúri. Hann var þar á laun í gervibúri.

Ingimundarsynir voru heima um veturinn og sátu á hinn óæðra bekk og fóru til engra leika eða þings og voru mjög ókátir. Ingimundarsynir váru heima um vetrinn ok sátu á inn óǿðra bekk ok fóru til engra leika eða þings ok váru mjǫk ókátir.

Og er skammt var til sumars þá heimti Þorsteinn bræður sína á mál og mælti: " Öllum oss ætla eg það einn veg gefið að mál mundi þykja að leita um föðurhefnd en eigi er það allauðsóttlegt. Ok er skammt var til sumars þá heimti Þorsteinn brǿðr sína á mál ok mǽlti: " Ǫllum oss ǽtla ek þat einn veg gefit at mál myndi þykkja at leita um fǫðurhefnd en eigi er þat allauðsóttlegt. Sýnist mér það ráð að sá er ráðleitni hefir til eftir að leita, að sá skal kjósa einn kostgrip af eigu vorri. " Sýnisk mér þat ráð at sá er ráðleitni hefir til eftir at leita, at sá skal kjósa einn kostgrip af eigu vorri. "

Þeir kváðust það vilja " og ertu best til fallinn af oss sakir vitsmuna. " Þeir kváðusk þat vilja " ok ert bezt til fallinn af oss sakir vitsmuna. "

Einn morgun var Þorsteinn snemma á fótum og mælti til bræðra sinna: " Nú skulum vér búast norður til héraða hvað sem fyrir starf kemur. " Einn morgun var Þorsteinn snemma á fótum ok mǽlti til brǿðra sinna: " Nú skulum vér búast norðr til héraða hvat sem fyrir starf kemr. "

Þeir voru saman fimm bræður og eigi fleiri menn. Þeir váru saman fimm brǿðr ok eigi fleiri menn. Þeir komu að kveldi eins dags til Geirmundar og tók hann allvel við þeim og voru þar um nóttina í góðum beinleika. Þeir kómu at kveldi eins dags til Geirmundar ok tók hann allvel við þeim ok váru þar um nóttina í góðum beinleika.

En um morguninn mælti Þorsteinn við bræður sína: " Nú skuluð þér bræður vera að tafli í dag en eg skal tala við Geirmund. " En um morguninn mǽlti Þorsteinn við brǿðr sína: " Nú skuluð þér brǿðr vera at tafli í dag en ek skal tala við Geirmund. "

Þeir gerðu svo. Þeir gerðu svá.

Þorsteinn mælti til Geirmundar: " Því erum vér bræður hér komnir að vér leitum eftir Hrolleifi er vér hyggjum hér vera með þér. Þorsteinn mǽlti til Geirmundar: " Því erum vér brǿðr hér komnir at vér leitum eftir Hrolleifi er vér hyggjum hér vera með þér. Ertu og mjög skyldur til að veita oss þar sem þér senduð föður vorum þann mannfóla er svo mikið illt hefir af hlotist þótt það sé eigi að yðrum vilja. Ert ok mjǫk skyldr til at veita oss þar sem þér senduð fǫður vorum þann mannfóla er svá mikit illt hefir af hlotist þótt þat sé eigi at yðrum vilja. Á hann og enga góða frændur nema þig einn. " Á hann ok enga góða frǽndr nema þik einn. "

Geirmundur svarar: " Allt er slíkt satt og er viturlega eftir leitað en eigi er Hrolleifur hér nú. " Geirmundr svarar: " Allt er slíkt satt ok er viturlega eftir leitat en eigi er Hrolleifr hér nú. "

Þorsteinn mælti: " Hitt ætla eg sannara að hann sitji í útibúri þínu. Þorsteinn mǽlti: " It ǽtla ek sannara at hann siti í útibúri þínu. Tak nú hér hundrað silfurs og lát hann á brott og skal eg svo til stilla að hann sé eigi hér tekinn á þínum varnaði svo að það sé þér lagið til ámælis en vér munum þó eftir honum leita þó að föður vors sé eigi að hefndara. Tak nú hér hundrað silfrs ok lát hann á brott ok skal ek svá til stilla at hann sé eigi hér tekinn á þínum varnaði svá at þat sé þér lagit til ámǽlis en vér munum þó eftir honum leita þó at fǫður vors sé eigi at hefndara. Seg honum að þú þykist eigi traust til hafa að halda hann fyrir oss og sitja fyrir fjandskap vorum en ella hafa vora vináttu. " Seg honum at þú þykist eigi traust til hafa at halda hann fyrir oss ok sitja fyrir fjandskap vorum en ella hafa vora vináttu. "

Geirmundur svarar: " Nú skal og við ganga að hann er hér og virði nú hver sem vill. Geirmundur svarar: " Nú skal ok við ganga at hann er hér ok virði nú hver sem vill. Mun eg svo gera sem þú leggur ráð til og segja honum að fara á burt og leitið þér þá eftir honum er hann er eigi hjá mér. " Mun ek svá gera sem þú leggr ráð til ok segja honum at fara á brott ok leitið þér þá eftir honum er hann er eigi hjá mér. "

" Svo skal vera, " segir Þorsteinn. " Svá skal vera, " segir Þorsteinn.

Geirmundur hitti nú Hrolleif og mælti: " Nú eru hér komnir Ingimundarsynir og leita eftir þér. Geirmundr hitti nú Hrolleif ok mǽlti: " Nú eru hér komnir Ingimundarsynir ok leita eftir þér. Mun nú eigi verða vist þín lengur hér með mér því að eg vil eigi leggja mig í hættu fyrir þig eða fé mitt við málaefni þín ill en þeir bræður eru bæði ráðugir og atgöngumiklir. " Mun nú eigi verða vist þín lengr hér með mér því at ek vil eigi leggja mik í hǽttu fyrir þik eða fé mitt við málaefni þín ill en þeir brǿðr eru bǽði ráðugir ok atgöngumiklir. "

Hrolleifur svarar: " Þess var von að þér mundi klækilega verða og hafðu alla óþökk fyrir þína liðveislu. " Hrolleifr svarar: " Þess var ván at þér myndi klækilega verða ok haf alla óþökk fyrir þína liðveizlu. "

Geirmundur segir: " Verð á brottu skjótt. " Geirmundr segir: " Verð á brott skjótt. "

Síðan hitti hann Þorstein: " Það þykir mér best til mín gert að þér hrapið að engu og sitjið hér í dag. " Síðan hitti hann Þorstein: " Þat þykkir mér bezt til mín gert at þér hrapið at engu ok sitið hér í dag. "

Hann kvað svo vera skyldu. Hann kvað svá vera skyldu. Bjuggust síðan annan dag og fóru vestur yfir skörðin en þeyr hafði á verið og sá mannssporin í snjónum. Bjuggusk síðan annan dag ok fóru vestr yfir skörðin en þeyr hafði á verit ok sá mannssporin í snjónum.

Þá mælti Þorsteinn: " Nú skulum vér niður setjast og mun eg segja yður viðtal okkar Geirmundar. Þá mǽlti Þorsteinn: " Nú skulum vér niðr setjast ok mun ek segja yðr viðtal okkar Geirmundar. Eg varð var að Hrolleifur var þar. " Ek varð var at Hrolleifr var þar. "

Jökull mælti: " Þú ert kynlegur maður, vildir sitja kyrr en föðurbani þinn sat hjá þér. Jökull mǽlti: " Þú ert kynlegr maðr, vildir sitja kyrr en föðurbani þinn sat hjá þér. Og ef eg hefði vitað það þá mundi eigi kyrrt með öllu verið hafa. " Ok ef ek hefða vitat þat þá myndi eigi kyrrt með ǫllu verit hafa. "

Þorsteinn kvað það eigi örvænt " en það samir betur að gera Geirmund eigi beran að þessu. Þorsteinn kvað þat eigi ørvǽnt " en þat samir betr at gera Geirmund eigi beran at þessu. Nú skulum vér fara fullum dagleiðum og vita ef vér kæmum eigi síðar vestur en hann því að heim munu liggja spor hans og nú mun Ljót móðir hans blóta í mót sumri sem hún er vön að þeirra sið en þá mun eigi fram koma hefndin ef áður er framið blótið. " Nú skulum vér fara fullum dagleiðum ok vita ef vér kæmum eigi síðar vestr en hann því at heim munu liggja spor hans ok nú mun Ljót móðir hans blóta í mót sumri sem hon er vǫn at þeira sið en þá mun eigi fram koma hefndin ef áðr er framit blótit. "

Jökull mælti: " Skyndum þá. " Jǫkull mǽlti: " Skyndum þá. "

Hann var þá fremstur á stígum af öllum þeim. Hann var þá fremstr á stígum af ǫllum þeim.

Þá leit hann aftur og mælti: " Illt er þeim mönnum er ölmusur eru að vexti og fráleik sem er Þorsteinn bróðir minn og mun nú draga úr höndum hefndina er vér komumst hvergi. " Þá leit hann aftr ok mǽlti: " Illt er þeim mǫnnum er ölmusur eru at vexti ok fráleik sem er Þorsteinn bróðir minn ok mun nú draga ór hǫndum hefndina er vér komumsk hvergi. "

Þorsteinn svarar: " Eigi er enn sýnt að minna megi tillög mín og ráðagerðir en áhlaup þín óviturleg. " Þorsteinn svarar: " Eigi er enn sýnt at minna megi tillǫg mín ok ráðagerðir en áhlaup þín óviturleg. "

Síð um aftaninn komu þeir ofan að bænum að Hofi og sátu menn undir borðum. Síð um aftaninn kómu þeir ofan at bǿnum at Hofi ok sátu menn undir borðum.