Bókastaðir

Það sumar er þeir bræður fóru til Íslands þá fór Ingimundur til föður síns og var með honum. Þat sumar er þeir brǿðr fóru til Íslands þá fór Ingimundr til fǫður síns ok var með honum. Þorsteinn faðir hans tók þá að eldast. Þorsteinn faðir hans tók þá at eldast.

Og eitt sinn mælti Þorsteinn til Ingimundar: " Gott er nú að deyja og vita son sinn slíkan hamingjumann. Ok eitt sinn mǽlti Þorsteinn til Ingimundar: " Gott er nú at deyja ok vita son sinn slíkan hamingjumann. Uni eg því best við ævi mína að eg hefi verið engi ágangsmaður við menn. Uni ek því bezt við ǽvi mína at ek hefi verit engi ágangsmaður við menn. Er og líkast að með þeim enda slitni ævi mín því að eg kenni nú sóttar. Er ok líkast at með þeim enda slitni ǽvi mín því at ek kenni nú sóttar. Nú vil eg þér frændi í kunnleika gera fjárfar mitt hvert er en eigi þykir mér kynlegt þótt þér svífi af þessum ættjörðum og læt eg mér eigi að því þykja. " Nú vil ek þér frǽndi í kunnleika gera fjárfar mitt hvert er en eigi þykkir mér kynlegt þótt þér svífi af þessum ættjörðum ok lǽt ek mér eigi at því þykkja. "

Ingimundur kvaðst hug mundu á leggja að breyta eftir hans fyrirsögn. Ingimundr kvazk hug mundu á leggja at breyta eftir hans fyrirsögn. Þorsteinn kvaðst ætla að Ingimundur mundi þykja þar mikilmenni sem hann byggði hvar sem hann væri. Þorsteinn kvazk ætla at Ingimundur myndi þykkja þar mikilmenni sem hann byggði hvar sem hann vǽri. Þorsteinn segir honum þá marga hluti fyrir og brátt eftir það andaðist hann. Þorsteinn segir honum þá marga hluti fyrir ok brátt eftir þat andaðisk hann. Var honum þá veittur sæmilegur umbúnaður eftir fornum sið. Var honum þá veittr sæmilegur umbúnaður eftir fornum sið. Ingimundur tók við fjárforráðum og öllum eignum. Ingimundr tók við fjárforráðum ok ǫllum eignum. Ætlaði hann þar að nema yndi og settist nú um kyrrt. Ǽtlaði hann þar at nema yndi ok settisk nú um kyrrt.

Haraldur konungur hinn hárfagri var nú kominn í fullan frið og kyrrsetu, er mestur hefir verið allra fornkonunga í Norðurlöndum. Haraldr konungr inn hárfagri var nú kominn í fullan frið ok kyrrsetu, er mestr hefir verit allra fornkonunga í Norðurlöndum. Hann minntist þá þess er hann hafði játtað vinum sínum og gerði þeim nú ríkulegar veislur með stórum sæmdum. Hann minntisk þá þess er hann hafði játtat vinum sínum ok gerði þeim nú ríkulegar veizlur með stórum sæmdum.

Hann bauð einkum Ingimundi og er hann kom tók konungur allvel við honum og mælti svo: " Þitt ráð spyrst mér á margan hátt sómasamlegt en þó skortir þig einn hlut, að þú ert kvonlaus, en þó hefi eg hugsað þér ráðakost. Hann bauð einkum Ingimundi ok er hann kom tók konungr allvel við honum ok mǽlti svá: " Þitt ráð spyrsk mér á margan hátt sómasamlegt en þó skortir þik einn hlut, at þú ert kvonlaus, en þó hefi ek hugsat þér ráðakost. Var mér það í hug er þú lagðir líf þitt í hættu fyrir mitt líf. Var mér þat í hug er þú lagðir líf mitt í hǽttu fyrir mitt líf. Dóttir Þóris jarls þegjanda heitir Vigdís. Dóttir Þóris jarls þegjanda heitir Vigdís. Hún er kvenna fríðust og með miklu fé. Hon er kvenna fríðust ok með miklu fé. Því ráði mun eg þér í hendur koma. " Því ráði mun ek þér í hendr koma. "

Ingimundur þakkaði konungi og kvaðst fús vera þessa ráðahags. Ingimundur þakkaði konunginum ok kvazk fús vera þessa ráðahags. Konungur veitir veislu þessa með miklum ríkdóm og metnaði og fara menn heim. Konungr veitir veizlu þessa með miklum ríkdóm ok metnaði ok fara menn heim. Eftir þetta efnar Ingimundur til brúðhlaupsgerðar og að því búnu kemur þar Haraldur konungur og mart annað stórmenni. Eftir þetta efnir Ingimundr til brúðhlaupsgerðar ok at því búnu kemr þar Haraldr konungr ok margt annat stórmenni. Gengur Ingimundur að eiga Vigdísi eftir því sem stofnað var. Gengr Ingimundr at eiga Vigdísi eftir því sem stofnat var. Þetta brúðkaup var veitt með hinni mestu virðingu. Þetta brúðkaup var veitt með hinni mestu virðingu. Konungur lagði þar til mikinn kost í fégjöfum og annarri sæmd. Konungr lagði þar til mikinn kost í fégjǫfum ok annarri sæmd.

Ingimundur mælti til konungs: " Nú uni eg allvel við minn kost og stór heiður er að verða fyrir yðrum góðvilja en það stendur mér í hug er Finnan hefir mér spáð um ráðabreytni því að eg vildi að það sannaðist eigi að eg færi af ættjörðum mínum. " Ingimundr mǽlti til konungs: " Nú uni ek allvel við minn kost ok stór heiður er at verða fyrir yðrum góðvilja en þat stendr mér í hug er Finnan hefir mér spát um ráðabreytni því at ek vilda at þat sannaðist eigi at ek fǿra af ættjörðum mínum. "

Konungur svarar: " Þar kann eg þó eigi af að taka nema það sé til nokkurs gert og vilji Freyr þar láta sinn hlut niður koma er hann vill sitt sæmdarsæti setja. " Konungr svarar: " Þar kann ek þó eigi af at taka nema þat sé til nokkurs gert ok vili Freyr þar láta sinn hlut niðr koma er hann vill sitt sæmdarsæti setja. "

Ingimundur kvað sér fýst á að vita hvort hann fyndi hlutinn eða eigi þá er grafið væri fyrir öndvegissúlum hans: " Kann og vera að það sé eigi til engis gert. Ingimundr kvað sér fýst á at vita hvárt hann fyndi hlutinn eða eigi þá er grafit vǽri fyrir ǫndvegissúlum hans: " Kann ok vera at þat sé eigi til engis gert. Er nú og eigi því að leyna herra að eg ætla að gera eftir Finnum þeim er mér sýni héraðsvöxt og landsskipan þar sem eg skal vera og ætla eg að senda þá til Íslands. " Er nú ok eigi því at leyna herra at ek ǽtla at gera eftir Finnum þeim er mér sýni héraðsvöxt ok landsskipan þar sem ek skal vera ok ǽtla ek at senda þá til Íslands. "

Konungur kvað hann það mega gera " en það hygg eg að þangað munir þú koma og er það ugglegt hvort þú ferð í lofi mínu eða leynist þú sem nú tekur mjög að tíðkast. " Konungr kvað hann þat mega gera " en þat hygg ek at þangat munir þú koma ok er þat ugglegt hvárt þú ferr í lofi mínu eða leynist þú sem nú tekr mjǫk at tíðkast. "

" Það mun mér aldrei verða, " segir Ingimundur, " að eg fari í banni þínu. " " Þat mun mér aldrei verða, " segir Ingimundr, " at ek fara í banni þínu. "

Síðan skildu þeir konungur. Síðan skilðu þeir konungr. Fór Ingimundur heim og sat að búm. Fór Ingimundr heim ok sat at búum. Hann sendir eftir Finnum og komu norðan þrír. Hann sendir eftir Finnum ok kómu norðan þrír.

Ingimundur segir að hann vill kaupa að þeim " og vil eg gefa yður smjör og tin en þér farið sendiferð mína til Íslands að leita eftir hlut mínum og segja mér frá landslegi. " Ingimundur segir at hann vill kaupa at þeim " ok vil ek gefa yðr smjǫr ok tin en þér farið sendiferð mína til Íslands at leita eftir hlut mínum ok segja mér frá landslegi. "

Þeir svara: " Semsveinum er það forsending að fara en fyrir þína áskorun viljum vér prófa. Þeir svara: " Semsveinum er þat forsending at fara en fyrir þína áskorun viljum vér prófa. Nú skal oss byrgja eina saman í húsi og nefni oss engi maður. " Nú skal oss byrgja eina saman í húsi ok nefni oss engi maðr. "

Og svo var gert. Ok svá var gert. Og er liðnar voru þrjár nætur kom Ingimundur til þeirra. Ok er liðnar váru þrjár nætur kom Ingimundr til þeira.

Þeir risu þá upp og vörpuðu fast öndinni og mæltu: " Semsveinum er erfitt og mikið starf höfum vér haft en þó munum vér með þeim jarteinum fara að þú munt kenna land, ef þú kemur, af vorri frásögn en torvelt varð oss eftir að leita hlutinum og mega mikið atkvæði Finnunnar því að vér höfum lagt oss í mikla ánauð. Þeir risu þá upp ok vörpuðu fast ǫndunni ok mǽltu: " Semsveinum er erfitt ok mikit starf hǫfum vér haft en þó munum vér með þeim jarteinum fara at þú munt kenna land, ef þú kemr, af vorri frásǫgn en torvelt varð oss eftir at leita hlutinum ok mega mikit atkvǽði Finnunnar því at vér hǫfum lagt oss í mikla ánauð. Þar komum vér á land sem þrír firðir gengu af landnorðri og vötn voru mikil fyrir innan einn fjörðinn. Þar kómum vér á land sem þrír firðir gengu af landnorðri ok vǫtn váru mikil fyrir innan einn fjǫrðinn. Síðan komum vér í dal einn djúpan og í dalnum undir fjalli einu voru holt nokkur. Síðan kómum vér í dal einn djúpan ok í dalnum undir fjalli einu váru holt nokkur. Þar var byggilegur hvammur og þar í holtinu öðru var hluturinn. Þar var byggilegr hvammur ok þar í holtinu ǫðru var hlutrinn. Og er vér ætluðum að taka hann þá skaust hann í annað holtið og svo sem vér sóttum eftir hljóp hann æ undan og nokkur hulda lá ávallt yfir svo að vér náðum eigi og muntu sjálfur fara verða. " Ok er vér ǽtluðum at taka hann þá skauzk hann í annat holtit ok svá sem vér sóttum eftir hljóp hann ǽ undan ok nokkur hulda lá ávallt yfir svá at vér náðum eigi ok munt sjálfr fara verða. "

Hann kvaðst þá og skyldu brátt fara og kvað eigi mundu stoða við að sporna. Hann kvazk þá ok skyldu brátt fara ok kvað eigi mundu stoða við at sporna. Vel gerði hann við Finna og fóru þeir braut en hann settist um kyrrt að búm sínum og var vel auðigur að fé og góður drengur. Vel gerði hann við Finna ok fóru þeir braut en hann settisk um kyrrt at búum sínum ok var vel auðigr at fé ok góðr drengr.

Síðan hitti hann konung og sagði honum sína meðferð og fyrirætlan. Síðan hitti hann konung ok sagði honum sína meðferð ok fyrirætlan. Konungur kvað sér slíkt eigi á óvart koma og sagði óhægt að gera við ákveðnu. Konungr kvað sér slíkt eigi á óvart koma ok sagði óhǿgt at gera við ákveðnu.

Ingimundur kvað það satt " og hefi eg nú alls í leitað. " Ingimundur kvað þat satt " ok hefi ek nú alls í leitat. "

Konungur mælti: " Hvar landa sem þú ert muntu sæmdarmaður vera. " Konungr mǽlti: " Hvar landa sem þú ert munt sæmdarmaður vera. "

Konungur fékk honum enn sem fyrr nokkurn sæmdarhlut. Konungr fekk honum enn sem fyrr nokkurn sæmdarhlut.

Eftir það gerði Ingimundur veislu og bauð til vinum sínum og höfðingjum með miklum ríkdóm og að þeirri veislu kvaddi hann sér hljóðs og mælti: " Ráðabreytni hefi eg ætlað fyrir mér og hygg eg mig fara munu til Íslands meir af forlögum og atkvæði rammra hluta en fýsi. Eftir þat gerði Ingimundr veizlu ok bauð til vinum sínum ok hǫfðingjum með miklum ríkdóm ok at þeirri veizlu kvaddi hann sér hljóðs ok mǽlti: " Ráðabreytni hefi ek ǽtlat fyrir mér ok hygg ek mik fara munu til Íslands meir af forlǫgum ok atkvǽði rammra hluta en fýsi. En það er heimilt þeim er fara vilja með mér. En þat er heimilt þeim er fara vilja með mér. Hinum er og leyfilegt eftir að vera er það vilja og jafnkomnir eru hvorirtveggju vorir vinir hvort sem heldur vilja kjósa fyrir sig. " Inum er ok leyfilegt eftir at vera er þat vilja ok jafnkomnir eru hvárirtveggju vorir vinir hvárt sem heldr vilja kjósa fyrir sik. "

Mikill rómur varð að máli hans og sögðu mikinn skaða að slíks manns brottferð " en þó er fátt sköpum ríkara. " Mikill rómr varð at máli hans ok sǫgðu mikinn skaða at slíks manns brottferð " en þó er fátt sköpum ríkara. "

Urðu og þess margir búnir að fara með Ingimundi þeir er mikils voru virðir, bæði bændur og lausir menn. Urðu ok þess margir búnir at fara með Ingimundi þeir er mikils váru virðir, bǽði bǿndr ok lausir menn.

Þenna tíma var sem mest sigling til Íslands og í það mund fæddi Vigdís barn. Þenna tíma var sem mest sigling til Íslands ok í þat mund fǿddi Vigdís barn. Það var sveinn. Þat var sveinn. Sá var vænn mjög. Sá var vǽnn mjǫk. Ingimundur leit á sveininn og mælti: " Sjá sveinn hefir hyggilegt augnabragð og skal eigi seilast til nafns. Ingimundr leit á sveininn ok mǽlti: " Sjá sveinn hefir hyggilegt augnabragð ok skal eigi seilast til nafns. Hann skal heita Þorsteinn og mun eg þess vilnast að hamingja mun fylgja. " Hann skal heita Þorsteinn ok mun ek þess vilnast at hamingja mun fylgja. "

Sjá sveinn var snemma vænn og gervilegur, stilltur vel, orðvís, langsær, vinfastur og hófsmaður um alla hluti. Sjá sveinn var snemma vǽnn ok gervilegr, stilltr vel, orðvís, langsær, vinfastr ok hófsmaðr um alla hluti.

Son áttu þau annan. Son áttu þau annan. Sjá var og borinn að föður sínum og skyldi hann ráða fyrir nafni. Sjá var ok borinn at fǫður sínum ok skyldi hann ráða fyrir nafni.

Hann leit á og mælti: " Þessi sveinn er allmikilfenglegur og hefir hvassar sjónir. Hann leit á ok mǽlti: " Þessi sveinn er allmikilfenglegr ok hefir hvassar sjónir. Hann mun verða, ef hann lifir, og eigi margra maki og eigi mikill skapdeildarmaður en tryggur vinum og frændum og mun vera mikill kappi ef eg sé nokkuð til. Hann mun verða, ef hann lifir, ok eigi margra maki ok eigi mikill skapdeildarmaðr en tryggr vinum ok frǽndum ok mun vera mikill kappi ef ek sé nǫkkut til. Mun eigi nauður að minnast Jökuls frænda vors sem faðir minn bað mig og skal hann heita Jökull. " Mun eigi nauður at minnast Jǫkuls frǽnda vors sem faðir minn bað mik ok skal hann heita Jǫkull. "

Hann óx upp og gerðist afreksmaður að vexti og afli. Hann óx upp ok gerðisk afreksmaðr at vexti ok afli. Hann var fálátur, ómjúkur og ódæll, harðúðigur og hraustur um allt. Hann var fálátr, ómjúkr ok ódǽll, harðúðigr ok hraustr um allt.

Þórir hét hinn þriðji son Ingimundar skírgetinn. Þórir hét inn þriðji son Ingimundar skírgetinn. Hann var vænn maður og mikill vexti og hafði mjög á sér kaupmanns æði. Hann var vǽnn maðr ok mikill vexti ok hafði mjǫk á sér kaupmanns ǿði. Fjórði hét Högni, fimmti Smiður. Fjórði hét Hǫgni, fimmti Smiðr. Hann var frilluson. Hann var frilluson. Þorsteinn var þeirra vitrastur allra bræðra. Þorsteinn var þeira vitrastr allra brǿðra. Þórdís hét dóttir Ingimundar, heitin eftir móður hans, önnur Jórunn. Þórdís hét dóttir Ingimundar, heitin eftir móður hans, ǫnnur Jórunn.

Jörundur hét maður og var son Þóris jarls þegjanda, bróðir Vigdísar. Jǫrundr hét maðr ok var son Þóris jarls þegjanda, bróðir Vigdísar. Hann lýsir yfir því að hann mun fara til Íslands með Ingimundi, lét bæði til halda vingan og mágsemd. Hann lýsir yfir því at hann mun fara til Íslands með Ingimundi, lét bǽði til halda vingan ok mágsemd. Ingimundur lést því vel kunna. Ingimundr lézk því vel kunna. Hvati hét maður og Ásmundur, þrælar Ingimundar. Hvati hét maðr ok Ásmundr, þrǽlar Ingimundar. Þá hét maður Friðmundur, annar Þórir, þriðji Refkell, fjórði Úlfkell, fimmti Böðvar. Þá hét maðr Friðmundr, annarr Þórir, þriðji Refkell, fjórði Úlfkell, fimmti Bǫðvar. Þessir menn bjuggu ferð sína til Íslands með Ingimundi og höfðu allir stórfé. Þessir menn bjuggu ferð sína til Íslands með Ingimundi ok hǫfðu allir stórfé.

Nú lætur Ingimundur í haf þegar hann var búinn með sitt föruneyti og áttu góða útivist og komu út vestur fyrir Ísland og sigldu inn á Borgarfjörð í Leiruvog. Nú lǽtr Ingimundr í haf þegar hann var búinn með sitt fǫruneyti ok áttu góða útivist ok kómu út vestr fyrir Ísland ok sigldu inn á Borgarfjǫrð í Leiruvog. Brátt spurðist skipkoman. Brátt spurðisk skipkoman.

Grímur reið til skips og fagnaði vel fóstbróður sínum og kvaðst mikla þökk kunna hans þarkomu " og kemur hér nú að því sem mælt er að torsótt er að forðast forlögin. " Grímr reið til skips ok fagnaði vel fóstbróður sínum ok kvazk mikla þǫkk kunna hans þarkomu " ok kemr hér nú at því sem mǽlt er at torsótt er at forðast forlögin. "

Ingimundur kvað það satt vera " og verður eigi við gert fóstbróðir. " Ingimundr kvað þat satt vera " ok verðr eigi við gert fóstbróðir. "

Grímur mælti: " Það er mitt boð að þú farir heim til mín og lið þitt allt og haf allt það af mínu fé er þú vilt, hvort það eru lönd eða aðrir aurar. " Grímr mǽlti: " Þat er mitt boð at þú farir heim til mín ok lið þitt allt ok haf allt þat af mínu fé er þú vill, hvárt þat eru lǫnd eða aðrir aurar. "

Ingimundur þakkar boðið og kvaðst mundu vera hjá honum í vetur " en þar sem eg hefi breytt ráðahag mínum til þessar ferðar þá mun eg þangað á leita sem mér var á vísað til landnáma, af tómi. " Ingimundr þakkar boðit ok kvazk mundu vera hjá honum í vetr " en þar sem ek hefi breytt ráðahag mínum til þessar ferðar þá mun ek þangat á leita sem mér var á vísat til landnáma, af tómi. "

Ingimundur fór á Hvanneyri, kona hans og synir en lið hans var þar allt umhverfis. Ingimundr fór á Hvanneyri, kona hans ok synir en lið hans var þar allt umhverfis. Grímur veitti þeim stórmannlega og lét ekki undan dregið þeim til sæmdar um veturinn. Grímr veitti þeim stórmannlega ok lét ekki undan dregit þeim til sæmdar um vetrinn. En er voraði þá lét Grímur enn sem fyrr innan handar allt það er hann átti um land eða aðra hluti. En er voraði þá lét Grímr enn sem fyrr innan handar allt þat er hann átti um land eða aðra hluti.

Ingimundur kvað honum fara allt sem best sem von var að " en norður mun eg halda en um flutning og farargreiða verðum vér þín að njóta. " Ingimundur kvað honum fara allt sem bezt sem ván var at " en norðr mun ek halda en um flutning ok farargreiða verðum vér þín at njóta. "

Grímur kvað svo vera skyldu. Grímr kvað svá vera skyldu. Slíkt sama gerði og Hrómundur því að allir fögnuðu Ingimundi ágæta vel. Slíkt sama gerði ok Hrómundr því at allir fǫgnuðu Ingimundi ágǽta vel.

Hann fór norður um sumarið í landaleitun og fór upp Norðurárdal og kom ofan í eyðifjörð einn. Hann fór norðr um sumarit í landaleitun ok fór upp Norðurárdal ok kom ofan í eyðifjörð einn. Og um daginn er þeir fóru með þeim firði þá hlupu úr fjalli að þeim tveir sauðir. Ok um daginn er þeir fóru með þeim firði þá hljópu ór fjalli at þeim tveir sauðir. Það voru hrútar. Þat váru hrútar.

Þá mælti Ingimundur: " Það mun vel fallið að þessi fjörður heiti Hrútafjörður. " Þá mǽlti Ingimundr: " Þat mun vel fallit at þessi fjǫrðr heiti Hrútafjǫrður. "

Síðan komu þeir í fjörðinn og gerði þá þoku mikla. Síðan kómu þeir í fjǫrðinn ok gerði þá þoku mikla. Þeir komu á eyri eina. Þeir kómu á eyri eina. Fundu þeir þar borð stórt nýrekið. Fundu þeir þar borð stórt nýrekit.

Þá mælti Ingimundur: " Það mun ætlað að vér skulum hér örnefni gefa og mun það haldast og köllum eyrina Borðeyri. " Þá mǽlti Ingimundr: " Þat mun ǽtlat at vér skulum hér ørnefni gefa ok mun þat haldast ok kǫllum eyrina Borðeyri. "

Þá leið á sumarið því að mart var að færa en farið síð og komu nær vetri í dal þann er allur var víði vaxinn. Þá leið á sumarit því at margt var at færa en farit síð ok kómu nǽr vetri í dal þann er allr var víði vaxinn.

Þá mælti Ingimundur: " Sjá dalur er mjög víði vaxinn. Þá mǽlti Ingimundr: " Sjá dalr er mjǫk víði vaxinn. Köllum hann Víðidal og hér ætla eg líkast til vetursetu. " Kǫllum hann Víðidal ok hér ǽtla ek líkast til vetursetu. "

Þeir voru þar vetur annan og gerðu sér þar skála er nú heitir Ingimundarhóll. Þeir váru þar vetr annan ok gerðu sér þar skála er nú heitir Ingimundarhóll.

Þá mælti Ingimundur: " Nú mun eigi vera vistin jafnglöð sem í Noregi en eigi þarf nú að minnast á það því að margir góðir drengir eru hér enn saman komnir til gamans og gleðjumst enn eftir tilföngum. " Þá mǽlti Ingimundr: " Nú mun eigi vera vistin jafnglöð sem í Noregi en eigi þarf nú at minnast á þat því at margir góðir drengir eru hér enn saman komnir til gamans ok gleðjumst enn eftir tilföngum. "

Allir tóku vel undir. Allir tóku vel undir. Þar voru þeir um veturinn og höfðu leika og alls kyns gleði. Þar váru þeir um vetrinn ok hǫfðu leika ok alls kyns gleði.

En er voraði og nokkuð leysti snjó úr hlíðum þá mælti Ingimundur: " Forvitni er mér á að vita ef nokkurir menn gengju á hátt fjall og sæju ef nokkuð væri snjóminna að sjá í aðra staði því að eigi þykir mér sem vér munum í þessum dal búnað reisa og eigi er ellegar jafnkeypi. " En er voraði ok nǫkkut leysti snjó ór hlíðum þá mǽlti Ingimundur: " Forvitni er mér á at vita ef nokkurir menn gengi á hátt fjall ok sǽi ef nǫkkut vǽri snjóminna at sjá í aðra staði því at eigi þykkir mér sem vér munum í þessum dal búnað reisa ok eigi er ellegar jafnkeypi. "

Síðan gengu menn á fjall eitt hátt og sá víða þaðan. Síðan gengu menn á fjall eitt hátt ok sá víða þaðan.

Þeir komu aftur og sögðu Ingimundi að fjöll voru snjólaus mjög þau er lágu í landnorður " og gott til að líta en hér er sem hin sama hríð sé ávallt er vér erum og kunnum vér það að sjá að þar eru landskostir miklu betri. " Þeir kómu aftr ok sǫgðu Ingimundi at fjǫll váru snjólaus mjǫk þau er lágu í landnorðr " ok gott til at líta en hér er sem in sama hríð sé ávallt er vér erum ok kunnum vér þat at sjá at þar eru landskostir miklu betri. "

Ingimundur svarar: " Þá er hóf að og væntum enn að nokkuð grænt mun fyrir liggja. Ingimundr svarar: " Þá er hóf at ok vǽntum enn at nǫkkut grǽnt mun fyrir liggja. Svo mun hlut til draga. " Svá mun hlut til draga. "

Nú búast þeir snemma um vorið og er þeir nálgast norður til Vatnsdals þá mælti Ingimundur: " Sú mun sannast spáin Finnanna, því að nú kenni eg landsleg að frásögn þeirra, að hér mun oss að vísað, og vænkast nú mjög. Nú búask þeir snemma um várit ok er þeir nálgask norðr til Vatnsdals þá mǽlti Ingimundur: " Sú mun sannast spáin Finnanna, því at nú kenni ek landsleg at frásǫgn þeira, at hér mun oss at vísat, ok vænkast nú mjǫk. Eg sé nú og land að víðleika með vexti og ef þar fylgja kostir þá má vera að hér sé vel byggjanda. " Ek sé nú ok land at víðleika með vexti ok ef þar fylgja kostir þá má vera at hér sé vel byggjanda. "

Og er þeir komu að Vatnsdalsá þá mælti Vigdís kona Ingimundar: " Hér mun eg eiga dvöl nokkura því að eg kenni mér sóttar. " Ok er þeir kómu at Vatnsdalsá þá mǽlti Vigdís kona Ingimundar: " Hér mun ek eiga dvǫl nǫkkura því at ek kenni mér sóttar. "

Ingimundur svarar: " Verði það að góðu. " Ingimundr svarar: " Verði þat at góðu. "

Þá fæddi Vigdís meybarn. Þá fǿddi Vigdís meybarn. Hún var Þórdís kölluð. Hon var Þórdís kǫlluð.

Ingimundur mælti: " Hér skal Þórdísarholt heita. " Ingimundr mǽlti: " Hér skal Þórdísarholt heita. "

Síðan sótti liðið upp í dalinn og sá þar góða landakosti að grösum og skógum. Síðan sótti liðit upp í dalinn ok sá þar góða landakosti at grǫsum ok skógum. Var fagurt um að litast. Var fagrt um at litast. Lyfti þá mjög brúnum manna. Lyfti þá mjǫk brúnum manna. Ingimundur nam Vatnsdal allan fyrir ofan Helgavatn og Urðarvatn. Ingimundr nam Vatnsdal allan fyrir ofan Helgavatn ok Urðarvatn. Þórdísarlækur fellur vestan í Smiðjuvatn. Þórdísarlækur fellr vestan í Smiðjuvatn. Ingimundur kaus sér bústað í hvammi einum mjög fögrum og efnaði til bæjar. Ingimundr kaus sér bústað í hvammi einum mjǫk fǫgrum ok efnaði til bǿjar. Hann reisti hof mikið hundrað fóta langt og er hann gróf fyrir öndvegissúlum þá fann hann hlut sinn sem honum var fyrir sagt. Hann reisti hof mikit hundrað fóta langt ok er hann gróf fyrir ǫndvegissúlum þá fann hann hlut sinn sem honum var fyrir sagt.

Þá mælti Ingimundur: " Það er þó satt að segja að eigi má við sköpunum sporna en þó skal nú á þetta góðan hug leggja. Þá mǽlti Ingimundr: " Þat er þó satt at segja at eigi má við sköpunum sporna en þó skal nú á þetta góðan hug leggja. Bær sjá skal heita að Hofi. " Bǿr sjá skal heita at Hofi. "

Menn Ingimundar skipuðu sér um dalinn og tóku bústaði að hans ráði. Menn Ingimundar skipuðu sér um dalinn ok tóku bústaði at hans ráði.

Þetta haust voru íslög mikil og er menn gengu á ísana þá fundu menn birnu eina og með henni húna tvo. Þetta haust váru íslǫg mikil ok er menn gengu á ísana þá fundu menn birnu eina ok með henni húna tvá.

Ingimundur var í þeirri ferð og kvað það Húnavatn heita skyldu " en fjörður sá er flóir allur af vötnum, hann skal heita Vatnafjörður. " Ingimundr var í þeirri ferð ok kvað þat Húnavatn heita skyldu " en fjǫrðr sá er flóir allr af vǫtnum, hann skal heita Vatnafjörður. "

Eftir það fór Ingimundur heim. Eftir þat fór Ingimundr heim. Hann setti saman virðulegt bú og gerðist brátt yfirmaður Vatnsdæla og þeirra sveita er nálægstar voru. Hann setti saman virðulegt bú ok gerðisk brátt yfirmaðr Vatnsdǿla ok þeira sveita er nálǽgstar váru. Hann átti mart ganganda fé, bæði naut og sauði og annan búsmala. Hann átti margt ganganda fé, bǽði naut ok sauði ok annan búsmala.

Það sama haust hurfu frá honum sauðir og fundust um vorið í skógum. Þat sama haust hurfu frá honum sauðir ok fundusk um várit í skógum. Þar heitir nú Sauðadalur. Þar heitir nú Sauðadalur. Og má af því marka landskosti þá er í það mund voru að féið gekk allt sjálfala úti. Ok má af því marka landkosti þá er í þat mund váru at féit gekk allt sjálfala úti.

Þess er enn getið að svín hurfu frá Ingimundi og fundust eigi fyrr en annað sumar að hausti og voru þá saman hundrað. Þess er enn getit at svín hurfu frá Ingimundi ok fundusk eigi fyrr en annat sumar at hausti ok váru þá saman hundrað. Þau voru stygg orðin. Þau váru stygg orðin. Göltur einn mikill og gamall fylgdi þeim og var kallaður Beigaður. Gǫltur einn mikill ok gamall fylgði þeim ok var kallaðr Beigaðr. Ingimundur safnar mönnum til að henda svínin og kvað svo rétt að mæla að tvö höfuð væru á hvívetna. Ingimundr safnar mǫnnum til at henda svínin ok kvað svá rétt at mǽla at tvö hǫfuð vǽri á hvívetna. Þeir fóru eftir svínunum og ráku að vatni því er nú er kallað Svínavatn og vildu kvía þar við en gölturinn hljóp á vatnið og svamm yfir og varð svo móður að af honum gengu klaufirnar. Þeir fóru eftir svínunum ok ráku at vatni því er nú er kallat Svínavatn ok vildu kvía þar við en gǫltrinn hljóp á vatnit ok svamm yfir ok varð svá móðr at af honum gengu klaufirnar. Hann komst á hól einn er nú heitir Beigaðarhóll og dó þar. Hann komsk á hól einn er nú heitir Beigaðarhóll ok dó þar. Ingimundur festi nú yndi í Vatnsdal. Ingimundr festi nú yndi í Vatnsdal. Þá gerðust og margar sveitir byggðar. Þá gerðusk ok margar sveitir byggðar. Tókust þá upp lög og landsréttur. Tókusk þá upp lǫg ok landsréttur.