Bókastaðir

Litlu síðarr reið Þorsteinn heim ok segir feðr sínum alla ráðastofnan ok bað hann til ferðar, ok svá gerði Ketill. Jarl bjó veizlu, en Þorsteinn sótti til með Raumdœla ok mǫrgu stórmenni, en veizlan var prýdd góðum tilfǫngum; gekk hon út með enni mestu sœmð ok stórum fégjǫfum, ok skilduz þeir jarl ok Ketill með enni mestu vináttu. Þorsteinn var eptir með konu sína. Jafnan frétti Þorsteinn vingjarnlig orð til sín frá jarli. Brátt váru ástir góðar með þeim Þorsteini ok Þórdísi. Þess er getit eitt kveld, at menn kómu til jarls með þeim tíðindum, at þeir sǫgðu lát Ketils raums ok þat með, at menn vildu, at Þorsteinn fœri aptr til áttjarða sinna ok ríkis. Þorsteinn bar þetta mál fyrir konu sína ok jarl; hon bað hann fyrir sjá ok kvaz því vilja at fylgja, sem hann vill. Honum kvaz mest í hug at fara heim, taldi þat sízt ǫfundar eyri, ok allir mundu honum þar bezt sœmðar unna. Þessu ráði samþykti ok jarl ok kvað líkligt, at heima mundi honum auðit verða framgangs heldr en hjá ókunnu fólki.

Brátt eptir þetta tók jarl sótt; hann heimti til sín Þorstein mág sinn ok svá dóttur sína ok mælti: "Búið nú ferð yðra svá heðan í braut, at þat sé með mikilli sœmð í fjárhlutum ok auðœfum, ok megu frændr várir því þó vel una, at þeim sé hér ríki allt upp gefit í landi með því ǫllu, sem hér fylgir. En ef ykkr verðr sonar auðit, látið hann hafa mitt nafn."

Þorsteinn kvað svá vera skyldu, en því kvaz hann eigi eptir jarls tign leita, at frændr hans váru ótignir.

Ingimundr jarl andaðiz litlu síðarr, en Þorsteinn fór heim til eigna sinna ok tók við fǫðurleifð sinni; hann var í hernaði á sumrum ok aflaði fjár ok virðingar, en sat heima at búum sínum at vetrum ok þótti enn mesti sómamaðr.

Ingjaldr hét maðr, er bjó í Hefniey norðr á Hálogalandi; hann var bóndi hraustr ok var í hernaði á sumrum, en sat um kyrt á vetrum. Þat var vingott með þeim Ingjaldi ok Þorsteini. Ingjaldr var góðr búþegn ok mikilhœfr maðr.

Þorsteinn átti son við konu sinni, ok er sveinninn var fœddr, var hann borinn at feðr sínum.

Þorsteinn leit á hann ok mælti: "Sjá sveinn skal heita Ingimundr eptir móðurfeðr sínum, ok vænti ek honum hamingju sakir nafns."

Sveinninn var snemma með miklum þroska. Þeir Þorsteinn ok Ingjaldr áttu vinaboð saman á hverju hausti, þá er þeir kómu ór víkingu. Ok eitt sinn, er Ingjaldr var at veizlu hjá Þorsteini, þá rann sveinninn Ingimundr at Ingjaldi.

Hann mælti þá: "Hamingjusamligr sveinn ertu. Ok fyrir vináttu okkar fǫður þíns þá vil ek bjóða þér heim til mín til slíks fóstrs, sem ek kann at veita þér bezt."

Þorsteinn kvaz þiggja mundu boðit, ok fór sveinninn heim með Ingjaldi. Grímr hét son Ingjalds en annarr Hrómundr, þeir váru vænligir menn ok gerðuz fóstbrœðr Ingimundar. Þeir Þorsteinn ok Ingjaldr heldu upp teknum hætti um heimboð ok veizlugerðir, ok þóttuz menn hafa iðgjǫld Ketils, þar sem Þorsteinn var, þótt hann væri maðr minni vexti eðr eigi svá sterkr, sem hann var.

Þat var eitt sinn, þá er Ingimundr hitti fǫður sinn, at hann mælti: "Gott fóstr hefir þú mér fengit; en nú vil ek, at þú fáir mér skip, ok vil ek herja í sumar eptir hætti hinna fyrri frænda minna; em ek nú svá aldrs kominn, at ek má vel slíkt starfa, ok vil ek kosta til þessar ferðar sjálfr ok þú, en eigi fóstri minn; en veit ek, at ek má hafa af honum slíkt, er ek vil."

Þorsteinn kvað þessa vel leitat, — "ok mun ek fá þér eitt skip".

Ingimundr kvað eigi minna mega við hlíta ok fór heim ok segir fóstra sínum.

Ingjaldr svarar: "Þat er gott tillag; en ek skal fá Grími annat skip, ok skuluð þit fara báðir samt með forsjó ok athygli; variz ok at leggja þar at, sem ofrefli er fyrir; er ok þat meiri virðing, at aukaz af litlum efnum en at hefjaz hátt ok setjaz með lægingu."

Síðan réðuz þeir í hernað, Ingimundr ok Grímr, ok fóru vel með víkingskap sínum; lǫgðu eigi at, þar at eigi sætti ráði, ok fengu fimm skip at hausti, ok váru ǫll vel búin at vápnum ok mǫnnum ok ǫllum herskap. Þat sýndiz brátt, at Ingimundr var djarfr í framgǫngu ok góðr drengr, traustr til vápns ok harðfengi, vinhollr ok góðgjarn, fastnæmr við vini sína, ok svá mátti hǫfðingja bezt farit vera, sem honum var, í fornum sið. Hann lýsir yfir því fyrir Grími, at hann ætlaði heim til fǫður síns at hausti ok vera þar um vetrinn nǫkkura stund með tuttugu menn; ok svá gerðu þeir.

Þat fannz á heldr, at Þorsteini þótti nǫkkut svá vita ofsa þarvist þeira ok eigi með fullri forsjó.

Ingimundr svarar: "Eigi líz mér svá, ok eigi áttu svá at mæla, ok sannligra er hitt, at þú beiðiz slíks í móti, sem þú vill af fjáraflanum eptir siðvenju hermanna, ok neyta þess, svá at sœmð fylgi. Nú samir þér vel, at veita oss vistina með várum tilfǫngum."

Þórdís mælti: "Vel er slíkt mælt ok drengiliga, ok svá mundi gǫrt hafa móðurfaðir þinn."

Þorsteinn mælti: "Ek skal ok svá gera, ok er skǫruliga mælt."

Þar eru þeir um vetrinn fram um jól, ok er þar góð vist ok glaðlig. Ǫllum þótti mikils um Ingimund vert, bæði um háttu hans ok yfirbragð; hann var kœnn við alla leika ok at allri atgervi vel fœrr ok óágjarn við sér minni menn, en harðfengr ok framgjarn við sína óvini.

Ok er jól leið, mælti Ingimundr til fǫður síns: "Nú munu vér kumpánar fara til fóstra míns ok vera þar, þat er eptir er vetrar, þvíat hann mun kunna þǫkk, at vér sém þar."

Þorsteinn mælti: "Hitt þœtti mér nú ráð, at þú værir með oss í vetr, frændi!"

Ingimundr kvaz fyrir hinu ráð hafa gǫrt; ok svá gerðu þeir. Ingjaldr tók við þeim forkunnar vel ok sýndi á sér ǫfususvip, ok váru þeir þar um vetrinn, þat er eptir var.

Ok er váraði, þá segir Ingimundr, at hann vill, at þeir búi ferð sína í hernað, segir þá nú til alls betr fœra en fyrr. Ingjaldr kvað þat sannindi. Síðan fóru þeir annat sumar í hernað ok fengu miklar tekjur fjár af reyforum ok ránsmǫnnum, þeim sem lǫgðuz á fé bœnda eðr kaupmanna; fóru svá um sumarit.

Þá mælti Ingimundr: "Ef eigi verða stórar mannraunir í várum ferðum, þá er einsætt, at fara með hernaðinum drengiliga."

Allir hlýddu hans boði ok banni. Ok er nǫkkut svá var haustat, kómu þeir við Svíasker; þar váru víkingar fyrir, ok bjǫgguz þegar hvárirtveggju til bardaga ok bǫrðuz fyrst með skotum ok grjóti. Engi varð liðsmunr. Þar urðu margir menn sárir af hvárumtveggjum. Ingimundr fekk þar góðan orðstír þann dag, ok sannliga þóttuz þeir góðum hǫfðingja þjóna, er hans menn váru. Ok er kveldaði, varð á hvíld nǫkkur bardaganum.

Ingimundr mælti þá: "Látum eigi þat á finnaz, at vér letimz, þótt þessi fundr hafi hóti heldr verit með nǫkkurri mannhættu."

Þá stóð maðr upp á skipi þeira, sem fyrir váru, hann var bæði mikill ok vaskligr; sjá mælti: "Hverir eru þessir menn, er við oss hafa bariz í dag? En þat er ósiðligt, at menn hafaz eigi orð við; eru hér ok engar sakir í milli áðr, svá at ek vita."

Ingimundr svarar: "Ef þú spyrr at forráðsmǫnnum várs liðs, þá heitir annarr Ingimundr en annarr Grímr; eðr hverr ertú?"

Hann svarar: "Sæmundr er mitt nafn; em ek ok formaðr þessa liðs, sygnskr maðr at ætterni; kunnigt er mér ok um yðr frændr; ok þar sem vér erum samlendir menn, þá samir oss betr at vera eins liðs en berjaz; hǫfum vér ok góða eina frétt til yðvar. Nú viljum vér mæla til vinganar við yðr, eigi fyrir því, at vér þyrfim friðar at biðja fyrir liðsmunar sakir."

Ingimundr svarar: "Vel vilim vér þetta mál virða ok leggja eigi til hallmælis; nú munu vér eigi kjósa oss þann hlut til handa at girnaz við yðr til óvíss frama, en hafa nú handtekinn frið ok vináttu yðra."

Nú settu þeir grið ok frið sín í milli ok heldu síðan allir saman, þat er eptir var sumarsins, ok varð þeim nú gott til fjár ok sóma, ok sigldu um Sognsjó um haustit. Sæmundr kvað þá þar skiljaz mundu ok finnaz þar at sumri með vináttu. Ingimundr játtar því. Sæmundr helt nú í fjǫrðinn, en Ingimundr sigldi norðr með landi ok hafði mǫrg skip ok mikit fé; hann fór til fǫður sins með sex tigu manna.

Grímr mælti: "Ætlar þú eigi nú, fóstbróðir! at feðr þínum þykki œrnir gestir?"

Hann kvez ætla, at nú væri nær hófi. Þorsteinn gekk í mót syni sínum ok bauð honum með allri ǫlúð. Ingimundr kvaz svá gera mundu. Þorsteinn veitti þeim stórmannliga um vetrinn ok kvaz vel við una at eiga þvílíkan son ok kvaz hafa snemma sét á honum frændagiptu, — "ok svá sem ek sé, at þinn þroski vex, þá skaltu hafa af mér því meiri sóma."

Ingimundr var þar um vetrinn, ok þótti mjǫk fara vaxandi hans virðing. Því meirr lét hann til sín koma um fégjafir ok aðra stórmensku, sem fǫngin váru nœgri. En er váraði, þá rœddu þeir um ferðir sínar fóstbrœðr. Grímr kvaz eigi mundu um breyta ok fylgja honum. Síðan réðuz þeir í hernað, ok kom Sæmundr til móts við þá, sem mælt var, ok fóru allir samt um sumarit. Þeir áttu saman félag um þrjá sumur í samt fyrir vestan haf ok ǫfluðu fjár ok góðs orðróms. Ingimundr var fyrir þeim ǫllum um ráðagerðir ok vitsmuni ok allan skǫrungskap, ok var þeira félagsskapr á allan máta merkiligr. Ingimundr var með feðr sínum á vetrum; þóttiz Þorsteinn ok aldri fullmikinn geta gǫrt sóma Ingimundar sonar síns, þegar hann sá, hvelíkr maðr hann vildi verða.

Þess er getit et síðasta sumar, er þeir Sæmundr áttu fé saman, ok kómu þá með miklu meira herfangi en fyrr, þá gerðuz þau tíðindi í Nóregi, at herr samnaðiz saman austr við Jaðar, ok var þá kominn náliga allr landherr í tvá staði. Var þar ǫðru megin Haraldr, er ýmist var kallaðr Dofrafóstri eðr lúfa; hann barðiz í mót landshǫfðingjum ok átti þann enn síðasta bardaga, áðr hann ynni allt land undir sik, er hann barðiz í Hafrsfirði, sem víða getr í sǫgum. Ok í því bili kómu þeir Ingimundr ok Sæmundr í land, sem sagt var áðr, þar nær sem herrinn var saman kominn.

Þá mælti Ingimundr: "Hér horfiz nú til mikilla tíðinda, þvíat hér eiga hlut í allir enir stœrstu menn innan lands, þótt ek telja Harald konung mest verðan, ok sá maðr er mér vel at skapi, ok vil ek honum bjóða mitt lið, þvíat eigi er þat við hváriga muni."

Sæmundr kvaz eigi mundu hætta lífi sínu fyrir hans sakir; kom hann ok eigi í þann bardaga.

Ingimundr svarar: "Sjá máttu, fóstbróðir! at mikill er afli konungs, eðr hvárt þeim gegnir betr, er með honum eru, eðr hinum, er í mót honum standa; at því er ek hygg, mun hann þat ok góðu launa, þeim er honum veita nú sœmð ok eptirgǫngu; en mér mundi þykkja óvíst, hvat fyrir lægi, ef eigi er hans vili gǫrr, ok mun þat skilja með okkr."

Síðan sigldi Sæmundr frá ok inn eptir Sognsjó með sitt lið. En Ingimundr sigldi inn í Hafrsfjǫrð ok leggr at skipaflota Haralds konungs. Þessir hǫfðingjar váru mestir í mót Haraldi konungi: Þórir haklangr ok Ásbjǫrn kjǫtvi; þeir hǫfðu allmikit lið ok harðsnúit. Ingimundr lagði at við lyptingina á konungs skipinu ok kvaddi konung á þessa leið: "Heill, heill, herra!"

Konungr svarar: "Vel fagnar þú, eðr hverr ertu?"

"Ingimundr heiti ek ok em Þorsteinsson ok því hér kominn, at ek vil bjóða yðr mitt lið, ok hyggjum vér þá betr hafa, er yðr veita, en hina, er við rísa; em ek nýkominn ór hernaði með nǫkkurum skipum."

Konungr tók vel hans máli ok kvaz hafa heyrt hans getit at góðum hlutum, — "ok þat munda ek vilja, at þér yrði launat þitt starf, því ek skal allan Nóreg undir mik leggja, ef hamingjan lofar, ok mikinn mun á ek at gera yðar ok þeira, er nú hlaupaz á braut í flokka fjándmanna várra eðr til eigna sinna, sem ek hefir spurt, at Sæmundr hefir gǫrt, félagi þinn, ok kalla ek meira manndóm sýnaz í slíkum tiltektum, sem þú hefir haft."

Ingimundr segir Sæmundi mart þjóðvel gefit.

Eptir þetta kváðu við lúðrar um allan herinn, ok bjugguz menn til, hverr eptir sínum efnum. Þenna bardaga átti Haraldr konungr mestan; þá var með honum Rǫgnvaldr af Mœri ok margir aðrir stórir hǫfðingjar ok þeir berserkir, er úlfheðnar váru kallaðir; þeir hǫfðu vargstakka fyrir brynjur ok vǫrðu framstafn á konungs skipinu, en konungr sjálfr varði lyptingina með hinni mestu prýði ok karlmensku; mátti þar sjá mǫrg hǫgg bæði ok stór. Nú gerðuz brátt mǫrg tíðindi ok stór á skammri stundu í hǫggum ok spjótalǫgum með grimmligri grjótflaug; gerðiz nú skjótt mikit mannfall af hvárumtveggjum. Ingimundr fylgði vel Haraldi konungi ok aflaði sér góðs orðs. Fundinum lauk svá, sem mǫrgum er kunnigt ok fullfrægt er orðit, at Haraldr konungr fekk ágætan sigr ok varð síðan einvoldugr yfir ǫllum Nóregi; hann launaði hǫfðingjum ǫllum, þeim er honum fylgðu, ok svá hverjum ǫðrum með hinni mestu stórmensku.

Rǫgnvaldi gaf hann jarldóm ok mælti: "Þú hefir sýnt mikinn manndóm í fylgð þinni við mik; þú hefir ok látit son þinn fyrir mínar sakir, ok má hann eigi aptr gjalda; en hitt má ek at launa þér sœmðum, fyrst því at verða jarl, ok þar með eyjar þær, er liggja fyrir vestan haf, er Orkneyjar heita; þær skaltu hafa í sonar bœtr; margan annan sóma skaltu þiggja af mér."

Ok þat efndi konungr.

Rǫgnvaldr sendi vestr Hallað son sinn, ok gat hann eigi haldit ríkinu fyrir víkingum. Þá sendi hann Torf-Einar son sinn ok léz vænta, at hann mundi halda ríkinu. Hann var jarl fyrstr á Orkneyjum, ok af honum eru komnir allir Orkneyja jarlar, sem segir í ævi þeira.

Haraldr konungr gaf mǫrgum stór lén fyrir sína fylgð ok virði svá mikils við menn, hvárt með honum hǫfðu verit eðr móti, at alla gœddi hann þá at nǫkkurum hlutum, en hina, sem honum hǫfðu mótsnúnir verit, rak hann ór landi, meiddi eðr drap, svá at engir fengu nǫkkura viðréttu. Síðan mælti konungr til Ingimundar:

"Mikla vináttu hefir þú við mik sýnt en aukit sjálfum þér frama; skal ek ávalt þinn vin vera. En hlutskipti þitt skulu vera þrjá skipshafnir; þarmeð skaltu hafa herbúnað allan þeira víkinga, er þú barðiz við, ok til marks, at þú hefir verit í Hafrsfirði, skaltu eignaz at gjǫf hlut þann, er átt hefir Kjǫtvi, sem hann hafði mestar mætr á; nú er þat meirr til sanninda þessa fundar, en þat sé mikit fé, en þó sœmð í at þiggja af oss; en þá er vér hafim skipat ríki várt, skal ek launa þér liðsemðina með heimboði ok vingjǫfum."

Ingimundr þakkar konungi gjafir ok góð orð, ok skilduz með því. Konungr sagðiz ok minnugr vera skyldu Sæmundar fyrir sínar tiltekjur ok dróttinsvik við sik.

Ingimundr hitti brátt eptir bardagann í Hafrsfirði Sæmund ok segir honum, at eigi hefir fjarri farit hans hugboði um fundinn, — "ek veit ok sakir orða konungs, at þér hœfir eigi kyrrum at sitja, ok kalla ek ráð, at þú leitir undan, því konungr mun efna heit sín, en ek spari þik til harðra álaga fyrir okkarn vinskap; þœtti mér eigi óráðligt, at þú leitaðir til Íslands, sem nú gera margir virðingamenn, þeir sem eigi bera traust til at halda sik fyrir ríki Haralds konungs".

Sæmundr mælti: "Sýnir þú í þessu sem ǫðru trúskap þinn ok vingan, ok mun ek þetta ráðs taka."

Ingimundr bað hann svá gera, — "ok hefði betr verit, at þú hefðir mér fylgt í Hafrsfirði, ok þurfa nú eigi at fara í eyðisker þetta".

Sæmundr kvað hann mǫrgu nær geta.

Síðan seldi hann jarðir sínar á laun ok bjóz til brautferðar, en þakkaði Ingimundi sín tillǫg ok mælti enn til vináttu. Sæmundr fór síðan til Íslands ok kom í Skagafjǫrð; var þá enn víða ónumit landit; hann fór með eldi at fornum sið ok nam sér land, þar er nú heitir Sæmundarhlíð í Skagafirði, ok gerðiz þroskamikill maðr. Son hans hét Geirmundr, en Reginleif dóttir, er átti Þóroddr hjálmr; þeira dóttir var Hallbera, móðir Guðmundar ens ríka á Mǫðruvǫllum ok Einars Þveræings.

Ingimundr fór til fǫður síns eptir bardagann í Hafrsfirði með miklum sóma. Þorsteinn tók við honum báðum hǫndum ok sagði hann hamingjusamliga snúit hafa sínum ráðum; kvað þat ok líkligt, — "þar sem þú ert dótturson Ingimundar jarls, ens gǫfgasta manns". Hann var þar um vetrinn. Ok á þeim vetri kom Ingjaldr til Þorsteins, ok varð þá mikill fagnafundr. Ingjaldr kvað þá komit í þat efni um Ingimund, sem honum hafði hugr sagt; — "en veizlu hefir ek þér nú búna, fóstri minn! með ǫllum þeim fǫngum, sem ek hefir til".

Ingimundr kvaz ok koma mundu. Ingjaldr fór heim ok bauð mǫrgum mǫnnum með sér. Síðan fór hverr, sem boðit var. Þeir Ingjaldr efna þar seið eptir fornum sið, til þess at menn leitaði eptir forlǫgum sínum. Þar var komin Finna ein fjǫlkunnig. Ingimundr ok Grímr kómu til veizlunnar með miklu fjǫlmenni. Finnan var sett hátt ok búit um hana vegliga; þangat gengu menn til frétta, hverr ór sínu rúmi, ok spurðu at ørlǫgum sínum. Hon spáði hverjum eptir því, sem gekk; en þat var nǫkkut misjafnt, hversu hverjum líkaði. Þeir fóstbrœðr sátu í rúmum sínum ok gengu eigi til frétta; þeir lǫgðu ok engan hug á spár hennar.

Vǫlvan mælti: "Hví spyrja þeir enu ungu menn eigi at forlǫgum sínum, þvíat mér þykkir þeir merkiligastir menn, af þeim sem hér eru saman komnir?"

Ingimundr svarar: "Mér er eigi annara at vita mín forlǫg en fram koma, ok ætla ek mitt ráð eigi komit undir þínum tungurótum."

Hon svarar: "Ek mun þó segja þér ófregit: þú munt byggja land, er Ísland heitir, þat er enn víða óbygt; þar muntu geraz virðingamaðr ok verða gamall; þínir ættmenn munu ok margir verða ágætir í því landi."

Ingimundr svarar: "Þetta er af því vel sagt, at þat hefir ek einhugsat at koma aldri í þann stað, ok eigi verð ek þá góðr kaupmaðr, ef ek sel áttjarðir mínar margar ok góðar, en fara í eyðibygðir þær."

Finnan svarar: "Þetta mun fram koma, sem ek segi: ok þat til marks, at hlutr er horfinn ór pússi þínum, sá er Haraldr konungr gaf þér í Hafrsfirði, ok er hann nú kominn í holt þat, er þú munt byggja; ok er á hlutnum markaðr Freyr af silfri; ok þá er þú reisir bœ þinn, mun saga mín sannaz."

Ingimundr svarar: "Ef fóstra mínum væri eigi mótgerð í, þá mundir þú taka launin í hǫfði þér; en með því ek em eigi ágangsmaðr eðr tyrrinn, þá mun þat fyrir faraz."

Hon kvað þetta eigi þurfa at reiðimálum gera. Ingimundr segir hana þar illu heilli hafa komit. Hon kvað nú svá búit vera mundu, hvárt er þœtti vel eðr illa.

Ok enn mælti hon: "Gríms eru ok forlǫg þangat ok svá bróður hans Hrómundar, ok munu þeir báðir verða gildir bœndr."

Um morgininn eptir leitaði Ingimundr hlutarins ok fann eigi; þat þótti honum eigi góðs viti. Ingjaldr bað hann vera glaðan ok láta þetta eigi á sik bíta eðr fyrir gleði standa ok kvað marga ágæta menn láta sér nú sóma at fara til Islands; — "hefir mér ok gott eina til gengit, þótt ek byða hingat Finnunni."

Ingimundr sagðiz honum enga þǫkk fyrir þetta kunna, — "en þó mun aldri týnaz okkat vinfengi".

Síðan ferr Ingimundr heim til fǫður síns ok var þar um vetrinn. Ok er váraði spurði hann fóstbrœðr sína um ferðirnar, hvat þeim sýndiz. Grímr kvaz hyggja, at eigi mundi tjóa at brjótaz við forlǫgunum, — "ok ætla ek nú í sumar til Íslands, ok vit báðir brœðr; ok láta sér nú þat margir sóma, þótt gǫfgir sé; er mér sagt gott frá landakostum, at þar gangi fé sjálfala á vetrum, en fiskr í hverju vatni, skógar miklir, en frjálsir af ágangi konunga ok illræðismanna".

Ingimundr svarar: "Eigi mun ek þangat, ok mun þat skilja með okkr."

Grímr kvað svá vera mega, — "en eigi kemr mér þat á óvart, þótt vit finnimz á Íslandi, því óhœgt mun forlǫgin at flýja".

Ingimundr kvað sér víst sviptu at þeira skilnaði.

Grímr sigldi út um sumarit ok báðir þeir brœðr, kómu í Borgarfjǫrð ok lǫgðu inn at Hvanneyri. Grímr kvaz ætla, at þat land mundi hann nema sér til ábúðar. Hann tók sér landnám svá mikit, at þar eru nú bœir margir í hans landeign. Hrómundr kvaz mundu leita upp til fjalla ok kvaz þar mundu yndi nema í fjallaendum. Grímr kvað þat vel efnat, at þeir hefði bæði jarðkost fjallanna ok þó neyti af sjónum. Hrómundr nam Þverárhlíð ok þótti vera merkismaðr. Frá honum er kominn Illugi svarti. Grímr varð ok kynsæll ok kom mart gǫfugmenni frá honum, þótt hér sé eigi nefndir.