Bókastaðir

Maður er nefndur Ketill og var kallaður raumur. Maðr er nefndr Ketill ok var kallaðr raumur. Hann var ríkur maður. Hann var ríkr maðr. Hann bjó á þeim bæ er í Raumsdal heitir. Hann bjó á þeim bǿ er í Raumsdal heitir. Það er norðarlega í Noregi. Þat er norðarlega í Noregi. Hann var son Orms skeljamola Hrossbjarnarsonar, Jötun-Bjarnarsonar norðan úr Noregi. Hann var son Orms skeljamola Hrossbjarnarsonar, Jötun-Bjarnarsonar norðan ór Noregi. Þá voru fylkiskonungar í Noregi er þessi saga gerðist. Þá váru fylkiskonungar í Noregi er þessi saga gerðisk. Ketill var ágætur maður og vel auðigur að fé, rammur að afli og hinn röskvasti í öllum mannraunum og hafði verið í hernaði hinn fyrra hlut ævi sinnar en settist nú að búm sínum sem aldur færðist yfir hann. Ketill var ágǽtr maðr ok vel auðigr at fé, rammr at afli ok inn rǫskvasti í ǫllum mannraunum ok hafði verit í hernaði inn fyrra hlut ǽvi sinnar en settisk nú at búum sínum sem aldr fǿrðisk yfir hann. Hann átti Mjöll dóttur Ánar bogsveigis. Hann átti Mjöll dóttur Ánar bogsveigis. Ketill átti son með henni. Ketill átti son með henni. Hann er Þorsteinn nefndur. Hann er Þorsteinn nefndr. Hann var vænn maður sjónum. Hann var vǽnn maðr sjónum. Engi var hann ágætismaður á vöxt eða afl. Engi var hann ágǽtismaðr á vǫxt eða afl. Hann var átján vetra þá er þetta var tíðinda en þó var athæfi Þorsteins og allur færleikur með hinu betra meðallagi að því sem þá voru ungir menn. Hann var átján vetra þá er þetta var tíðenda en þó var athǿfi Þorsteins ok allr fǿrleikur með inu betra meðallagi at því sem þá váru ungir menn.

Í þenna tíma þóttust menn þess verða varir að úthlaupsmenn eða illvirkjar mundu vera á leið þeirri er liggur á milli Jamtalands og Raumsdals því að engir komu aftur þeir er fóru og þótt saman væru fimmtán eða tuttugu þá höfðu þó engir aftur komið og þóttust menn því vita að frágerðamaður mundi úti liggja. Í þenna tíma þóttust menn þess verða varir at úthlaupsmenn eða illvirkjar mundu vera á leið þeirri er liggr á milli Jamtalands ok Raumsdals því at engir kómu aftr þeir er fóru ok þótt saman vǽri fimmtán eða tuttugu þá hǫfðu þó engir aftr komit ok þóttust menn því vita at frágerðamaður mundi úti liggja. Menn Ketils bónda urðu minnst fyrir þessum ófriði, bæði manndrápum og fésköðum, og gerðu menn mikið orð á til ámælis að sá væri mikill vanskörungur er yfirmaður var þess héraðs að engar aðgerðir skyldu í mót koma slíkum óhæfum og kváðu Ketil nú mjög eldast en hann gaf sér fátt um en þótti þó eftir því sem þeir sögðu. Menn Ketils bónda urðu minnst fyrir þessum ófriði, bǽði manndrápum ok fésköðum, ok gerðu menn mikit orð á til ámǽlis at sá vǽri mikill vanskǫrungur er yfirmaðr var þess héraðs at engar aðgerðir skyldi í mót koma slíkum óhǿfum ok kváðu Ketil nú mjǫk eldast en hann gaf sér fátt um en þótti þó eftir því sem þeir sǫgðu.

Það var eitt sinn að Ketill mælti við Þorstein son sinn: " Önnur gerist nú atferð ungra manna en þá er eg var ungur. Þat var eitt sinn at Ketill mǽlti við Þorstein son sinn: " Ǫnnur gerisk nú atferð ungra manna en þá er ek var ungr. Þá girntust menn á nokkur framaverk, annað tveggja að ráðast í hernað eða afla fjár og sóma með einhverjum atferðum þeim er nokkur mannhætta var í. Þá girntust menn á nokkur framaverk, annat tveggja at ráðast í hernað eða afla fjár ok sóma með einhverjum atferðum þeim er nokkur mannhǽtta var í. En nú vilja ungir menn gerast heimaelskir og sitja við bakelda og kýla vömb sína á miði og mungáti og þverr því karlmennska og harðfengi en eg hefi því fjár aflað og virðingar að eg þorði að leggja mig í hættu og hörð einvígi. En nú vilja ungir menn gerast heimaelskir ok sitja við bakelda ok kýla vömb sína á miði ok mungáti ok þverr því karlmennska ok harðfengi en ek hefi því fjár aflat ok virðingar at ek þorða at leggja mik í hǽttu ok hǫrð einvígi. Nú hefir þú Þorsteinn lítinn kraft hlotið afls og vaxtar. Nú hefir þú Þorsteinn lítinn kraft hlotit afls ok vaxtar. Er það og líkast að þú fylgir þar eftir þinni athöfn og fari þar eljun eftir og öll tilræði því að eigi viltu víkjast eftir atferðum hinna fyrri frænda þinna og sýnir þig eftir því sem þú ert ásýndum og mun hugur fylgja vexti. Er þat ok líkast at þú fylgir þar eftir þinni athǫfn ok fari þar eljun eftir ok ǫll tilrǽði því at eigi vill víkjast eftir atferðum inna fyrri frǽnda þinna ok sýnir þik eftir því sem þú ert ásýndum ok mun hugr fylgja vexti. Það var ríkra manna siður, konunga eða jarla, vorra jafningja, að þeir lágu í hernaði og öfluðu sér fjár og frama og skyldi það fé eigi til arfs telja, né sonur eftir föður taka, heldur skyldi það fé í haug leggja hjá sjálfum höfðingjum. Þat var ríkra manna siðr, konunga eða jarla, vorra jafningja, at þeir lágu í hernaði ok ǫfluðu sér fjár ok frama ok skyldi þat fé eigi til arfs telja, né son eftir fǫður taka, heldr skyldi þat fé í haug leggja hjá sjálfum hǫfðingjum. Nú þótt synir þeirra tækju jarðir máttu þeir eigi haldast í sínum kostum þótt virðing félli til nema þeir legðu sig og sína menn í hættu og herskap, aflandi sér svo fjár og frægðar hver eftir annan, og stíga svo í fótspor frændum sínum. Nú þótt synir þeira tǿki jarðir máttu þeir eigi haldast í sínum kostum þótt virðing felli til nema þeir legði sik ok sína menn í hǽttu ok herskap, aflandi sér svá fjár ok frǽgðar hverr eftir annan, ok stíga svá í fótspor frǽndum sínum. Nú ætla eg að þér séu ókunn hermannalög og mætti eg þau kenna þér. Nú ǽtla ek at þér sé ókunn hermannalög ok mǽtta ek þau kenna þér. Ertu nú og svo aldurs kominn að þér væri mál að reyna þig og vita hvað hamingjan vill unna þér. " Ert nú ok svá aldrs kominn at þér vǽri mál at reyna þik ok vita hvat hamingjan vill unna þér. "

Þorsteinn svarar: " Eggjað væri nú ef nokkuð tjóaði. " Þorsteinn svarar: " Eggjat vǽri nú ef nǫkkut tjóaði. "

Hann stóð upp og gekk í burt og var hinn reiðasti. Hann stóð upp ok gekk í brott ok var inn reiðasti.

Skógur mikill liggur á milli Raumsdals og Upplanda er almannavegur liggur yfir þótt nú heftist fyrir þeim meinvættum er menn hugðu úti liggja þótt enginn kynni frá að segja. Skógr mikill liggr á milli Raumsdals ok Upplanda er almannavegur liggr yfir þótt nú heftisk fyrir þeim meinvættum er menn hugðu úti liggja þótt enginn kynni frá at segja. Nú þótti sú framaferð mest að ráða hér bætur á. Nú þótti sú framaferð mest at ráða hér bǿtr á.

Það var litlu síðar en þeir feðgar höfðu við talast að Þorsteinn gekk út einn saman frá drykkju og hyggur það helst fyrir sér að hann mun treysta á hamingju föður síns og verða eigi fyrir atyrðum hans heldur vildi hann nú leggja sig í nokkura mannhættu. Þat var litlu síðar en þeir feðgar hǫfðu við talast at Þorsteinn gekk út einn saman frá drykkju ok hyggr þat helzt fyrir sér at hann mun treysta á hamingju fǫður síns ok verða eigi fyrir atyrðum hans heldr vildi hann nú leggja sik í nǫkkura mannhǽttu. Hann tók hest sinn og reið einn saman til skógar þangað sem honum þótti helst von illvirkjanna þó að honum þætti lítil von framgangsins við slíkt ofurefli sem hann þóttist vita að fyrir mundi búa. Hann tók hest sinn ok reið einn saman til skógar þangat sem honum þótti helzt ván illvirkjanna þó at honum þǿtti lítil ván framgangsins við slíkt ofurefli sem hann þóttist vita at fyrir myndi búa. Vildi hann nú og heldur leggja lífið á en fara að erindislausu. Vildi hann nú ok heldr leggja lífit á en fara at erindislausu.

Hann hefti hest sinn við skóginn og gekk síðan í hann og fann afstíg einn er lá af þjóðgötunni. Hann hefti hest sinn við skóginn ok gekk síðan í hann ok fann afstíg einn er lá af þjóðgötunni. Og sem hann hafði lengi gengið fann hann í skóginum hús mikið og vel gert. Ok sem hann hafði lengi gengit fann hann í skóginum hús mikit ok vel gert. Þorsteinn þóttist vita að þetta herbergi mundi sá eiga er stígana hafði bannað, hvort sem þeir voru einn eða fleiri. Þorsteinn þóttist vita at þetta herbergi mundi sá eiga er stígana hafði bannat, hvárt sem þeir váru einn eða fleiri. Síðan gekk Þorsteinn inn í skálann og fann þar stórar kistur og mart til gæða. Síðan gekk Þorsteinn inn í skálann ok fann þar stórar kistur ok margt til gǿða. Þar var skíðahlaði mikill en annars vegar vara í sekkum og alls kyns varningur. Þar var skíðahlaði mikill en annars vegs vara í sekkum ok alls kyns varningr. Þar sá hann rekkju eina. Þar sá hann rekkju eina. Hún var miklu meiri en nokkur sæng er Þorsteinn hafði fyrr séð. Hon var miklu meiri en nokkur sǽng er Þorsteinn hafði fyrr sét. Þótti honum sá ærið hár er þetta rúm var mátulegt. Þótti honum sá ærið hár er þetta rúm var mátulegt. Rekkjan var vel tjölduð. Rekkjan var vel tjölduð. Þar var og borð búið með hreinum dúkum og heiðurlegum krásum og hinum besta drykk. Þar var ok borð búit með hreinum dúkum ok heiðurlegum krásum ok inum bezta drykk. Ekki gerði Þorsteinn að þessum hlutum. Ekki gerði Þorsteinn at þessum hlutum. Síðan leitaði hann sér undanbragðs að hann væri eigi þegar fyrir augum þeim er skálann byggði því að hann vildi fyrr vita hvert efni honum þætti í vera en þeir tækjust orðum eða sæjust. Síðan leitaði hann sér undanbragðs at hann vǽri eigi þegar fyrir augum þeim er skálann byggði því at hann vildi fyrr vita hvert efni honum þǿtti í vera en þeir tǿkisk orðum eða sǽisk. Hann fór síðan upp í milli sekkanna í vöruhlaðann og sat þar. Hann fór síðan upp í milli sekkanna í vöruhlaðann ok sat þar.

Síðan heyrði hann út dyn mikinn er á leið kveldið og síðan kom inn maður og leiddi eftir sér hest. Síðan heyrði hann út dyn mikinn er á leið kveldit ok síðan kom inn maðr ok leiddi eftir sér hest. Sjá maður var harðla mikill. Sjá maðr var harðla mikill. Hvítur var hann á hár og féll það á herðar með fögrum lokkum. Hvítur var hann á hár ok fell þat á herðar með fǫgrum lokkum. Þorsteini sýndist maðurinn vera hinn fríðasti. Þorsteini sýndisk maðrinn vera inn fríðasti. Síðan kveikti þessi maður upp eld fyrir sér en leiddi áður hest sinn til stalls. Síðan kveikti þessi maðr upp eld fyrir sér en leiddi áðr hest sinn til stalls. Hann setti munnlaug fyrir sig og þó sig og þerrði á hvítum dúk. Hann setti munnlaug fyrir sik ok þó sik ok þerði á hvítum dúki. Hann renndi og af verpli vænan drykk í stórt stéttarker og tók síðan til matar. Hann renndi ok af verpli vǽnan drykk í stórt stéttarker ok tók síðan til matar. Allt sýndist Þorsteini athæfi þessa manns merkilegt og mjög hæversklegt. Allt sýndisk Þorsteini athǿfi þessa manns merkilegt ok mjǫk hæversklegt. Miklu var hann meiri maður en Ketill faðir hans og þótti hann, sem var, manna mestur. Miklu var hann meiri maðr en Ketill faðir hans ok þótti hann, sem var, manna mestr.

Og er skálabúinn var mettur sat hann við eld og sá í og mælti: " Skipun er hér á orðin. Ok er skálabúinn var mettr sat hann við eld ok sá í ok mǽlti: " Skipun er hér á orðin. Eldurinn er nú miður fölskaður en eg hugði. Eldrinn er nú miðr fölskaður en ek hugða. Hygg eg að hann hafi verið fyrir skömmu upp kveiktur og veit eg eigi hvað það veit og má vera að menn séu komnir og sitji um líf mitt og er það eigi fyrir sakleysi og skal eg fara og leita um húsið. " Hygg ek at hann hafi verit fyrir skammri upp kveiktr ok veit ek eigi hvat þat veit ok má vera at menn sé komnir ok siti um líf mitt ok er þat eigi fyrir sakleysi ok skal ek fara ok leita um húsit. "

Síðan tók hann sér eldiskíð og leitaði og kom þar að sem vöruhlaðinn var. Síðan tók hann sér eldiskíð ok leitaði ok kom þar at sem vöruhlaðinn var. Svo var þar háttað að ganga mátti af hlaðanum og í einn stóran reykbera er á var skálanum. Svá var þar háttat at ganga mátti af hlaðanum ok í einn stóran reykbera er á var skálanum. Og er spellvirkinn kannaði hlaðann var Þorsteinn úti og gat skálabúinn eigi hitt hann því að Þorsteini var annarra forlaga auðið en vera þar drepinn. Ok er spellvirkinn kannaði hlaðann var Þorsteinn úti ok gat skálabúinn eigi hitt hann því at Þorsteini var annarra forlaga auðit en vera þar drepinn. Hinn leitaði þrisvar um húsið og fann ekki. Inn leitaði þrisvar um húsit ok fann ekki.

Þá mælti skálabúinn: " Kyrrt mun eg nú vera láta og er óvíst til hvers um dregur og má vera að það komi fram um mína hagi sem mælt er að illa gefast ill ráð. " Þá mǽlti skálabúinn: " Kyrrt mun ek nú vera láta ok er óvíst til hvers um dregr ok má vera at þat komi fram um mína hagi sem mǽlt er at illa gefast ill ráð. "

Síðan gekk hann aftur til hvílunnar og tók af sér saxið. Síðan gekk hann aftr til hvílunnar ok tók af sér saxit. Svo sýndist Þorsteini sem það væri hin mesta gersemi og alllíklegt til bits og gerði sér það í hug að duga mundi ef hann næði saxinu. Svá sýndisk Þorsteini sem þat vǽri in mesta gersemi ok alllíklegt til bits ok gerði sér þat í hug at duga myndi ef hann nǽði saxinu. Honum kom nú og í hug eggjan föður síns að þrótt og djarfleik mundi til þurfa að vinna slíkt afrek eða önnur en frami og fagurlegir peningar mundu í móti koma og hann mundi þá þykja betur gengið hafa en sitja við eldstó móður sinnar. Honum kom nú ok í hug eggjan fǫður síns at þrótt ok djarfleik mundi til þurfa at vinna slíkt afrek eða ǫnnur en frami ok fagurlegir peningar mundu í móti koma ok hann mundi þá þykkja betr gengit hafa en sitja við eldstó móður sinnar. Þá kom honum og í hug að faðir hans segði hann eigi betra til vopns en dóttur eða aðra konu og meiri sæmd væri frændum að skarð væri í ætt þeirra en þar sem hann var. Þá kom honum ok í hug at faðir hans segði hann eigi betra til vopns en dóttur eða aðra konu ok meiri sæmd vǽri frǽndum at skarð vǽri í ǽtt þeira en þar sem hann var. Slíkt hvatti Þorstein fram og leitaði hann sér þá færis að hann mætti einn hefna margra vanréttis en í öðru lagi þótti honum þó skaði mikill um manninn. Slíkt hvatti Þorstein fram ok leitaði hann sér þá fǿris at hann mǽtti einn hefna margra vanréttis en í ǫðru lagi þótti honum þó skaði mikill um manninn.

Síðan sofnar skálabúinn en Þorsteinn gerir tilraun með nokkuru harki hve fast hann svæfi. Síðan sofnar skálabúinn en Þorsteinn gerir tilraun með nǫkkuru harki hve fast hann svæfi. Hann vaknaði við og snerist á hlið. Hann vaknaði við ok snerisk á hlið. Og enn leið stund og gerði Þorsteinn tilraun aðra og vaknaði hann enn við og þó minnur. Ok enn leið stund ok gerði Þorsteinn tilraun aðra ok vaknaði hann enn við ok þó minnr. Hið þriðja sinn gekk Þorsteinn fram og drap mikið högg á rúmstokkinn og fann að þá var allt kyrrt um hann. It þriðja sinn gekk Þorsteinn fram ok drap mikit hǫgg á rúmstokkinn ok fann at þá var allt kyrrt um hann. Síðan kveikti Þorsteinn log og gekk að rekkjunni og vill vita ef hann væri á burtu. Síðan kveikti Þorsteinn log ok gekk at rekkjunni ok vill vita ef hann vǽri á brott. Þorsteinn sér að hann liggur þar og svaf í silkiskyrtu gullsaumaðri og horfði í loft upp. Þorsteinn sér at hann liggr þar ok svaf í silkiskyrtu gullsaumaðri ok horfði í loft upp. Þorsteinn brá þá saxinu og lagði fyrir brjóst hinum mikla manni og veitti honum mikið sár. Þorsteinn brá þá saxinu ok lagði fyrir brjóst inum mikla manni ok veitti honum mikit sár. Þessi brást við fast og þreif til Þorsteins og kippti honum upp í rúmið hjá sér en saxið stóð í sárinu en svo fast hafði Þorsteinn til lagið að oddurinn stóð í beðinn en þessi maður var fárrammur og lét þar standa saxið sem komið var en Þorsteinn lá í milli þilis og hans. Þessi brásk við fast ok þreif til Þorsteins ok kippti honum upp í rúmit hjá sér en saxit stóð í sárinu en svá fast hafði Þorsteinn til lagit at oddrinn stóð í beðinn en þessi maðr var fárrammr ok lét þar standa saxit sem komit var en Þorsteinn lá í milli þilis ok hans.

Hinn sári maður mælti: " Hver er sjá maður er mér hefir áverka veittan? " Inn sári maðr mǽlti: " Hver er sjá maðr er mér hefir áverka veittan? "

Hann svarar: " Þorsteinn heiti eg og er eg son Ketils raums. " Hann svarar: " Þorsteinn heiti ek ok em ek son Ketils raums. "

Maðurinn mælti: " Eg þóttist vita áður nafn þitt en þó þykist eg frá ykkur feðgum þessa hafa síst maklegur verið því að eg hefi ykkur lítið eða ekki mein gert. Maðurinn mǽlti: " Ek þóttist vita áðr nafn þitt en þó þykist ek frá ykkr feðgum þessa hafa síst maklegur verit því at ek hefi ykkr lítið eða ekki mein gert. En nú varstu heldur til skjótur en eg heldur til seinn því að nú var eg á brott búinn að hverfa frá þessu óráði en á eg kost alls við þig hvort eg læt þig lifa eða deyja. En nú vart heldr til skjótr en ek heldr til seinn því at nú var ek á brott búinn at hverfa frá þessu óráði en á ek kost alls við þik hvárt ek lǽt þik lifa eða deyja. Nú ef eg geri eftir verðleik og sem þú hefir til stefnt þá segði engi frá okkarri sameign. Nú ef ek gera eftir verðleik ok sem þú hefir til stefnt þá segði engi frá okkarri sameign. En eg ætla það nú ráðlegast að láta þig þiggja líf þitt og mætti mér verða að þér gagn ef svo vildi takast. En ek ǽtla þat nú ráðlegast at láta þik þiggja líf þitt ok mǽtti mér verða at þér gagn ef svá vildi takast. Nú vil eg og segja þér nafn mitt. Nú vil ek ok segja þér nafn mitt. Eg heiti Jökull og er eg son Ingimundar jarls af Gautlandi. Ek heiti Jǫkull ok em ek son Ingimundar jarls af Gautlandi. En eftir hætti ríkra manna sona aflaði eg mér fjár þótt heldur væri freklega að ort. En eftir hǽtti ríkra manna sona aflaða ek mér fjár þótt heldr vǽri freklega at ort. En nú var eg búinn til burtferðar. En nú var ek búinn til burtferðar. Nú ef þér þykir nokkuð veitt í lífgjöf þinni þá far á fund föður míns en hitt þó fyrr að máli móður mína er Vigdís heitir og seg henni einni saman þenna atburð og ber henni ástsamlega kveðju mína og seg að hún komi þér í frið við jarl og fulla vingan með þeim hætti að hann gifti þér dóttur sína en systur mína er Þórdís heitir. Nú ef þér þykkir nǫkkut veitt í lífgjǫf þinni þá far á fund fǫður míns en it þó fyrr at máli móður mína er Vigdís heitir ok seg henni einni saman þenna atburð ok berr henni ástsamlega kveðju mína ok seg at hon komi þér í frið við jarl ok fulla vingan með þeim hǽtti at hann gifti þér dóttur sína en systur mína er Þórdís heitir. Nú er hér gull er þú skalt bera til jarteina að eg sendi þig. Nú er hér gull er þú skalt bera til jarteigna at ek senda þik. Og þótt henni þyki mikill harmur sinn eftir mig þá vænti eg að hún virði meira ást og orðsending mína en tilgerning þinn. Ok þótt henni þyki mikill harmr sinn eftir mik þá vǽnti ek at hon virði meira ást ok orðsending mína en tilgerning þinn. En mér segir svo hugur um að þú munir gæfumaður verða. En mér segir svá hugr um at þú munir gǽfumaðr verða. Nú ef þér verður sona auðið eða þínum sonum þá láttu eigi nafn mitt niðri liggja og vænti eg mér þar gæða af og hefi eg það fyrir lífgjöfina. " Nú ef þér verðr sona auðit eða þínum sonum þá lát eigi nafn mitt niðri liggja ok vǽnti ek mér þar gǿða af ok hefi ek þat fyrir lífgjǫfina. "

Þorsteinn bað hann nú gera sem honum líkaði um lífgjöf við sig og aðra hluti og kvaðst þar einkis mundu um biðja. Þorsteinn bað hann nú gera sem honum líkaði um lífgjǫf við sik ok aðra hluti ok kvazk þar engis mundu um biðja.

Jökull kvað nú vera hans líf undir sér " og allmjög muntu eggjaður verið hafa þessa verks af föður þínum enda hafa mig nú að fullu bitið hans ráð og sé eg að þér líkar þótt við deyjum báðir en meiri forlaga mun þér auðið verða. Jökull kvað nú vera hans líf undir sér " ok allmjǫk munt eggjaðr verit hafa þessa verks af fǫður þínum enda hafa mik nú at fullu bitit hans ráð ok sé ek at þér líkar þótt við deyjum báðir en meiri forlaga mun þér auðit verða. Eigi eru þeir forustulausir er þú ert fyrirmaður, sakir áræðis og karlmennsku, og betur er þá séð fyrir kosti systur minnar að þú fáir hennar en víkingar fái hana að herfangi. Eigi eru þeir forustulausir er þú ert fyrirmaðr, sakir árǽðis ok karlmennsku, ok betr er þá sét fyrir kosti systur minnar at þú fáir hennar en víkingar fái hana at herfangi. Nú þótt þér sé til boðið í Gautlandi þá far þú heldur til eigna þinna í Raumsdal því að eigi munu föðurfrændur mínir þér ríkis unna eftir hans dag en verða má að hörmungarvíg liggi í kyni yðru og munu menn missa saklausra frænda sinna. Nú þótt þér sé til boðit í Gautlandi þá far þú heldr til eigna þinna í Raumsdal því at eigi munu fǫðurfrǽndr mínir þér ríkis unna eftir hans dag en verða má at hörmungarvíg liggi í kyni yðru ok munu menn missa saklausra frǽnda sinna. Nú seg eigi til nafns míns alþýðu nema föður þínum og frændum mínum því að ævin hefir ófögur verið enda er nú goldið að verðugu og fer svo flestum ranglætismönnum. Nú seg eigi til nafns míns alþýðu nema fǫður þínum ok frǽndum mínum því at ǽvin hefir ófögur verit enda er nú goldit at verðugu ok ferr svá flestum ranglætismönnum. Nú tak hér gullið og haf til jarteina en kipp í braut saxinu og mun þá eigi langt verða okkað viðtal. " Nú tak hér gullit ok haf til jarteina en kipp í braut saxinu ok mun þá eigi langt verða okkað viðtal. "

Síðan kippti Þorsteinn í burt saxinu en Jökull dó. Síðan kippti Þorsteinn í brott saxinu en Jǫkull dó.

Eftir þessi tíðindi ríður Þorsteinn heim og er hann nálgaðist bæinn sá hann marga menn ríða í mót sér og kenndi þar föður sinn og marga kunningja og fóru allir hans að leita. Eftir þessi tíðendi ríðr Þorsteinn heim ok er hann nálgaðist bǿinn sá hann marga menn ríða í mót sér ok kenndi þar fǫður sinn ok marga kunningja ok fóru allir hans at leita.

Og er þeir fundust kvaddi Ketill son sinn með blíðum orðum og þóttist hann úr helju heimtan hafa " og iðraðist eg þegar eftir þeirra orða er eg mælti við þig til frýju eða áleitni. " Ok er þeir fundusk kvaddi Ketill son sinn með blíðum orðum ok þóttist hann ór helju heimtan hafa " ok iðraðist ek þegar eftir þeira orða er ek mǽlti við þik til frýju eða áleitni. "

Þorsteinn svarar og kvað hann lítt hafa fyrir séð hvort hann kæmi nokkurn tíma aftur eða aldrei en kvað hamingjuna hafa styrkt nú svo sitt mál að hann hafði heill aftur komið. Þorsteinn svarar ok kvað hann lítt hafa fyrir sét hvárt hann kǿmi nokkurn tíma aftr eða aldrei en kvað hamingjuna hafa styrkt nú svá sitt mál at hann hafði heill aftr komit.

En þótt þeir kasti þessum orðum fram með nokkurri styggð þá urðu þeir brátt vel sáttir. En þótt þeir kasti þessum orðum fram með nokkurri styggð þá urðu þeir brátt vel sáttir. Segir Þorsteinn nú föður sínum allan atburð sinnar ferðar. Segir Þorsteinn nú fǫður sínum allan atburð sinnar ferðar. Fyrir þetta verk fékk Þorsteinn góðan orðstír af hverjum manni sem von var. Fyrir þetta verk fekk Þorsteinn góðan orðstír af hverjum manni sem ván var. Síðan lætur Þorsteinn þings kveðja og komu þar allir byggðarmenn úr þeim héruðum. Síðan lǽtr Þorsteinn þings kveðja ok kómu þar allir byggðarmenn ór þeim héruðum.

Á þessu þingi stóð Þorsteinn upp og mælti: " Það er öllum yður kunnigt að gera að ótti sá er á hefir legið hér um hríð af stigamönnum að menn máttu eigi fara ferða sinna, hann er nú af ráðinn og endaður. Á þessu þingi stóð Þorsteinn upp ok mǽlti: " Þat er ǫllum yðr kunnigt at gera at ótti sá er á hefir legit hér um hríð af stigamönnum at menn máttu eigi fara ferða sinna, hann er nú af ráðinn ok endaðr. Er það og mest undir þessi minni þingstefnu að eg vil að hver taki sitt fé það er átt hefir en eg mun það eignast er af gengur. " Er þat ok mest undir þessi minni þingstefnu at ek vil at hver taki sitt fé þat er átt hefir en ek mun þat eignast er af gengr. "

Hér að var ger góður rómur af mönnum og fékk Þorsteinn virðing mikla með öllu sínu tiltæki. Hér at var ger góðr rómr af mǫnnum ok fekk Þorsteinn virðing mikla með ǫllu sínu tiltæki. Nafn illvirkjans vissi eigi alþýða manna af því að það var lítt á loft borið. Nafn illvirkjans vissi eigi alþýða manna af því at þat var lítt á loft borit.

Það var einn dag að Þorsteinn talar við föður sinn að hann mundi fara austur á fund Ingimundar jarls sem hann hefði heitið Jökli. Þat var einn dag at Þorsteinn talar við fǫður sinn at hann myndi fara austr á fund Ingimundar jarls sem hann hefði heitit Jǫkli.

Kvað Ketill það eigi ráðlegt að ganga í hendur óvinum sínum og bað hann heldur heima vera " og þó að jarl vilji eigi granda þér þá má þó vera að nokkurir verði þér ágangsamir og eigi góðviljugir. " Kvað Ketill þat eigi ráðlegt at ganga í hendr óvinum sínum ok bað hann heldr heima vera " ok þó at jarl vili eigi granda þér þá má þó vera at nokkurir verði þér ágangsamir ok eigi góðviljugir. "

Þorsteinn svarar: " Því hefi eg heitið Jökli sem eg skal enda og þótt eg beri þaðan hvorigan fót heilan þá skal eg þó fara. " Þorsteinn svarar: " Því hefi ek heitit Jǫkli sem ek skal enda ok þótt ek bera þaðan hvorigan fót heilan þá skal ek þó fara. "

Síðan bjóst Þorsteinn og fór til Gautlands og hélt svo til að hann kom til heimilis jarls snemma dags. Síðan bjósk Þorsteinn ok fór til Gautlands ok helt svá til at hann kom til heimilis jarls snemma dags. Jarl var farinn á veiðar að ríkra manna sið. Jarl var farinn á veiðar at ríkra manna sið. Þorsteinn gekk inn í eina drykkjustofu og settist í bekk með föruneyti sínu. Þorsteinn gekk inn í eina drykkjustofu ok settisk í bekk með fǫruneyti sínu. Þá kom kona jarls í stofuna og leit þá er komnir voru og sá að vera mundu útlendir menn. Þá kom kona jarls í stofuna ok leit þá er komnir váru ok sá at vera mundu útlendir menn. Hún spurði að hverjir þeir væru. Hon spurði at hverir þeir vǽri.

Þorsteinn kvaðst norrænn vera " en eg á leynt erindi við þig og göngum tvö saman. " Þorsteinn kvazk norrǿnn vera " en ek á leynt erendi við þik ok gǫngum tvö saman. "

Hún gerði svo. Hon gerði svá.

Þá mælti Þorsteinn: " Tíðindi hefi eg að segja þér, víg Jökuls sonar þíns. " Þá mǽlti Þorsteinn: " Tíðendi hefi ek at segja þér, víg Jǫkuls sonar þíns. "

Hún svarar: " Þau mega mér mikil þykja en eigi ólíkleg fyrir sakir hans tiltektar og vondrar athafnar. Hon svarar: " Þau megu mér mikil þykkja en eigi ólíkleg fyrir sakir hans tiltektar ok vondrar athafnar. En hvað skyldir þig til að segja þessa harmsögu og fara til langan veg? " En hvat skyldir þik til at segja þessa harmsögu ok fara til langan veg? "

Þorsteinn svarar: " Mikið dregur mig til þess. Þorsteinn svarar: " Mikit dregr mik til þess. Eg hét honum með trúnaði að okkrum skilnaði að eg mundi á yðvarn fund fara og segja satt í frá okkrum skilnaði. Ek hét honum með trúnaði at okkrum skilnaði at ek munda á yðvarn fund fara ok segja satt í frá okkrum skilnaði. Er því eigi að leyna að eg varð hans banamaður því að ófært þótti vorum mönnum að sitja undir hans hendi sakir manndrápa og férána, en þó, þér að segja í trúnaði, kom eg á hans vald og átti hann kost að drepa mig ef hann vildi en hann gaf mér líf og lagði það á við mig að eg skyldi á þinn fund fara að hans orðsendingu, og sjá máttu að hægra væri heima en hætta á yðra miskunn. Er því eigi at leyna at ek varð hans banamaðr því at ófǿrt þótti vorum mǫnnum at sitja undir hans hendi sakir manndrápa ok férána, en þó, þér at segja í trúnaði, kom ek á hans vald ok átti hann kost at drepa mik ef hann vildi en hann gaf mér líf ok lagði þat á við mik at ek skylda á þinn fund fara at hans orðsendingu, ok sjá mátt at hǿgra vǽri heima en hǽtta á yðra miskunn. Nú hefi eg hér gull er hann kvað yður mundu við kannast og bað mig það bera til jarteina að þú kæmir mér í sætt við jarl með þeirri umleitan að eg fengi dóttur ykkra mér til konu er Þórdís heitir. Nú hefi ek hér gull er hann kvað yðr mundu við kannast ok bað mik þat bera til jarteina at þú kǿmir mér í sǽtt við jarl með þeirri umleitan at ek fenga dóttur ykkra mér til konu er Þórdís heitir. Hann kvaðst og vænta að meira mundir þú virða sending hans og tilskipun en tilverknað minn. " Hann kvazk ok vǽnta at meira myndir þú virða sending hans ok tilskipun en tilverknað minn. "

Vigdís roðnaði við mjög og mælti: " Djarfur maður muntu vera en það hygg eg að þú segir sannindi af ykkrum fundi og ef Jökull gaf þér líf þá væri það mitt ráð að þú fengir það því að þú ert giftuvænlegur maður að sjá. Vigdís roðnaði við mjǫk ok mǽlti: " Djarfur maðr munt vera en þat hygg ek at þú segir sannindi af ykkrum fundi ok ef Jökull gaf þér líf þá vǽri þat mitt ráð at þú fengir þat því at þú ert giftuvænlegur maðr at sjá. En fyrir bænarorð Jökuls sonar míns mun eg byrja mál þitt við jarl en þú ver í leynum fyrst. " En fyrir bænarorð Jǫkuls sonar míns mun ek byrja mál þitt við jarl en þú ver í leynum fyrst. "

Og er jarl kom heim þá gekk drottning á fund hans og mælti: " Tíðindi er yður að segja þau er bæði okkur henda. " Ok er jarl kom heim þá gekk drottning á fund hans ok mǽlti: " Tíðendi er yðr at segja þau er bǽði okkr henda. "

Jarl svarar: " Þú munt segja dauða Jökuls sonar míns. " Jarl svarar: " Þú munt segja dauða Jǫkuls sonar míns. "

Hún kvað það satt vera. Hon kvað þat satt vera.

Jarl mælti: " Eigi mundi hann sóttdauður verða. " Jarl mǽlti: " Eigi mundi hann sóttdauðr verða. "

Hún svarar: " Það er satt að hann var veginn og sýndi hann áður mikinn drengskap. Hon svarar: " Þat er satt at hann var veginn ok sýndi hann áðr mikinn drengskap. Hann gaf þeim manni líf er það gerði og sendi hann hingað á vort vald með sönnum jarteinum að þú gæfir honum grið og upp sakirnar þó að miklar séu. Hann gaf þeim manni líf er þat gerði ok sendi hann hingat á vort vald með sönnum jarteinum at þú gǽfir honum grið ok upp sakarnar þó at miklar sé. Verða mætti þér og styrkur að manninum ef þú efldir hann með mægðum og gjaforði dóttur þinnar eftir tilskipan Jökuls. Verða mǽtti þér ok styrkr at manninum ef þú efldir hann með mǽgðum ok gjaforði dóttur þinnar eftir tilskipan Jǫkuls. Hefir hann og ætlað að þú mundir nokkurs virða hans síðustu bæn. Hefir hann ok ǽtlat at þú myndir nokkurs virða hans síðustu bǿn. Máttu og sjá hversu trúlyndur þessi maður hefir verið í sínum heitum þar sem hann fór hingað í ófriðarstað frá eignum sínum í hendur oss. Mátt ok sjá hversu trúlyndr þessi maðr hefir verit í sínum heitum þar sem hann fór hingat í ófriðarstað frá eignum sínum í hendr oss. Nú vænti eg fyrir minn flutning en sonar þíns orðsending að þú munir gera sem eg beiði og lítið hér á jarteinir. " Nú vǽnti ek fyrir minn flutning en sonar þíns orðsending at þú munir gera sem ek beiði ok lítið hér á jarteinir. "

Hún sýnir honum þá gullið. Hon sýnir honum þá gullit.

Jarl blés þá við mæðilega og mælti: " Mart hefir þú mælt og mjög djarflega að eg mundi þeim manni gera sæmd er drepið hefir son minn og væri sjá maður heldur dauða verður en vingjafa. " Jarl blés þá við mæðilega ok mǽlti: " Mart hefir þú mǽlt ok mjǫk djarflega at ek mynda þeim manni gera sæmd er drepit hefir son minn ok vǽri sjá maðr heldr dauða verðr en vingjafa. "

Drottning mælti: " Á hitt er að líta herra hvað í er að virða orð Jökuls og dyggð mannsins að ganga á vald þitt. Drottning mǽlti: " Á it er at líta herra hvat í er at virða orð Jǫkuls ok dyggð mannsins at ganga á vald þitt. Í annan stað aldur þinn mikinn að þú þarft forstjóra fyrir þér og mun sjá maður þar vel til fallinn. Í annan stað aldr þinn mikinn at þú þarft forstjóra fyrir þér ok mun sjá maðr þar vel til fallinn. Nú svo sem Jökull gaf honum líf og átti áður alls kosti við hann og sótti sjá maður giftu til hans, svo óvænlega sem hann stefndi, þá er og einsætt að eigi förum vér þeim sigri eða hamingju manns þessa en drengilegu úrræði sonar okkars og er það mikill sigur að haga svo sem Jökull gerði að gefa þeim líf er þvílíkar sakir hefir við oss gert og er það hin mesta skömm að gera honum nú mein þar sem hann er kominn á vort traust. " Nú svá sem Jǫkull gaf honum líf ok átti áðr alls kosti við hann ok sótti sjá maðr giftu til hans, svá óvænlega sem hann stefndi, þá er ok einsǽtt at eigi fǫrum vér þeim sigri eða hamingju manns þessa en drengilegu úrræði sonar okkars ok er þat mikill sigr at haga svá sem Jǫkull gerði at gefa þeim líf er þvílíkar sakir hefir við oss gert ok er þat in mesta skǫmm at gera honum nú mein þar sem hann er kominn á vort traust. "

Jarl mælti: " Allmjög fylgir þú þessum manni og hefir þér vel á hann litist og fyrir víst vil eg sjá hann og virða fyrir mér hver slægur mér þykir í vera og mun honum það miklu skipta hvern veg mér virðist hann fyrir augum. " Jarl mǽlti: " Allmjǫk fylgir þú þessum manni ok hefir þér vel á hann litist ok fyrir víst vil ek sjá hann ok virða fyrir mér hverr slǿgr mér þykkir í vera ok mun honum þat miklu skipta hvern veg mér virðisk hann fyrir augum. "

Síðan var Þorsteinn fram leiddur og stóð hann fyrir jarli en drottning hafði svo til stillt að honum var runnin hin mesta reiði. Síðan var Þorsteinn fram leiddr ok stóð hann fyrir jarli en drottning hafði svá til stillt at honum var runnin in mesta reiði.

Þorsteinn mælti: " Allt er nú herra jarl á yðru valdi um minn hag. Þorsteinn mǽlti: " Allt er nú herra jarl á yðru valdi um minn hag. Er yður nú og kunnigt hvað erindum eg hefi hingað haft. Er yðr nú ok kunnigt hvat erindum ek hefi hingat haft. Vil eg og biðja yður til sætta en kvíða engu hvað þér viljið gert hafa. Vil ek ok biðja yðr til sǽtta en kvíða engu hvat þér vilið gert hafa. Er það og höfðingja siður að veita þeim líf er sjálfkrafa ganga upp á þeirra náð. " Er þat ok hǫfðingja siðr at veita þeim líf er sjálfkrafa ganga upp á þeira náð. "

Jarl mælti: " Svo líst mér á þig sem eg muni gefa þér líf. Jarl mǽlti: " Svá lízk mér á þik sem ek muna gefa þér líf. Mun það nú og vænst til sonarbóta að þú gangir í sonar stað ef þú vilt með mér vera því að hamingjumót er á þér. Mun þat nú ok vǽnst til sonarbóta at þú gangir í sonar stað ef þú vill með mér vera því at hamingjumót er á þér. Er það og eigi stórmannlegt að stríða þeim er á vald manns gengur. " Er þat ok eigi stórmannlegt at stríða þeim er á vald manns gengr. "

Þorsteinn þakkar jarli lífgjöfina og var hann þar um hríð og könnuðust menn hugi við. Þorsteinn þakkar jarli lífgjǫfina ok var hann þar um hríð ok könnuðust menn hugi við. Jarl fann brátt að Þorsteinn var vitur maður og merkilegur í öllum háttum. Jarl fann brátt at Þorsteinn var vitr maðr ok merkilegr í ǫllum háttum.

Það var eitt sinn að Þorsteinn mælti til jarls: " Nú vil eg vita hvers af er kostur um mægðirnar við yður herra. " Þat var eitt sinn at Þorsteinn mǽlti til jarls: " Nú vil ek vita hvers af er kostr um mægðirnar við yðr herra. "

Jarl svarar: " Eigi vil eg því afneita því að vera má að það sé til hamingju vorrar ættar en það vil eg þú sért með oss. " Jarl svarar: " Eigi vil ek því afneita því at vera má at þat sé til hamingju vorrar ǽttar en þat vil ek þú sér með oss. "

Þorsteinn mælti: " Því vil eg játa og kunna þökk að vera hér meðan þér lifið en eigi munu menn unna mér hér metorða eftir þinn dag og verður hver eftir sínum forlögum að leita. " Þorsteinn mǽlti: " Því vil ek játa ok kunna þǫkk at vera hér meðan þér lifið en eigi munu menn unna mér hér metorða eftir þinn dag ok verðr hverr eftir sínum forlǫgum at leita. "

Jarl kvað líklega slíkt mælt. Jarl kvað líklega slíkt mǽlt.