Ísǫnd drótning gekk nú þangat, sem líkit lá á gólfinu, ok snerisk í austr ok bað bœnar sinnar með þessum orðum
"Ek bið þik, guð allsvaldandi, ver þessum manni ok mér miskunnandi, svá sem ek trúi því, at þú hafir verit borinn af mey Maria í þenna heim, ǫllu mannkyni til endrlausnar — ok svá sem þú hjálpaðir Máríu Magdalenu ok þoldir dauða fyrir oss synduga menn — Ok at þú lézt negla þik á krossinn ok leggja þik með spjóti í þína hœgri síðu ok herjaðir til helvíta ok leystir þaðan alla þína menn í eilífan fǫgnuð. Þú ert skapari okkarr. Eilífr allsvaldandi guð, vertú nú syndum okkrum miskunnsamr, svá sem ek vil ǫllu þessu trúa. Ok ek vil gjarna ǫllu þessu trúa, ok ek vil þik gjarna lofa ok dýrka. Ok veit mér þat, (er) ek bið þik, minn skapari, at þú fyrirgefir mér mínar syndir, einn guð, faðir, sonr ok heilagr andi.
Amen. — Tristram" segir hón "ek unna þér mikit. Enn nú (er) ek þik dauðan sé, sómir mér nú ekki at lifa lengr, er ek sé, at þú dótt fyrir mínar sakir. Ok því skal ek ekki lifa eptir þik."
Hón talaði þá mǫrg orð um ást þeirra ok samvist ok um þeirra hǫrmuliga skilnað. Ok því næst lagðisk hón niðr á gólfit ok kyssti hann ok lagði hendr um háls hánum. Ok í því lét hón líf sitt.
Af því dó Tristram skjótast, at hann hugði, at Ísǫnd drótning hefði gleymt hánum. Enn Ísǫnd dó því skjótast, at hón kvam of seint til hans.
Síðan váru þau jǫrðuð. Ok er sagt, at Ísodd, kona Tristrams, hafi látit jarða þau Tristram ok Ísǫndu sitt hvárum megin kirkjunnar, svá (at) þau skyldu ekki vera nærri hvárt ǫðru framliðin.
Enn svá bar til, at sín eik eða lundr vóx upp af hvárs þeirra leiði, svá hátt, at limit kvíslaðisk saman fyrir ofan kirkjubustina. Ok má því sjá, hversu mikil ást þeirra á milli verit hefir. Ok endar svá þessa sǫgu.