Bókastaðir

Nú er frá því at segja, at Sigríðr kom heim til Óss; gekk Þórðr bróðir hennar í móti henni. Hann mælti: "Því ertu svá litverp, systir? ok lízk mér sem hann hafi fengit þér litar, Ásbjǫrn veisugalti; enn mart man verða í leikum, áðr enn hann fær þín".

Svá fór fram um vetrinn, at alt var kyrt. Aldri gat Ásbjǫrn Sigríðar.

Knattleikar váru í millum Reykja ok Óss á Miðfjarðarísi; því at snimma lagði fjǫrðinn. Þá var gott til knárra manna í Miðfirði. Þórðr var knástr at leikum ok Ásbjǫrn frændi Skeggja. Ekki var Skeggi at leikum, því at hann var af hinu mesta œskuskeiði, enn þó sem hraustastr til vápns; sat hann hjá ok þótti allmikit gaman at. Aldri mæltusk þeir Þórðr við ok heldr var þar fátt í milli.

Þat var einn dag, at Þórðr var at leik ok Ásbjǫrn, ok skyldu þeir á leikask. Ok einn tíma feldi Þórðr hann Ásbjǫrn allmikit fall, svá bops kvað í skrokkinum á honum.

"Ok fell nú veisugaltinn", sagði Þórðr.

Hann svarar fá um. Ok annat sinn, er þeir tókusk til, þrífr Ásbjǫrn til Þórðar, svá at hann fell á kné.

"Ok fór þar meyjarkinninn", sagði Ásbjǫrn, "ok væri þér varla kvæmt í leik með rǫskum mǫnnum".

Þórðr segir: "Svá fremi veiztu þat, veisugalti, er vit reynum vápnaskifti, hvárr þá á upp til annars at sjá, er vit skiljum þann leik".

Ásbjǫrn kveðsk þess albúinn þá þegar ok hljóp til vápna; gengu menn þá í millum þeirra ok váru þeir skildir.

Líðr nú af vetrinn. Reið Ásbjǫrn til skips síns um várit ok bjó þat til hafs. Skeggi reið til skips með Ásbirni við marga menn, því at honum þótti einskis ills ørvænt fyrir Þórði. Sitr Þórðr heima ok lætr eigi sem hann viti.

Ásbjǫrn kemr at máli við Skeggja: "Svá er mál með vexti, frændi, at mér leika kvánfǫng í hug, ok vil ek ráða ráði mínu".

Skeggi segir: "Hvar er kona sú, er hugr þinn horfir helzt á?"

Ásbjǫrn segir: "Ekki er því at leyna, at þat er Sigríðr, systir Þórðar at Ósi; hon er sú kvenna, at minn hugr stendr mest til at fá".

Skeggi svarar: "Ekki þykki mér þetta líklegt, at okkr muni þetta tjá; ok ófúss er ek til at flytja þetta mál við Þórð, at þeim óþokka, sem millum ykkar er áðr".

Ásbjǫrn kvað þat eina hafa í millum borit, at lítils var vert, ok kveðsk eigi vilja hins bezta kvenkostar missa fyrir þat — "ef ek kann at fá".

Þar kom, at Skeggi hét at biðja konunnar fyrir hans hǫnd. "Þykki mér ráð", segir Skeggi, "at ekki bregðir þú utanfǫr þinni fyrir þetta".

Reið Skeggi heim, enn Ásbjǫrn fór utan þat sumar.

Eigi miklu síðar enn Skeggi kom heim spurðisk skipkváma í Hvítá í Borgarfirði. Ok er menn fréttu þat, fór fjǫldi manns norðan ór sveitum til kaupa við kaupmenn, bæði ór Miðfirði ok annarsstaðar. Skeggi bjósk ok til skips at ríða með marga menn.

Ok er Eiðr spurði, at faðir hans ætlaði til skips, mælti hann við Þórð: "Ætlar þú nǫkkut til skips, fóstri minn?"

Þórðr segir: "Því man ek síðr þurfa varning enn aðrir bœndr? ok skal ek at vísu fara".

Eiðr mælti: "Ek vil ríða með þér ok heyra á mál manna, ok kynna mér svá kaupstefnu".

Þórðr segir: "Bœta man þat vára ferð, fóstri minn, at þú farir; segir mér svá hugr, at í þessarri ferð man ek þín mest þurfa, ef mínir draumar vita nǫkkut".

Eiðr mælti: "Hvat dreymdi þik, fóstri minn?"

Þórðr segir: "Þat dreymdi mik, at ek þóttumsk kominn til Hvítár í Borgarfirði ok eiga tal við útlenda menn, eigi sízt um kaup nǫkkur; ok í því kómu í búðina vargar margir, ok var mér mikill viðbjóðr við þeim; síðan réðu þeir á mik ok vildu drepa mik ok rifu af mér klæðin, enn ek brá sverðinu ok hjó ek í sundr einn varginn í miðju ok hǫfuðit af ǫðrum; síðan hlupu at mér vargarnir ǫllum megin, enn ek þóttumsk verjask, ok varð ek mjǫk móðr, ok eigi þóttumsk ek vita, hversu mér myndi vegna. Í því hljóp fram fyrir mik einn bjarnhúnn ok vildi verja mik, ok í því vaknaða ek. Nú þykki mér draumrinn tíðendavænlegr".

Eiðr mælti: "Auðsét er þat, at þetta eru mannahugir illir til þín. Nú væri þat mitt ráð, at þú riðir jafnsnimma heiman ok faðir minn, þó at þit mælisk ekki við".

Þórðr mælti: "Gera má ek þat, fóstri minn, fyrir bœn þína".

Nú bjósk Þórðr til ferðar ok Eiðr með honum.

Ok er Þórðr bjósk, mælti Sigríðr systir hans: "Þat vil ek, bróðir minn, at þú kaupir mér skikkju mjǫk vandaða".

Þórðr svarar: "Svá skal vera, systir; enn svá segir mér hugr, at skikkjan verði fullkeypt áðr lúki".

Þeir Þórðr ok Eiðr riðu til skips jafnfram Skeggja; því at Eiðr bað Þórð þess. Ok er þeir kómu til skips, tjǫlduðu þeir eina búð báðir.

Sá maðr kemr til sǫgunnar, er Jón hét. Hann bjó at Hvassafelli í Norðrárdal. Hann var vel fjáðr ok engi jafnaðarmaðr ok óvinsæll. Guðrún hét kona hans, ofláti mikill ok metnaðarfull. Bróðir hennar hét Auðólfr. Glúmr hét faðir þeira. Hann bjó at Skarðshǫmrum.

Þeir ætluðu at ríða til skips í þann tíma er þeir Þórðr ok Skeggi váru við skip. Ok er þeir riðu heiman, mælti Guðrún við bónda sinn, at hann skyldi kaupa henni skikkju nǫkkura góða, því at hon var áburðarkona. Þessu heitr bóndi. Þeir ríða nú leið sína, þar til er þeir koma á Hvítárvǫllu; þá var kaupstefna sem mest.

Þeir Jón ok Auðólfr gengu um búðir. Þeir kómu í búð þess manns, er Þórir hinn auðgi hét, ok fǫluðu skikkju, ef til væri.

Hann segir, kvað til vera skikkju — "ok man ykkr, bóndi, þykkja dýr".

Jón svarar: "Lát heyra, hvat gjalda skal".

Austmaðr mat skikkjuna. Jóni þótti of dýr. Auðólfr vildi kaupa láta, ok bauð at leggja til af sínu. Jón gekk frá.

Ok er þeir kómu út, eggjaði Auðúlfr at kaupa skikkjuna — "ok hét ek því systur minni".

"Því skaltu eigi ráða?" segir Jón, "ok gǫngum heim eftir verðinu" — ok varð þetta dvǫl nǫkkur.

Þat er sagt, at þeir Þórðr ok Eiðr gengu um búðir ok fǫluðu varning. Þeir kómu í búð Þóris ríka ok fǫluðu skikkjuna at Þóri.

Þórir kveðsk kenna Þórð ok hans foreldra — "ok vil ek eigi meta við þik; heldr vil ek, at þú þiggir skikkjuna".

Þórðr þakkaði honum — "ok vil ek þetta þiggja, ok láta hér liggja meðan ek geng eftir verðinu".

"Þat vilda ek", segir Þórir, "at þú hefðir með þér".

"Engu man þat varða", segir Þórðr, ok gengu þeir Eiðr at sœkja verðit.

Ok er Þórðr var í braut, koma þeir Jón ok Auðólfr inn í búðina ok báðu austmanninn þá láta til skikkjuna.

Hann kvað þá selda skikkjuna — "því at þú vildir eigi þvílíkt við gefa, sem ek mat".

Jón kveðsk þá hafa skyldu.

Ok í því kómu þeir Þórðr ok Eiðr í búðina með skikkjuverðit. Þórðr greip til skikkjunnar. Auðólfr brá sverði ok vildi hǫggva til Þórðar. Jón hljóp ok at honum Þórði ok vildi hǫggva til hans. Þórðr brá skjótt sverðinu ok snerisk at Auðólfi ok hjó í hǫfuðit; fell hann þegar dauðr á gólfit. Eiðr hljóp fyrir hann Þórð, er hann sá tilræðit Jóns, ok brá fyrir hann skildinum, enn tók skikkjuna undir hǫnd sér. Þetta sér Þórðr ok slœmir til Jóns með sverðinu, ok kom á hann miðjan, ok tók í sundr fyrir ofan mjaðmirnar. Fǫrunautar þeira Jóns sóttu þá at honum. Þórðr hopaði út ór búðinni ok hljóp á einn raftabulung, ok varðisk þaðan vel ok skǫrulega. Drifu þá til heraðsmenn ok Borgfirðingar, ok vildu hefna þeira Auðólfs.

Eiðr ferr þá at finna fǫður sinn, ok biðr hann at veita Þórði lið með sínum mǫnnum.

Skeggi segir: "Hvat hefir Þórðr at hafzk þess, at hann er eigi einhlítr?"

Eiðr segir: "Hann hefir vegit tvá menn".

"Hverir eru þeir?" segir Skeggi.

"Auðólfr ok Jón", segir Eiðr.

"Hvat varð til?" segir Skeggi.

Eiðr segir: "Þeir vildu ræna hann skikkju þeiri, er hann hafði keypt, ok annarr þeira vildi drepa hann, áðr enn ek hlífða honum; ok láttu eigi þá fæð, sem á millum ykkar hefir verit, svá ríkt ganga, at þú virðir meira enn þat, at hann er ór því heraði, sem þú ert; hann er ok minn lífgjafi ok fóstri".

Þá svaraði Skeggi engu. Eiðr gekk þá á braut ok þar til sem þeir sóttu at Þórði ok brá saxinu.

Ok er Þórðr sá Eið fóstra sinn mælti hann: "Hafðu þik ekki í hættu fyrir mik".

Enn er Eiðr var út genginn ór tjaldi fǫður síns, þá stóð Skeggi upp ok mælti: "Rýta man gǫltrinn ef gríssinn er drepinn".

Tók hann þá Skǫfnung ok gekk þangat til sem þeir sóttu at Þórði; hafði hann varizk svá drengilega, at þeir hǫfðu engu sári á hann komit; enn hann hafði sært marga menn. Ok er Skeggi kom til, gekk hann svá hart at, at þeir hrukku frá, er áðr hǫfðu sótt at Þórði.

Síðan kom Skeggi á sættum með þeim; skyldi hann einn gera um ǫll málin. Hann lauk þegar upp gerðinni. Skyldi Þórðr greiða tvau hundruð silfrs fyrir víg Jóns, enn Auðúlfr falla óheilagr fyrir fjǫrráð ok tilræði við Þórð. Þeir menn, sem sárir hǫfðu orðit fyrir Þórði, skyldu hafa sár sín bótalaus fyrir fjǫrráð ok atsókn; ok með þessu skildu þeir.

Reið Skeggi heim, þá er hann var búinn. Þórðr reið jafnfram norðr, ok Eiðr með honum, ok tǫluðusk þeir Skeggi ok Þórðr ekki við á allri þessarri leið. Þeir ríða þar til, er þeir koma at Miðfjarðará.

Þá mælti Skeggi: "Hér munu vér af baki stíga; því at ek á við þik, Þórðr, erendi"; ok svá gerðu þeir. Þá mælti Skeggi: "Ásbjǫrn frændi minn bað mik vekja bónorð fyrir hans hǫnd, ok vill hann láta biðja Sigríðar, systur þinnar; ok vil ek nú vita hversu þú vilt þessum málum svara".

Þórðr segir: "Litla vináttu á ek við Ásbjǫrn; hefir þú ok mér verit engi vin hér til; ok ekki kom mér þat í hug, at þú myndir hingat leita tengda fyrir frændr þína; enn veit ek, at Ásbjǫrn er stórborinn maðr ok ríkr, ok mikilmenni af sjálfum sér; enn eigi veit ek, hversu brœðrum mínum eða henni er þetta kaup gefit".

Skeggi svarar: "Því kveð ek þik at málinu, heldr enn brœðr þína, at ek veit, at þeir vilja þínum ráðum hlíta, bæði um þetta ok alt annat".

Þórðr svarar: "Líklegir þykki mér þeir til vera at gera eftir mínum vilja; enn ekki gef ek hana nǫkkurum manni, utan hennar samþykki sé til; enn ván þykki mér, at ekki brjóti hon þat á bak, er ek ræð".

Þá segir Eiðr: Þat vilda ek, fóstri minn, at vel svarir þú fǫður mínum um bónorðit, ok virðir mikils hans flutning".

Þórðr segir: "Svá skal vera; því at mikla liðsemd veitti Skeggi mér í þessarri ferð ok þat man ek nú láta á sjá; því at ek man gera kost á um bónorðit fyrir þinn flutning, Skeggi. Hon skal sitja í festum þrjá vetr; ok ef Ásbjǫrn kemr eigi út innan þeirra þriggja vetra, þá eru laus þessi mál; kemr hann fyrr til lands, þá er hann kominn til ráðahags með Sigríði".

Þessu játar Skeggi. Réttir Þórðr þá fram hǫndina, ok tekr Skeggi handsǫl; váru þegar váttar at heitorði.

Þá mælti Skeggi: "Nú hefir þér vel farit, Þórðr, enn hagskifti var þat, er systir þín fekk skikkjuna, heldr enn kona Jóns; þykki mér ok meiri ván, at Borgfirðingar megi minni til reka, hverr yðarr fundr varð; man ek lengja nafn þitt ok kalla þik Þórð hræðu".

Þórðr sagði: "Vel líkar mér þat, þó þeir hafi nǫkkurar menjar minnar þarkvámu, ok svá þykki mér ok engi forþokki á nafni þessu; enn svá segir mér hugr um, at sjaldan muni hræðulaust í þessu heraði".

Eftir þetta riðu þeir heim. Ok er Þórðr kom heim, var honum vel fagnat. Hann var spurðr tíðenda. Hann sagði af hit ljósasta. Síðan kallaði hann systkin sín til tals við sik, ok sagði þeim heitorðit.

Sigríðr svarar: "Bráðráðit þykki mér þú, bróðir, gert hafa um heitorðit mitt, er ek var ekki at frétt áðr".

Þórðr segir: "Þat kaup skal ekki framar, enn þú vilt samþykkja".

"Þess var mér ván at þér; vil ek ok þinni forsjá hlíta hér um".

"Þórðr bað hana hafa þǫkk fyrir andsvǫrin; síðan fekk hann henni skikkjuna, ok sagði henni um viðskifti þeira Jóns ok Auðúlfs, ok kvað vísu:

"Slíks var at ván", segir hon.

Hér eftir sitr Þórðr heima um kyrt, ok var Eiðr jafnan með honum.

Þetta sama sumar kom skip í Blǫnduós í Langadal. Þar kom út Ormr, systurson Skeggja ok bróðir Ásbjarnar. Enn er Skeggi frétti útkvámu frænda síns, ríðr hann til skips, ok býðr Ormi heim með sér til vetrvistar, ok fór Ormr heim með honum. Ormr var svá háttaðr, at hann var hverjum manni meiri ok sterkari, rammr at afli ok hinn vasklegasti, ok fullr af ofrkappi, ok þótt engi sinn jafningi. Hann var hinn mesti vígamaðr, ok fullr upp ójafnaðar.

Þat var einn dag, at Ormr gekk til laugar, at Sigríðr frá Ósi var þar fyrir, ok ein kona með henni. Honum fansk mikit til hennar, ok spurði eftir, hvat kona hon væri. Honum var sagt, hvat hon hét, ok svá ætt hennar.

Hann kom at máli við Skeggja ok mælti: "Svá er mál með vexti, at ek vilda, at þú bæðir Sigríðar frá Ósi til handa mér".

Skeggi svarar: "Þat man ek eigi gera við þessa konu; enn biðja vil ek hverrar annarrar konu sem þú vilt til handa þér".

Ormr svarar: "Annathvárt vil ek at þú biðir Sigríðar, ellegar engrar".

Skeggi segir: "Því mynda ek biðja festarkonu Ásbjarnar bróður þíns?"

Ormr segir: "Þat hirði ek aldri, þó hon sé hans festarkona; viltu eigi biðja hennar fyrir mína hǫnd, þá man verða róstumikit í heraði; því at þá skal ek fífla hana, ok munu brœðr hennar þat banna, enn ek man ekki þat hirða; mantu þá verða til at hlutask".

Þá sagði Skeggi: "Eigi man Sigríðr fyrir þér fíflask láta; ok ætlar þú þér mikla dul, at fá hennar svá ósœmilega; ok man þér þetta draga til skammæðar; því at velta hefir Þórðr látit þyngra hlass, þar þeir brœðr drápu Sigurð konung slefu Gunnhildarson".

Ormr segir: "Verðr þat sem má; á þetta skal hætta, ef þú vilt eigi biðja konunnar mér til handa".

Skeggi segir: "Heldr vil ek fara með þessum orðum, enn vandræði standi af; ok mantu þó illa við una, hversu sem svarat verðr".

Eiðr varð þessa varr, er hann var á kynnisvist at Reykjum með fǫður sínum. Þeir feðgar gera Þórði orð, at hann komi til Reykja. Þórðr fór til Reykja, ok brœðr hans með honum. Skeggi heilsar Þórði glaðlega. Hann tók því vel, ok frétti, hvat undir orðsendingu hans væri. Skeggi segir: at Ormr frændi hans vildi fá Sigríðar, systur hans.

Þórðr segir: "Undarleg málaleitan er slíkt af þinni hendi; því at mér lízk Ormr, frændi þinn, meira eiga varit í fors ok óvizku, enn hamingju; er ok eigi ólíklegt, at þat reyni af bragði; eða veit hann eigi áðr, at konan er fǫstnuð bróður hans?"

Skeggi mælti: "Ormr er eigi heima, ok er riðinn út í Langadal til skips".

Eiðr mælti: "Þat vilda ek, fóstri minn, at þú gerðir á nǫkkurn kost fyrir flutning fǫður míns".

"Svá skal vera, sem þú biðr", segir Þórðr, "at á skal gera kostinn fyrir bœnarstaðinn þinn ok flutning Skeggja; enn engan mynda ek á gera, ef Ormr hefði sjálfr beðit konunnar. Þau andsvǫr vil ek, Skeggi, gefa þínu máli, at þat er fyrst, at ek vil engu því bregða við Ásbjǫrn, sem ek hefi honum lofat; ek vil, at Ormr fari utan í sumar, ok veri utan tvá vetr, enn eigi ván ráða, ef Ásbjǫrn kemr eigi til".

Skeggja þótti allvel svarat, ok hǫfðu hér við vátta. Reið Þórðr heim til Óss ok Eiðr með honum. Lítit gaf Sigríðr sér um þetta.

Líðr nú þar til, er Ormr kemr heim, ok hafði búit skip sitt. Ormr spurði Skeggja at um erlendislok kvánbœnanna. Skeggi sagði alt sem farit hafði. Ormi þótti Skeggi hafa laust fylgt. Skeggi bað hann þá virðing á leggja, sem hann vildi.

Ormr bað hann hafa af sér enga þǫkk fyrir málalokin, ok varð reiðr mjǫk; kveðsk aldri hirða, hvárt Þórði líkaði vel eða illa — "skal hon þá vera friðla mín".

Skeggi kvað hann furðu óvitran mann, er hann talaði slíkt.

Eigi hafði Ormr heima verit, svá at nóttum skifti, áðr hann reið til Óss, ok settisk á tal með Sigríði.

Hon bað hann eigi þat gera; kvað Þórði mundu þykkja verr — "ok mantu finna skjótt missmíði á, ef þú gerir eigi at".

Ormr kvaðsk hvergi varbúinn við Þórði, hvat sem þeir skyldi reyna.

Hon sagði þat ok líkast, — "at þat reynir þú, ef þú venr hingat kvámur þínar; máttu til þess ætla, at ek man mér engu af skifta um þat, er til þín heyrir, meðan ek spyr ekki til Ásbjarnar, bróður þíns".

Skildu þau talit. Þórðr var at ferjusmíð niðri við ósinn, ok ætlaði at halda henni til Stranda eftir skreið, ok fara sjálfr með. Ormr kom þrjá daga í samt til Óss.

Ok þá talaði Þórðr við Orm: "Þat vil ek, Ormr, at þú hafir eigi hingat kvámur þínar til óþyktar við mik, enn ósæmdar við systur mína".

Ormr svarar um heldr illa ok kveðsk sjálfráði verit hafa ferðar sinnar fyrir hverjum manni, ok kveðsk hyggja, at svá skyldi enn vera. Þórðr kvað þá eigi báða uppi skyldu, ef hann kœmi hinn fjórða daginn. Ormr lét af kvámum nǫkkurar nætr.

Þórðr bjó ferjuna. Ok er hann var búinn, var þat einn morgin, at veðr var gott; þá ætlaði Þórðr at sigla út ór ánni. Heimakona gekk inn at Ósi, ok kvað gott veðr at þvá léreft sín. Sigríðr var vǫn at þvá léreft sín í lœk þeim, er fellr hjá garði at Ósi. Hon fór með léreftin ok konan með henni.

Þenna morgin hefir Ormr njósn af, at Þórðr man brátt sigla. Hann lætr taka sér hest. Ekki veit Skeggi til þessa. Síðan tók hann vápn sín. Hann reið út til Óss, ok þangat í hvamminn, sem Sigríðr var. Hann sté af hestinum ok batt hann; síðan leggr hann af sér vápnin, ok gengr til hennar Sigríðar, ok setr hana niðr, ok leggr hǫfuð í kné henni ok leggr hennar hendr í hǫfuð sér.

Hon spurði því hann gerði slíkt, — "því at þetta er á móti mínum vilja; eða mantu eigi ályktarorð bróður míns? ok man hann þat efna; sjá þú svá fyrir þínum hluta".

Hann segir: "Ekki hirði ek um grýlur yðrar".

Ok er Ormr kom í hvamminn, brá hon við heimakona, ok hljóp ofan til ferjunnar, ok sagði Þórði, at Ormr var kominn í hvamminn til Sigríðar. Þórðr brá skjótt við, ok tók sverð sitt ok skjǫld. Hann hljóp upp í hvamminn. Ormr lá í knjám Sigríði.

Þórðr hljóp at Ormi ok mælti: "Statt þú upp ok ver þik; er þat nú eigi verra, enn krjúpa at konum ok hǫrfa við mér".

Ormr brá við, ok seildisk til sverðs síns, ok í því hjó Þórðr til Orms ok í sundr hinn hœgra handlegginn. Í því brá Ormr sverðinu; ok í viðbragði hans brotnaði fótleggr hans. Þá hjó Þórðr hǫfuð af Ormi, ok gekk síðan heim til Óss, ok lýsti vígi Orms á hǫnd sér. Sigríðr bað Þórð bróður sinn forða sér.

Hann brosti at orðum hennar ok sagði: "Hvergi man ek fara; því at ek kann engar leiðir; man ek senda mann til Reykja at segja Skeggja vígit Orms".

Hon segir: "Undarlegr maðr ertu, bróðir, því at Skeggi man skjótt hér koma, ok hefna frænda síns, með fjǫlmenni, ok hefir þú ekki megn at standa í stríði við hann, þó at þú sér garpr mikill".

Þórðr kveðsk ekki at því fara. Síðan fann hann sauðamann sinn, ok bað hann fara til Reykja, ok segja Skeggja vígit. Hann kveðsk þessa ófúss, enn lézk þó fara mundu, ef Þórðr vildi.

"Seg ok þat með, at Skeggi láti fœra í braut afglapa sinn".

Sveinninn fór sem hann bað, ok sagði Skeggja vígit Orms frænda síns. Skeggi varð reiðr mjǫk.

Sveinninn mælti: "Þat bað Þórðr mik segja þér, at þú skyldir láta flytja í brautu afglapa þinn".

Skeggi safnar nú mǫnnum at sér, ok riðr út til Óss. Enn Þórðr var heima við hinn tíunda mann, ok býsk til varnar, þegar hann sér ferð Skeggja. Þar váru þeir brœðr báðir. Allir váru þeir vel vápnaðir. Kveðsk Þórðr nú hvergi mundu vægja fyrir Skeggja; kvað nú vel, at þeir reyni með sér.

Þat er at segja, at þenna morgin hafði Eiðr farit til stóðhrossa sinna í Línakradal; þau hafði Þórðr gefit honum. Ok er hann frétti vígit Orms, skundaði hann heim til Óss, ok vildi koma fyrr enn faðir hans; ok þat gekk honum. Enn er hann kom heim, sá hann viðrbúnað þeira, ok tók vápn sín, ok gekk í lið með Þórði fóstra sínum.

Þórðr mælti: "Eigi vilda ek, fóstri minn, at þú værir at þessum fundi; því at ek man nú ekki hlífa fǫður þínum, heldr enn ǫðrum manni ef hann sœkir at".

Eiðr segir: "Hjá þér man ek vera, fóstri minn, hvat sem í gerisk; því at eitt skal yfir okkr ganga; var mér þat þá í hug, er þú gaft mér líf, at ek skylda mitt líf leggja við þitt líf".

Þórðr segir: "Þá mantu mér bezt gefask, er mér liggr mest á".

Ok þá er þeir hǫfðu talazk, kom Skeggi við marga menn. Skeggi var hinn reiðasti. Ok er hann sér Eið, son sinn, í liði Þórðar, stǫðvaði hann flokk sinn.

Þórðr kastaði orðum á Skeggja ok bað hann at sœkja; "því at nú er ek albúinn at hǫggva uxann, þó feitr sé; því at nú er helzti gamall orðinn".

Þá segir Skeggi: "Eigi man ek at sœkja; því at ek vil eigi berjask við Eið; enn oft mantu til glæpa stefna".

Þórðr segir: "Meirr ætla ek þér til koma hræðsla, enn huggæði, ef þú sœkir nú eigi at".

Skeggi svaraði engu, ok reið frá ok heim. Ormr var heygðr í Miðfjarðarnesi.

Nú verðr at nefna fleiri menn til sǫgunnar.

Þorvaldr hét maðr, góðr bóndi. Hann bjó í Langadal á þeim bœ, er heitir í Engihlíð. Hann var læknir góðr. Hann átti tvá sonu; hét annarr Einarr, enn annarr Bjarni.

Indriði hét maðr, ok félagi Orms. Hann var mikill maðr, ok vígr hverjum manni betr, ok hinn bezti drengr. Hann var kominn út í Kolbeinsárósi. Hann var þá búinn til siglingar, er þetta var tíðenda.

Ǫzurr hét maðr. Hann bjó í Skagafirði á þeim bœ, er á Grund heitir. Hann var Arngrímsson. Jórunn hét móðir hans, ok var systir Miðfjarðar-Skeggja. Ǫzurr var hǫfðingi mikill, því at hann hafði goðorð um hinn efra hlut Skagafjarðar ok út til móts við Hjaltasonu. Hann var ódældarmaðr, ok ekki var hann vinsæll; meiri ok sterkari, enn flestir menn ótrúr ok undirhyggjufullr.

Þórhallr hét maðr. Hann bjó á Miklabœ í Óslandshlíð. Ólof hét kona hans. Hon var væn kona, ok hinn mesti skǫrungr. Þórhallr var vellauðigr at fé; engi var hann kempa kallaðr ok heldr hræddr, ok at ǫllu hit mesta lítilmenni. Hann var hælinn ok hinn mesti skrumari, ok þóttisk flest ráð kunna. Ólof húsfreyja hans var Hrolleifsdóttir, þess er nam Hrolleifsdal upp af Sléttahlíð. Hon var fyrir þeim um alla hluti. Hafði hon verit gefin honum til fjár. Hon var ung, enn Þórhallr við aldr. Hon var læknir góðr.

Kálfr hét bóndi einn í Hjaltadal. Hann bjó á Kálfsstǫðum. Hann var mikilhæfr bóndi.

Nú er þar til at taka at Ósi, er Skeggi hefir heygja látit Orm, frænda sinn. Hann sendir mann norðr til Indriða, félaga Orms, at segja honum vígit; biðr hann búask norðan, ef hann vill nǫkkut leita til hefnda eftir félaga sinn; því at hann hafði svarizk í fóstbrœðralag við Orm, áðr þeir fóru til Íslands. Indriði brá við skjótt ok tók vápn sín. Hann hafði hjálm ok skjǫld rauðan, mikit krókaspjót í hendi, gyrðr bitrlegu sverði. Honum fylgdu tveir austmenn ok aðrir tveir íslenzkir menn. Indriði reið frá skipi, þá er hann var búinn.

Nú er þar til at taka, er þeir Þórðr ok Skeggi skildu at Ósi, at Eiðr talaði við Þórð: "Þat vilda ek fóstri minn, at þú riðir af heraðinu fyrst, en ek man annask um bú þitt, meðan þú ert á braut".

Þórðr segir: "Þú skalt ráða; enn ekki er mér mikit um at flýja bólstað minn".

"Svá hlýtr nú at vera at sinni", sagði Eiðr, "því at eigi kenni ek kapp fǫður míns, ef þér dugir at sitja samtýnis við hann við svá búit".

Síðan bjósk Þórðr at heiman. Hann tók vápn sín, skjǫld ok hjálm, sverð ok spjót. Brœðr hans buðusk til ferðar með honum.

"Eigi vil ek þat", sagði Þórðr, "því at ek vil ykkr í engi vandræði leiða með mér; enn hafið áðr í engum vígaferlum staðit með mér; ok haldið kyrru fyrir með fóstra mínum, þar til fleira verðr til tíðenda".

Síðan sté hann á bak ok bað alla heimamenn vel lifa. Síðan reið hann upp á háls til Línakradals ok einn maðr með honum til leiðsagnar. Hann léttir eigi fyrr leið, enn hann kemr út í Langadal til Engihlíðar síð um kveldit. Hann hafði grímu yfir hjálminum ok duldisk.

Synir Þorvalds þóttusk kenna hann ok sǫgðu fǫður sínum. "Ok ef hann er, man tíðendum gegna, er hann ferr huldu hǫfði um heraðit".

Bóndi spurði hinn mikla mann at nafni. Hann sagðisk Þórðr heita.

"Ok ertu Þórðr hræða?"

Hann segir: "Kalla máttu svá, ef þú vilt; sá er maðrinn".

Bóndi segir: "Hverju gegnir um ferðir þínar?"

Þórðr segir vígit Orms ok allan tilganginn, ok kvað vísu:

Þorvaldr sagði: "Mikil tíðendi segir þú, víg Orms, frænda Skeggja, ok munu margir frændr eftirsjá veita með Skeggja".

Þórðr kvað vísu:

Þorvaldr segir: "Eigi er þat ok víst; eða hvert ætlar þú nú at ríða?"

Þórðr svarar: "Norðr ætla ek fyrst til skips, er uppi stendr í Kolbeinsárósi, hvat sem þá legsk fyrir".

Þorvaldr bauð honum Einarr son sinn til fylgdar, því at Þórði váru leiðir ókunnigar; skyldi hann fylgja honum norðr ór Vatnsskarði, þar til sem leiðir skildusk.

Þórðr þakkaði honum, ok dró fingrgull af hendi sér ok gaf Þorvaldi. Bóndi þakkaði, ok bað hann sín vitja, ef honum líkaði. "Segir mér svá hugr, at þú munir í þessarri ferð verða reyndr um vápnfimi ok karlmensku; mantu svá eiga við at sjá, at Ǫzurr frændi Orms man sitja um líf þitt, þá hann fréttir; því at hann er hǫfðingi mikill ok ódeildarmaðr".

Þórðr kvað þat fram koma um sinn hag, sem lagit yrði — "ok er ekki mark at mínum ættarfylgjum, ef eigi týna nǫkkurir frændr Orms fyrir mér lífi, áðr enn ek lýk nǫsum; enn vel ferr þér, bóndi, ok haf þǫkk fyrir; man ek þiggja þína vináttu, ef ek þarf til at taka".

Síðan reið Þórðr á braut ok Einarr með honum; skildu þeir Þorvaldr með vináttu. Þeir ríða upp eftir Langadal ok norðr Vatnsskarð. Ok er þeir kómu norðr ór skarðinu, skildi þá á um leiðir; vildi Þórðr ríða um Grindarhóla, ok hann réð. Þeir riðu til Arnarstapa ok áðu þar. Þórðr kvað sér svefnhǫfugt, ok kvað sœkja at sér ófriðarfylgjur.