Bókastaðir

Þórðr hét maðr, son Hörða-Kára, mikill at virðingu. Hann var höfðingi yfir þeim heruðum, er honum váru nálæg. Hann var hersir at nafnbót, enn jörlum var hann framar at mörgum hlutum. Hann hafði fengit göfugt kvánfang. Hann átti við húsfreyju sinni þrjá sonu ok eina dóttur; hét hinn elzti Steingrímr, annarr Klyppr, þriði Eyjólfr, enn dóttir Sigríðr. Öll váru börn þeira mannvænleg. Klyppr var þó fyrir þeim brædrum. Allir váru þeir miklir menn ok furðulega sterkir, vænir ok stórmannlegir, sem þeir áttu kyn til. Sigríðr systir þeira var allra kvenna vænst, ok ofláti mikill ok skapstór. Hon var allra kvenna högust, þeira er þar uxu upp henni samtíða.

Ok sem þeir brædr váru nær fulltíða menn, tók Þórðr faðir þeira sótt ok andaðist, ok var útferð hans vegleg ger eftir fornum sið. Ok er erfit var drukkit, fæddi húsfreyja Þórðar sveinbarn, bæði mikit ok frítt. Því var nafn gefit, ok vildi húsfreyja, at Þórðr héti eftir föður sínum; kveðst þat hyggja, at verða myndi mikilmenni, ef í ætt brygði. Ok er Þórðr óx upp, var hann mikill ok sterkr, vænn ok stórmannlegr, harðgerr, óvæginn við alla þá, sem honum var lítt við, enn vinsæll við alþýðu; hann var mildr af fé ok blíðr viðmælis, vinfastr; hann var gleðimaðr mikill, ok manna fimastr við alla leika; syndr var hann hverjum manni betr ok skáld gott.

Í þann tíma réðu Gunnhildarsynir ríki í Noregi, er þetta var tíðenda. Ok er Þórðr óx upp, fýsti hann til hirðar Gamla konungs Gunnhildarsonar, er allra manna var vinsælastr í Noregi af öllum konungum, þegar leið Hákon Aðalsteinsfóstra. Þá var Þórðr tólf vetra, er hann réðst til hirðar Gamla konungs, og virðist konunginum hann afbragðsmaðr um alt þat, sem hann skyldi reyna, ok var með honum þrjá vetr; gekk hann jafnan fyrir konunginum í hverjum háska eða mannhættu, þegar konungrinn var í bardögum, ok fekk hann því mikla virðing ok metnað; var hann af slíku víðfrægr.

Ok er Þórðr hafði verit þrjá vetr með Gamla konungi, sagði hann konungi, at hann fýstist at vitja eigna sinna.

Konungr mælti: "Góða fylgd hefir þú oss veitta, ok mikils háttar maðr mantu verða".

Konungr spretti af sér saxi, er hann var vanr at bera daglega, og mælti til Þórðar: "Hér er eitt sax, er ek vil gefa þér, ok ek hygg, at gifta muni fylgja; þar með skal fylgja vinátta mín".

Þórðr þakkaði honum þenna sóma ok allan annan, er hann gerði til hans.

Konungr mælti: "Þess bið ek, at þú gefir engum manni eða lógir, nema þú eigir höfuð þitt at leysa; ok er eigi óliklegt, at þess munir þú ok við þurfa".

Þá svarar Þórðr: "Ek ætla mér, herra, ekki álengdar frá yðr at vera, meðan ek á kost yðr at fylgja".

Þá segir konungr: "Þat man eigi vera; því at vit munum aldri sjást, síðan vit skiljum nú".

Þórðr varð fár við orð konungs ok svaraði engu, ok tók síðan orlof af konunginum, ok fór heim til búa sinna, ok urðu frændr hans honum fegnir. Hafði Klyppr bróðir hans tekit undir sik allar eignir þeira bræðra, ok gerzt höfðingi yfir þeim heruðum, sem faðir þeira var áðr yfir skipaðr; var hann ok hersir at nafnbót.

Enn litlum tíma síðar enn Þórðr fór í braut frá Gamla konungi, börðust þeir Hákon konungr hinn góði ok Gamli konungr; ok í þeiri orrustu fell Gamli konungr, sem segir í sögum Noregskonunga.

Sigurðr konungr slefa, Gunnhildarson, var óeirðarmaður mikill um kvennafar. Hann lagði í rekkju hjá sér Álöfu, dóttur Skeggja á Yrjum. Hon var húsfreyja Klypps hersis Þórðarsonar.

Þórðr eggjar Klypp bróður sinn til hefnda oftlega.

Ok einn tíma kom Þórðr at máli við bróður sinn ok mælti: "Hvernin er þetta? Hvárt viltu ekki reka þá svívirðing af höndum þér, sem á liggr við Sigurð konung, ok verða svá at undri, ok hafa hvers manns ámæli, ok þykkja aldri mega heita slíkr maðr sem þínir fyrri frændr, ef þú skalt sitja Sigurði konungi þvílíka vanvirðing, at hann leggi í rekkju hjá sér þína eiginkonu, svá at þú leitar eigi til hefnda? Þó at við nökkurn liðsmun sé at eiga, þá er betra at láta líf sitt við sæmd, ef þess verðr auðit, heldr enn þola atgerðalaust þvílíka vanvirðing. Vil ek bjóðast til ferðar með þér, ok vér allir bræðr, heldr enn þola lengr, svá vér leitum eigi til nökkurra hefnda með þér, hversu sem takast vill".

Þá svarar Klyppr: "Satt segir þú þat, bróðir, at nóg væri nauðsyn at reka þessarrar vanvirðingar, ef færi gæfi á, ok fullfúss em ek til at hefna honum minnar vanvirðingar".

Eftir viðrtal þeira bræðra gera þeir allir bræðr heiman ferð sína með mikinn flokk manna og stefna á Upplönd, þangat sem þeir spurðu at Sigurðr konungr var á veizlu. Ok er þeir kómu á þann bæ, sem konungr var fyrir ok sat yfir drykkjuborðum, skipa þeir bræðr sínum mönnum til inngöngu; bað Þórðr, at sá skyldi fyrstr út ganga, er síðast gekk inn; skal Klyppr ganga fyrstr inn, þar næst Þórðr, þá Steingrímr, þá Eyjólfr, síðan hverr sem skipat var. Allir höfðu þeir alvæpni, með hjálmum ok skjöldum ok brugðnum sverðum.

Ok er Klyppr hersir kom fyrir Sigurð konung, reiðir hann upp sverðit ok höggr konung í höfuðit ok klauf hann í herðar niðr; hné hann dauðr á borðit fram. Eftir þetta snúa þeir bræðr utar eftir höllinni; ok í því heyrði Þórðr brest á bak sér aftr, ok sér hann, at Klyppr bróðir hans var höggvinn banahögg. Þat gerði sá maðr, er hét Hróaldr Ögmundarson, Hörða-Kárasonar; hann var náskyldr þeim Þórðarsonum. Hann stóð fyrir konungsborðinu, er þeir kómu inn, ok því vöruðust þeir hann ekki. Þann mann vá hann annan, er hét Ögmundr ok var Valþjófsson. Ok er Þórðr sá fall bróður síns, hjó hann til hans Hróalds, ok sneið hann í sundr fyrir ofan mjaðmirnar. Síðan hlupu menn upp um alla stofuna ok brugðu vápnum, ok veittu þeim bræðrum mikla atsókn; enn þeir vörðust vel ok hreystimannlega; neytir Þórðr þá vel saxins, er Gamli konungr hafði gefit honum, ok varð margs manns bani, áðr enn hann komst út. Fór þar sem jafnan, ef menn missa skjótlega sinna höfðingja, at flestum verðr bilt eftir at sækja sínum óvinum; ok fór þar ok svá, ok fóru þeir bræðr heim til búa sinna.

Þessi tíðendi fréttir Haraldr konungr skjótlega: fall Sigurðar konungs bróður síns, ok ætlar at gera menn til þeira bræðra ok láta drepa þá. Þá var konungrinn norðr í landi, ok því varð seinna gert til þeira enn ella myndi; stefndi hann þing ok lét gera þá bræðr útlaga fyrir endilangan Noreg, enn kastaði sinni eign á þeira eignir.

Nú er frá því að segja, at þeir bræðr kómu heim ok sögðu fall Sigurðar konungs ok Klypps bróður síns.

Þá kvað Þórðr vísu:

Þóttust þeir bræðr nú vita, at þeir myndi eigi mega haldast við innanlands fyrir ríki Haralds konungs og Gunnhildar. Frændr þeira ok vinir fýstu þá at selja jarðir sínar til lausafjár, ok lögðu þat til, at Þórðr skyldi leita til Íslands; sögðu þangat mart stórmenni komit, ok hafa landflótta orðit fyrir Noregskonungum.

Þá svarar Þórðr: "Ekki hafða ek ætlat at flýja óðul mín; enn með því at margir göfgir menn hafa sér þetta látit nægja, at byggja Ísland, þá má vera, at slíkt nökkut liggi fyrir".

Síðan bjóst Þórðr til Íslandsferðar ok með honum bræðr hans, Steingrímr ok Eyjólfr, ok Sigríðr systir hans. Þau höfðu of lausafjár. Hann hafði nítján menn á skipi með sér. Síðan lét hann í haf. Þat var öndvert sumar. Þeir váru mánuð í hafi ok kómu við Vestmannaeyjar, ok sigldu svá vestr fyrir landit, ok svá norðr fyrir Strandir, ok lögðu þar inn á flóann ok nær hinu nyrðra landinu, ok sigldu inn í einn fjörð, ok tóku þar land nær vetrnóttum. Skjótt kómu menn til þeira. Þeir spurðu, hvat fjörðr sá héti, er þeir váru at komnir. Þeim var sagt, at þeir váru komnir í Miðfjörð. Þeir lendu í Miðfjarðarósi. Þá var Miðfjörðr albygðr.

Skeggi bjó at Reykjum, er kallaðr var Miðfjarðar-Skeggi. Hann var son skinna-Bjarnar. Því var skinna-Björn kallaðr, at hann var vanr at sigla í Austrveg kaupferð, ok færa þaðan gráskinn, bjór ok safala. Skeggi var garpr mikill ok einvígismaðr. Hann var lengi í víkingu. Ok eitt hvert sinn kom hann við Danmörk ok fór til Hleiðrar, þangat sem haugr Hrólfs konungs kraka var, ok braut hauginn ok tók á braut sverðit Hrólfs konungs, Sköfnung, er bezt sverð hefir komit til Íslands, ok öxina, er Hjalti hafði átt hinn hugprúði; enn hann náði eigi Laufa af Böðvari bjarka; því at hann fekk hvergi sveigt hans armleggi. Síðan bar Skeggi Sköfnung. Miðfjarðar-Skeggi var höfðingi mikill ok auðigr. Hann var frændstórr. Allir Miðfirðingar heldu hann fyrir höfðingja. Hafði Björn faðir hans numit allan Miðfjörð. Var hann goðorðsmaðr yfir Miðfirði ok víða annarsstaðar.

Eyjólfr hét góðr bóndi. Hann bjó á Ósi ok var ríkr maðr. Annarr bóndi er nefndr Þorkell. Hann bjó á þeim bæ, er á Söndum heitir, fyrir vestan fjörðinn, gegnt Ósi. Hann var lítilmenni, enn auðigr at penningum, ok vinr Skeggja at Reykjum. Þorkell hafði boðit Skeggja barnfóstr, ok var Eiðr sonr Skeggja at fóstri á Söndum í þann tíma, er Þórðr kom í Miðfjörð.

Eyjólfr bóndi frá Ósi kom fyrstr manna til kaupmanna. Hann hafði tal við kaupmenn. Þórðr spurði, því bændr myndi svá seinir til skips. Eyjólfr kvað þat vana, at Skeggi kæmi jafnan fyrstr til skips, ok tæki þat af varningi, sem honum líkaði; svá tæki hann ok þat af kaupmönnum til sín, sem hann vildi, til vistar.

Þórðr kvað mikit um ríkilæti hans — "ok er mér hitt sagt hér landsmanna vani, at finna kaupmenn af hafi komna ok frétta tíðenda".

Eyjólfr svarar: "Föru vit til fundar við Skeggja, ok man hann vel fagna þvílíkum manni sem þú ert".

Þórðr segir: "Heima man ek vera við skip mitt, ok bíða svá þess er at höndum kemr".

Þá mælti Eyjólfr: "Ek mun fara at finna Skeggja ok segja honum skipkvámuna".

Þórðr segir: "Mantu eigi gera sem þér líkar?"

Síðan skildu þeir; fór Eyjólfr til Reykja at finna Skeggja, ok sagði honum skipkvámuna ok svá hverr stýrimaðr var.

Skeggi kveðst gerla þekkja Þórð ok hans foreldra; kvað hann gegnan mann — "ok hefir ekki komit hingat til lands göfgari maðr né fremri" — ok lét vel yfir honum.

Eyjólfr bað Skeggja ríða til skips ok kjósa þat sem hann vildi af kaupmönnum heim til sín.

Skeggi svarar: "Jafnan hefi ek raun af því, at þér unnið mér sæmdar af öllum hlutum, enn nú vil ek unna yðr einn tíma þeirar virðingar, at kjósa þat af kaupmönnum, sem þér vilið, því at engan vil ek til mín taka af þessum skipverjum. Enn þat ræð ek þér, at þú heitir því einu Þórði, at þú efnir vel, því at lítit man honum fyrir þykkja, at láta einnhvern til jarðar hníga, ef honum ríss við".

Síðan skildu þeir. Reið Eyjólfr til skips ok fann stýrimann ok sagði Þórði tal þeira Skeggja.

Þórðr svarar: "Bezta ferr þér; enn sjá þykkjumst ek á slíku, at Skeggi vill ýfast við mér; þykkir mér ok meiri ván, at lítit tillæti veita ek honum".

Eyjólfr mælti: "Þat væri minn vili, at vér fyndim Skeggja".

Þórðr svarar: "Hvergi man ek fara; enn með því at Skeggi vill engan kaupmann til sín taka, at siti á aðra hönd honum í vetr, þá fæði hann strúg sinn á aðra hönd sér, meðan honum líkar".

Eyjólfr bauð Þórði til vetrvistar með sér heim til Óss, enn hann bað hann vista kaupmenn sína þar um fjörðinn. Þórðr þakkaði honum boð sitt, enn kvaðst eigi vilja með honum vist hafa. Þórðr beiddist at Eyjólfr seldi honum á leigu landit um vetrinn, ok þat gerði Eyjólfr, enn hann fór bygðum á Torfustaði, því at hann átti þar annat bú, enn Þórðr tók við búi at Ósi. Síðan lét hann flytja heim farm allan, enn réð skipinu til hlunns. Með Þórði fóru heim bræðr hans ok systir ok allir skipverjar. Sitr Þórðr um kyrt þann vetr.

Ekki lét Skeggi til sín taka; mælast þeir Þórðr ekki við, þótt þeir finnist. Eigi lætr Skeggi sem hann viti um kaup þeira Þórðar ok Eyjólfs eða breytni. Þórðr hafði fjölment ok var hinn mesti gleðimaðr, ok svá váru þeir allir bræðr. Þórðr varð skjótt vinsæll af heraðsmönnum. Heldr líkaði Skeggja þat lítt; þótti líklegt, at hann myndi vilja verða höfðingi yfir Miðfirði. Ok því öfundaði hann Þórð; því at hann var harðlyndr ok þoldi eigi at aðrir væri látnir jafnfram honum. Þórðr hafði leika um vetrinn, ok váru þeir bræðr at leikum ok Bæjarmenn, ok váru þeir engir at jafnbiði Þórði um allan fimleik ok afl.

Þórðr var umsýslumaður mikill ok hinn mesti þjóðsmiðr. Um vetrinn reisti Þórðr ferju niðr við Miðfjarðarárós, ok var þar löngum um dagana; ætlaði hann at ferjan skyldi ganga til stranda at vári til fangs. Leið svá fram til jóla.

Ok er kom at jólum, sendi Skeggi mann til Þorkels á Sanda, ok bauð honum til jólaveizlu ok húsfreyju hans; bað hann ok at sveinninn Eiðr skyldi fara með þeim. Hann var þá ungr, ok þó nökkut á legg kominn. Síðan bjuggust þau heiman frá Söndum atfangadag fyrir jól, ok með þeim sveinninn Eiðr. Svá var veðri farit, at gerði á þey með regni, enn Miðfjarðará ófær, ok tók at leysa ána köflum hit efra, enn við fjörðinn var fært með skip.

Ok er Þorkell setti fram skipit, kallaði Þórðr á hann ok mælti: "Ófær er áin, maðr!" segir hann.

Þorkell svarar: "Gættu smíðar þinnar, ek man ferðar minnar".

Réð Þorkell nú til árinnar; váru þau þrjú á skipinu. Ok er þau kómu á megin árinnar, leysti sem óðast ána ok fórst þeim seint; rak þau nú eftir ánni fyrir ísinum ok straumi; ok eigi létti fyrr enn hvelfdi skipinu; höfðu þau kaffarar ok helt við druknan. Enn með því at þeim var lengra lífs auðit, kom Þorkell þeim á kjöl; rak nú skipit til sjávar, ok gegnt því sem Þórðr var at smíðinni ok Steingrímr bróðir hans hjá honum. Þá kallaði Þorkell á hann Þórð til bjargar þeim.

Þórðr segir: "Ek man gæta smíðar minnar, enn þú ferðar þinnar".

Steingrímr mælti: "Ger vel, bróðir minn, ok hjálpa mönnunum; því at nú liggr líf þeira við, ok sýn ment þína".

Þórðr kastar þá hinum yztum klæðum; síðan kastar hann sér til sunds ok legst út til skipsins, ok varð hann at brjóta ísinn ok hrinda frá sér ýmsa vega. Ok er hann kom at bátnum, tók hann fyrst sveininn Eið ok lagði í millum herða sér, knýtti þar at utan einu snæri ok legst til lands með hann, ok bað Steingrím bróður sinn hjálpa við sveininum, svá honum ornaði, því at honum var kalt orðit. Síðan leitar hann út til skipsins ok tók konu Þorkels — ok var hon mjök dösuð — ok flutti hann hana til lands. Hit þriðja sinn legst hann til skipsins ok flytr Þorkel til lands, ok var hann at bana kominn af kulda.

Steingrímr spurði: "Því fluttir þú sveininn fyrst?"

Þórðr segir: "Því flutta ek Eið fyrstan, at mér segir svá hugr um, at mér verði at þessum hinum unga manni mikit gagn, ok hann muni gefa mér líf; enn því flutta ek Þorkel síðast, at mér þótti hann mest mega við kuldanum; enda þótti mér at honum minstr skaði".

Síðan tók Þorkell klæðaskifti; enn hann hrestist ok kona hans. Eftir þat fara þau hjón til Reykja, enn Þórðr bauð Eiði heim með sér til Óss. Eiðr kveðst þat gjarna vilja þiggja, ok var þar langan tíma.

Enn nú er at segja frá því, at Þorkell kemr til Reykja ok sagði sínar eigi sléttar.

Skeggi kvað hann mikla óhamingjuför farit hafa — "enn látið son minn eftir hjá þeim manni, sem mestr ofsamaðr er" — kveðst svá hugr um segja, at þar myndi koma, at mikit væri gefanda til, at Eiðr hefði þar aldri komit til Þórðar.

Enn er jólin liðu, fór Þorkell heim, ok kom um leið til Óss, ok bað Eiðr með sér fara.

Eiðr svarar: "Eigi man ek með þér fara; skaltu eigi oftar setja mér fjörráð".

"Eigi vilda ek þér heldr bana ráða enn sjálfum mér", segir Þorkell.

Fór Þorkell heim, ok er hann ór sögunni.

Eiðr var Þórði jafnan fylgjusamr; enda var Þórðr alltillátssamr við hann. Þórðr var löngum at ferjusmíðinni niðri við ósinn ok Eiðr hjá honum.

Þat var einn dag, at Þórðr var at skipsmíðinni ok sveinninn Eiðr hjá honum. Þórðr hafði jafnan hjá sér saxit Gamlanaut, ok svá var enn. Eiðr tók upp saxit ok lék at.

Þetta sér Þórðr ok mælti: "Lízt þér vel á saxit, fóstri minn?"

Hann svarar: "Allvel", segir hann.

Þórðr mælti: "Þá vil ek gefa þér saxit".

Eiðr mælti: "Aldri man ek geta launat þér jafngóðan grip, enn vináttu mína vil ek gefa þér, fóstri minn, ok man hon þykkja lítils verð".

Þórðr svarar: "Haf þú þökk fyrir, fóstri minn, ok mantu bæði launa oft ok stórum".

Síðan fóru þeir Þórðr heim, ok sýndi Eiðr saxit öllum heimamönnum ok þótti allvænt um.

Litlum tíma síðar kom Eiðr til Reykja at finna föður sinn.

Skeggi tók honum ekki blítt ok spurði: "Því þótti þér þat fóstr betra, at vera með Þórði, enn þat fóstr, er ek fekk þér með Þorkeli?"

Eiðr svarar: "Allólíkt er þetta fóstr fyrir alls sakir; því at Þórðr er mikils háttar maðr, ok má af honum gott hljóta; enn Þorkell er lítilmenni ok heimskr; hann vildi bana mér fyrir sakir óvizku ok forsjáleysis; enn Þórðr gaf mér líf, ok hann hefir gefit mér hinn bezta grip".

Skeggi mælti: "Af umsjá Þorkels mundi þat, er þú fekt líf; mundi hann eigi heldr vilja þér bana enn sjálfum sér eða konu sinni. Enn sjá vil ek þann grip, er þú lætr svá mikillega yfir, hvárt mér þykkir svá mikils um vert".

Eiðr sýndi honum þá saxit.

Skeggi brá saxinu, ok leizt allvel á ok mælti: "Auðsét er þat, at þenna grip hafa átt tígnir menn, ok er þetta allmikil gersemi, ok eigi trúi ek, at hann hafi þvílíkan grip, svá fágætan, þér gefit".

Þá svarar Eiðr: "Eigi þykki mér þá líklegt, at þú munir styrkja mik til launanna, ef þú vilt eigi trúa, at hann hafi gefit mér".

Skeggi mælti: "Gjarna vilda ek at þú hefðir þenna grip eigi þegit".

Eiðr svarar: "Eigi lízt okkr þetta einninn".

Eftir þetta ferr Eiðr heim til Óss, ok varð fátt af kveðjum með þeim feðgum í því sinni. Þórðr fagnaði vel fóstra sínum ok spurði eftir tali þeira feðga. Eiðr sagði alt sem farit hafði.

Þórðr svarar: "Slíks var mér at ván; ok allmjök vill faðir þinn ýfast við mér. Ok svá segir mér hugr, sem fleira muni til vandræða með okkr föður þínum ok hans frændum enn sjá megi fyrir, hvern enda eiga man, ok mantu jafnan með miklum vanda verða í milli at ganga".

Eiðr svarar: "Gott væri, ef ek mætta nökkut gott at vinna í millum ykkar".

Ásbjörn hét maðr. Hann var son Þorsteins hvíta ok Sigríðar systur Miðfjarðar-Skeggja. Hann kom út hingat til Íslands þetta sumar í Blönduósi í Langadal. Ok er Skeggi frétti útkvámu frænda síns, reið hann til skips, ok fagnar vel Ásbirni frænda sínum, ok býðr honum heim með sér við svá marga menn sem hann vildi. Þetta boð þiggr Ásbjörn, ok réð skipi sínu til hlunns, ok fór síðan heim til Reykja við þriðja mann. Ásbjörn var manna mestr ok hinn fríðasti maðr ok vel látinn. Hann var rammr at afli, svá varla fanst hans jafningi fyrir afls sakir. Hann var gleðimaðr mikill. Hann gekk jafnan til laugar at skemta sér.

Ok einn dag gengu þeir Skeggi til laugar eftir vanda, ok lágu við laugina ok töluðust við. Þenna dag gekk Sigríðr frá Ósi til laugar með léreft sín, ok bjóst í þann tíma heim. Hon gekk þar hjá sem þeir lágu. Ásbjörn var drambsmaðr mikill at klæðabúnaði. Þeir sáu hvar konan gekk. Hon var í rauðum kyrtli ok hafði blá yfirhöfn; var konan bæði fríð ok mikil ok at öllu allvaskleg. Ásbjörn reis upp við olnboga ok leit um öxl til hennar. Hon nam staðar ok leit til hans ok gekk síðan heim.

Þá spurði Ásbjörn, hvat konu þat væri — "þykki mér ván, at sjá kona myndi geta ástir af mér".

Skeggi svarar: "Hon heitir Sigríðr ok er dóttir Þórðar Hörða-Kárasonar; enn þat ræð ek þér, at þú skiftir þér þar engu af við hana".

Ásbjörn spurði, því þat skyldi vera.

Skeggi svarar: "Þeir bræðr hennar eru fullir ofrkapps ok hinir mestu óeirðarmenn. Hyggr þú, at þeir muni þér hlífa, ef þeim ríss við, þar sem þeir drápu Sigurð konung slefu, son Eiríks konungs?"

Ásbjörn svarar: "Þat hafða ek ætlat, at vera sjálfráði fyrir hverjum manni hér í landi".

Skeggi segir: "Þat ferr sem reynist, hvárt þú ert einhlítr áðr þér skilið, ef þú leitar nökkut á þá, framar enn þeim líkar".

Eftir þat gengu þeir heim.