Bókastaðir

Þórðr hét maðr, son Hǫrða-Kára, mikill at virðingu. Hann var hǫfðingi yfir þeim heruðum, er honum váru nálæg. Hann var hersir at nafnbót, enn jǫrlum var hann framar at mǫrgum hlutum. Hann hafði fengit gǫfugt kvánfang. Hann átti við húsfreyju sinni þrjá sonu ok eina dóttur; hét hinn elzti Steingrímr, annarr Klyppr, þriði Eyjólfr, enn dóttir Sigríðr. Ǫll váru bǫrn þeira mannvænleg. Klyppr var þó fyrir þeim brœðrum. Allir váru þeir miklir menn ok furðulega sterkir, vænir ok stórmannlegir, sem þeir áttu kyn til. Sigríðr systir þeira var allra kvenna vænst, ok ofláti mikill ok skapstór. Hon var allra kvenna hǫgust, þeira er þar uxu upp henni samtíða.

Ok sem þeir brœðr váru nær fulltíða menn, tók Þórðr faðir þeira sótt ok andaðisk, ok var útferð hans vegleg ger eftir fornum sið. Ok er erfit var drukkit, fœddi húsfreyja Þórðar sveinbarn, bæði mikit ok frítt. Því var nafn gefit, ok vildi húsfreyja, at Þórðr héti eftir fǫður sínum; kveðsk þat hyggja, at verða myndi mikilmenni, ef í ætt brygði. Ok er Þórðr óx upp, var hann mikill ok sterkr, vænn ok stórmannlegr, harðgerr, óvæginn við alla þá, sem honum var lítt við, enn vinsæll við alþýðu; hann var mildr af fé ok blíðr viðmælis, vinfastr; hann var gleðimaðr mikill, ok manna fimastr við alla leika; syndr var hann hverjum manni betr ok skáld gott.

Í þann tíma réðu Gunnhildarsynir ríki í Noregi, er þetta var tíðenda. Ok er Þórðr óx upp, fýsti hann til hirðar Gamla konungs Gunnhildarsonar, er allra manna var vinsælastr í Noregi af ǫllum konungum, þegar leið Hákon Aðalsteinsfóstra. Þá var Þórðr tólf vetra, er hann réðsk til hirðar Gamla konungs, ok virðisk konunginum hann afbragðsmaðr um alt þat, sem hann skyldi reyna, ok var með honum þrjá vetr; gekk hann jafnan fyrir konunginum í hverjum háska eða mannhættu, þegar konungrinn var í bardǫgum, ok fekk hann því mikla virðing ok metnað; var hann af slíku víðfrægr.

Ok er Þórðr hafði verit þrjá vetr með Gamla konungi, sagði hann konungi, at hann fýstisk at vitja eigna sinna.

Konungr mælti: "Góða fylgd hefir þú oss veitta, ok mikils háttar maðr mantu verða". Konungr spretti af sér saxi, er hann var vanr at bera daglega, ok mælti til Þórðar: "Hér er eitt sax, er ek vil gefa þér, ok ek hygg, at gifta muni fylgja; þar með skal fylgja vinátta mín".

Þórðr þakkaði honum þenna sóma ok allan annan, er hann gerði til hans.

Konungr mælti: "Þess bið ek, at þú gefir engum manni eða lógir, nema þú eigir hǫfuð þitt at leysa; ok er eigi ólíklegt, at þess munir þú ok við þurfa".

Þá svarar Þórðr: "Ek ætla mér, herra, ekki álengdar frá yðr at vera, meðan ek á kost yðr at fylgja".

Þá segir konungr: "Þat man eigi vera; því at vit munum aldri sjásk, síðan vit skiljum nú".

Þórðr varð fár við orð konungs ok svaraði engu, ok tók síðan orlof af konunginum, ok fór heim til búa sinna, ok urðu frændr hans honum fegnir. Hafði Klyppr bróðir hans tekit undir sik allar eignir þeira brœðra, ok gerzk hǫfðingi yfir þeim heruðum, sem faðir þeira var áðr yfir skipaðr; var hann ok hersir at nafnbót.

Enn litlum tíma síðar enn Þórðr fór í braut frá Gamla konungi, bǫrðusk þeir Hákon konungr hinn góði ok Gamli konungr; ok í þeiri orrustu fell Gamli konungr, sem segir í sǫgum Noregskonunga.

Sigurðr konungr slefa, Gunnhildarson, var óeirðarmaðr mikill um kvennafar. Hann lagði í rekkju hjá sér Álǫfu, dóttur Skeggja á Yrjum. Hon var húsfreyja Klypps hersis Þórðarsonar.

Þórðr eggjar Klypp bróður sinn til hefnda oftlega. Ok einn tíma kom Þórðr at máli við bróður sinn ok mælti: "Hvernin er þetta? Hvárt viltu ekki reka þá svívirðing af hǫndum þér, sem á liggr við Sigurð konung, ok verða svá at undri, ok hafa hvers manns ámæli, ok þykkja aldri mega heita slíkr maðr sem þínir fyrri frændr, ef þú skalt sitja Sigurði konungi þvílíka vanvirðing, at hann leggi í rekkju hjá sér þína eiginkonu, svá at þú leitar eigi til hefnda? Þó at við nǫkkurn liðsmun sé at eiga, þá er betra at láta líf sitt við sœmd, ef þess verðr auðit, heldr enn þola atgerðalaust þvílíka vanvirðing. Vil ek bjóðask til ferðar með þér, ok vér allir brœðr, heldr enn þola lengr, svá vér leitum eigi til nǫkkurra hefnda með þér, hversu sem takask vill".

Þá svarar Klyppr: "Satt segir þú þat, bróðir, at nóg væri nauðsyn at reka þessarrar vanvirðingar, ef fœri gæfi á, ok fullfúss em ek til at hefna honum minnar vanvirðingar".

Eftir viðrtal þeira brœðra gera þeir allir brœðr heiman ferð sína með mikinn flokk manna ok stefna á Upplǫnd, þangat sem þeir spurðu at Sigurðr konungr var á veizlu. Ok er þeir kómu á þann bœ, sem konungr var fyrir ok sat yfir drykkjuborðum, skipa þeir brœðr sínum mǫnnum til inngǫngu; bað Þórðr, at sá skyldi fyrstr út ganga, er síðast gekk inn; skal Klyppr ganga fyrstr inn, þar næst Þórðr, þá Steingrímr, þá Eyjólfr, síðan hverr sem skipat var. Allir hǫfðu þeir alvæpni, með hjálmum ok skjǫldum ok brugðnum sverðum.

Ok er Klyppr hersir kom fyrir Sigurð konung, reiðir hann upp sverðit ok hǫggr konung í hǫfuðit ok klauf hann í herðar niðr; hné hann dauðr á borðit fram. Eftir þetta snúa þeir brœðr utar eftir hǫllinni; ok í því heyrði Þórðr brest á bak sér aftr, ok sér hann, at Klyppr bróðir hans var hǫggvinn banahǫgg. Þat gerði sá maðr, er hét Hróaldr Ǫgmundarson, Hǫrða-Kárasonar; hann var náskyldr þeim Þórðarsonum. Hann stóð fyrir konungsborðinu, er þeir kómu inn, ok því vǫruðusk þeir hann ekki. Þann mann vá hann annan, er hét Ǫgmundr ok var Valþjófsson. Ok er Þórðr sá fall bróður síns, hjó hann til hans Hróalds, ok sneið hann í sundr fyrir ofan mjaðmirnar. Síðan hlupu menn upp um alla stofuna ok brugðu vápnum, ok veittu þeim brœðrum mikla atsókn; enn þeir vǫrðusk vel ok hreystimannlega; neytir Þórðr þá vel saxins, er Gamli konungr hafði gefit honum, ok varð margs manns bani, áðr enn hann komsk út. Fór þar sem jafnan, ef menn missa skjótlega sinna hǫfðingja, at flestum verðr bilt eftir at sœkja sínum óvinum; ok fór þar ok svá, ok fóru þeir brœðr heim til búa sinna.

Þessi tíðendi fréttir Haraldr konungr skjótlega: fall Sigurðar konungs bróður síns, ok ætlar at gera menn til þeira brœðra ok láta drepa þá. Þá var konungrinn norðr í landi, ok því varð seinna gert til þeira enn ella myndi; stefndi hann þing ok lét gera þá brœðr útlaga fyrir endilangan Noreg, enn kastaði sinni eign á þeira eignir.

Nú er frá því at segja, at þeir brœðr kómu heim ok sǫgðu fall Sigurðar konungs ok Klypps bróður síns. Þá kvað Þórðr vísu:

Þóttusk þeir brœðr nú vita, at þeir myndi eigi mega haldask við innanlands fyrir ríki Haralds konungs ok Gunnhildar. Frændr þeira ok vinir fýstu þá at selja jarðir sínar til lausafjár, ok lǫgðu þat til, at Þórðr skyldi leita til Íslands; sǫgðu þangat mart stórmenni komit, ok hafa landflótta orðit fyrir Noregskonungum.

Þá svarar Þórðr: "Ekki hafða ek ætlat at flýja óðul mín; enn með því at margir gǫfgir menn hafa sér þetta látit nœgja, at byggja Ísland, þá má vera, at slíkt nǫkkut liggi fyrir".

Síðan bjósk Þórðr til Íslandsferðar ok með honum brœðr hans, Steingrímr ok Eyjólfr, ok Sigríðr systir hans. Þau hǫfðu of lausafjár. Hann hafði nítján menn á skipi með sér. Síðan lét hann í haf. Þat var ǫndvert sumar. Þeir váru mánuð í hafi ok kómu við Vestmannaeyjar, ok sigldu svá vestr fyrir landit, ok svá norðr fyrir Strandir, ok lǫgðu þar inn á flóann ok nær hinu nyrðra landinu, ok sigldu inn í einn fjǫrð, ok tóku þar land nær vetrnóttum. Skjótt kómu menn til þeira. Þeir spurðu, hvat fjǫrðr sá héti, er þeir váru at komnir. Þeim var sagt, at þeir váru komnir í Miðfjǫrð. Þeir lendu í Miðfjarðarósi. Þá var Miðfjǫrðr albygðr.

Skeggi bjó at Reykjum, er kallaðr var Miðfjarðar-Skeggi. Hann var son skinna-Bjarnar. Því var skinna-Bjǫrn kallaðr, at hann var vanr at sigla í Austrveg kaupferð, ok fœra þaðan gráskinn, bjór ok safala. Skeggi var garpr mikill ok einvígismaðr. Hann var lengi í víkingu. Ok eitt hvert sinn kom hann við Danmǫrk ok fór til Hleiðrar, þangat sem haugr Hrólfs konungs kraka var, ok braut hauginn ok tók á braut sverðit Hrólfs konungs, Skǫfnung, er bezt sverð hefir komit til Íslands, ok øxina, er Hjalti hafði átt hinn hugprúði; enn hann náði eigi Laufa af Bǫðvari bjarka; því at hann fekk hvergi sveigt hans armleggi. Síðan bar Skeggi Skǫfnung. Miðfjarðar-Skeggi var hǫfðingi mikill ok auðigr. Hann var frændstórr. Allir Miðfirðingar heldu hann fyrir hǫfðingja. Hafði Bjǫrn faðir hans numit allan Miðfjǫrð. Var hann goðorðsmaðr yfir Miðfirði ok víða annarsstaðar.

Eyjólfr hét góðr bóndi. Hann bjó á Ósi ok var ríkr maðr. Annarr bóndi er nefndr Þorkell. Hann bjó á þeim bœ, er á Sǫndum heitir, fyrir vestan fjǫrðinn, gegnt Ósi. Hann var lítilmenni, enn auðigr at penningum, ok vinr Skeggja at Reykjum. Þorkell hafði boðit Skeggja barnfóstr, ok var Eiðr sonr Skeggja at fóstri á Sǫndum í þann tíma, er Þórðr kom í Miðfjǫrð.

Eyjólfr bóndi frá Ósi kom fyrstr manna til kaupmanna. Hann hafði tal við kaupmenn. Þórðr spurði, því bœndr myndi svá seinir til skips. Eyjólfr kvað þat vana, at Skeggi kœmi jafnan fyrstr til skips, ok tœki þat af varningi, sem honum líkaði; svá tœki hann ok þat af kaupmǫnnum til sín, sem hann vildi, til vistar.

Þórðr kvað mikit um ríkilæti hans — "ok er mér hitt sagt hér landsmanna vani, at finna kaupmenn af hafi komna ok frétta tíðenda".

Eyjólfr svarar: "Fǫru vit til fundar við Skeggja, ok man hann vel fagna þvílíkum manni sem þú ert".

Þórðr segir: "Heima man ek vera við skip mitt, ok bíða svá þess er at hǫndum kemr".

Þá mælti Eyjólfr: "Ek mun fara at finna Skeggja ok segja honum skipkvámuna".

Þórðr segir: "Mantu eigi gera sem þér líkar?"

Síðan skildu þeir; fór Eyjólfr til Reykja at finna Skeggja, ok sagði honum skipkvámuna ok svá hverr stýrimaðr var.

Skeggi kveðsk gerla þekkja Þórð ok hans foreldra; kvað hann gegnan mann — "ok hefir ekki komit hingat til lands gǫfgari maðr né fremri" — ok lét vel yfir honum.

Eyjólfr bað Skeggja ríða til skips ok kjósa þat sem hann vildi af kaupmǫnnum heim til sín.

Skeggi svarar: "Jafnan hefi ek raun af því, at þér unnið mér sæmdar af ǫllum hlutum, enn nú vil ek unna yðr einn tíma þeirar virðingar, at kjósa þat af kaupmǫnnum, sem þér vilið, því at engan vil ek til mín taka af þessum skipverjum. Enn þat ræð ek þér, at þú heitir því einu Þórði, at þú efnir vel, því at lítit man honum fyrir þykkja, at láta einnhvern til jarðar hníga, ef honum ríss við".

Síðan skildu þeir. Reið Eyjólfr til skips ok fann stýrimann ok sagði Þórði tal þeira Skeggja.

Þórðr svarar: "Bezta ferr þér; enn sjá þykkjumsk ek á slíku, at Skeggi vill ýfask við mér; þykkir mér ok meiri ván, at lítit tillæti veita ek honum".

Eyjólfr mælti: "Þat væri minn vili, at vér fyndim Skeggja".

Þórðr svarar: "Hvergi man ek fara; enn með því at Skeggi vill engan kaupmann til sín taka, at siti á aðra hǫnd honum í vetr, þá fœði hann strúg sinn á aðra hǫnd sér, meðan honum líkar".

Eyjólfr bauð Þórði til vetrvistar með sér heim til Óss, enn hann bað hann vista kaupmenn sína þar um fjǫrðinn. Þórðr þakkaði honum boð sitt, enn kvaðsk eigi vilja með honum vist hafa. Þórðr beiddisk at Eyjólfr seldi honum á leigu landit um vetrinn, ok þat gerði Eyjólfr, enn hann fór bygðum á Torfustaði, því at hann átti þar annat bú, enn Þórðr tók við búi at Ósi. Síðan lét hann flytja heim farm allan, enn réð skipinu til hlunns. Með Þórði fóru heim brœðr hans ok systir ok allir skipverjar. Sitr Þórðr um kyrt þann vetr.

Ekki lét Skeggi til sín taka; mælask þeir Þórðr ekki við, þótt þeir finnisk. Eigi lætr Skeggi sem hann viti um kaup þeira Þórðar ok Eyjólfs eða breytni. Þórðr hafði fjǫlment ok var hinn mesti gleðimaðr, ok svá váru þeir allir brœðr. Þórðr varð skjótt vinsæll af heraðsmǫnnum. Heldr líkaði Skeggja þat lítt; þótti líklegt, at hann myndi vilja verða hǫfðingi yfir Miðfirði. Ok því ǫfundaði hann Þórð; því at hann var harðlyndr ok þoldi eigi at aðrir væri látnir jafnfram honum. Þórðr hafði leika um vetrinn, ok váru þeir brœðr at leikum ok Bœjarmenn, ok váru þeir engir at jafnbiði Þórði um allan fimleik ok afl.

Þórðr var umsýslumaðr mikill ok hinn mesti þjóðsmiðr. Um vetrinn reisti Þórðr ferju niðr við Miðfjarðarárós, ok var þar lǫngum um dagana; ætlaði hann at ferjan skyldi ganga til stranda at vári til fangs. Leið svá fram til jóla.

Ok er kom at jólum, sendi Skeggi mann til Þorkels á Sanda, ok bauð honum til jólaveizlu ok húsfreyju hans; bað hann ok at sveinninn Eiðr skyldi fara með þeim. Hann var þá ungr, ok þó nǫkkut á legg kominn. Síðan bjuggusk þau heiman frá Sǫndum atfangadag fyrir jól, ok með þeim sveinninn Eiðr. Svá var veðri farit, at gerði á þey með regni, enn Miðfjarðará ófær, ok tók at leysa ána kǫflum hit efra, enn við fjǫrðinn var fært með skip.

Ok er Þorkell setti fram skipit, kallaði Þórðr á hann ok mælti: "Ófœr er áin, maðr!" segir hann.

Þorkell svarar: "Gættu smíðar þinnar, ek man ferðar minnar".

Réð Þorkell nú til árinnar; váru þau þrjú á skipinu. Ok er þau kómu á megin árinnar, leysti sem óðast ána ok fórsk þeim seint; rak þau nú eftir ánni fyrir ísinum ok straumi; ok eigi létti fyrr enn hvelfdi skipinu; hǫfðu þau kaffarar ok helt við druknan. Enn með því at þeim var lengra lífs auðit, kom Þorkell þeim á kjǫl; rak nú skipit til sjávar, ok gegnt því sem Þórðr var at smíðinni ok Steingrímr bróðir hans hjá honum. Þá kallaði Þorkell á hann Þórð til bjargar þeim.

Þórðr segir: "Ek man gæta smíðar minnar, enn þú ferðar þinnar".

Steingrímr mælti: "Ger vel, bróðir minn, ok hjálpa mǫnnunum; því at nú liggr líf þeira við, ok sýn ment þína".

Þórðr kastar þá hinum yztum klæðum; síðan kastar hann sér til sunds ok legsk út til skipsins, ok varð hann at brjóta ísinn ok hrinda frá sér ýmsa vega. Ok er hann kom at bátnum, tók hann fyrst sveininn Eið ok lagði í millum herða sér, knýtti þar at utan einu snæri ok legsk til lands með hann, ok bað Steingrím bróður sinn hjálpa við sveininum, svá honum ornaði, því at honum var kalt orðit. Síðan leitar hann út til skipsins ok tók konu Þorkels — ok var hon mjǫk dǫsuð — ok flutti hann hana til lands. Hit þriðja sinn legsk hann til skipsins ok flytr Þorkel til lands, ok var hann at bana kominn af kulda.

Steingrímr spurði: "Því fluttir þú sveininn fyrst?"

Þórðr segir: "Því flutta ek Eið fyrstan, at mér segir svá hugr um, at mér verði at þessum hinum unga manni mikit gagn, ok hann muni gefa mér líf; enn því flutta ek Þorkel síðast, at mér þótti hann mest mega við kuldanum; enda þótti mér at honum minstr skaði".

Síðan tók Þorkell klæðaskifti; enn hann hrestisk ok kona hans. Eftir þat fara þau hjón til Reykja, enn Þórðr bauð Eiði heim með sér til Óss. Eiðr kveðsk þat gjarna vilja þiggja, ok var þar langan tíma.

Enn nú er at segja frá því, at Þorkell kemr til Reykja ok sagði sínar eigi sléttar.

Skeggi kvað hann mikla óhamingjufǫr farit hafa — "enn látit son minn eftir hjá þeim manni, sem mestr ofsamaðr er" — kveðsk svá hugr um segja, at þar myndi koma, at mikit væri gefanda til, at Eiðr hefði þar aldri komit til Þórðar.

Enn er jólin liðu, fór Þorkell heim, ok kom um leið til Óss, ok bað Eið með sér fara.

Eiðr svarar: "Eigi man ek með þér fara; skaltu eigi oftar setja mér fjǫrráð".

"Eigi vilda ek þér heldr bana ráða enn sjálfum mér", segir Þorkell.

Fór Þorkell heim, ok er hann ór sǫgunni.

Eiðr var Þórði jafnan fylgjusamr; enda var Þórðr alltillátssamr við hann. Þórðr var lǫngum at ferjusmíðinni niðri við ósinn ok Eiðr hjá honum.

Þat var einn dag, at Þórðr var at skipsmíðinni ok sveinninn Eiðr hjá honum. Þórðr hafði jafnan hjá sér saxit Gamlanaut, ok svá var enn. Eiðr tók upp saxit ok lék at.

Þetta sér Þórðr ok mælti: "Lízk þér vel á saxit, fóstri minn?"

Hann svarar: "Allvel", segir hann.

Þórðr mælti: "Þá vil ek gefa þér saxit".

Eiðr mælti: "Aldri man ek geta launat þér jafngóðan grip, enn vináttu mína vil ek gefa þér, fóstri minn, ok man hon þykkja lítils verð".

Þórðr svarar: "Haf þú þǫkk fyrir, fóstri minn, ok mantu bæði launa oft ok stórum".

Síðan fóru þeir Þórðr heim, ok sýndi Eiðr saxit ǫllum heimamǫnnum ok þótti allvænt um. Litlum tíma síðar kom Eiðr til Reykja at finna fǫður sinn.

Skeggi tók honum ekki blítt ok spurði: "Því þótti þér þat fóstr betra, at vera með Þórði, enn þat fóstr, er ek fekk þér með Þorkeli?"

Eiðr svarar: "Allólíkt er þetta fóstr fyrir alls sakir; því at Þórðr er mikils háttar maðr, ok má af honum gott hljóta; enn Þorkell er lítilmenni ok heimskr; hann vildi bana mér fyrir sakir óvizku ok forsjáleysis; enn Þórðr gaf mér líf, ok hann hefir gefit mér hinn bezta grip".

Skeggi mælti: "Af umsjá Þorkels mundi þat, er þú fekt líf; mundi hann eigi heldr vilja þér bana enn sjálfum sér eða konu sinni. Enn sjá vil ek þann grip, er þú lætr svá mikillega yfir, hvárt mér þykkir svá mikils um vert".

Eiðr sýndi honum þá saxit. Skeggi brá saxinu, ok leizk allvel á ok mælti: "Auðsét er þat, at þenna grip hafa átt tígnir menn, ok er þetta allmikil gersemi, ok eigi trúi ek, at hann hafi þvílíkan grip, svá fágætan, þér gefit".

Þá svarar Eiðr: "Eigi þykki mér þá líklegt, at þú munir styrkja mik til launanna, ef þú vilt eigi trúa, at hann hafi gefit mér".

Skeggi mælti: "Gjarna vilda ek at þú hefðir þenna grip eigi þegit".

Eiðr svarar: "Eigi lízk okkr þetta einninn".

Eftir þetta ferr Eiðr heim til Óss, ok varð fátt af kveðjum með þeim feðgum í því sinni. Þórðr fagnaði vel fóstra sínum ok spurði eftir tali þeira feðga. Eiðr sagði alt sem farit hafði.

Þórðr svarar: "Slíks var mér at ván; ok allmjǫk vill faðir þinn ýfask við mér. Ok svá segir mér hugr, sem fleira muni til vandræða með okkr fǫður þínum ok hans frændum enn sjá megi fyrir, hvern enda eiga man, ok mantu jafnan með miklum vanda verða í milli at ganga".

Eiðr svarar: "Gott væri, ef ek mætta nǫkkut gott at vinna í millum ykkar".

Ásbjǫrn hét maðr. Hann var son Þorsteins hvíta ok Sigríðar systur Miðfjarðar-Skeggja. Hann kom út hingat til Íslands þetta sumar í Blǫnduósi í Langadal. Ok er Skeggi frétti útkvámu frænda síns, reið hann til skips, ok fagnar vel Ásbirni frænda sínum, ok býðr honum heim með sér við svá marga menn sem hann vildi. Þetta boð þiggr Ásbjǫrn, ok réð skipi sínu til hlunns, ok fór síðan heim til Reykja við þriðja mann. Ásbjǫrn var manna mestr ok hinn fríðasti maðr ok vel látinn. Hann var rammr at afli, svá varla fansk hans jafningi fyrir afls sakir. Hann var gleðimaðr mikill. Hann gekk jafnan til laugar at skemta sér.

Ok einn dag gengu þeir Skeggi til laugar eftir vanda, ok lágu við laugina ok tǫluðusk við. Þenna dag gekk Sigríðr frá Ósi til laugar með léreft sín, ok bjósk í þann tíma heim. Hon gekk þar hjá sem þeir lágu. Ásbjǫrn var drambsmaðr mikill at klæðabúnaði. Þeir sáu hvar konan gekk. Hon var í rauðum kyrtli ok hafði blá yfirhǫfn; var konan bæði fríð ok mikil ok at ǫllu allvaskleg. Ásbjǫrn reis upp við olnboga ok leit um ǫxl til hennar. Hon nam staðar ok leit til hans ok gekk síðan heim.

Þá spurði Ásbjǫrn, hvat konu þat væri — "þykki mér ván, at sjá kona myndi geta ástir af mér".

Skeggi svarar: "Hon heitir Sigríðr ok er dóttir Þórðar Hǫrða-Kárasonar; enn þat ræð ek þér, at þú skiftir þér þar engu af við hana".

Ásbjǫrn spurði, því þat skyldi vera.

Skeggi svarar: "Þeir brœðr hennar eru fullir ofrkapps ok hinir mestu óeirðarmenn. Hyggr þú, at þeir muni þér hlífa, ef þeim ríss við, þar sem þeir drápu Sigurð konung slefu, son Eiríks konungs?"

Ásbjǫrn svarar: "Þat hafða ek ætlat, at vera sjálfráði fyrir hverjum manni hér í landi".

Skeggi segir: "Þat ferr sem reynisk, hvárt þú ert einhlítr áðr þér skilit, ef þú leitar nǫkkut á þá, framar enn þeim líkar".

Eftir þat gengu þeir heim.