Iij. dœgum siðar kom þar alldrian til bergsins. þa hævir attila konungr hœGvit vpp. i. hvrðena. oc kallar Goði vinr alldrian lat upp nu bergit ec vil geva þer gvll oc silfr sem þv villt mest æiga. oc setia þic hofvð yvir mitt rici oc bœta þer þinn foðvr. oc þina frændr. oc þv skallt æiga æin saman allt þetta gvll oc silfr er her er i berginv oc mikit annat til. oc ec skal alldrigi geva þer at soc þetta er nu hævir þv gort. þa svarar alldrian. attila konungr þv agirntiz mioc niflvnga skat. þa er lifði þinn magr gvnnaR konungr oc hans brœðr. Nv erttv orðin sua sæll at nv mattv hava æin saman allt þat gvll oc silfr er att hava þessir konungar. hvart er þat nu framm komit er ec hvgða. at sa dagr myndi verða at þv mundir eta byG oc drecka vatn. þa svarar attila konungr. ec villda nu hvarttuæGia æta byG oc drecka vatn ef kostr væri. þa svarar alldrian. Villtu nu æta byG oc drecca vatn solltin. Nv mattv hvartki fa. drek nu gvll oc silfr. þar hævir þic lengi til þyrst. þa tecr alldrian griot oc torf oc berr firir hvrðinar. oc leðr sua mikklv at. að hann veit at attila konungr kemr þaðan alldrigi lifs ibrott.
Alldrian riðr nu alla sina leið i niflunga land afund ennar rikv brynilldar er att hafði Gvnnarr konungr. hon tecr við honum vel. oc sægir alldrian at meiri van er at attila konungr se davðr oc meiri von at hefnt se Gunnars konungs oc hogna oc þeira bræðra. hann segir henni at burðinn hversv farit hævir. hon biðr han hava firir mikla Gvðz þoc er han bar sua mikla gevo til at hæfna sins fæður. Nu tecr hon við honum all feginsamlega. samnar saman ollum sinum monnum oc let sægia þessi tiðændi hversv farit hævir. fær hon alldrian marga riddara til at han skal fa sitt riki. alldrian ridr nv yvir landit með mikinn her. oc fær jarlldom i niflunga landi oc sva mikit rici sem att hævir Gvnnarr konungr oc hogni. þessv rici ræðr alldrian alla sina ævi sua lengi sem han livir. attila konungr hævir latit sit lif með þvilikum atburðum sem nv er sagt. oc ængi maðr hævir vitað siðan hvar niflunga skattur er fólgenn fyrer þa søk ad Alldrjan er eirn saman vissi tok alldrej upp sijdann skattinn so leinge sem hann lifde.
Epter davþa Attila kongs tok Þidrek af Bern allt Hunalannd ad rade margra vina sinna er vered høfdu med Attala konge þa er Þidrek kongur var j Húnalande. Þidrek kongur ried sijnu rijke til elle, og ecke er nu fra því ad seigia, ad hofdingiar hafe barest i móte honum, so eru nu aller hrædder fyrer honum, ad eingenn þorer ad hefnast a honum, þott eirnsaman rijde hann med sijnumm vopnumm.
Heimer son Studas hefer werid lánga hrid j wbygdumm skógum og ridet opt j bygdina og gertt skada a lanndi Sifka. brenndi bæi hans og drap menn hans og wmm þat lá hann dag og nótt.
A þessa lunnd for framm xx wetur alla þa hrid er þidrek kongur war vr sinu riki. og Heimer spyr ath Sifka er drepinn. kennist hann wid huersu margt illt hann hefer gert og vill nv jdrast synda sinna. Hann rídur til eins munklifis wid oll sin wopn og sinn hest Rispa. þa er hann kiemur jnn wmm klausturgarþinn spyr munkur hver þessi madur se. hann hleypur af hestinumm og bidur kalla til sin abótann. Munkar seigia abóta ath einn madur val herklæddur er þar kominn og will hitta hann og þeir hyggia at se tilkurmdar madur. abotinn geingur til funndar vid manninn og spyr hver hann se? hann suarar. Ek heiti Lodvígur og er ek ættadur af Omlunngalanndi. Enn þui kom ek her sem þier skulut nv heyra. hann tok skiolld af hálsi sier. ok þvi næst tekur hann af sier sverdit Naglring og brynniu og hialm og fer af brynhosumm. hann leggur þessi wopn aull fyrer fætur abóta og þar legst hann sialfur nidur og mællte. herra, þessi vopn ok þenna hest og sialfann mik og min klædi og lausa fe þat sem hier hefer ek er þat æigi minna enn. x. punnd wil ek gefa fyrer Gudz skýlld j þenna stad og sialfann mik j regluhalld wid ydur og bæta sva minar sýnder. þa mælltu aller munkar ath wist hefer Gud honum þessu j hug skotid ef adur war hann hermadur og þionustu madur konga ok þat sia þeir a hans vopnumm ath hann mun werit hafa nockurs konar tiginn madur. og munkumm þotti þat mest vert huersu mikit fe hann hefer flutt til stadarins og mælltu til abóta. Tak þenna mann vpp þar sem hann liggur. hann ma mikid prýda wart munklifi. enn abotinn stenndur kyrr og hyggur ath þessum manni og vndrast þviat honum litst sem þessi madur muni vera mikill fyrer sier og hyggur hann fyrer sier ath þessi man æigi vera hlydinn ef hann skal wera j munklifinu og hrædist fyrer þui ath taka wid honum. Aller munkar bidia akafliga ad hann taki vid honum. Abota þikker gott feit, tekur i hond Lodvig og leider sinn j kirkiuna og kórinn og leider j eitt rvm og sagde a þeim palle skal hann sitia og þar leggur hann nidur fyrer rvminu pellzklæde enn tekur suort klædi sem adrer munkar. þann sama dag er hann vígdur til munks.
Abótinn tekur nv allt hans fee og herneskio og kastar a sinne eign enn Lodvigur helldur nv reglu. ok ef brædur wissi ath þetta er Heimer Studasson þa hefdi hann alldrei suo mikit gull ok silfur ath þeir hefdi wid honum tekit. hann þionar j þessv munklifi wmm hríd.
Aspilian risi a morg bv i þessu landi Lungbardie. hann er sem fyrri mikill og sterkur og illur widureignar. hann hefer mikit eignast, bw og jarder, gull og silfur og goda gripe med rongu. og fyrer þui ath þeir woru honum minne menn þordu þeir æigi ath hallda þat er hann villdi hafa. þat er eitt mikid bw og rikt er munkarner haufdu. þat eignar sier Aspilian risi og þat þikkir abota geysi illa er þeir skulu læta sitt bw. sender abotinn munnka a funnd risans. þeir spyria hui þat gegner er Aspilian tok þeirra bw. risinn suarar a þessa leid ath hann hefer tekit sitt bw enn ei þeirra, og hann er betur tilkominn ath eiga enn þeir. enn mvnkar seigia ad þetta bw var gefit til stadarins fyrer Gudz saker. Risinn svarar. Ek vil ennda þetta mæl wid ydur. wier skulumm gera skírslu til hwarir eiga þetta bw. þier skulut fa einn mann þann er til hafe diarfleik ath berriast wid mik. med þui ath ek fæi wsigur þa skulu þeir eiga þetta bv og morg onnur enn ef ek fæ sigur þa syner Gud ath hann vill ath ek hafi þetta bv. Ok þetta eru lanndz løg. þar er tueir menn deila wmm einn lut. þar skal holmganga til wera. Munkar kunna eingu svara er risinn hefer bodit þeim logh, fara heim og seigia abóta hversu risi hefer þeim svarat. þetta mæl kiærer aboti fyrer ollumm munkumm a kapitula og seiger ath þeir werda ath læta sitt bw ef ei fa þeir þann mann er þori ath berriast vid risann. þetta likar munkum illa og sennda menn vida ef nokkur will sier afla fiár og berriast wid risann. og fæst einngi.