Bókastaðir

Hernit kongur j Bergara er kappa mestur. hans kona var Jsolld. hann er suo mikill madur fyrer sier ath einskiskonar føruneyti vill hann hafa þa er hann fer ath veida dýr. hann hefer spurt ath j einum skogi liggur einn dreki, sa hefer morgumm manni veitt bana og marga hrædda gert. Nu vill Hernit kongur rida einnsaman j skóginn og annat huart vinna frægd edur fa bana. hann er ridinn j skóginn dag og nott og annann dag epter heyrer hann j skoginn til þess ath fyrer man nokkurskonar kvikvenndi.

Ok nv er hann vt ridinn af mikilli ræsni. þa kiemur j mot honum einhverr hans dolgur. sa er nv kennir honum mikinn stórm. enn þat er einn ormur. sa er digur og lángur. hann hefer mikid gin og sterkliga fætur. Hernit kongur ridur ath drekanumm meir af kappi og metnadi enn af viturleik fyrer þui ath þesse dreki er suo styrkur ath þegar þeir koma samann tekur drekinn hann med sinumm klóm og flygur med hann j einn diupann dal | og þar er eitt berg og einn hellir mikill. og þar a þessi dreki iij vnga. hann kastar kongi dauþumm fyrer þa. þeir eta hans holld. enn drekinn rótar j brott ollum hans wopnum vr sinv bæli.

Þetta spyrst víða ath Hernit kongur hefer vt ridit og kemur æigi apttur. þetta spyria skakmenn þeir er vte liggia vida vm Huna lannd, þeir safnast samann og wmm siþir fa þeir sier mikinn her ath þeir hafa iij þusunder skakmanna og fara med þenna her til borgar Hernits kongs. ok þeir vilia fa sier fee þar sem fyrer er riki kónglaust.

Þidrek kongur ridur iafnann ath weida dyr. ok nv hefer hann ridit langt sa merkur med hauka sina og hunnda. hann hefer spurn af þessum skskmonnum og huad þeir vilia giora og hann vill hitta þa og kannazt wid hverir þeir menn eru. hann er suo kappsamur ath hann vill winna nockurt rausnar werk.

Ok eitt sinn hefer hann ridit ifer skóginn og kemur þar er ein mikil slód er fyrer honum og þat veit hann ath þessa slod hafa farit skskmenn. hann fer eptir slódinne og vill hitta þa og allt þar til fara þeir er þeir koma i lannd þat er att hefer Hernit kongur. Ok ekki vita skskmenn ath Þidrek kongur ridur epter. Ok suo nær er hann kominn ath hann sier her skskmanna, enn þat er vid skóg einn mikinn. Þidrek kongur heyrer j skóginn huar wera munu nockurskonar stormar og þar er ath heyra mikil grennian og stor hogg og mikid brak. og æigi vill hann suo rida wmm framm ath ei skal hann þetta wita huad tidt er. hann keyrer sinn hest sporum. hann er suo diarfur ath hvergi er honum þess framm visat ath æigi mun hann gánga.

Þa er hann hefer ridit æigi lángt j skóginn sier hann vndarleg tiþindi huar er war ein mikil slód. þessa hafdi farit einn dreki, hann ridur epter slódinne. þar til hann sier drekann og einn leon og berriazt þeir allgrimmliga, og her til hefer hann heyrt. Nu kemur Þidrek kong i hug ath hann ber leon a sinum wopnum og fyrer þa sok vill hann weita leoninum. hann hleypur af sinumm heste og bregdur sinu sverdi alldreingiliga og stigur ath drekanumm framm. hoggur annare hende a hans bak suo mikid slagh ath ormurinn suignar atb jordunni ok nv gallt Þidrek þess ath hann hefer heima latid Ekkisax fyrer þui ath þetta sverd beit ekke og hiallted epter brestur af og brandurinn fell vr hendinne og kom nidur audru meginn ormsins. þa kallar Þidrek kongur. hinn helgi gud hialpi mier og weiti mier. og siþann ek truda a þigh med riettu þa er þessi hin fyrsta min bæn er ek bid þig. leys mik nv Gud drottinn ok ef ei leyser þu mik | þa werd ek æigi leystur. þa þrijfur hann eitt mikit trie vpp med rótumm. j þessu bili vard drekinn suo reidur ath hann tekur leonid i sinn munn og nv hrøkkvist hann med sinn hala wmm midiann Þidrek kong og hnykker suo fast halanum ath ekke ma hann vid gera. ok med avllu þessu hefst hann vpp og flygur til sins bæliss þar sem woru hans vngar. þegar kastar hann leoninum fyrer vngana og aller þeir samann eta þetta leon og þa eru þeir fuller.

Nu sem hinn mikli dreki er fullur rietter hann sinn hala. nu werþur Þidrek kongur lauss. ok er þar suo myrkt ath ekki sier hann. hann hleypur sem huatast þar til er hann wænter dyranna og nv hleypur hann ofann þar er vnder woru klædi nockur. hann þreyfar til huad þat mann wera. hann tekur vpp klædinn og þar finnur hann eitt sverd. Nu reider hann vpp sverdet og hoggur suo fast j griótid ath elldur flygur af suo ath nv sier hann wmm allt bergid. hann sier huar liggur hinn gamli dreki. hans vngar sofa. ok nv vill hann annat huort winna sæmd edur fa bana. hann stigur vpp ath drekanumni og hoggur til hans a hans bak. Þetta sverd bítur drekann og i sunndur hrygginn. hann reyner sverdet annat sinn ok hoggur hvert epter annat. þar til sa dreki er davþur. hann sier huar liggia hans vngar, æigi fer hann þaþann adur hann hefer drepit þa alla.

Ok nv sier hann huar liggur aull herneskia þar tekur hann aull vopn og klædi. gieck siþann vpp vr dalnum.

Nu sier hann huilik eru þessi vopn er hann hefer fundit. þesse brynnia er hvit sem silfur og skiolldur lagdur wid gulle. hann hefer feingit einn hialm er skygdur er sem gler. þar stannda j fimm karbunkuli steinar ofan i koppnumm og alldrei sa hann meira grip j einum hialmi. hann setur hann a hofud sier og tekur alla þessa herneskio og vopnar sigh og mællte. Gud hialpi þeim manne er þesse wopn hefer att.

Epter þat geingur hann epter skóginumm langa hrid og veit æigi huert wera mun hans leid. ok þar kiemur hann er fyrer honum var einn hestur, sia er svartur ath lit og saudull fylger og hefer snvist nidur vnder kvidinn og þessi hestur er allra hesta bestur og fridastur og allfeitur. og er hesturinn sier manninn leypur hann enn Þidrek kongur epter honum langa hrid og wid þessu werdur honumm allhermt er hann fær æigi þenna hest tekid. hann stigur vpp j hid hædsta trie. þar fester hann sinn skiaulld og sinn hialm hilldigrim og suo þann skiolld er nv hefer hann tekid og hleypur nv epter hestinum. hesturinn hleypur nu j dal nockurn og þar fær hann tekid hestinn j taglit. en hesturinn hefur vpp bæda sina eptri fætur og lystur hann. annari henndi tekur Þidrek kongur wmm fot hestinumm og kijpper suo fast ath hesturinn fellur. ok nv fær hann tekid wmm hals hestinumm og fær halldit ok þetta mattu æigi xij menn giaura. ath taka þenna hest. hesturinn hefur brotid bæda sødulbogana. enn þar sem gerdinn hefer leigit ath hestz bakinu war blodugt og sart. snyr hann vpp sodlinum þott brotinn wære. og þessi savþull hefer werid allur lagþur med gulli. þa ridur hann þar til ad vpp eru fest wæpninn og tekur ofann enn sinn hialm og skiolld lætur hann þar hanga og vill sækia annat sinn. og þess þikkir honum meiri won ath fæir munu leita wmm þenna skog.

Hann ridur til þess er hann finnur einn stíg er menn munu farit hafa fýrr meir og þar epter rídur hann þar til hann kemur af skóginumm. þar stenndur fyrer honum ein borg. ok vmm þessa borg sier hann ath liggur her mikill ok þat grunar hann ath vera muni skæckmenn þeir er hann hefer epter ridit. ok þetta mun vera borg sv er att hefer Hernit kongur.

425. Ok j þessu bili stendur drottning Jsolld j enum hæsta turn og sier ath af skoginumm rídur einn madur. ok hans herneskia er oll ath siá sem gull og hans hialmur glóar sem fimm stiørnur og gloar sem gull a hans wopnumm sem logandi elldur. verdur hun feiginn er hun kienner hestinn og herklædinn og þikkist wita ath kongurinn Hernit man nv heim rída og hafa vnnit nokkurt frægþar verk. hun geingur ofann skyndiligha til sinna manna og kallar ath aller skulu sik vopna sem skiotast. Ek seigi yþur god tiþenndi. Herra Hernit kongur ridur her ath borginne, ridit vt i gegn honum allhreystimannliga. hann mun berriast wid þenna her þott hann hafi ongua lidveitslu menn. Aller riddarar taka sin vopn og hesta og merki Hernits kongs. luka vpp borgarhlidinu og rida vt a henndur skakmonnum ok er skakmenn sia þetta wopna þeir sigh og hlaupa a sina hesta. rida j giegn þeim og berriast. J þessu bili kemur þar ath Þidrek kongur. hann þikkist kienna huar wera mun merki Hernitz kongs epter hans wopnum. hann rídur ath diarfligha og veiter borgar monnum. þeir þikkiast kienna þar sinn herra Hernit kong og werda nv halfu diarfari enn adur, þuiat þeir vitu ath þeim er betra hans geinngi enn c. riddara. suo er hann mikill kappe. Þidrekur kongur høggur nu a tvær hlidar sier, og so myked giorer hann aff sier, ad ecke vætta stenndur fyrer honum, og med þvi ad borgarmenn eru røskver, enn skakmenn hafa øngvann høfdingia þa flyia þeir. Enn Þidrekur kongur og borgarmenn reka flottann og drepa margann mann, og so langt filgia þeir þeim ad ei minna lid er dreped aff skakmonnum enn xv. c. og margt komst undann med sárumm, og nu fer hier sem vijda fer þar sem er høfdingialaust, þo samann sie saffnad vøskumm monnum ad þeir munu jafnan fa osigur.