Nu er þar til at taka er Erka drotning er hverso hon græðir Þiðrek Valldemars son frenda sinn hon lætr hann fara i æina hina bæzto sæing oc færði honom hvern dag fra adrum margar dyrligar krasir oc gerði honom iamnan kerlog. oc geddi hann margum gersimom. En hon let fara æina sina þionastu kono til Þiðreks konungs af bærn at læcna hann oc kunni hon æigi sua væl læcning sem drotningin. hofðoz sár hans illa oc grœro sæint. oc gek af vandr þæfr. En þa er Þiðrekr Valdemars son var hæill orðin þa tækr hann vopn sin oc skuar sik með godom brynhosom oc stæypir yfir sik brynio. setr a hofoð ser hialm skygðan sem glær hvitan sem silfr harðan sem stal. þa mælti hann við hialminn. þu hinn harði hialmr sægir hann morg hogg oc stor hæfir þu þolat af Piðreki konungi af bærn oc oll haugg þau er ek þa af honom galt ek honom æigi fœri oc æigi smœri oc hann liggr en i sarom en ek em hæill oc ef þætta hæfði annarr maðr gert þa myndi ek dræpa hann. en hann er sua goðr drengr at æigi kem ek bana honom þvi at hann er nu uvigr. Nu skal ek ut riða af Susat oc alla mina læið til þess er ek kem hæim i ruziland. nu bannar mer æigi þat Attila konungr oc æigi Þiðrekr af bærn. oc ængi annarra. Oc nu er við þætta verðr vor Erka drotning at hann ætlar til brotfarar spyr hon Þiðrek frænda sinn. huat ætlar þu segir hon firir þer. Nu sægir Þiðrekr Valldemars son. Ek hæfi verit her i huna landi allz til læingi oc vil ek nu hæim fara i mit riki. Þa mælti Erka drotning. þu riðr heðan i brot með litlum drængskap oc launar mer sua þann vælgerning er ek hæfi gort við þik oc ek hæfi lagt i væð firir þik mitt hofut. En þu hirðir nu þat æigi þo at mer se banat ef þu kemz i brot. Nu mælti Þiðrekr. þu ert rik drotning oc man æigi Attila konungr drepa þik en ef ek bið hans þa man hann vist mer bana. Nv gengr hann þannog sem Þiðrekr konungr af bærn huilldi oc spyrr huart hans sar væire groin eða huart hann være hæill maðr oc hraustr. Þiðrekr konungr svarar. Sar min ero morg oc stor sua at daunn gengr af oc ek ma huarki riða ne ganga meðan ek em slikr. Þa gengr Þiðrekr Valldemars son ibrot oc þar til er hæstr hans var oc kastar a sauðle oc stigr a bac siðan. en þann hæst atti Attila konungr. Nu mælti Erka drotning til sins frenda Þiðreks. Ver þu her með mer oc skal ek þer sua til stoða at þit skulut verða menn sattir Attila konungr oc þu. En ef þu villt þat æigi. þa er Attila konungr sua grimr at hann man mit hofot af hoggua er hann kemr hæim. En þiðrekr riðr nu i brot oc lætr sem hon mællti ækki.
Fra ærka drotning oc þiðreki konungi af bern.
Nu grætr Erka drotning allsarlega oc væinar ok rifr klæði sin oc gengr þar til er þiðrekr af bærn hvilir i sarom. Nu mælti Erka. Þiðrekr goðr drængr nu em ek her komin at sœkia þin hæil rað. Ek hæfi græddan Þiðrek Valldemars son. en hann launaðe mer sua at nu ræið hann ibrot. en ef Attila konungr kemr hæim væit ek visan bana minn nema ek niota þin við. Þa mælti Þiðrekr konungr væl er þat at hann launaðe þer sua er þu græddir hann at hæilu oc gerðir væl við hann oc færðir honom hverskonar krasir oc gerdir honom kerlog oc geddir hann með gersimom. En þu sendir hingat hinu verstu ambott til min oc hon kunni æigi sar min at græða oc æigi villdi hon oc hon la með manne hveria nott oc er þat ækki læcna siðr. Nu ero min sar halfo værri en þa er ek hafða ny fengit firir þui at nu er holldfui a þæim. Nu em ek sar ok siukr sua at ek ma æigi ganga oc æigi sitia oc við engan mann bæriaz oc æigi komut þer fru fyrr til min en nu siðan er ek kom i þessa sœing. Þa gret erka drotning oc væinar oc lætr illa oc væit at sua er sem hann hæfir sagt um sin sar. Oc en mælti hon. Goði herra Þiðrekr konungr. þu ert yfir maðr allra manna i verolldo at hug oc at hreysti. Væi verði mer sagði hon er ek skylldi æigi græða þik sua at þu mettir hiolpa mer. En ef ek hæfði sua gert þa hæfði æigi Þiðrekr Valldemars sun brot riðit. Nu a ek engan mann i minu riki þann er mer hialpi við. Nu mun Attila konungr af hogga mitt hofot en þat man spyriaz um all laund. O herra þiðrekr konungr værit þer nu hæilir þa mendi ek lifa oc raða minu riki. oc nu mælti hon opt hið sama oc væinar oc rifr sin klæði oc sit har oc bærr a sitt briost.
Fra þiðreki konungi oc þiðreci Valldemars syni.
Nv mælti Þiðrekr konungr fae mer hingat brynio mina oc vopn oc enn mælti hann fae mer minn skiolld oc skulo við Þiðrekr saman koma. Nu er þiðrekr konungr hefir vapnat sik bað hann taka sinn hæst oc læggia a soðul oc siðan leypr hann a bac oc riðr sem mest ma hann oc er hann riðr bløða hans sar sua at oll er hans brynia oc hans hæstr all bloðogr. nu riðr hann þar til er hann kemr firir vilcina borg. J þæiri borg var fridrækr drepinn sun Ærminriks konungs er Sifka reð a. J þæiri borg i æinom turn stoð æin iuncfru dottir jarls þess er firir reð borginni. hon hafði set for Þiðreks Valldemars sonar. oc nu ser hon æinn mann akaflega rida eptir oc gengr hon til borgar hlidsins. sem hon ma leyniligaz oc þo skyndilega. Oc nu kemr Þiðrekr konungr sua ner at hon ma tala við hann oc mælti hann. Sattu nockorn mann fru her riða fram þann er hæfði huita brynio oc hvitan skiolld oc gran hæst þat var minn felagi oc vil ek honom fylgia i sitt riki. þa mælti hon. Ek sa þann mann er þu sægir ifra oc hann er æigi langt riðinn fram i skoginn. oc nu keyrir hann hæst sinn falka sporom oc riðr halfo akafligar nu en aðr. Nu grunar dottor jarlsins at þessi man æigi væra vin hins er firir ræið hælldr mun hann vilia drepa hann oc þickiz hon nu hafa ofbratt til sagt. at skamt væri milli þæira oc kallar annat sinni a hann. Goði herra rið higat ek se at þer erot miok sarir bloð fællr ut um yðra brynio. Goði herra rið higat ek man binda yðor sar þo fait þer brat eptir riðit þæim manne er þer vilit hitta. en þer megit æigi sua skiott riða at þer megit hann finna firir yðrum sarom þvi at þau blæda oll. en ef þer vilit dvæliaz þa man ek binda yðor sar oc man yðr þa hœgra at riða. Nu vill Þiðrekr konungr vist æigi. Riðr nu siðan sem akafligaz oc nu þikkiz hon þat vita at þœir muno væra sannir uvinir oc hvar hæfir sar af adrum fengit. oc vill hon æigi ganga i brot fyrr en hon væit hverso þœira vidskipti færr.
Fra því er Þiðrekr konungr biðr hin þiðrec biða sin.
Nv riðr Þiðrekr konungr af bœrn þar til er hann kemr firir þann skog er hæitir borgar skogr sa skogr liggr milli pulina landz oc huna landz. Nu ser Þiðrekr af bœrn ræið Þiðreks Valldemars sonar er hann ræið firir skoginn oc kallar a hann. Snu aptr. Ek vil gefa þer gull oc silfr sua mikit sem ek a ihuna lande. oc koma þer i vingan við Attila konung. Nu mælti þiðrekr Valdemars son. hui byðr fiandi þinn mer gull oc silfr. Er ek skal alldri þinn vinr vera oc ef mer veri æigi osæmð. j. þa skylldir þu alldri sia ærka drotning siðan. Rið ibrot fra mer því at daun illr stendr af sarom þinom. Nu mælti þiðrekr konungr af bærn. Snu aptr hinn goði felagi þer er engi sæmð i at riða sua af huna lande at hofut Erka drotningar þinnar frændkonu liggi at væði firir þic. þvi at vit skulum þer bæði stoða til at þu skallt koma i sætt við Attila konung. Nu mælti þiðrekr valldemars son en þau samo orð sem aðr. Nu reidist þiðrekr af bern oc mælti. Ef þu villt æigi aptr snua með mer i huna land firir sakir gullz oc silfers oc minnar vinattu. oc æigi firir lif Erka drotningar þinnar frændkono oc æigi firir mænzku yðra eða yðarra ættmanna. þa stig nu af hæsti þinom ef þu þorir at bæriaz. En ef þat villðu æigi þa skalltu vera hvers manz niðingr oc alldri síðan hæita dugandi maðr ef þu villt flyia firir æinum manne en min hæstr er sua goðr at þu skalt æigi fa undan riðit oc mantu þa vera dræpinn i flotta oc alldri siðan man þitt nafn væra haft með hreysti mannom. vm liflat þidrex.
Nv snyr þiðrekr Valldemars son aptr sinom hesti er hann hæyrir þessi orð oc vill vist bæriaz oc alldri flyia þot hann vissi visan bana sinn. Oc nu leypr huar af sinum hæsti oc ganga saman oc bæriaz langa hrið forkunnar rausliga oc diarflega oc spillir huar annars skilldi oc brynio oc ero þæir nu baðir sarir. Nu er þæir hafa lengi bardzt mæðiz Þiðrekr af bærn af sarom þæim er hann hafði fyr haft oc þæim er nu fek hann. Oc sua er nu Þiðrekr Valldemars sun og moðr oc sætr nu huar sinn skiolld firir sik at styðiaz a oc huilaz. Þa mælti Þiðrekr af bærn. þu goðr vinr oc nafne snu aptr forom hæim baðir saman oc skal ek þer sua tilduga at þu komer isætt við Attila konung. en af sua illa er at þu kemr æigi i sætt við hann þa skal ek taka min vopn oc minir menn oc fylgia þer hæim i þitt riki. En þiðrekr Valldemars sun vill þætta vist æigi. Ganga þæir nu saman annat sinni oc bæriaz af mikilli ræiði oc nu i æinu miklu hauggi er Þiðrekr konungr af bærn hio kom a hals þiðreki Valldemars syni hinum hægra megin sua at af fok hinum vinstra megum.
Nu gengr Þiðrekr konungr til sins hæstz oc hæfir hofot þiðreks Valldemars sonar i hændi ser oc knytir við sinar slagalar oc riðr nu samu læid þar til er hann kemr til borgarinnar vilcinar. oc hitti þar þa samv iunkfru sem fyrr hafði boðit at binda hans sar þæckiz hann nu þat oc lætr nu binda sin sar oc er hon batt hans sar þa hafði hann kastat æinu klæði yfir hofut Þiðreks Valldemars sonar at æigi skylldi hon sia. Þa keinr þar jarlinn faðir hœnnar oc spyrr hverr sa maðr veri er þar var ihia hans dottor. Þa mælti þiðrekr ek væit æigi huart ek skal sægia yðr hit sanna um mitt nafn firir þui ef sua er sem mik grunar at ek mun her hafa latið æinn min skylldan frænda. En þo skal ek sægia yðr hit sanna. Ek hæiti þiðrekr sun þetmars konungs af bærn. Nu er jarlinn hæyrir þætta byðr hann þiðreki til sin um kvælldit virðulega oc þat þiggr hann. þui at hann var þa bæði sárr miok oc moðr oc er hann þar þa nott i goðom fagnade oc sua bærr til at Þiðrekr oc dottir jarlsins liggia bæði i æinni reckio um nottina.