Apollonius jarll hæuir senðan sin veiði mann Rolf biðr hann rida ut i ungara skog. at veiða dyr oc með honum fa Riddara. sem hann var optlega vanr at haua. þa er Riððarar Apollonius jarlls riða um skogin oc fa ælki veitt þa koma þeir þar er þeir fina morg dyr firir ser dauð oc koma asloð mikcla þar er menn haua riðit. Rolfr riðr viða vm skogin. oc leitar æptir um menina. hann riðr i æitt reoðr. oc ser firir ser marga menn oc marga hunda. En Rolfr er sva mikill rœysti maðr at helldr vill han tyna sinu lifi en kuna æigi segia sinum herra er han kemr heim huerr honum hæuir skada gort oc suivirðing þa at veiða dyr i hans skogi firir vttan hans uilia. oc riðr diarflega iscogin at þeim. oc hittir þar firir ser salomon konung af fracka riki. þa mællti Rolfr. oc spyr hvi salomon konungr er þar kominn. en salomon konungr segir at hann vill hefna sinnar sviviroingar. er Apollonius jarll oc hans brodir Jron haua riðit i hans skog oc veitt þar morg dyr. oc þau sum er konungr sealfr let frið haua firir ser oc sinum monnum er voru hans visundar. þa mællti Rolfr muni þer þora at biða ef ec rið heim oc segi ec apollonio iarlli. þa suarar salomon konungr. Apollonius jarll villdi æigi biða var i val slongu skogi þa er han hafdi veitt þar dyr. nu viliu ver oc æcki her hans biða. en nu mattu vel bera honum þessur tiðændi at salomon konungr af franz hævir hæfnt sin er Apollonius jarll œyddi skog hans þott æigi haui hann hæfnt annars þess er han gerði. Salomon konungr lætr nu taca sina hesta oc ridr aptr i sitt riki oc hevir her gøruan mikin skaða. oc alœyddan ner at dyrum oc brenðan þo viða skogin.
Rolfr riðr nu heim oc sægir apollonio jarlle huers hann er varr orðinn at alœyddr er hans skogr at dyrum. oc þetta hævir salomon konungr gort af fracka riki. oc hann hævir hitt konungin sealfan i skoginum. oc sægir apollonio jarlle oll orð þau er Salumon konungr hafði mællt til hans. Nu sendir apollonius jarll orð sinum broður jron iarlle hann lætr oc sægia honum huat salomon konungr hævir gort. þa er þetta hœyrir jron jarll verðr hann meoc reiðr oc kallar til sinn nordian sinn veiði mann. bidr hann nu taca alla sina hvnda oc kuezt sua nu við skolo skiliaz at han skal heiman vera. ij. manuðr. Nu verdr isollde allogloð oc gretr sarlega. hon legr sinar baðar henðr of hals jron jarlle. oc mællti minn leuui herra rið æigi ut sua sem þu sægir uer helldr heima. oc haf skemtan i þinni seing með mer. en rið æigi vt at þinni dyra veiði. þvi at þar mun illt af standa þer sealfum oc sua mer ef þu villt æigi lata leiðaz. þa suarar jarlinn æcki ma ek en lata leiðaz. Enn verð ec vt at riða. at veiða dyr. þa mællti hans dottir isollde hon var þa. xij. uetra gœmul. herra þer mun illt af þessi dyra veiði standa ef þv fer. villtu æigi moður minni ueita þessa bœn at lata dueliaz þessa utreið. þa munttu vilia ueita mer. Þa mællti jron jarll æigi skalltu biðia þess at æigi riða ec at efna mina heitstrenging. standi nu upp allir riddarar þeir er fara skolu oc verðum bvnir æcki mægu konur letia mic. þa mælltí isollde hans dottir. þu þrœytir um veiði við salomon konung veiztu at hann er meiri maðr en þu. oc ef nu veiztu þat æcki þa fær þu nu þat rœynt aðr en locit se yðru við skipti.
Jron jarll ridr nu ut af brandina borg með marga riddara oc hæuir með ser alla sina veiði hunda oc riðr til tira afund sins broður. þa er han kemr itira þa er apollonius jarll seucr oc er han æigi færr at riða með honum. En Iron jarll uill æigi biða oc tecr af honum sua marga riddara sem han vill. nu riðr iron jarll ut askogin með. lx. riddara. jron jarll riðr nu alla sina leið sua at æcki duelsk hann aðr hann kemr i valslongu skog. oc er hann kemr þar tekr han at ueida dyr. oc huar sem han kemr a dyra spor. þa riðr han sua æptir at æcki dyr er þat firir honum at lif hafi huar sem þeir koma iskogin. oc nu er þat æinn dag. at jron jarll riðr um skogin með sina hunda hann kemr aspor huar farit mun haua en mikli visunðr. þa sler han æptir sporinu morgum hundum hann riðr akaflega oc hundarnir fa hitt visundin sua ero þeir skiotir at þægar geta þeir hann farit wisundurinn snyz við hundunum oc verr sic með hornunum. hunðarnir sœkia at fast. en fyrsti kemr at nordian veiði maðr æptir hundunum af ollum þeim riddorum oc han hævir itaumi. ij. hunda ena bæztu jarlls stutt oc stapa. oc litlu siðar jron jarll oc hann hævir itaumi bracca oc Porsa. þar nest kemr skenkiari jarllsens honum fylgia tikrnar rusca oc luska er undir eru alnir allir enir bæztu hundar jrons jarlls. oc huartueggi þeira er allra ueiði hunda bæztr. þa mællti jron jarll við drottsætan. sla nu lausum þinum hundum bracka oc porsa. oc latum til dyrsins oc hann gerir sua. hundar laupa at dyrinu allgrimlega oc a sina lið hvarr. visundren ueivir hofdinu a hœgra veg ser oc stingr han hornunum undir bog bracka suat þægar stingr hann igegnum hann oc kastar honum fra ser. oc nu snarar hann vinnstra veg ser til porsa oc stingr sua sinu hofði i hans sidu at hann ristir hann daudan af sinum hornum. þa kallar hann jarlin at skenkiarinn skal lausar lata tikrnar lusko oc rusko. han gerir sua. þær laupa þægar at dyrinu. nu eru aðr farnir af enum bæztum hundum tueir þeir er baztir uoru. þær laupa nu at baðar senn. luska lœypr undir dyret. oc þrifr i kuiðen sua fast at dyret svignar við. dyret lœypr baðum sinum æptrum fotum a rygg lusko sua at isundr gec ryGren oc sua fær hun bana. Rusko lystr hann sinu hofði sua at þar af fær hon bana. nu lætr nordian lausan stutt oc stapa er bæztir uoru af aulum hundunum. stapi lœypr at dyrinu oc a halsin sua fast at hann tekr milli horna dyrinu. þar bitr hann allfast en dyrit skekr hann allfast með hœfðinu. oc um sidir kastar dyrit honum ilopt upp sua langt at þa er han kemr a jorðina þa er huert bein brotið i honum. Nu vill stuttr vpp laupa a hals dyrinu. en dyrit lystr hann með hofðinu. oc kastar honum a jorðina sva ath hann kemur daudur nidur.
Nu hleypur dyrit undann og werdur hrædtt fyrer hunndunumm þa slær Jron iarll lausumm sinumm hunndumm Parðn ok Bonikt. dyrit rennur nu vndann enn hunndarnir sækia epter. Einn riddari hefer fylgt jarli. hann het Wanndilmar. hann var mikill og sterkur og allra manna var hann þo vdiarfastur. hann hræddist miogh dyrit þegar hann sa þat og hleypti vndann og sier ath þat munndi faa tekid hann og hleypur af hestinum og vpp i eitt trie. Nu hleypur dyrid epter honum og unnder treit, Nu werdur hann haalfu hræddari enn aadur og hleypur vpp i kvistuna er aa woru trenu. enn kvisterner faa ei borit hann og fellur hann ofann. Nu er dyrit vnder og hefur snuist j mot hundunumm riddarinn fellur ofan og kemur millumm hornna dyrsins og sinum meginn huorr fóturinn haalsins. hann spenner hondunumm wnm horn dyrsins og helldur allfast. dyrit verdur allhrætt hleypur vndann enn hunndarner epter. Jarl og hans menn hlaupa nv epter hunndunumm. þeir fara nv langa leid. þa mællte jarl wid Nordian sinn hinn besta weidi mann egh sie huar dyrid hleypur og þar med ath mikil furda er ath madur nokkur liggur aa haalsi dyrsins. Nu sier Nordian suo sem jarl sa. Þa kallar jarl hátt. sækiumm epter dyrinu þviat nv mun þat mædast, einn wor madur er nu kominn aa dyrith. Nu hleyper Nordian og hverr riddari sem hans hestur ma fara. dyrit hleypur nv sem þat má fara vid manninn. þar fylgia vij hiner yngstu wisunndar og aller hundar Jrons ialls þar er nv mikit kall, hunnda skøll og óp, af weidimonnum. dyrit hleypur nordur áa heidina til wngara skogs. Wanndilmar er nu suo hræddur ath hann muni falla af dyrinu fyrer þa søk ath þetta dyr er suo mikit ath hann veit at hann hefer bana ef hann fellur ofann og þat veit hann ef hann fær halldit ath dyrit mun mædast. a þessa lund hleypur dyrith þar til er þat kiemur j wngara skog og þar i skoginumm komast fyrer hundarner Paron og Bonikt og faa rekit dyrit apttur og nv verdur dyrenu þungt ath hræra haalsinn og hofudit er madurinn sat aa.
J þessu kemur ath Jron jarl wid sitt gladil. hann leggur i giegnumm dyrit. med þessu fellur wisundurinn. þa mællti Jron wid Wanndilmar riddara. þu ert kalladur allra manna vvaskastur til wigs. hier hefer þu nv vnnid þat verk ath eingi er suo diarfur edur hraustur j minu lanndi ath meiri sæmd hafi mier vnnid enn þu wid þinne reysti og skalltu þess wel niota er vid komumm heim fyrer saker hugprydi þinnar og athgiorfui.
Nu ridur ath Nordian og adrer riddarar þar er dyrid hefer fallit, þeir lofa nu miok afrek jarls er hann hefer gert enn eingi þeirra weit nema hann einn er þann veg hefer tilborid. þeir taka dyrit og gera til matar og gefa sinumm hundumm og eru nv all káter. þa ridur Jron iarl vid alla sina menn heim og hefer nu efnt sina heitstreinging vel og prydiliga.
Þa er Jron jarl kemur heim i Brandina borg geingur i giegn honum hans frv og hennar dotter jungfru Jsolld og fagna nu vel jarli og verda nv miok fegnar. hann tok i hond Jsolldi og leiddi hana fyrer Wandilmar riddara og sagdi ath þessa giof vill hann gefa honum. þat þakkar Wandilmar vel jarli. epter þat var giert þeirra brullaup og fekk hann Jsolld dottur jarls. Suo launar Jron jarl Wanndilmar er hann fieck fyrer hans saker weidtt hinn mikla wisunnd. Wandilmar war siþann greifi Jrons iarls.
Þaa er heþann var lidinn nokkur stunnd þa mællte jarl vid sina weidi menn og nefndi Nordian. Mantu þat hversu hiner vngu wisunndar woru j wngara skogi. þat wære nu vel fallid ath taka þa sem hinn gamla. Nordian kallast vera albuinn þegar jarl will fara. þetta heyrir Jsodd og grætur nv all sárligha og geinngur til jarls og bidur enn sem fyrr at jarl skal ei fara aa dyra weidar. enn jarl will fara ad visu sem hann hefer ætlad. þa sagde Jsodd ath hana hefer dreymt einn draum þann er hun weit víst ath mikit illt mun af stannda þui mikla dyri er Jron hefer weidtt. jarl suarar ath hann vill rida j sinn skog ath veida dyr og ekke mun hann þa fara leingra og þat sagdi hann wid sina tru. þa gladdist Jsodd og leyfdi honumm þa ath hann fare. Nu rídur jarl og hefer med sier tólf riddara og hunnda sina og fer nv þrjá dagha til þess er hann kemur j Wngara skog. Nu rídur hann wmm kuelldit j skoginn og sier þar marga ellda og stóra.
Nu er ath seigia fra Solomon kongi hann spyr ath Jron jarll hefer drepid hans wisund hinn mikla og spillt aullumm hanns hinum bestumm dyrumm og gert margt illt i hans riki. ok þa er hann heyrer þessi tiþindi þa kallar hann til sin sina riddara og bidur þa vaapna sigh og sagde ath nv skal hann hefna sín aa Jron jarli og Apollonio hans bródur.
Salomon kongur byst nv skyndiligha og hefer med sier fimm hundruð riddara alvopnadra hann ridur nu alla leid þar til er hann kemur j wngara skóg eitt kuelld og hefer þa slegit landtiølldum. wmm kuelldit sidla ridur kongur sialfur vt af skóginum og vill brenna bygd Apollonius jarls wmm nottina. Jron jarl er þa kominn i skoginn og ridur i giegn þeim. þa er jarl og hans menn sia lid mikit rida igiegn sier flyia aller riddarar i skoginn, enn jarl er suo mikill reysti madur ath helldur vill hann faa bana enn flyia og hans godi winur Nordian vill ei flyia fra honum. þa tekur Salomon kongur hondum Jron jarl og lætur binnda huartueggia þeirra. þa wendir Salomon kongur aptur til sinna manna.
Epter þetta snyr hann apttur vid sitt lid i sitt riki og hefer vid sier Jron jarl. hann lætur kasta honum j dyflitssu. Wanndilmar hans maagur kemur heim wid þa riddara er epter voru og sagdi Jsodd þessi tiþindi. þar er nu mikill og hardur harmur j þeirra lanndi er jarlinn er tekinn. þa er Jron jarl hefer leigid þriar nætur j dyflitssu þa kemur sa madur er giætti turnsins og færdi jarli vist. þa mælti Jron jarl til þessa mandz ef hann mundi wilja reka eyrindi hans til Salomons kongs. Sa madur sagde ath hann maa wel mæla wid Salomon kong slikt er jarl will. þa mælti jarl ath hann skal bidia kong ath hann komi til tals vid mig wmm daghinn epter. þessi madur giorer sem jarl bad. hann sagdi kongi ath iarl vill tala vid hann. kongur geinngur til turnsins þar er jarl sat j og spyr huad jarl will honum edur fyrer þui hann senndi honum ord. þa sagdi jarl ath hann vill bidia hann einnrar bænar ef hann will veita honumm. enn þat er su bæn ath hann laatt vt Nordian ok kuedst hann heim vilia sennda til Brandina borgar wid sinum riddurumm og eyrindumm. þa sagde kongur ad jarl er ekke makligur af honum veitslu enn þo vill hann veita honum þessa bæn.