Jron jarll sitr nu heima i borg sinni allt misseri sua at alldregi kemr han iskog at veiða dyr. þat er æit kuelld at kemr til hirðar jron jarls. i. garð syn oc tecr þar nat gisting. en jarllinn setr han firir sec oc spyrr hann margra tiðænða. han spyrr huar þessi maðr hæuir þa uerit aðr. garð synn segir. firir skommu hefi ec set tigna menn. salomon konung i franz með honum var ec allan uetr i goðu yuirleti. þa suarar jarlin er salumon konungr mikill hofðingi. huat hefir hann optazt til skemtanar. eða huat er hans iðn. þa svarar gesturinn herra hann er vist goðr drengr oc dyrleggr hofdinngi hans skemtan er mest at veiða dyr. oc er hann allra veidi manna mestr. oc þar með vinnr hann mikit afrec iafnan. þa suarar iron jarll. huert ridr salumon konungr optaz at veida dyr. þa suarar Garð sueinn at hann riðr optazt aualslœngu skog. oc viða annar staðar enn þar veidir han flest. þa spyrr jron jarll huat er dyra flest i þeim skogi er mest eru firir ser. þa suarar Garð sveinn þar eru margskonar dyr hirtir oc birnir. oc þar er visundr æinn er allra dyra er mestr er menn muni set haua. oc faer menn þora honum i namunda at koma. þan visund a salomon konungr i sinni morc. þa mællti iron jarll. riðr salumon konungr æcki til at veida visunden þa suarar Garð sveinn. æcki vill han ueiða lata helldr geraz nu ungir visundar undir enum gamla oc erv orðnir nu. x. allz visundar. oc ængi er sua diarfr at þar þori at veiða er salomon konungr a. þetta kuelld allt drecka þeir oc skemta ser. oc ferr garð sueinnen brot of morginen. en jarl ihugar þetta meoc.
Men apollonius haua farit iskog at veiða dyr. oc þa er þeir riða um skogin finna þeir ser dyr dauð hiortu oc biornu. oc sea at hundum eru beittir. þeir riða aptr til borgar oc hitta nockora menn er byggua við skogin oc spyria riddarar ef þeir viti nockora menn sua diarfa hava verit at farit havi iskog aplonij. þorpkarlarnir segia at meiri uan at þeir uiti huerir verit haua. oc þat munu verit haua menn salomons konungs. oc þyckiaz þeir æigi vita hvart sealfr hann hæuir faret eða æigi. riddarar riða heim til borgar tiro oc sægia aplonio jarli þat er þeir hafa fregit at salomon konungr ifranz hævir spillt dyrum hans oc riðit iskogin. Apollonio jarlle þickir þetta illa. han sendir menn oc bref til sins broður irons jarls oc let segia honum þessi tiððænði oc biðr hann koma til sin með sina hunda oc veiði menn. oc apollonius jarll vill fara med honum at veiða dyr. þa er jron jarll hœyrir sagt fra þessum tiðændum, kallar han hvar er nordian minn en bæzti ueiði maðr. bui mina hunða skiott tak nu stapp minn en bæzta racka. oc tac stut han uil ec oc haua með mer. han vil ec hællðr en et bæzta œss. oc bracka. oc alla mina ena bæztu racka. tak nu oc losca er ec veit allra tika bæzta. oc rusca þu ert riddara uaskastr. jsollde drottning toc þa badum hondum um hals iron jarli oc mællti minn leufi herra ger sua vel ver heima iborg þinni oc rið æcki ut at veiða dyr firir þessa soc þa suarar jarlin frua ut verð ec nu at riða. þuiat mer hævir sentt orð minn broðir apollonius jarll oc vill han veida dyr oc skulum vit fara badir. þa mællti hon gratandi. fæ ec þic æigi latt at veiða dyren rið með þinum æigin broedr oc veið i þinu landi oc far æigi i ualsloengu skog at veiða dyr heit mer þvi. þa suarar jron jarll ec ma vel fara iminn skog. at veiða dyr. en ef salomonn konungr hæuir riðit iskog mins broður þa ma ec þvi varla heita til fasta at æigi koma ec i hans land. þa mælir fruen kemr þv i val sloengu skog með þina hunda. þa ma þar verða mikill stormr við visund en mikkla. oc verðr salomon konungr varr at hans dyr eru beitt þa ma þar verda af mikil osætt.
Jron jarll kallar riddara sina oc biðr þa bua sic sem huatlegast. Jron jarll riðr nu ut af brandina borg með sina hunda. oc þat er mællt i sogum at æigi mun getit vera betri veiði hunða en han atti. xij. voru enir bæztu hundar þeir er allir eru nefndir i þyðeskum kveðum en allz hafði hann með ser. lx. goðra veiði hunda. han riðr nu með sina ueiði hunda oc sina menn til moz við apoll-onius jarll brodur sinn oc allz hava þeir. lx. manna er þeir riða askoginn. þeir riða fyrst i sinn skog er heitir ungara skogr. oc veiða þar nockura daga oc steicia dyr til matar ser. æinn dag taca þeir sina hæsta oc riða þan dag allan. oc um nott æptir oc anan dag. oc allt þar til er þeir koma i val sloengu skog. þar sla þeir sinum hunðum oc beita þar martt dyr hiortu oc biornu oc hindr oc allz konar dyr. oc eru þar marga daga.. i. dag hava þeir riðit viða um skoginn. oc veitt mœrg dyr. þeir koma a sloðena þar er laupit man hafa nockuers konar dyr. þessi spor eru myklu meiri. en þeir hefði fyrr seð. þeir lœypa hundum sinum at sporinu. oc þar riða þeir æptir sealfir. siðla um kuelldit sea þeir huar hundarnir laupa oc firir þeim morg dyr oc stor þar er visunðr æinn mikill. sua at ængi þeira hævir set iam mikit dyr oc iafn ogurlegt. oc honum fylgia enir ungu sua at allz ero. x. saman visundarnir jarllarnir laupa æptir dyrunum oc heita fast a sina hunða. dyren spilla þar morgum goðum hundum firir þeim. oc æigi at siðr komaz þav unðan næma. iij. en minztu hava þeir veitt. jarllarnir veiða j valslongu skogi allz. lx. dyra þeira er oll eru stor hiortu oc biornu með visundunum. oc hvert dyr er fellt er lata þeir licia sua at æcki haua þeir af næma þat er hunðar þeira eta. oc þat annat er sueinar þeira steicia.
Þeir haua dualz i valslongu skogi manað. þa mællti iron iarll við broður sin apollonius. ver hofum her dualz lengi i riki salomons konungs. nu er þat mitt rað at ver snuim aptr ver hofum æcki lið við salomon konungi ef han spyr ferd vara ver hofum nu gort a hans ueidi skog halfu meira slag en hann gerði oss. þa suarar apollonius jarll. uilltu nu heim riða i vart riki þat þikci mer vist illa ef ver skolum sua skiliaz við veiði skog salumons konungs at ver hofum latit marga hunda firir þessum mikla visund en dyret skal hava komiz undan. þa suarar jron jarll. brot skulu ver nu sem skiotazt við sua buit. en sua verða ec heill at annat sinn skal ec sua riða a valslongu skog at ec skal nær haua komit þessum visund oc æigi skal ec fyrr letta en hann er veiddr. þeir taka nu skiot sina hesta oc at ollu bua þeir nu sina ferð. riða þeir nu heim við sua buit. oc eru nu allkatir.
Salomon konungr hœyrir nu sœgð tiðændi or valslongu skogi þeir menn er farit haua um skogin haua þar fundit morg dyr sum stor en sum sma oc sua þeir menn sem þar haua farit um skogin haua þar fundit mart dyrskin i gautunni firir ser at ængi vissi þess skyn ne skil. Salomon konungi likar þetta all illa oc þikcir ser gorr stor skaði. oc þar með suiuirding. hann kallar nu til sin riddara sina oc biðr þa buaz at rida aueiði oc sua gera þeir. han riðr nu með. xl. manna oc feolða hvnda i valslongu skog han ser at þessi tiðændi munu sonn vera er honum voru sœgð oc sua mikill feoldi mun veiddr vera dyrana i hans skog at varla man talt fa han ser oc margar ælldstoar. huersu skogren hævir verit hœguin. Salomon konungr duelsk litla rið iualslœngu skog oc riðr norðr i ungaraskog þar gerir han sua mikit at dyra veiði at naliga er al avðn orðin i þessum skog.