At morni mællti jarllin at menn hans skulu þar biða en han vill fara æinn saman a neosn oc vill vita hvers hann verði viss. hann gengr þar til er hann kemr i æitt þorp litit oc i æinv husi finnr han æina konu. oc mællti til konunnar at hon skylldi fa honum sinn høfuddvk oc sina skikciu en han gaf henni sitt fingr gull oc sina goða skikciu han toc hœfuðuc oc sueipar um hœfut ser en kuenskikciu yuir sic. oc gengr til borgarennar helldr sið dags. oc þar er opit borgar lið han snyr aþa holl er drottningin atti. oc kom þar in til kuenna oc konor spyria þær er firir varo huer er þessi kona en hon nefniz heppa. drottning minniz a at hon hævir hana opt heyrt nefnnda Heppu faranda vif þat kollum ver foru konu. þessi hafði verit allra putna mest. hon var oc allra kuena mest sua at œngir karllar voru hæri oc precligri. firir þa soc nefndiz jarllenn hennar nafni margar meyiar mælltu við konuna oc henda ser gaman at. oc þotti vera nyraðlekt er þessi kona var komin. fru Herborg geck til hennar oc mællti við hana sem aðrar meyiar katlega seg nu huersv marga menn toc þu a æinni nott. þessi kona þottiz æigi kunna at suara kurteislega afranzeis tungu sem somdi at suara conungs dottur oc toc vpp yuir hœfut ser ollum fingrunum. þa lo konungs dottir oc allar meyiar. heraf þikciz fruinn uita huersu marga menn han toc heiman með ser. en aðrar meyiar leia oc hallda. x. menn toku hana a æinni nott.
Litlu siðar tok fruan æpli oc gaf huerri konu þeiri er inni var oc er ollum hafði hon gefit. kastar hun. i. æpli til forukonunar. hon toc æplit oc skar isundr oc at sem aðrar konur þær er inni voru. heri fan hon. i. bref vafit saman. þickiz han nu skilia at fruen hæfir kennt hann. hann stendr upp oc gengr ibrot. biðr konungs dottur vera heila oc allar þær. drottning toc þa. i. serk mikinn goðan oc æinn haufuð duc. oc gaf henni. skiliaz þau at sua bunu. han less brefit þægar er han ma oc stendr þat i breuinu at fruan kemr til hans þa nott i þann stað sem mællt var millum þeira. jarll fer þa aptr til sinna manna oc dueliaz þar um nott um miðia nott hœyra þeir huar fara munu. ij. menn oc annarr mællti þa er þeir koma framm at kiorrunum ertu her firir mitt id leufasta lif. eða huat er með þer. þa suarar jarllen. her em ec með minum sonum oc þa spratt jarll upp oc gec i moti henni. oc lagði hond sina yfir hals henni oc kysti hana þa kallar hann at riddarar skvlu bua hæsta sem huatast. Nu er apollonius er kominn ahæst sin með sina fru. oc allir riddarar eru bunir þa mællti jarlen til konunnar er henni hafði þangat fylgt oc spyrr hvat konu hon er. hon kuezt vera. i. fatok kona af borginni þa toc jarllinn serkinn oc hofuduc er herborg gaf honum oc gaf konunni. hann feck henni. i. bref oc bað hana fa drottningu oc þessi kona gerir sua. drottning verðr nu all sorgfull oc ryg er hennar dottir er horfin. i þessu breui segir sua at herborg skal æigi vera okat firir þa sœk. at hennar dottir er vel komin hon er itira með apollonio jarli. Sua kemr upp allt þetta rað. iarlin ferr nu heim oc œll þau saman. verða honum allir menn fegnir fyrst itira oc hans bræðr Jron oc aullum þeim.
Apollonius jarll talar nu við sina fru oc sægir at han vill fa hennar. En hon biðr hann biða oc senda menn til salomons konungs oc sættaz við hann. oc man þa verða þeira rað sœmilegra. jarllinn vill æcki gera a aðra leið en hon vill. þa er salomon konungr spyrr þessi tiðændi likar honum stor illa. þa er fruan hæfir verit manað itira. voru sendir menn afund salomons konungs. oc vill apollonius jarll sættaz. við þessu mali tekr salomon konungr vel oc gera stefnu huar þeir skulu finnaz oc sættaz. þa er aptr koma sendi menn i tira hæfir jungfru tecit sot hættliga oc fam dogum siðar andaz hon oc með þvi slitnar þeira sat mal alla stund siðan var illa amillum þeira Apollonius jarls oc hans broður jrons jarls oc salomons konungs.
Jron jarll af brandina borg veidir iafnan dyr með sinum hundum oc haucum. sua micit kapp hefir han til veiðanna at optt er hann i skogum. vij. netr eða. ix. nætr eða. xij. daga sua at æigi kemr han til sinnar borgar. oc viða riðr hann um œyði mercr. þetta likar isollde hans konu illa. er hann ferr opt ovarlega. oc er skommum heima með henni en longum i brottu. þat er. i. sinn er jron jarll byr sic oc sina menn oc vill nu ællta dyr oc sua lætr han bua ferð sina at abrottu skal hann vera. xij. daga. þetta hoyrði isollde kona hans hon mællti. herra illa geri þer þat at keppaz við dyra veiðar. eða riða uið fa menn um œyð-imercr. oc sua mikit sem þv leifir æptir þer þat er land þit oc menn þinir. þu riðr opt i þa morc er skamt ifra riða þinir ovinir salomon konungr oc hans menn. hann er æigi minni veiði maðr en þu. | ver hællðr heima oc get rikis þins. þar ma standa mikill ofarnaðr af dyra veid-inni. ef æigi lætr þv. þa suarar jron. fru þat er min en mesta skemtan at veiða dyr. oc þat nenni ec vist æigi at firir lata. æcki ræðumc | ek salomon konung eða hans menn. oc æigi þicki mer verra at veiða i hans morc en sealfs mins. þau letta þessu tali oc verðr drotning allreið. þetta var um uetr oc var fallin nyr sneor.
Snemma um morginin æptir stenðr jarll upp or sinni reckiu oc gengr at snæða oc kallar til sin ueiði mennina. þa er jarlin var nystaðin or sæng sinni stenðr upp fruan. oc gengr ut af borginni. skamint i fra borginni stendr. i. lindi tre fagrt. hon gengr undir treit. oc legr af ser oll klæðin. þa breidir hon hendr sinar oc lætr fallaz ofan i sneoen sem hon er long. þa stendr hon upp oc ferr ikleði sin. hon ser i sneonum likneskiu sina. oc allz merci sua sem kona hæfdi þar legit. hon gengr heim til borgar oc þar til er jarllin sat iuir matborði. hon mælir hui snæði þer sua snemma herra huat villtu nu gera. þa suarar jarllin. fru ec skal riða ut i skog at ueiða dyr sem minn uandi er til þa mællti hon. hui uilltu æ riða ut a ueiði morc. en veiða eigi þau dyr er her eru við hond sealfa. oc mattu þa riða heim at kuelldi. oc sofa i sæing þinni. þa suarar jarllen æigi eru dyr her við borgina þau er frami se i at veiða. sma dyr laupa her þav er æekci vil ec sla minum hundum til þeira. þa suarar isollde. herra her laupa þau dyr hia sealfri borg þinni er varla mattu sua viða riða i œyði mercr er þu muntt finna bettri veiði en þat ef þu fær þessi tecit. oc hit bæzta dyr af þessum ollum er ec sægi þer fra. sa ec nu er ec var gengin ut af borginni. oc ef þu villt skiott við skipaz þa munntu æn fa tekit þat dyr ef þu villt veiða. æigi skalltu gera hesta þina sueituga firir þa sœc. oc æigi munntu spilla hundum þinum oc æin saman fær þu þat tecit ef þu villt. Villtu æigi veiða þat vist sægi ec þer at þa veiðir þat annarr maðr. jarlin stenðr upp þegar. oc geck með henni utt af borginni oc til linditresens. þa mællti drottning. herra se her nu huar þetta dyr man farit haua oc hygg at æf þu kennir huat dyra þetta man verit haua. jarlinn litr i sneoen oc ser stadin at kuenmaðr mun þar niðr hava lagz isneoen. þa mællti fruen herra. se nu ef þu munt set haua nœkcuat þetta dyr villtu æigi veiða þat þa veiðir þat annarr maðr þa mællti jarlin fru þetta dyr skal ueiða ængi maðr næma ec. oc snœri aptr iborgina oc kallar til sinna manna at ofan skal taka þeira sœðla. oc binda hunda hans nu vil hann æigi utt riða.