Til þessar meyiar spyrr hertugi apollonius. hann sendir sina menn ifracka velldi til salomons konungs at biðia hans dottur til hanða ser. þessir riddarar fara sem jarllen hafdi þeim boðit ifracka riki til salomons konungs at biðia hans dottur. þeim er þar fagnað uel en œrendum þeirra tekr hann seinlega. oc fara þeir heim við sua buit oc sægia apollonio. honum licar | illa þetta. oc ferr afunð jron sins broður oc sægir honum þetta mal allt huersu farit hæfir oc þat með at a œngum lut er honum þvilikr hugr sem at fa þessa mey. oc biðr han broður sinn stoða ser til oc vill hellzt fa ser her oc fa sua konuna. Jron jarll segir honum huersu rikr salomon konungr er. oc æcki fa þeir hans dottur með her sua er hann rikr oc feolmennr. þa mællti isolldo kona iron jarls er allra er fridaz oc vitrust oc bæzt at ser um alla luti. ec vil raða þer rað apollonio oc jron iarle. þer sculut æigi fara med her ifracka riki þottit sendit þagat mikcla kappa. oc þit set micklar kempur. þa er salomon konungr myklu rikari en þit baðir. oc mægu þit æcki stanða við hans her. takit fa Riddara oc buit vegliga oc riðit ifracka velldi med fa riddara afund salumonis oc biðit at hann gefi apollonio sina dottur. með þui at þetta mal gangiz við þa er uel en ef salomon konungr syniar konunnar þa vil ec gefa til æitt rað. eitt fingr gull litit vil ec gefa þer apollonius. þat gaf minn fadir minni moður með festar fe i þessu gulli er æinn steinn oc þat er nattura steinsens oc hanns umbunaðar at ef karll maðr dregr þetta fingrgull a fingr konu. þa skal hon sua mikit unna honum at firir huet uetna fram vill hon haua hann huart er þat er vili frænða hennar eða æigi.
Jron jarll oc apollonius þacka Jsollde vel sin heilræði. oc taka þetta rað. bua sic oc sina menn. fara alla leið ifracka rici afund salumons konungs. konungr tecr vel við þvilicum er han haua heim sott. oc byðr til sin morgum monum oc gerir veizlu mikkla. Jron iarll oc hans brodir berr upp sina roðu ef hann mundi vilia giptta sina dottur apollonio jarli. en salumon konungr neitar þessu oc uill æigi gippta sina æinga dottur apolonio jarli. firir þvi at hann er jarll en æigi konungr. þetta var þo talað marga daga. Apollonius jarll sa herborgu oc leiz forkunnar uel sem honum var sagt. oc nu er honum halfv meiri fyst a en fyrr ef han mætti hana fa. hann talar firir henni sitt œrendi. en hon sægir at fadir henar ma uel raða firir henni slikt er hann vill. vill hon æigi neita þeim manni er konungi pickir sin somi at taka ser til mags. oc æigi uill hon oc þeim iata er konungr hævir adr neitað. Apollonius suarar sua ma vera at fadir þinn vili æigi gipta þic mer. en þu ert vist kurteis mær. oc mikit ann ec þer. og þo ath alldrei faae ek þik þa wil ek hier med sina mina ast og tecr nu fingr gullit. oc dro a hennar fingr oc sægir at þetta vill hann gefa henni til iartegna sins uilia biðr hann hana vera heila. hon biðr han vel fara
Her æptir buaz jarlar ibraut oc una illa sinni ferd. þa er Apollonius jarl kemr a sinn hest oc allir þeir þa mællti hann salomon konungr hævir gort vara ferð at ollu osomilega. oc helldr suivirðliga er honum þickir skom at gipta sina dottur oss. oc nu mætti sua til bera at ek fenga hans dottur með suivirðing oc æn mætti sua vera at hans riki stœði litla rið ifriði. salomon konungr hirðir allitt um þo at jarll hœti honum sœkum eða hernaði skiliaz at sua bunu fara jarllar heim fru herborg hæuir fingr gull er apollonius jarl gaf henni. oc siðan er hon fecc þat ann hon honum sua mikit at helldr vill hon með honum liva anott en með feðr sinum heima um daga.
Þa er Apollonius reið af borginni oc han hafdi skilz fra salomon konungi. koma igegn honum drottning oc iungfru herborg. oc ganga baðar þær oc kyssa jarl. iungfru herborg kysti apollonius. oc legr ihond honum. i. æpli rautt sem bloð mikit oc fagrt. jarllin reið um dagin oc lec með þessu æpli kastar iloptið upp oc tekr er ofan kemr. oc æitt sinn tekr han sua hart við æplinu er at honum flo at æplið klofnar itua luti han legr lutina ilofa ser oc hygr at. han finnr inan i æplinu at þar er. i. bref. han toc brefit oc las. þat var i þessu brevi. at herborg iungfru sendir apollonio jarlli queðiu. hon uill þess sueria við guð at ef apollonius ann henni. at hon mun unna honum halfu meira oc ef sua fær hann til hagat at koma lœynilega þa er hon sendir honum orð at hon vill koma amoti honum firir uttan uilia sins foður. oc æigi skal hann gera skaða ariki salomonis konungs jarll þickir nu nockoru betr en aðr. oc ænn lætr han firir ollum monum sem han uni jlla við sina ferð. duelsc heima isinni borg tira nockora hrið. jron jarll er isinni borg. oc uill buinn vera at heria ef hans broðir uill þat. apollonius jarll segir at þeir skulu biða æit misseri oc buaz við oc sua gera þeir.
Aðr en liðit se allt misseri þa er þat. i. kuelld i tira at þar kemr. i. maðr sua sem lodðari. hann kom til jarlls lœynilega. oc feck honum. i. bref loynilega oc honum sendi þetta jungfru herborg sendir queðiu apollonio jarli. salomon konungr er riðin or sinu riki til ueizlu jruma borg til ærminrix konungs. Nu skalltu taka þina riddara. x. eða. xij. oc æigi fleiri oc riða sem huatast. oc þo lœynilega ifracka riki þa ma ec sua til stilla at vit finnimz. þa er jarll hævir set þetta bref verðr han allcatr oc þægar at morni lætr han bua. x. riddara oc reið ut af borginni oc œngum manni sagði hann huert han vill riða. þeir riða mest með obygð oc skogum allt þar er sua ma riða oc optazt sið eða snema. oc um nætr. til þess er þeir koma i fracka velldi. þeir riða i hia borg þar til er woru nauckor hrisskior i þeim stað er fruan kuað a at þau skylldi hittaz. þeir hitta þar ængi mann firir ser stiga af hestunum. oc lœynaz þar i hriskiorrunum. nu þickiz jarllin æigi uita hveriu gegnir er ængi maðr kemr til hanns. þeir dueliaz þar um nottina.