Bókastaðir

Hilldibrandr oc enn. x.

Nv gengr fram af þiðrex monum hilldibrandr. oc þar at moti honum en. x. konungs son. Nv hæfia þeir sina holmgongv með allmikclu kappi. oc beriaz langa rið oc mioc mœðaz þeir aðr en letti. oc nu hævir hilldibrandr veitt konungs syni. iij. sar oc oll stor. Oc æn hœggr hilldibrandr. i. mikit hœgg til hans. oc nu brestr i tva luti sverð hans oc nu gengr konungs son sva diarflega at hann tecr hilldibrand hondum oc bindr han oc gengr siðan aptr til sinna manna oc gleðiaz nu bertanga menn.

Jsungr konungr oc Gunnar.

Nv gengr fram Gunnarr konungr af niflungalandi. oc þar at moti honum gengr Jsvngr konungr. Nu ganga þeir. ij. konungar avigvollin oc hæfia með ser snarpa socn oc er sv en harðasta orosta oc long bæði havgua þeir bæði stercliga oc sva harðlega. oc er Jsungr konungr æn þo mycklv stercari oc þo færr Gunnarr konungr ækci a hæl. oc veitir af sinni hendi morg stor hœgg. oc sva þiggrr han oc. Oc er nu hævir sva farit vm rið verðr jsungr konungr mioc reiðr er. i. maðr skal sua lengi við honum standa. oc æigi vill han þat þola. oc vill nu hælldr hætta ser diarflega at annarr hvar skal fa skiott osigr. oc hœgr nu af ollu afli oc þyrmir œngu vetta. oc þat hœgg næmr staðar i hialmi Gunnars konungs oc brestr i tva luti sverðet. oc verðr sva mikit hœgit at furða var at. en sa hialmr var harðr sva at æcki beit a. Oc nu þrifr jsungr konungr spiozskapt sitt. þat er aðr var bundin við hœgni. oc hnyckir or jorðini all stercliga. oc lystr nu a hialm Gunnars konungs sua at hialmrenn svignar firir en Gunnarr konungr fellr. oc fellr bloð beði at nosum oc munninum. Nu tecr jsungr konungr hann oc bindr hann oc gengr abrot siðan oc mælir nu sva mægu nu vel fara þeira menn þeir er æptir ero. oc hava þeir þa hengat sott skapnaðar orenði.

Viðga oc hinn. xi. sun konungs.

Nv gengr framm en sterci viðga. oc en. xi. konungs son við hann. oc þessi er æn myklu mestr firir ser bæði at afli oc at gioervi. af ollum þeim sem fyrir vorv. oc er þeirra orrosta tecz þa er hon sua horð at sva stor hœg gefr hvar œðrum at halfv œycr a þat er fyrr var. oc nu sa ængi maðr ravstlegra vig. ij. manna. en þetta oc nu gengr hvar oðrum sua nær at sem trauðast ma firir þvi hvar hœgva til annars. oc nu minnizt Viðga hvat mimungr hævir fyrr gort þa er hann bar þat sverð aholm. oc sua hve mikit traust hann ma þar æiga oc sva hve litit han þarf at þyrma honum þott hann vili stort hœgua. oc nv hœgr hann af ollu trausti. oc trunaði við sverðit. oc þat hœg kemr a hialm konungs sonar oc af gengr þar er toc. en þat er sva mikit sem kofrin firir ofan havsen oc nockot næmr hans haus oc var þat æigi mikit sar. oc ænn annat sinni reiðir han sverðit oc hart. oc hœggrr ahans fotlegg sva hart at isvndr tok træyiv hosvna oc sua brynhosvna. oc sua fotinn at litlu loðir við. oc nu fellr han oc nu mælir viðga. þu jsungr konungr nu skalltu hava þann kost at lavsa skalltu lata mina felaga alla eða her skalltu lata þinn son. þa suarar jsungr konungr æigi ma ek lausa lata þa a mæðan ek se æigi at visu at maðren man drepinn vera oc æigi hævir han æn lotit bana sar. þa kallaði konungs son afœður sin þv verðr at visu at gera sem hann beiðir þæggar i stað. eða ælligar verð ec lata mitt lif. han hævir sealfan diofulin i hændi oc ma ec æigi þar firir standa oc ængi annarra. þo er œrit dyrt lœystr. i. maðr at firir komi. i. maðr. oc vil ec þat gefa firir hann. Nu mælti viðga ef æigi villtv lata lausa alla mina felaga. þa skal ec af hoggva hœfuð þins sonar oc þar æptir sealfan þic bana hoggvi hoggva. oc mimungr skal æigi koma fyrr i sina um giorð aðr en lausir eru allir minir felagar. oc lœypr nu viðga til þar sem hans felagar eru bundnir. oc hœGR isundr huært spiozskapt at oðru. þar til er nu hevir hann lœysta alla sina mæn. oc nu lœypr hann at þeim manni er við hann hafðe barz. oc vill drepa þan. Nu lœypr til Sigurðr svein oc Jsungr konungr oc vill sua þiðrecr konungr at se. oc laupa amilli þeira oc sætta þa nu. oc er su sætt nu gor at nu ero huarir tuæGiu lausir oc obundnir. oc at þetta vig skal uera hvart iafnt við annat. oc skilia nu oc hevir viðga nu sua lœyst alla sina menn.

Þiðrecr konungr oc Sigurdr svein.

219. Nv tekr þiðrecr konungr um mæðal kafla sins sverz. æcki saks oc dregr þat or sliðrum oc gengr framm auollin. fra sinum monum. oc er nu buin at beriaz. en Sigurðr gengr at moti með sitt sverð. oc gramr heitir oc dregr or sliðrum. oc nu ganga þeir hvaR oðrum diarflega igegn oc oræðilega oc þægar er þeir finnaz hœGR hvaR oðrum igegn harðlega huert at oðru oc eru flæst œrit stor. oc nu sparir huargi sinn skiolld ne bryniv. oc lata firir vera storum hœgum. oc huartuægi dregr sitt sverð yvir annars vapn diarflega oc o þyrmilega. oc af þeira vapnum stendr sua mikill gnyr oc ogn. at hvarir tuægiu ottaz mioc þeir er hia eru staddir. ok þo mæst hvarir um sin mann. oc er þetta vig ogurlekt. oc all frœcnlekt oc hvargi fær sar af oðrum sua þola vel þeira hlifðir. oc nu beriaz þeir þann dag allan til kuællz. oc æn veit ængi huar þeirra meira sigr man fa. Nu tekr jsungr konungr ser skiolld. oc annan viðga. oc ganga nu milli þeirra oc biðia þa hætta oc er full barz at sinni. oc latit standa kyrt þessa nott. en at morni mægu þit luka ykcru viðskippti. oc nu skiliaz þeir at sua bunu oc riðr jsungr konungr til borgarenar með sina menn. En þiðrecr konungr gengr til landtiallda oc hans menn oc eru þeir nu allkatir. oc þickir uel at hava farit. oc nu soua þeir þa nott huarir tuægiv

En at morni er æigi hafðe lenge veret leost. riðr Jsungr konungr af sinni borg til moz við þiðrec konung af bern. en er þeir hittaz buazt þeir til holmgœngu. oc bardaga. þiðrecr konungr oc Sigurðr svein oc skulu nu fœra sitt æin vigi til nockorra lykta. oc er þeir eru bunir til bardaga beriaz þeir nu allra rœystilegast. oc sua sem þeir hæfði sic með ængis konar ravn aðr veret oc lata nu sem huartuægi se spanyr. oc hœguaz þeir til með allmikklu kappi. þar til er huartuægi er sua moðr at þeir hvilaz um stund oc æn gera þeir aðra rið. oc beriaz bæði hart oc lengi. oc hueria at annarri þann dag allan til myrkrs oc hvilaz nu þat æit er ælla mætti þeir æigi standa upp at beriazt oc sua vel þola þeira lifðir | at æn er hvargi sar drava. Oc æigi vita þeir æn gicer en aðr hvar þeirra mun sigr fa. oc verða nu at skiliazt at sinni at raði Jsungs konungs oc Viðga oc annarra sinna lags manna. Nu riðr jsungr konungr en til borgarenar. En þiðrecr konungr til land-tiallda sinna. oc duæliaz þar ena þriðiv nott.