Nu tekr Sigurðr ser vapn oc klæðe. oc æinn illan hest oc ægigi hævir hann soðvl. oc riðr nu or borginni ut oc ofan firir feallit. oc ægigi stoðvar hann sina ferð fyrr en hann kemr til landtiallz þiðrex konungs. nu stigr hann af sinum hesti oc gengr inn i landtialldit. oc siðan mælir hann heilir se þer goðir drengir en meðr nafni mynda ec yðr heilsa ef ek vissa yðavr nofn. þeir suara honum með sama hætti oc biðia hann vel kominn. Nu mælir Sigurðr jsungr konungr minn herra sendi mic hengat með sinu œrendi. at taka af yðr skatt sem her ero log til at konungr a at hava. En þenna skatt verði þer at giallda ef þer vilit. En ef konungr skal missa skaz af yðr. þa mægv þer ææki i dyliaz at skamt man liða aðr heðan en þer munut missa allz fear yðars oc þar með lifsins. Nu svarar þiðrecr konungr ver gerðum at oðru vara ferð til þessa lanz at vpphavi en giallda konungi yðrum skatt. helldr var vart œrendi þat er þu mat vel bera oc sægia konungi yðrum at ek vil honum vig bioða at hann komi mer igegn með iam marga menn sem ek hævi. oc aðr en ver skiliumz skal hann kunna at sægia hvilikir drengir hann hava heim sott. Nu svarar Sigurðr sveinn. Með yðru lœyvi vil ec nu yðr spyria huert er nafn yðars hofðingia. eða af hveriv landi komu þer. þat geri þer er alldregi var gort fyrr. at bioða til vigs isvngi konungi oc hans monnum. hvart havi þer æigi hœyrt sagt hvat han ma firir ser. oc þess varir mik at æigi neiti han at beriaz við yðr huat manna sem þer erut. þa suarar Viðga huart er at tu kennir nockorn þessa manna eða æigi. er her ero komnir. oc æigi skal lœyna þic. firir þessum monnum ræðr þiðrecr konungr af bern. oc er her oc annarr konungr sa heitir gunnar af niflunga lande. Oc enn eru fleiri dugandi drengir þo at þessa nefnum ver. En hvart ætlar þu at jsungr konungr oc Sigurðr svein munu at visu vilia beriaz eða mvnu þeir við bila. nu suarar Sigurðr þess uæntir mik at jsungr konungr oc Sigurðr svein munu æigi flyia at orœyndu firir yðr her i sinu lande þott her se komin Þiðrecr konungr af bern eða hans menn. En huersv er þat þa munu þer æigi vilia breota log oc giallda æigi konungi skatt. oc þer mægut vel senda honum skatt yðr til sœmðar oc honum með yðru boðe þat sem honum se tign at en yðr ængi skaðe. Nu svarar þiðrecr konungr með þvi at þv rekr hans œrendi með mikilli list oc kurteisi þa skal ek senda honum þa sending er honum er sœmð at þigia. Nu mællti Þiðrecr konungr til sinna manna. eða hvat skolum ver senda honum þat er honum se sœmð at þigia. Nu sendum ver honum æin hæst oc. i. skiolld. oc kœstum til lutum hverr af varvm monnum skal senda honum sinn hest oc sinn skiolld at giof. oc þeir gera sua. Nu er til luta tekit oc kemr upp lutr avmlungs sonar hornboga jarls. Nu var tecinn hestr hans oc hans skiolldr. oc senðir þiðrecr konungr jsungi konungi. oc nu riðr Sigvrðr i brot leið sina.
Oc nu þickir avmlungi forkunnar illa er hann hævir latit hest sinn oc þœtti betra at hava latit miklar æignir sinar heima. oc vill nu riða æptir Sigurð oc vill æigi haua suabvit. oc gengr til foður sins oc biðr hann lea ser hest. oc vill hann sœkia sinn hest af þessum er i brott reið. | En jarllen vill ægigi at han riði æptir oc vill ægigi lea honum sinn hest oc vill lata vera sva gort. Nu gengr avmlungr til viðga oc biðr hann lea ser sinn hæst. Nu suarar Viðga. mik grunar at ægigi fair þv þinn hest af þessum sueini ef sua er sem mik varir hverr þar er. En ef þv fær ægigi þinn hest. En oc lætr þu minn hest huat skal ec þa hava. Nu svarar avmlungr ef þu lætr þinn hest þa skalltu æiga allt mitt rici en þat ero. xij. enar sterkustv borgir a vinlandi. þat gaf mer minn faðir. en þv skallt vera hans ærvingi sva sem aðr em ek ef ægigi fæ ek þinn hest þer aptr. En ef ek fæ þer þinn hest aftr þa a ek mit sem aðr. oc annat hvart vil ek fa minn hæst æða bana. Nu svarar Vidga at þessv skalltu fa minn hest firir þvi at þv abyrgiz mest til þessarar ferðar. Nu stigr avmlungr a bac skemmingi oc riðr nu sem mest ma hann þar til er þeir finnaz en þat er skamt fra konungs. oc þar er i hia. i. | lindi tre. oc nv kallaði avmlungr a mannen oc bað hann biða sin. en hann gerir sva. Nu mælir avmlungr stig af baki hæsti þeim er þu riðr þvi at ægigi vil ek hann lata þvi at ek a langt heim at riða. Nu svarar Sigurðr hvat manna ertu er sua diarflega mælir til þessa hæstz er ek sit abaki oc æigi varir mik at þu munir hann fa hvart sem þu att hann eða æigi. Nu mælir avmlungr. stig af hestinum. en ef þv gerir æigi sua. þa man tu lata lif þitt oc sua þann hæst. Nu grunar Sigurðr at þessi maðr mun vera sun hornboga jarls er hans var frændi. oc þa mællti hann ek se giorla þv villt beriaz til hæstzens við mic. oc kann vera at þu hittir þann mann er beriaz vill við þic a skommv bragði þo at æigi berizt þu nu. oc þat kalla ek rað at vit freistum annars kostar ockar a millum. hvart er at þu mantt lata þinn hest þann er þu kallar til eða þu mant lata þann er þv sitr a. Nu snuðu framm þinu spiotzskapti oc rið at mer en ek man hallda kyrru firir. oc með þvi at þv stœypir mer af minum hæsti. þa haf þv þinn hest oc neot vel. en ef ek stœndumk þina at reið þa ma ek freista at riða at með mitt spiotskapt. oc hættum þessum leic æigi aðr en annar huar lætr sinn hæst. oc þetta likar avmlung vel oc vill sva vera lata.
Oc nv riðr avmlungr at Sigurði oc lystr skeming með sporum oc leggr með sinu spiotskapti a miðian skiolld Sigurðar sua fast at hæstr Sigurðar fell a ena æptri fœtr. en sealfr sitr hann kyrr i soðlinvm. oc gekc isunðr spiozskaptit i miðiv. oc þa mælir Sigurðr her var drengilega riðit af. i. bærnskvm manni. oc þat kann vera at þa frændr æigir þv i þini ætt er vel munv kvnnat hava þvilikan riðdara skap. stig nu ofan af þinum hesti oc gyrð hann fast oc bu hann sem bazt oc sua sealfan þic oc stig siðan abac oc hallt firir mer sem ek hellt firir þer. oc lat sva sem allz myn-ir þu þess þyrfa ef þu skallt æigi lata þinn hæst. Nv gerir avmlvngr sva. oc byr sik sem snofurlegast. oc nv lystr Sigurðr sinn hæst sporum oc setr sitt digra spiotz skapt a hans miðian en fagra skiolld sva hart ok sterklega at með þessu sama spiozskapti berr han avmlung langt aptr af sinvm hæsti. Nu tekr Sigurðr itauma skemings oc mælti nu. þv goðr svein nu hævir þv æigi þinn hæst þann er þv reitt æptir oc latit hævir þu annan þann er ec get til at þic man kostat hava œrit mikit ef sua er sem ek þickivmc vita at þv mant latit hava skemming hæst Viðga. oc þat varir mic at þv mant fvll mikit veð hava honum sett aðr en þv næðir. oc munntu þo hava o þock af honum er þu lezt. oc hæfði nu bætra verit at hava veret kyrr þessa stvnd. Nu svarar Avmlungr. Sva man litaz þeim monnvm er œngir erv aræðiz menn. en geraz ma æn gott af varv male þott æigi havi nu vel tekiz. Nv mælir Sigurðr. hvat villtu nu til gefa at þv fair þinn hest. oc þar með þan er þv letz nu. þa suarar Avmlungr þar til vil ec vina alla þa luti er ek ma þess er mer skyli æigi vera at skomm eða minum ætt monum. Nu mælir Sigurðr. aðan er vit fvndumz. þa spurða ec hvert væri nafn þitt eða hvær væri ætt þin. oc þv vart sva stolz at tv villdir æigi sægia ætt þina en nu skalltu sægia hvarttvæGia ef þv villt fa þina hæsta baða. þa svarar avmlungr. ef ec lœynda firir per minni ætt oc nafni þa er ec hafða hæst min. þa munu þat sægia minir felagar at ek sægia firir ræzlv sakir. nv man ec þat vist æigi til vina mins hæstz eða annars. þo at allt mitt fe ligi við eða riki. oc þola skomm oc amæli af þessu. Nu mælir sigvrðr ec vil þic nu æigi spyria mals firir sviviþðingar sakar. helldr með þock ef sva ma vera til sem mik varir. at tu ser sonr hornboga jarlls frænda mins. þa vil ec gera þer hælldr sœmð en æigi osœmð. oc nu vil ec sægia þer mit nafn fyrri at ec heiti Sigurðr svein.
Nv mællti avmlungr oc fyr þvi at tu hævir nu sagt mer fyRi þitt namn oc rak þic ængi navðr til þa vil ek æigi sægia þer mitt nafn. næma þvi heitir þv við gvðs vitni at mer skal alldrige skomm at vera. Nv suarar Sigurðr þvi vil ek vist heita þer. þa mælir avmlungr. mitt nafn er avmlungr. ec em son hornboga jarls sem þv gaz til oc man sonn vera ockvr frænzœmi. nu mællti Sigurðr. nu gerðir þv vel er þv lœyndir æigi lengr er þu vart minn frændi. ec skal sua til haga at þer skal þetta verða uegr en æigi u vegr. nu lœypr Sigurðr af baki oc mælir. Gac goðr frændi oc tac þar hæst þin oc baða. ij. oc rið heim til landtiallda oc þat skalltu sægia at þv tokt þenna hæst af mer navðgum oc aðr þv feR heðan þa skalltv binda mik við þessa linð. oc a brot skalltu hava mitt spiot oc minn hest oc skiolld oc sua gera þeir oc nu riðr avmlungr aptr með sina hæsta baða. oc er hann kemr firir landtialldit þa riðr hann hart oc lætr mikilega.
Nu stendr þiðrecr konungr oc Viðga vti firir landtialldi oc sea reið avmlungs. Nv mælir Viðga. þar riðr avmlvngr VaR felagi oc hævir nu fengit sinn hæst. oc munda ec þess til geta. ef þar hævir veret Sigurðr svein sem ec hygg at avmlungr mun hava bæðit han giafar vm hestana. oc sagt honum aðr til frænzœymi þeira oc mællt til aðr helldr litillatlega. oc alldregi hæfði hann fengit hann ælla. Nu suarar þiðrecr konungr æigi væntir mik at hann taki þann hæst eða annat af Sigurði sveini firir utan vilia hans. enda kann vera at þar væri annarr maðr oc fengi hann þa slikt er han villdi. Nu riðr avmlungr at landtialldino. oc ganga ut igegn honum faðir hans oc hans felagar. oc biðia han vel komin. oc spyria hann hværsu hann feck sinn hæst. Nu sægir avmlungr þa er ec kom i þessa feallz lið þa var þar þessi maðr firir er a brot hafðe minn hest oc reið ec at honum sem harðazt oc lagða ec til hans með minu spioti i hans skiolld. oc mægu þer her skiolldinn sea. oc i sundr gec spiozskaptit en þo stœypða ec honum af hæstinum oc barða ec hann með spiozskapz brotunum. oc sva skilðvmz ek við hann at ec batt hann við lind æina. oc þar til hafða ec hans bællti. oc fætil or skilldinum. oc þar til skar ec minn suerðfætil aðr hann væri sua fastlega bundin sem ec villda. oc þar stenðr hann ænn oc þess væntir mic at æigi lœysi hann sik sealfr þeðan. Nu mælltu allir at han hæfði sin hæst drengilega sot oc biðia hann hava þœck firir. Nu mælir viðga við þiðrec konung. nu vil ec til riða þar sem han kuæzt haua fundit þenna mann. ef þar er Sigurðr svein sem ek hygg at vera myni þa er þetta gort með vel oc prettum. oc ef han biðr min við treit þa skolum ver sua skiliaz at ek skal verða ens sanna viss hvart han er Sigurðr svein eða annarr maðr. En konungi likar þetta vel. oc nu tecr hann sinn hest oc mælir. þat er mikil skœmm ef sea maðr skal þar standa bundin oc mæga æigi lœysa sik. nv skal ec at visv hann lœysa. oc riðr nu skyndilega. Nv ser Sigvrðr hvar maðren riðr til hans. oc slitr nu isunðr oll sin bond. oc lœypr uppa bergit. oc vill æcki æiga við þenna man. Nu riðr viðga þar til er hann kemr at þessv tre. oc ser þar æptir liggia bondin slitin oc þar liggia spiozskapz brotin. Viðga riðr nv heim oc hyggr nu at þat se allt satt er avmlungr sagði. oc sagðe sua sinum felœgum.
Nu kemr Sigurðr upp i hollina a fund jsungs konungs oc sægir honum sitt œrendi. oc fra sinni ferð aþessa lund. ec kom til þessa landtiallz ens tigurlega er ec sagða yðr i fra. oc þar hitta ec. xiij. menn. þa er hælldr letu yvir ser rikmanlega. Oc er þeira hofðingi þiðrecr konungr af bern oc með honum enir agetvstv kappar. oc til þeira kaps hofum ver optlega spurt en nu munu ver verða varir við at sonnu firir þvi at þiðrecr konungr byðr þer til vigs. oc auðrum. xij. monum með þer. oc hann sendi þer at vingiof æinn hæst. oc gaf ek þan ibrot æinum minum vin er ec fan a leið firir mer. Nu svarar Jsungur kongur ef han byðr mer til vigs þa vil ec þat fusari veita honum oc skal mic þar til æcki dvelia.