Nv tekr hermann lik hennar oc byr vm sem honum þickir vænlegast. þa tecr han sinn hæst oc loypr a bac oc riðr aptr alla leið þar til er han finnr Sigmund konung. nv spyrr konungr hvar er nu artuin þinn felagi. herman sægir ocr hævir skilt þat a at han villdi drepa konuna eða meiða. en mer þotti þat aumlikt. er ec sa hvat firir var ætlað. oc villdi ec hænni við hialpa. oc þar til þrettu við vm þetta mal ockar a millum at við borðumz oc drap ec han aðr en letti. Enn konan hævir fœddan æin suein. oc allvænan oc firir for artuin þeim aðr hann let lif sit. þa spyrr Sigmundr konungr hvart hafðe drottning sagt a hænðr konungi eða sagði hon a hændr þræli oc havi þit logit. þa svarar herman. æigi er þat logit herra þat kan vera at man hænðir mikin gløep oc finnr hann þat sealfr oc iðraz. oc er þa dugandi maðr alla stund siðan. Nu mællti konungr reiðulega. far abrott af minni avgsyn. ecki vil ec þina þionostu opttarr haua þvi at þv mant vera. i. drottinsvikare. Nu gengr herman til sins hæstz oc riðr a brot með alla sina menn. oc er nu fægin er han kemz undan. En Sigmundr konungr sitr nu at sinv rici.
Um Sigurð suein.
162. Þetta sama glerker rækr æptir anni til sævar. oc er þat æigi ævar langt. oc er nu uttfall sæuar. nv rekr keret a æina œyri. nu fellr seoren af sua at þar er allt þvrt er keret ligr. nv hævir sveininn nockot vaxit. oc er keret rœrir við œyrina þa brotnar þat isundr oc grætr barnit. Nv kom þar at æin hind oc tecr barnit imunn ser oc berr heim til sins bœlis þar atti hon. ij. born. þar legr hon sveinen niðr. oc lætr sveinen drecka sic. oc þar fœðir hon han sem sin born. oc er han þar með hinðinni. xij. manaði. nv er han sva sterer oc mikill. sem œnnur born. iiij. vetra gomul.
Um mimi oc regin.
Ein maðr het mimir han er smiðr sua frægr oc sva hagr. at nalega var ængi hans maki at þeiri iðn han hævir marga sueina með ser. er honum þiona. hann a ser konu oc a þeim. ix. vetrum siðan er han feck hana mægu þau æcki barn fa. oc þat harmar han mioc. hann hevir at ser æin broðr er het reginn hann uar mikill firir ser oc allra manna verstr. oc honum uar þat oc golldit. at han feck sua miklar gerningar oc kynzl at hann uarð at ormi. oc nu gerðiz sua at han var allra orma mestr oc verstr. oc nv vill hann huern mann drepa næma vel er hann við broður sin. oc nu er hann allra stercastr oc nu veit ængi maðr bœli hans næma broðir hans mimir.
Um mimi oc Sigurð suein.
Nv er þat æin dag at mimir ætlar at fara i skog oc brenna kol oc ætlar at vera þar þria daga. oc er hann kemr i skogin þa gera þeir stora ælloa. oc er hann er staddr við ælldin æinnsaman. þa kemr þar at honum æinn suein. sa var ven oc rennr til hans hann spyrr hvat sueina han se. en sa suein kann ækci mæla. en þo tecr mimir hann til sin oc sætr han akne ser. oc legr klæði yuir han. því at hann hævir æcki klæði aðr. oc þa kemr þar. i. hind rænnandi. oc gengr at kniam honum mimi oc sleikir um andlitit oc haufvð barninv. oc at þvi þikciz mimir vita at hindin mann hava fostrað barnit. oc firir þvi vill han æigi tortima hindini. oc tecr sueinenn oc varðveitir. oc hævir heim með ser oc ætlar nu upp at fœða ser til sonar oc gefr nafn oc kallar Sigfræð. nu vex sa svein þar upp til þess er han er. ix. vetra gamall oc er han nv sva mikill oc sterkr at hans maka sa ængi maðr. han er sua illr viðr æignar at han berr oc brytr sveina minis sva at varla þickir vært hia honum.
Um Sigurð oc æcki harð.
Ein sueinn heitir æckiharð. han var mestr firir ser af þeim. xij. sueinum. Nv er þat. i. dag at Sigfrœðr kom ismiðiv þar er æcki harð smidaði. nu lystr æckiharð Sigfrœð með sinni tong við œyra honum. En nu tekr Sigfrœðr suein enni vinstri hendi ihar hans sua fast at han fællr þægar til iarðar. oc nu laupa at honum allir smiðiv sveinar oc vilia duga æckiharð. en Sigfrœðr ferr undan at dyrunum sua skyndilega oc vt um dyrnar. oc dregr æcki harð æptir ser at harinu. oc sua fara þeir til þess er þeir koma firir mimi oc nu mællti mimir til Sigvrðar. illa gerir þv þat er þv villt beria sma sueina þa er nockot nytt vilia gera. en þv gerir æcki næma illt æitt. oc nu ertu œrit sterkr. oc nu mattu æigi minna vina en. i. þeira oc nu skal ek þer til koma at þu skallt þar til koma fvss oc æf æigi villtu ælligar þa skal ec beria þic þar til er þv verðr fæginn at hælldr vinnir þu. oc tekr i hond honum oc leiðir han til smiðiu. Nv sæzt mimir firir aflenn oc tecr æitt mikit iarn. oc lætr i ælld oc æina þyngstv slægiv. oc selldi Sigurði. en er iarnit var heitt orðit bregðr han því or aflinum oc a steðian oc biðr Sigurð nu til leosta. Sigurðr lystr et fyrsta hog sua fast at steðia steinen klofnaði en steðin gengr niðr allt til hausens en iarnit rytr ibrott en tongin brestr i sundr við slegiv skaptit oc kemr fearri niðr. oc nu mælir mimir alldregi sa ec. i. manz hœg ogvrlegra ne ohaglegra en þetta. oc huat sem annat verðr af þer þa ma þic ækci nyta til iðnar. Nv gengr Sigurðr til stofv oc sæzt niðr hia fostru sinni. oc sægir nu œngum manni huart honum þikcir vel eða illa.